Περί...

Loading...
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Πριν φύγω απο την Ζάκυνθο (αρχές του 1821), πήγα και προσκύνησα τον τάφο της γυναίκας μου. Φίλησα με δάκρυα τον Σταυρό και παρακάλεσα την ψυχή της αγαπημένης μου Κατερίνας, να μου δώσει την ευχή της. Μου φάνηκε, πως άκουσα την φωνή της να λέει: "Τράβα στο καλό Θοδωράκη μου, η ευχή μου μαζί σου!".
Κάποτε είδα κάτι στρατιώτες από το αντίθετο κόμμα, να φοράνε τα όπλα του γιού μου, του Πάνου, που τον είχαν σκοτώσει στον εμφύλιο του 1824. Τότε γύρισα αλλού, δάκρυσα και είπα: Θεέ μου, συγχώρα τους φονιάδες του παιδιού μου!
Πριν από όλα, να φυλάξετε την ψυχή σας, την πίστη σας και την πατρίδα σας. Εμείς περισσότερο από τα ντουφέκια, με την πίστη μας στον Χριστό και την αγάπη μας στην Πατρίδα, ελευθερώσαμε την Ελλάδα.
Πρέπει να διαφυλάξετε την πίστη σας και να την στερεώσετε, διότι εμείς όταν πιάσαμε τα άρματα, είπαμε (θα πολεμήσουμε) πρώτα υπέρ πίστεως και ύστερα υπέρ πατρίδος.
Τι έχεις, καρυδιά μου, και παραπονιέσαι; Μη σε πετροβολούνε τα παιδιά; Είναι γιατί έχεις τα καρύδια...
Ο Θεός είναι μαζί μας, γιατί πολεμάμε για την πίστη μας, για την πατρίδα και τα παιδιά μας. Στον ύπνο μου, μου μίλησε η Παναγία. Μου είπε, πως τέτοια νίκη, δεν θα έχουν ξαναδεί τα μάτια μας.

Λίγο πριν αρχίσει η μάχη στα Δερβενάκια
Σε ένα τραπέζι που έκανα, βρισκόταν και ο φονιάς του αδερφού μου. Μου είπε η μάνα μου: "Παιδί μου και στο τραπέζι μας, θα τον βάλεις τον φονιά του παιδιού μου;". Και της είπα: "Σώπα μάνα! Αυτό είναι το καλύτερο μνημόσυνο του σκοτωμένου αδερφού μου...".
/
1

Βλέπετε όλα τα αποτελέσματα