Περί...

Loading...
Π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος
Κοινοποίηση
Κακοί χρήση της ελευθερίας σημαίνει αιχμαλωσία στον διάβολο. Σημαίνει αιχμαλωσία στα πάθη και στις αδυναμίες.
Δεν επιτρέπετε να μπαίνουμε στην Εκκλησία τούβλα και να βγαίνουμε ντουβάρια. Θα μπούμε σαρκικοί άνθρωποι, αλλά θα πρέπει να φύγουμε ουράνιοι άνθρωποι, κεκαθαρμένοι και άγιοι από μέσα.
Ο Χριστός δεν τα έλεγε όλα ξεκάθαρα σ' όλους, αλλά μιλούσε με παραβολές. Και αυτό γιατί προγνώριζε, ότι μερικοί που δεν επρόκειτο να μετανοήσουν, έχοντας γνώση και καταλαβαίνοντας τα λόγια του Χριστού, θα γίνονταν περισσότεροι υπεύθυνοι και θα χρεωνόντουσαν περισσότερο απέναντι στο Θεό.
Υπάρχουν 4 είδη φαντασίας: α) στο πρώτο είδος ανήκουν οι εικόνες από τα διάφορα πάθη β) στο δεύτερο είδος ανήκει η ονειροπόληση, ο ρεμβασμός, η αφηρημάδα, ο απλός μετεωρισμός (π.χ. να φαντάζεται κάποιος ότι είναι Πατριάρχης και να το πιστεύει) γ) στο τρίτο είδος η καλλιτεχνική, η πολιτιστική δημιουργία. Είναι κάποιος αρχιτέκτονας και σκέπτεται πως θα χτίσει ένα σπίτι. Δηλ. αναζητεί ο νους με την νόηση και την φανταστική εικόνα, την έμπρακτη πραγματοποίηση της ιδέας του και δ) στο τέταρτο είδος ανήκει η λεγόμενη θεολογική δημιουργία. Εδώ έχουμε απόπειρες του νου, που με τη βοήθεια της φαντασίας προσπαθεί να διεισδύσει στα υπερφυή και ακατάληπτα μυστήρια της Θεότητας (της Αγίας Τριάδος, της ενσάρκου Οικονομίας κ.α.)
Η καθαρή προσευχή αναπληρώνει τον ύπνο. Και επειδή στην αρχή η προσευχή δεν είναι καθαρή, αλλά ανάμικτη με σκέψεις, γι' αυτό και δεν μπορούμε να πετύχουμε την αναπλήρωση του ύπνου.
Οι έγκυες γυναίκες πρέπει να σταυρώνουν συνεχώς την κοιλιά τους, να θυμιατίζουν σταυροειδώς και να προσεύχονται κάθε μέρα για το έμβρυο, για το νέο παιδί που έχουν μέσα τους, ώστε να λάβει και αυτό τη Χάρη και την Θεία ευλογία. Το σταύρωμα αποβλέπει στην ολοκλήρωση της αναπτύξεως του εμβρύου δια του Ιησού Χριστού.
Πρακτικές συμβουλές για ταπείνωση: Σε ξέχασαν; Μην παραπονιέσαι! Σε αδίκησαν; Ξέχασέ το! Σε περιφρόνησαν; Να χαίρεσαι! Σε κατηγορούν; Μην αντιλέγεις! Σε κοροϊδεύουν; Μην απαντάς! Σου αφαιρούν τον λόγο; Μην λυπάσαι! Σε κακολογούν; Μην αντιμάχεσαι! Σου επιρρίπτουν ευθύνες; Μην διαμαρτύρεσαι! Σε ειρωνεύονται; Μακροθύμησε! Έφταιξες; Ζήτησε συγγνώμη! Δεν έφταιξες; Πάλι ζήτησε συγγνώμη! Δεν ακούνε τις συμβουλές σου; Πέσε στα γόνατα! Έχεις υγεία; Δόξαζε τον Θεό! Έχεις αρρώστια; Δόξαζε τον Θεό! Γκρίνια, ανεργία, φτώχεια μέσα στο σπίτι; Νήστευσε, αγρύπνησε, κάνε προσευχή! Για όλους και για όλα προσευχή! Πολλή προσευχή! Νηστεία και προσευχή! Διότι τούτο το γένος των παθών και των δαιμόνων ''ουκ εκπορεύεται'' παρά μόνο με νηστεία και προσευχή.
Αλίμονό μας, αν ντρεπόμαστε να κάνουμε το σημείο του Σταυρού. Δεν ομολογούμε τον Χριστό και τούτον Εσταυρωμένο; Τότε δεν θα μας ομολογήσει και Εκείνος έμπροσθεν του Πατρός Του, του εν Ουρανοίς.
Κατά τους Πατέρες, υπάρχουν τρεις τρόποι προσευχής:

Α) Ο ευθύς τρόπος προσευχής, που έχει ως αφετηρία τα ορατά κτίσματα, όσα θαυμάζουμε για το κάλλος και τη σοφία που περικλείουν. Από τα κατώτερα ανεβαίνουμε στα ανώτερα και προσπαθούμε μ' αυτόν τον τρόπο, μ' αυτήν την αναγωγή του νου, να πετύχουμε ένωση με τον Θεό, χρησιμοποιώντας κατά κύριο λόγο την προσευχή

Β) Ο ελικοειδής τρόπος προσευχής, που είναι η επικοινωνία μας με τον Θεό, όχι μόνο δια μέσου των ορατών κτισμάτων ή με το να σκεφτόμαστε τις πολλαπλές ιδιότητες του Θεού, αλλά είναι και η απασχόληση του νου με την ιδιαιτέρα μέριμνα και Πρόνοια του Θεού για τη σωτηρία του ανθρώπου, η οποία κυρίως εκδηλώνεται, δια της ενανθρωπήσεως του Χριστού, της διδασκαλίας Του, της Σταυρικής Θυσίας και Αναστάσεως Του, παραμένοντας κυρίως στο θείο Δράμα, που γεννά και την Νοερά Προσευχή και

Γ) Ο κυκλικός τρόπος προσευχής, που είναι εκείνος, δια του οποίου ο προσευχόμενος προσπαθεί να επαναφέρει τον διασκορπισμένο προς τα έξω νου στην καρδιά του, που είναι ο θρόνος της Χάριτος.
Η νηφαλιότητα είναι αποτέλεσμα της καλής πνευματικής ζωής που κάνουμε, δηλ. της προσευχής, της συμμετοχής στα Μυστήρια, της τηρήσεως των εντολών, της καλλιέργειας των αρετών κ.λ.π.
Όποιος δεν αγωνίζεται, αυτός και δεν μπορεί να νικήσει. Όποιος δεν πόνεσε, αυτός και δεν μπορεί να χαρεί. Και όποιος δεν σταυρώθηκε, αυτός και δεν μπορεί να αναστηθεί.
Πνευματικός άνθρωπος είναι εκείνος και μόνο εκείνος, στη ζωή του οποίου γίνονται φανερά τα ενεργήματα και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
Η πίστη είναι μια ικανότητα της ψυχής, να πιάνει τα ουράνια και ακατάλληπτα μυστήρια του Θεού. Η πίστη είναι η αφή της ψυχής, είναι ένας φωτισμός που φέρνει υπό τον έλεγχο του νου την πραγματικότητα των αοράτων.
Όπως ακριβώς για να πιάσουμε ένα αναμμένο κάρβουνο χρησιμοποιούμε τη λαβίδα, κατά τον ίδιο τρόπο ο νους, χρησιμοποιεί την πίστη σαν λαβίδα, για να πιάσει τα μυστήρια του Θεού και να τα φέρει στην καρδιά του.
Τα αποτελέσματα της πίστεως είναι:

Α) Φωτισμός της ψυχής
Β) Τήρηση των εντολών του Χριστού και καλλιέργεια των αρετών και
Γ) Όσοι έχουν πίστη τετελειωμένη, αποκτούν γνώση του Θεού (Θεογνωσία).
Τα παιδιά πιστεύουν ευκολότερα αυτά που τους λέμε. Απουσιάζει από την λογική τους η πονηριά και έτσι έχουν μεγαλύτερη δεκτικότητα. Γι' αυτό και αμέσως πιστεύουν και αφομοιώνουν. Τέτοια πρέπει να είναι και δική μας πίστη.
Η περιέργεια είναι ένα σοβαρό ελάττωμα και μια σοβαρή κακία και αποτελεί εμπόδιο στην άνοδο του Χριστιανού. Προέρχεται από τον εγωισμό. Μαθαίνουμε κάτι αποκλειστικά, μόνο και μόνο για να υπερηφανευτούμε γι' αυτό που ξέρουμε, για να κάνουμε επίδειξη στους άλλους της γνώσεως που κατέχουμε.
Στον παράδεισο δεν θα υπάρχει συζήτηση. Εκεί όλοι μέσα τους θα είναι γεμάτοι και δεν θα έχουν ανάγκη να συζητούν. Η συζήτηση γίνεται επειδή υπάρχει ανάγκη κοινωνίας. Όταν ο άνθρωπος πληρώνεται από την αγάπη του Θεού, τότε παύει η ανάγκη, αυτή του είδους η κοινωνία των ανθρώπων.
Την πονηριά του διαβόλου δεν την καταλαβαίνουμε εύκολα και ας αφήσουμε τα πολλά λόγια, γιατί όλοι μας κάθε μέρα, την πατάμε την μπανανόφλουδα. Ο διάβολος εκμεταλλεύεται την πνευματική μας απειρία.
Ο νους πολύ δύσκολα μπορεί να συμμαζευτεί στον εαυτόν του (σύννοια), γι' αυτό και έχουμε πολλά κακά και πτώσεις στον άνθρωπο.
Όπως ακριβώς για να πιάσουμε ένα αναμμένο κάρβουνο χρησιμοποιούμε τη λαβίδα, κατά τον ίδιο τρόπο ο νους, χρησιμοποιεί την πίστη σαν λαβίδα, για να πιάσει τα μυστήρια του Θεού και να τα φέρει στην καρδιά του.
Το υποσυνείδητο, είναι σαν το καζάνι. Αν στο καζάνι αυτό βάλουμε να βράσει το καυτό ύδωρ του Ονόματος του Ιησού Χριστού και αν αυτό βράσει πολύ, τότε δεν θα τολμήσει ο διάβολος να βάλει μέσα το χέρι του, για να βγάλει εικόνα η φαντασία. Χρειάζεται λοιπόν, να πυκνώσουμε την μνήμη του Θεού μέσα μας. Καζάνι που βράζει είναι ο νους που κρατά το Όνομα του Χριστού και έτσι δεν μπορεί να βάλει το χέρι του ο πονηρός μέσα, γιατί θα ζεματιστεί από την ευχή και θα σηκωθεί αν φύγει.
Για να καθαριστούμε από τους λογισμούς, πρέπει να καλλιεργήσουμε την ευχή.
Η διάκριση είναι το απόσταγμα του συνόλου των καλλιεργημένων αρετών. Όσο πιο πολύ καλλιεργούνται οι αρετές, τόσο πιο πολύ αυξάνεται η διάκριση. Οι πάντες μπορούν να γίνουν άγιοι, όχι όμως και διακριτικοί. Πας διακριτικός γέρων είναι και άγιος. Το αντίστροφο όμως δεν ισχύει, γιατί μπορεί να έχει κάποιος παιδική απλότητα και όχι διάκριση. Αυτό όμως δεν σημαίνει, ότι δεν είναι άγιος.
Ο άνθρωπος που προσεύχεται απαθώς και έχει αυτενέργεια προσευχής, αποκτά διάκριση.
Ο διάβολος προσπαθεί να μας στερήσει την μεταξύ μας αγάπη, με το να μην δείχνουμε ο ένας στον άλλον υπομονή. Και όταν καταφέρει να ψυχράνει την αγάπη μας, στη συνέχεια εύκολα μας χωρίζει και από την αγάπη του Θεού. Τότε είμαστε γυμνοί από Θεία Χάρη και ευκολοκατάβλητοι...
Την πονηριά του διαβόλου δεν την καταλαβαίνουμε εύκολα και ας αφήσουμε τα πολλά λόγια, γιατί όλοι μας κάθε μέρα, την πατάμε την μπανανόφλουδα. Ο διάβολος εκμεταλλεύεται την πνευματική μας απειρία.
Πολλά παιδιά από μικρή ηλικία αξιώθηκαν μεγάλων χαρισμάτων του Αγίου Πνεύματος και αυτό επειδή είχαν γονείς μεγάλης αυταπαρνήσεως, μεγάλης θυσίας και καθημερινής ματωμένης σταυρωμένης προσευχής.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 38 αποτελέσματα