Περί...

Loading...
Μοναχός Μωϋσής ο Αγιορείτης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Οι άγιοι είναι απαραίτητοι στη ζωή μας. Γι’ αυτό να μελετάμε τους βίους των αγίων, καλά και συχνά. Να αγαπάμε τους αγίους. Να τους τιμάμε. Να τους μιμούμαστε. Να ζητάμε τη βοήθεια και τις πρεσβείες τους. Να πιάσουμε φιλία μαζί τους. Να μας συνδράμουν, να μας βοηθήσουν στην ανημποριά μας, στις δυσκολίες μας. Να μη μας αφήσουν να απογοητευτούμε, να απελπιστούμε από τις αδυναμίες μας. Είχαν κι εκείνοι πολλές δυσκολίες. Δεν αποθαρρύνθηκαν. Δεν το ‘βαλαν κάτω ποτέ.
Να μάθει κανείς από νωρίς να κάνει τον σταυρό του, που ξυπνά, που κοιμάται, που ξεκινά κι επιστρέφει στο σπίτι, που αρχίζει και τελειώνει το φαγητό του ή την εργασία του, που πιάνει το τιμόνι ή το μολύβι.
Τι ωραίο να ζητάμε πάντα τη βοήθεια του Θεού για όλα. Και θα την έχουμε. Γι’ αυτό υπάρχει, για να δίνει σε αυτούς που του ζητούν, για ν’ ανοίγει σε αυτούς που του κρούουν, για ν’ ακούει αυτούς που τον επικαλούνται.
Ο Άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ λέει: “Απόκτησε την εσωτερική σου γαλήνη και χιλιάδες άνθρωποι θα σωθούν γύρω σου, χωρίς εσύ να το ξέρεις”. Δεν χρειάζεται συνέχεια να μιλάμε. Ο κόσμος κουράστηκε από τα πολλά, τα παχιά, τ’ αδιαφανή, τα υποκριτικά, τα ξύλινα λόγια. Οι άλλοι δεν βρίσκονται πάντοτε πλάι μας για να μας ακούνε, αλλά και για να τους ακούμε. Λέει ένας σοφός: “Ο Θεός μας έδωσε δύο αυτιά και ένα στόμα – περισσότερο να ακούμε και λιγότερο να μιλάμε”. Εμείς κυκλοφορούμε σαν να έχουμε δέκα στόματα και κανένα αυτί.
Αν θέλουμε όλοι οι άνθρωποι να μας επαινούν, αυτό σημαίνει, ότι δεν θέλουμε τον έπαινο του Χριστού.
Όποιος αγαπά ειλικρινά δεν κατακρίνει, δεν σιχαίνεται, δεν μισεί, ούτε πιστό, ούτε άπιστο.
Η αγάπη ανοίγει δρόμους και χτίζει γέφυρες.
Η μανιώδης σκανδαλοθηρία, η επαίσχυντη συκοφαντία και η θεομίσητη κατηγορία, (όλα αυτά), αρχίζουν από την φλυαρία.
Δεν αγαπάμε και γι' αυτό είμαστε ανυπόμονοι.
Γιατί αγαπάμε λαθεμένα δηλαδή αγαπάμε μόνο τον εαυτόν μας.
Όλοι όσοι είναι καλοί, δεν σώζονται και όλοι οι σεσωσμένοι δεν είναι Άγιοι.
Η συναίσθηση της αμαρτωλότητάς μας, είναι το εύφορο έδαφος, για να ανθίσει η προσευχή.
Η συναίσθηση της αμαρτωλότητας είναι το εύφορο έδαφος, για να ανθίσει η προσευχή.
Ό,τι μας συμβαίνει στη ζωή μας δεν είναι τυχαίο, δεν είναι μακριά από το μάτι του Θεού. Έτσι αν δείτε κάποιον να σας προσβάλει, να σας εξευτελίζει ή να σας βρίζει, μη θυμώσετε αμέσως μαζί του. Ψάξτε μέσα σας και θα βρείτε να φυτρώνει η τσουκνίδα της υπερηφάνειας. Ο Θεός λοιπόν, μας στέλνει τους υβριστές μας, για να μας κάνει προσεκτικούς ενδοσκόπους και να προλάβουμε το κακό που φυτρώνει και φουντώνει μέσα μας.
Ο τρόπος αποδοχής του πόνου φανερώνει το βαθμό γνησιότητας ενός πιστού.
Οι περίεργοι ασχολούνται πιο πολύ με τους άλλους και αφήνουν τον εαυτόν τους στα αζήτητα. Δικαιολογούνται και προφασίζονται για την στάση τους. Δικάζουν και καταδικάζουν, για να ξεχωρίζουν και να επαίρονται. Η περιέργεια, δεν αφήνει ποτέ τον άνθρωπο να ειρηνεύει. Δικαιολογούμε τον εαυτόν μας, ότι τάχα το κάνουμε από αγάπη και προς διόρθωση του άλλου. Από την περιέργεια έρχεται η κατάκριση.
Θα συνεχίσουμε και στην άλλη ζωή να τελειούμεθα. Δεν θα είναι μια στατική κατάσταση ο Παράδεισος αλλά από δόξα εις δόξα, από Χάρην εις Χάρην, από τρυφή εις τρυφή, από αίσθηση σε αίσθηση...
Το κακό, καλούμεθα να μην το πράττουμε, να το μισούμε και να το υπομένουμε από τους άλλους. Οι δοκιμασίες στη ζωή του ανθρώπου, δεν υπάρχουν ως αποτέλεσμα ενός κακού Θεού, αλλά ενός άριστου παιδαγωγού, που προσπαθεί να συνδράμει ωφέλιμα και διορθωτικά και μέσα από τα διάφορα λυπηρά.
Το μεγαλύτερο θαύμα δεν είναι ένας άρρωστος να γίνει καλά και να μην πονά, αλλά να παραμένει κάποιος αθεράπευτος, να πονά και να χαίρεται αληθινά. Να συμβαίνει δηλαδή το εξής φαινομενικά παράδοξο και οξύμωρο: Να μην είσαι καλά και να αισθάνεσαι πιο καλά από τους πιο καλά. Να είσαι υγιής μέσα στην ασθένεια, πλούσιος μέσα στην απόλυτη φτώχεια, δοξασμένος μέσα στην αδοξία, ευτυχισμένος μέσα στη δυστυχία...
Για να έχουμε όλο τον κόσμο δικό μας, πρέπει να γίνουμε διπλωμάτες, κόλακες και να συμβιβαζόμαστε.
Η κακομοιριά είναι από τις πιο μεγάλες φτώχειες του Χριστιανισμού. Το μεγαλύτερο λάθος είναι, αυτή την κακομοιριά να την λέμε ταπείνωση.
/
1

Βλέπετε όλα τα αποτελέσματα