Περί...

Loading...
Μοναχός Αγάπιος Λάνδος ο Κρης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Όπως αποφεύγεις το φίδι, έτσι πρέπει να αποφεύγεις και τα χαρτιά. Και όχι μόνο να μην παίζεις, αλλά ούτε καν να πας, όπου παίζουν άλλοι, γιατί δεν έχεις κανένα κέρδος, αλλά βλάβη πάντοτε, σωματική και ψυχική.
Είσαι φτωχός; Είσαι μακάριος! Γιατί και στον Ιησού μοιάζεις - τι μεγαλύτερη τιμή απ΄αυτή; - και της Βασιλείας Του θα γίνεις μέτοχος, στρέφοντας το ενδιαφέρον σου από τα υλικά στα πνευματικά και φροντίζοντας για τη σωτηρία σου. Αν το κάνεις αυτό, μπορεί να είσαι φτωχός, ο Θεός όμως δεν θα σε αφήσει, να σου λείψει τίποτε από τα αναγκαία, όπως το υποσχέθηκε: ''Πρώτα απ' όλα, να επιζητείτε τη Βασιλεία του Θεού και την επικράτηση του θελήματός του και όλα τα επίγεια αγαθά θα ακολουθήσουν'' (Ματθ. 6,33).
Επειδή όλοι οι φτωχοί είναι οφειλέτες, να προσεύχονται για εκείνους που τους δίνουν ελεημοσύνη και να μην είναι αχάριστοι προς εκείνους, που τους ευεργετούν.
Ο Δεσπότης (Χριστός) έγινε για την αγάπη σου δούλος και εσύ ποθείς τιμές και δόξες, αναίσχυντε;
Σκέψου την σοφία του Δημιουργού: Όσα πράγματα είναι αναγκαία και χρειάζονται, τα έβαλε πάνω στη γη φανερά, για να τα βρίσκεις με ευκολία δηλ. το σιτάρι, το λάδι και άλλα παρόμοια. Αλλά τα περιττά, που δεν σου προσφέρουν καμμία ωφέλεια, τα έκρυψε κάτω από τη γη δηλ. το χρυσάφι και το ασήμι και άλλα παρόμοια, για να μην τα αγαπάς, ούτε να τα επιζητάς, γιατί είναι πολύ βλαβερά και μάταια.
Ο φθόνος είναι μια λύπη και μια πικρία για την υπεροχή, την προκοπή ή τα αγαθά του πλησίον. Αλλά και αντίστροφα, φθόνος είναι επίσης η χαρά για τη δυστυχία του πλησίον. Ο χειρότερος φθόνος από όλους είναι, όταν κάποιος θλίβεται για τα Θεϊκά χαρίσματα του πλησίον, το οποίο αμάρτημα, συγκαταλέγεται με τις αμαρτίες κατά του Αγίου Πνεύματος.
Από τον φθόνο γεννιούνται 5 αμαρτήματα:

1o) είναι το μίσος, που μπορεί να οδηγήσει τον φθονερό άνθρωπο μέχρι και τον φόνο,
2o) είναι η καταλαλιά,
3o) είναι η κατάκριση, γιατί ο φθονερός κοιτάζει πάντα να κατηγορήσει, να διαβάλλει και να μειώσει εκείνον που φθονεί,
4o) είναι η χαιρεκακία, δηλαδή η χαρά για τις συμφορές του άλλου και
5o) η κατάθλιψη που κυριεύει τον φθονερό και τον κατατρώει, όπως η σκουριά το σίδηρο.
Για να ξέρεις, πότε ο φθόνος είναι αμάρτημα και πότε δεν είναι, ώστε να φυλάγεσαι, να ξέρεις ότι με 2 τρόπους θλίβεται κάποιος για το καλό του άλλου: Ο πρώτος είναι από την φύση, χωρίς να θέλει εκουσίως ο άνθρωπος εκείνη την λύπη. Λ.χ. ακούς να επαινούν κάποιον, ότι είναι σοφός ή πλούσιος και αισθάνεσαι μέσα σου λίγη λύπη, αυτή τη στιγμή, μόνο όταν το άκουσες. Τότε δεν έχεις αμαρτία, γιατί δεν έγινε με το θέλημά σου, αλλά είναι ενέργεια της φύσης μας, η οποία ρέπει προς το κακό. Αυτά οι Πατέρες τα ονομάζουν πρώτα κινήματα. Ο άλλος τρόπος είναι, όταν εκουσίως λυπάσαι και θλίβεσαι ακούγοντας να εγκωμιάζουν άλλον. Και η όποια λύπη, όσο υπάρχει για σπουδαιότερη υπόθεση, τόσο βαρύτερο είναι το αμάρτημα.
Ο φθόνος έχει για γονείς την υπερηφάνεια και την φιλαυτία, ενώ για δάσκαλο έχει τον διάβολο.
Πολλές φορές συμβαίνει να νιώθουμε λύπη, όχι για το ότι ο πλησίον έχει αγαθά, αλλά για το ότι, δεν έχουμε και εμείς, όσα και εκείνος. Μας πικραίνει δηλαδή η ευτυχία του πλησίον, καθώς τη συγκρίνουμε με τη δική μας δυστυχία, χωρίς όμως να θέλουμε το κακό του. Αυτό λέγεται ζήλεια. Δεν είναι καθαυτό φθόνος, πλην όμως και αυτή είναι μια λιγότερο σοβαρή εκδήλωση του ίδιου πάθους και μια πιο ελαφριά αμαρτία.
Η ζήλεια για πνευματικά πράγματα δεν είναι αμαρτία. Όταν δηλαδή βλέπουμε τον συνάνθρωπό μας να είναι ελεήμων, πράος, ταπεινός, φιλεύσπλαχνος και γενικά, ενάρετος, είναι καλό να ζηλέψουμε τις αρετές του και να τον μιμηθούμε. ''Να επιθυμείτε με ζήλο τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος'', λέει ο απόστολος Παύλος (Α' Κορ. 14,1). Και αλλού γράφει: ''Σας ζηλεύω με Θεϊκή ζήλεια'' (Β' Κορ. 11,2). Μια τέτοια ζήλεια, είναι και επαινετή και ωφέλιμη.
Όταν δεν στενοχωρούμε την κοιλιά, ζημιωνόμαστε σε όλες τις αρετές και κυρίως στην σωφροσύνη. Δίνε στην κοιλιά αυτά που χρειάζεται να πάρει και όχι αυτά που ζητάει. Δεν έκανε ο Θεός τον άνθρωπο για να τρώει, αλλά έκανε τα φαγητά για να ζει να τρώει τόσο, ώστε να μην πεθάνει. Το φαγητό είναι σαν ένα ποτό θεραπευτικό δηλ. καθαρτικό και αν πάρεις περισσότερο από την ανάγκη σου, βλάπτεσαι.
Υπερηφανεύτηκε ο Πέτρος, όταν έλεγε ο Κύριος προς τους Αποστόλους, ότι επρόκειτο να Τον αφήσουν όλοι στα χέρια των Ιουδαίων και να φύγουν και Του λέει: ''Αν όλοι οι Συναπόστολοι μου, Σε εγκαταλείψουν, εγώ δεν Σε αφήνω και ας θανατωθώ για χάρη Σου''. Και γι' αυτήν την έπαρσή του, παραχώρησε ο Κύριος και Τον αρνήθηκε τρεις φορές, για να ταπεινωθεί ύστερα και να οδύρεται για την αδυναμία του και να μην είναι (πια) υπερήφανος.
Ο Ελεάζαρ (στην Παλαιά Διαθήκη) πέτυχε μια περίφημη νίκη, όταν φόνευσε τον ελέφαντα, ο οποίος όμως πέφτοντας, έπεσε πάνω στον Ελεάζαρ και τον σκότωσε, γιατί ο Ελεάζαρ δεν φρόντισε να φυλαχτεί. Έτσι και εσύ όταν νικήσεις ένα αμάρτημα (ή ένα πάθος σου), σκέψου ότι σκότωσες ένα θηρίο, αλλά αν δεν φυλαχτείς καλά από την κενοδοξία και την υπερηφάνεια, αυτή η νίκη θα σε θανατώσει και αν και νικητής, μάλλον θα νικηθείς και θα σκοτωθείς από μόνος σου...
Όταν νικήσεις όλα τα πάθη, τελευταία μένει η υπερηφάνεια, από την οποία εάν νικηθείς, δεν κατόρθωσες τίποτα. Αν δεν φυλαχετείς απ' αυτήν, θα χάσεις όλους τους κόπους σου. Όπως έπαθε ο Φαρισαίος, εκείνος ο οποίος κατόρθωσε πολλές αρετές και έπειτα τον νίκησε η υπερηφάνεια.
Οι πέντε βαθμοί της υπερηφάνεια είναι: α) όταν έχεις κάποια χαρίσματα και δεν τα αποδίδεις στον δωρεοδότη Θεό, αλλά στον εαυτόν σου β) όταν παραδέχεσαι, ότι τα έχεις από τον Θεό, όχι όμως σαν έλεος, αλλά γιατί σου πρέπουν και σου αξίζουν γ) όταν νομίζεις, ότι έχεις χαρίσματα που στην πραγματικότητα δεν έχεις δ) όταν καταφρονείς τους άλλους και έχεις την απαίτηση να σε τιμούν σαν ανώτερό τους και ε) όταν περιφρονείς τους Ιερούς Νόμους της Εκκλησίας και των Πατέρων και δεν υποτάσσεσαι σ' αυτούς. Στον τελευταίο βαθμό, ο υπερήφανος αμαρτάνει βαρύτερα, γιατί ασεβεί άμεσα στον Κύριο, σε Εκείνον που πρέπει κάθε τιμή και δόξα.
Οι κλάδοι της υπερηφανείας και οι θυγατέρες της είναι 12: περιέργεια, αλαζονεία, κενοδοξία, καύχηση, ραθυμία, αυθάδεια, σκληροκαρδία, πρόφαση, προσποιούμενη εξομολόγηση, αποστασία ή παράβαση, ασυδοσία και το χειρότερο από όλα, η συνήθεια της αμαρτίας, που περιέχει μια καταφρόνηση των εντολών του Θεού. Αυτά τα 12 αυξάνουν πολύ την μητέρα τους, την υπερηφάνεια και αν θες να λυτρωθείς απ' αυτήν, να αποφεύγεις και να μισείς παρόμοιες πράξεις.
Η υπερηφάνεια έκανε τους αγγέλους δαίμονες, ενώ η ταπείνωση κάνει τον άνθρωπο θεό.
Για ποιό πράγμα επαίρεσαι και καυχιέσαι αναίσθητε; Εάν υπερηφανεύεσαι για την αρετή και την σοφία σου ή για κάποια άλλη χάρη και επιστήμη που νομίζεις ότι έχεις, όλα είναι δωρεές και χαρίσματα του Κυρίου, για τα οποία πρόκειται να αποδώσεις λόγο την ώρα της Κρίσεως. Πώς είναι λογικό να υπερηφανευτεί ένα αχρείο σκουλήκι, φορτωμένο με αμαρτίες και ένα αγγείο γεμάτο κοπριά και δυσωδία; Γιατί λοιπόν υπερηφανεύεσαι, στάχτη και γη καταπατημένη και άχρηστη; Τί κέρδος έχεις απ' αυτόν τον πλούτο και την πρόσκαιρη τιμή; Δεν είναι δικά σου ταλαίπωρε... Αύριο πεθαίνεις και τα αφήνεις παντέρημα. Άνοιξε τα μάτια σου και σκέψου τον εαυτόν σου, για να δεις πράγματα που να σε κάνουν να ταπεινωθείς και να φοβηθείς την Κρίση του μεγάλου Θεού που προσδοκούμε. Γιατί όποιος γνωρίζει τον εαυτον του ταπεινώνεται και αυτό είναι γιατρικό κατά της αλαζονείας πολύ ωφέλιμο.
Το παγώνι είναι πολύ ομορφότερο από όλα τα πτηνά και για την ομορφιά του αυτή υπερηφανεύεται και απλώνει τα φτερά και κάνει την ουρά του σαν ρόδα και περπατάει καμαρωτά. Έπειτα βλέπει, ότι τα πόδια του είναι μαύρα και άσχημα και μαζεύει πάλι τα φτερά του και ταπεινώνεται. Όταν λοιπόν έρθει και σε σένα ο άνεμος της κενοδοξίας να σε φουσκώσει και να νομίζεις πως είσαι καλύτερος από τους άλλους, επειδή σε επαινούν και σε τιμούν, να σκέφτεσαι δηλ. τα πόδια σου, δηλ. την σάρκα σου, πως είναι φτιαγμένη από την καταπατημένη γη, στην οποία και πάλι πρόκειται να επιστρέψεις αργότερα και έτσι θα ταπεινωθείς.
Τρεις είναι οι βαθμοί της υπακοής: Ο πρώτος βαθμός είναι η υπακοή σε όλες τις εντολές του Θεού με τόση ακρίβεια και τόσο ζήλο, ώστε να προτιμάς όλα του κόσμου τα κολαστήρια, παρά την διάπραξη μιας αμαρτίας και μάλιστα θανάσιμης. Ο δεύτερος βαθμός, είναι η ταύτιση με το θέλημα του Κυρίου, η ευχαριστία Του τόσο στα καλά όσο και στα λυπηρά γεγονότα, η δοξολογία Του στην υγεία και στην αρρώστια, στην ευτυχία και στη δυστυχία, στην τιμή και στην ατιμία, στη ζωή και στο θάνατο - γιατί πρέπει να ξέρεις, ότι χωρίς τη Θεία βούληση ή παραχώρηση τίποτα δεν γίνεται. Γι' αυτό, να δέχεσαι με ιλαρότητα και υπομονή την παιδεία του Θεού, γνωρίζοντας ότι κάθε πατέρας, με όση αγάπη προσφέρει δώρα στο γιό του, με άλλη τόση πάλι τον παιδεύει, όταν πρέπει. Η υπομονή στις θλίψεις της Θείας παιδαγωγίας, έχει και αυτή τρεις βαθμίδες: α ) το να υπομένεις τις θλίψεις καρτερικά, όπως ο Ιώβ β ) όχι μόνο να τις υπομένεις, αλλά και να τις επιθυμείς για την αγάπη του Χριστού, όπως οι μάρτυρες και γ ) να χαίρεσαι γι' αυτές, όπως οι Απόστολοι. Οι δύο τελευταίες βαθμίδες υπομονής, δηλαδή των μαρτύρων και των Αποστόλων, είναι υψηλότερες. Λίγοι φτάνουν σ' αυτές. Όλοι όμως πρέπει να έχουμε την υπομονή του Ιώβ, γιατί χωρίς αυτήν δεν σωζόμαστε. Ο τρίτος και τελευταίος βαθμός της υπακοής είναι εκείνος, που καθορίζεται από τον Απόστολο Παύλο στο γνωστό χωρίο της επιστολής του προς τους Εβραίους: «Ν' ακολουθείτε πιστά και να υπακούτε τους Εκκλησιαστικούς σας ηγέτες. Γιατί αυτοί αγρυπνούν για τη σωτηρία σας, επειδή θα δώσουν λόγο στο Θεό». Πρόκειται δηλαδή για την υπακοή στους πνευματικούς μας οδηγούς, στους ποιμένες της Εκκλησίας, τους οποίους ο Κύριος κατέστησε επιτρόπους Του στη γη και οικονόμους των μυστηρίων Του, λέγοντάς τους τον φοβερό λόγο: «Εκείνος που υπακούει εσάς, υπακούει Εμένα και εκείνος που παρακούει εσάς παρακούει Εμένα». Και αυτή η υπακοή πάλι έχει τρεις βαθμίδες: α ) το να υπακούς και να εκτελείς κάποια εντολή εξωτερικά μόνο, χωρίς να τη δέχονται η θέληση και ο λογισμός σου β ) να υπακούς με τη θέληση και γ ) να υπακούς και με τη θέληση και με το λογισμό. Η τελευταία βαθμίδα χαρακτηρίζεται από πολλή ταπείνωση και διάκριση.
Όταν δεν επιθυμείς επίγεια πράγματα, τότε έχει η καρδιά σου γαλήνη και ειρήνη απερίγραπτη. Αν όμως τα ποθείς αυτά, υπόκεισαι σε φόβο και πόνο, γιατί επιθυμείς εκείνο που δεν έχεις και όταν το αποκτήσεις, φοβάσαι μήπως το χάσεις.
Αχάριστε άνθρωπε, όταν σου δίνει πλούτο ο Κύριος και αυξάνουν τα πράγματά σου, τον ευλογείς και τον ευχαριστείς και όταν ψοφήσουν τα ζώα σου ή πάθεις άλλες διάφορες ζημιές, παραπονιέσαι στο Θεό και τον βλασφημείς άθλιε; Όταν σου δίνει, τον αναγνωρίζεις για Αφέντη και Κύριο και όταν παίρνει γογγύζεις και Τον κατηγορείς; Τη στιγμή μάλιστα που το κάνει για καλό σου και σε στερεί από τον πλούτο, όταν δει πως είναι η αιτία της απωλείας σου. Όπως ο σωματικός ιατρός, όταν καταλάβει πως ένας άνθρωπος έχει περισσότερο αίμα από όσο πρέπει και κινδυνεύει από την υπερβολή να τον πνίξει και να τον οδηγήσει στον θάνατο, τον φλεβοτομεί και βγάζει το κακό αίμα και το απομακρύνει. Έτσι και ο Θεός, ο πάνσοφος ιατρός, γνωρίζοντας ότι ο πλούτος που είχες, μπορούσε να σε θανατώσει στην ψυχή από την πολλή αγάπη που είχες γι' αυτόν, σου τον πήρε. Γι' αυτό ευχαρίστησε την Πρόνοιά Του και την Σοφία Του, για την ευσπλαχνία και την ευεργεσία που σου έκανε...
Όπως είναι μεγάλη ανοησία να χαίρεται κάποιος με την υγεία των ποδιών του και να έχει πληγωμένο το κεφάλι, έτσι είσαι και εσύ ανόητος, εάν καυχιέσαι για την υγεία του σώματος, έχοντας ασθενή και αδύναμη την ψυχή.
Ο οκνηρός είναι όπως ακριβώς ένα ακαλλιέργητο χωράφι, το οποίο γεννάει αγκάθια και τριβόλια.
Η ταπείνωση της καρδιάς αποκτάται:

α) με την αυτογνωσία, δηλ. τη γνώση και την παραδοχή της μηδαμινότητος και της αμαρτωλότητάς σου
β) με τους σωματικούς κόπους, εφόσον καταβάλλονται με επίγνωση του σκοπού τους,
γ) με την πρόθυμη αποδοχή των ύβρεων, εξευτελισμών, καταφρονήσεων και χλευασμών,
δ) με το να βάζεις τον εαυτό σου πάντα στην τελευταία θέση, κάτω απ' όλους και να τον θεωρείς χειρότερο απ' όλους,
ε) με το να κόβεις, σε κάθε περίσταση, όλα τα κλαδιά και τις εκδηλώσεις της υπερηφάνειας, και
στ) με την αδιάλειπτη προσευχή.
Η υπερηφάνεια έκανε τους αγγέλους δαίμονες, ενώ η ταπείνωση κάνει θεό τον άνθρωπο.
Όταν υποσχεθείς ή ορκιστείς να κάνεις κάποια θεάρεστη πράξη, είσαι υποχρεωμένος να πραγματοποιήσεις γρήγορα αυτό που έταξες, γιατί θα έχεις διπλό αμάρτημα, πως δεν έκανες το σωστό και πως επιόρκησες. Αν πάλι δεν μπορείς να κάνεις αυτό που υπόσχεσαι ή δεν είναι στην εξουσία σου, δεν σε αναγκάζει ο Νόμος να το κάνεις, μόνο για τον όρκο τιμωρείσαι.
Ο Χριστός στην επίγεια ζωή Του, προτίμησε να κοπιάσει με πόνο και βάσανα, με θάνατο οδυνηρό και εξευτελιστικό, για να μας δώσει το παράδειγμα, πως δεν είναι δυνατόν να σωθούμε χωρίς πόνο και κόπο, πειρασμούς και θλίψεις.
Αν αποκτήσεις άνθρωπε εξουσία πάνω σε όλο τον κόσμο, όπως ο Μέγας Αλέξανδρος και σοφία και σύνεση, παραπάνω και από τον Σολομώντα, αν γίνεις περισσότερο ανδρείος και δυνατός και απ' αυτόν τον Σαμψών και τον Ηρακλή, αν πλουτίσεις περισσότερο και από τον Μίδα και γίνεις ωραιότερος από τον Νάρκισσο και αν με απλά λόγια ξεπεράσεις όλους τους ανθρώπους σε όλα τα σωματικά χαρίσματα, αλλά η άθλια ψυχή σου κολαστεί, τί θα έχεις κερδίσει; Τί αντίκτυπο θα έχουν στον άλλο κόσμο όλα τα παράνω χαρακτηριστικά; Απολύτως τίποτα...
Όταν ένας πνευματικός εξόρκιζε έναν δαιμονιζόμενο, τον ρώτησε να του πει, ποιοί κολάζονται περισσότερο στον αριθμό, οι άνδρες ή οι γυναίκες και ο δαίμονας (μέσω του δαιμονισμένου) του απάντησε: ''Οι γυναίκες''. Και ο πνευματικός, του είπε τότε: ''Δεν σε πιστεύω, γιατί οι γυναίκες δεν κάνουν εμπόριο, ούτε πουλούν, ούτε αγοράζουν και άλλα παρόμοια που μετέρχονται οι άνδρες, εξαπατώντας ο ένας τον άλλον και αδικώντας''. Του λέει τότε ο δαίμονας: ''Για 4 αμαρτήματα που κάνουν οι γυναίκες, κολάζονται περισσότερο: α) γιατί στολίζονται και ομορφαίνουν την σάρκα τους με χρώματα, για να δείχνουν ωραιότερες από την φυσική τους εμφάνιση, που τους έδωσε ο Πλάστης β) για τις μαντείες και τα ματιάσματα που κάνουν γ) για το κουτσομπολιό και την συκοφαντία που κάνουν, όχι μόνο στο σπίτι, αλλά και στην Εκκλησία και δεν προσέχουν τα λεγόμενά τους και δ) και χειρότερο από όλα, επειδή δεν εξομολογούνται σωστά και δεν τα λένε όλα στον πνευματικό, αλλά λένε μόνο λίγα και έτσι Κοινωνούν αναξίως και κολάζονται...
Η σάρκα είναι ένας αυθάδης και άτακτος εχθρός σου, την οποία όσο την κολακεύεις, τόσο σε πολεμά σκληρότερα. Στρατηγοί της είναι οι επιθυμίες και οι αισθήσεις, όπλα της τα διάφορα φαγητά και ποτά. Οι πληγές που προκαλέι στην ψυχή, είναι τα αμαρτήματα. Βλάβες του σώματος είναι οι πόνοι του κεφαλιού, του στομαχιού και των πλευρών. Και αν θέλεις να την νικήσεις, πολέμησέ την με την εγκράτεια, η οποία της αφαιρεί τα όπλα και την δύναμη και την υποτάσσει στην κυριότητα του λογικού.
Όταν δύο ή τρεις βοηθούν κάποιον άνθρωπο και σηκώνει ένα βαρύ φορτίο, τότε δεν αισθάνεται τόσο το βάρος, εκείνος ο ένας. Όταν όμως τον αφήσουν, τότε μόνο καταλαβαίνει την βαρύτητα. Έτσι και τώρα σε βοηθάει ο κόσμος, η σάρκα και ο διάβολος να σηκώνεις το βαρύ φορτίο της κακής συνειδήσεως, αλλά όταν έρθει ο θάνατος, σε αφήνουν αυτοί οι τρεις φίλοι σου μόνον, στην φωτιά της κολάσεως...
/
7

Βλέπετε 34 - 66 από τα 203 αποτελέσματα