Περί...

Loading...
Μοναχός Αγάπιος Λάνδος ο Κρης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Τι είσαι; Από πού ήρθες; Πού βρίσκεσαι και πού πηγαίνεις; Πριν από τη σύλληψή σου, δεν υπήρχες. Δεν ήσουνα τίποτα. Ο Θεός οικονόμησε να έρθεις στον κόσμο και Εκείνος σου έδωσε ό,τι έχεις, τόσο τα φυσικά σου χαρίσματα-ρώμη, ομορφιά, ευφυϊα, αισθήσεις κ.λ.π. -όσο και τα επίγεια αποκτήματα, που εξαρτώνται άμεσα από τα χαρίσματα- χρήματα, περιουσία, αξιώματα. Επομένως, ''τι έχεις που να μην το έλαβες; Και αφού το έλαβες από το Θεό, γιατί καυχιέσαι σαν να μην το είχες λάβει ως δώρο;'' (Α' Κορ. 4,7). Αν δεν έχεις τελείως τυφλωθεί από την υπερηφάνεια και την φιληδονία, αν δεν έχεις σκοτιστεί πέρα για πέρα από το διάβολο, το πνεύμα του σκότους, αν είσαι λογικό πλάσμα του Θεού, ''κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωσιν'' Εκείνου, δεν μπορείς παρά να ομολογήσεις την ανεκδιήγητη ευεργετικότητά Του, που όλα σου τα χάρισε, βασιλιά της κτίσεως σε έκανε, αλλά και με το ίδιο Του το Αίμα, σε λύτρωσε από τον αιώνιο θάνατο. Και τότε θα ταπεινωθείς βαθιά, και η ταπείνωση αυτή, θα είναι η αρχή της μετάνοιας και της σωτηρίας σου. Η ταπείνωση αυτή, θα σε κάνει να ποθήσεις ακτανίκητα τον Ευεργέτη και Σωτήρα σου...
Θα πρέπει, στα αλήθεια, να ευγνωμονούμε εκείνους που μας βλάπτουν και μας κακολογούν, περισσότερο από εκείνους που μας ευεργετούν και μας επαινούν, γιατί γίνονται όργανα καθάρσεως των καρδιών μας, καλλιέργειας των ψυχών μας, αφέσεως των αμαρτιών μας και της σωτηρίας μας.
Επειδή όλοι οι φτωχοί είναι οφειλέτες, να προσεύχονται για εκείνους που τους δίνουν ελεημοσύνη και να μην είναι αχάριστοι προς εκείνους, που τους ευεργετούν.
Η ευλάβεια είναι το απαύγασμα των τριών θεολογικών αρετών - της πίστεως, της ελπίδος και της αγάπης -, είναι η νοερή και καρδιακή έλλαμψη, που γεννιέται από τη μελέτη και τη βίωση των Θείων πραγμάτων και που μεταμορφώνει τον άνθρωπο, κάνοντάς τον φίλο του Θεού και εχθρό του διαβόλου, εραστή της αρετής και αντίπαλο της κακίας. Θα την αποκτήσεις, θα την καλλιεργήσεις, θα την εδραιώσεις και θα την αναπτύξεις μέσα στην καρδιά σου σιγά-σιγά, με συνεχή αγώνα, με τη συχνή συμμετοχή στα Θεία μυστήρια, με την αδιάλειπτη προσευχή και μνήμη του Θεού, με τη μνήμη του θανάτου, με τη μελέτη των Γραφών και άλλων πνευματικών βιβλίων.
Η ευλάβεια είναι μια σύνθετη αρετή και κατάσταση της ψυχής, ένα μίγμα από πίστη, φόβο Θεού, ταπείνωση, αγάπη και πόθο μεγάλο για κοινωνία με το Χριστό.
Τα μικρά και ανάξια έργα, τα οποία όμως γίνονται με υψηλή και ενάρετη διάθεση είναι υψηλά και άξια, ενώ αντίθετα τα μεγάλα και υψηλά έργα, που γίνονται με ευτελή πρόθεση είναι ανάξια, διότι ο Κύριος δεν επιβλέπει τόσο στο καθ' εαυτό έργο, όσο στην πρόθεση της ψυχής, εκείνου που το κάνει.
Αλίμονο σε εκείνους τους τρισάθλιους, που κάνουν πωλήσεις και αγορές την Κυριακή και τις υπόλοιπες εορτές, διότι θα τιμωρηθούν βαριά. Καλύτερα να στερηθείς χρήματα, παρά να στερηθείς τη Θεία Λειτουργία τις ημέρες αυτές.
Αλίμονο σε εκείνους τους άμυαλους και ασεβέστατους, που τραγουδούν και χορεύουν στις εορτές των Αγίων και δεν καταλαβαίνουν οι τυφλωμένοι και οι ανόητοι την αμαρτία τους. Ποιά υποχρέωση σας έχει ο Άγιος εκείνος, αν του πάτε μια λαμπάδα ή άλλο τάξιμο και στην συνέχεια όχι μόνο δεν κάθεστε στην Ακολουυθία, όπως οφείλετε, αλλά βγαίνετε έξω και αρχίζετε το χορό και κάνετε έξω από την Εκκλησία, γιορτή στους δαίμονες;
Μια σωστή εξομολόγηση έχει τα ακόλουθα δέκα ιδιώματα: 1 )Είναι σύντομη αλλά και περιεκτική, γίνεται δηλαδή χωρίς παραλείψεις αλλά και χωρίς περιττολογίες, κενολογίες, ταυτολογίες, λοξοδρομίες ή ακόμα και παραμυθολογίες 2 )Είναι ταπεινή, γίνεται δηλαδή με συναίσθηση αμαρτωλότητος και ενοχής, συναίσθηση που αντανακλάται στα λόγια και σε όλη την εμφάνιση του Χριστιανού 3 )Είναι ειλικρινής, δεν περιέχει δηλαδή τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο από την καθαρή αλήθεια, χωρίς προφάσεις, χωρίς δικαιολογίες, χωρίς ενοχοποίηση, όχι μόνο άλλων ανθρώπων, μα ούτε και αυτού του διαβόλου! 4 )Είναι άμεση, γίνεται δηλαδή χωρίς αναβολή. Μόλις η συνείδηση σε ελέγξει για αμαρτία, πρέπει να τρέξεις στον πνευματικό να την εξομολογηθείς, γιατί δεν ξέρεις πια στιγμή θα σε επισκεφθεί απροειδοποίητα ο θάνατος 5 )Είναι διακριτική, χαρακτηρίζεται δηλαδή από ευθυκρισία, ορθοφροσύνη και σύνεση, καθώς και από διατύπωση σαφή, προσεκτική και εύτακτη 6 )Είναι πλήρης, περιλαμβάνει δηλαδή όλα τα αμαρτήματα, τίποτα δεν πρέπει να παραλείπεται για να ειπωθεί σε άλλον πνευματικό 7 )Είναι τελωνική, γίνεται δηλαδή με βαθειά ευλάβεια και συντριβή, με μία αγία ντροπή, σαν εκείνη του τελώνη της ευαγγελικής παραβολής, που δεν τολμούσε ούτε τα μάτια του να σηκώσει στον ουρανό, αλλά χτυπούσε το στήθος του και έλεγε: ''Θεέ μου, σπλαχνίσου με τον αμαρτωλό" (Λουκ. 18,13) 8 )Είναι μυστική, δηλαδή πέρα από τον ιερέα-πνευματικό και τον εξομολογούμενο Χριστιανό, ούτε μαθαίνει, ούτε επιτρέπεται να μάθει άλλος κανείς το περιεχόμενο της εξομολογήσεως. Αν κάποιος - πράγμα απίθανο και πρακτικά, βέβαια, σχεδόν αδύνατο - ακούσει την εξομολόγηση άλλου, έχει χρέος να μην την αποκαλύψει ποτέ και σε κανέναν, αλλά να πάρει μαζί του στον τάφο ό,τι άκουσε. Πολύ περισσότερο ο πνευματικός δεν μπορεί να φανερώσει σε καμμιά περίπτωση, αμαρτίες που του εξομολογήθηκαν, έστω και αν αυτό το πληρώσει με τη ζωή του 9 )Είναι αρχή νέας ζωής. Μαζί με την εξομολόγηση παίρνεις στέρεη απόφαση ν΄αγωνιστείς ευσυνείδητα, ώστε όχι μόνο να μην επαναλάβεις τα αμαρτήματα που εξομολογήθηκες, αλλά και να επανορθώσεις, αν αυτό είναι πρακτικά δυνατό, ό,τι κακό έκανες (λ.χ. να αποζημιώσεις όποιον αδίκησες, να επιστρέψεις κάτι που έκλεψες, να ζητήσεις συγγνώμη απ΄αυτόν που έβρισες κ.ο.κ.). Σε αντίθετη περίπτωση η μετάνοιά σου δεν είναι αληθινή 10 )Συνοδεύεται, τέλος από πρόθυμη αποδοχή του επιτιμίου ή του κανόνα, που ίσως θα σου ορίσει ο πνευματικός (νηστεία ή ελεημοσύνη ή οτιδήποτε άλλο θεωρήσει πρόσφορο) και που δεν αποτελεί ''ποινή'' ή ''τιμωρία'', αλλά ένα θεραπευτικό και παιδαγωγικό μέσο, που αποσκοπεί στην πνευματική υποβοήθησή σου.
Οι αμαρτίες που δεν είναι δυνατόν να φέρουν πίσω τα πράγματα πίσω π.χ. δολοφονίες ή πορνεία κ.ά. συγχωρούνται συγκαταβατικά από τον Πνευματικό, με κανόνα βαρύτατο και ανάλογη μετάνοια. Όσες όμως είναι δυνατόν να διορθωθούν π.χ. κλεψιά, κατάκριση κ.ά. δεν πρέπει να σου τις συγχωρέσει ο Πνευματικός, αν δεν επιστρέψεις τα κλοπιμιαία και δεν αποκαταστήσεις την τιμή εκείνου που συκοφάντησες και δεν αφήσεις πίσω σου την κακή σου διαγωγή.
Βλέπω, ότι οι περισσότεροι άνθρωποι πάνε να εξομολογηθούν, χωρίς κάποια προετοιμασία, γι' αυτό και όταν εξομολογηθούν και Κοινωνήοσυν, αμέσως επιστρέφουν πάλι στον ίδιο εμετό δηλ. πέφτουν στα ίδια αμαρτήματα. Αυτό είναι μεγάλη καταφρόνηση των Εκκλησιαστικών Μυστηρίων και φαίνονται να περιγελούν και να περιπαίζουν το Θεό, ζητώντας Τον συγχώρεση, υποσχόμενοι, ότι θα διορθώσουν τη ζωή τους, όμως μετά επιστρέφουν στα ίδια και σε ακόμη περισσότερα αμαρτήματα...
Αν διαπραγματεύεσαι την εξομολόγηση, δεν ωφελείσαι καθόλου. Για παράδειγμα, αν εξομολογηθείς σε κάποιον πολλές φορές και έπειτα επειδή ξαναέπεσες στην ίδια αμαρτία, ντρέπεσαι αυτόν τον πνευματικό και πηγαίνεις σε άλλον, για να έχεις λιγότερη ντροπή ή ελαφρότερη τιμωρία, τότε να ξέρεις ότι η εξομολόγηση αυτή δεν ωφελεί, αλλά είσαι αδιόρθωτος, αν δεν πας να τα πεις στον πρώτο πνευματικό.
Απαραίτητο συμπλήρωμα της νηστείας είναι η ελεημοσύνη. Γιατί η νηστεία χωρίς ελεημοσύνη και η εγκράτεια χωρίς έργα αγάπης, είναι λυχνάρι δίχως λάδι. Τα έργα της αγάπης ήταν το λάδι που έλειπε από τα λυχνάρια των πέντε μωρών παρθένων της παραβολής και γι' αυτό αποκλείστηκαν από τη γιορτή του γάμου, ακούγοντας τον φοβερό λόγο του Νυμφίου: ''Αλήθεια σας λέω, δεν σας ξέρω'' (Ματθ. 25,12).
Τα 7 έργα της (υλικής) ελεημοσύνης είναι τα εξής:

α) να θρέψεις κάποιον που πεινάει
β) να ποτίσεις κάποιον που διψάει
γ) να ελευθερώσεις κάποιον αιχμάλωτο
δ) να ντύσεις κάποιον γυμνό
ε) να υποδεχτείς κάποιον ξένο
στ) να επισκεφτείς κάποιον ασθενή και
ζ) να ενταφιάσεις κάποιον νεκρό.

Τα 7 έργα της πνευματικής ελεημοσύνης είναι:

α) να συμβουλεύσεις όποιον έχει ανάγκη
β) να νουθετήσεις τον αμαθή
γ) να παρηγορήσεις τον θλιμμένο
δ) να διορθώσεις όποιον αμαρτάνει
ε) να συγχωρέσεις όποιον έφταιξε
στ) να υπομείνεις την ύβρη και την βλάβη που σου έκαναν και
ζ) να προσεύχεσαι για όλους.
Όσο διαφέρει η ψυχή από το σώμα, τόσο διαφέρει η πνευματική ελεημοσύνη από την υλική.
Πες μου πλούσιε, εάν ερχόταν στο σπίτι σου ένας βασιλιάς, φτωχικά ντυμένος, για να τον φιλοξενήσεις για μία νύχτα, δεν θα τον υπηρετούσες επιμελώς με ό,τι είχες; Άκουσε ταλαίπωρε τι λέει ο Κύριος: ''Εφόσον το κάνατε σε έναν απ' αυτούς τους ελάχιστους αδελφούς μου, το κάνατε σε Μένα''. Δηλ. όταν δίνεται ελεημοσύνη και οποιαδήποτε μορφής αγάπη προσφέρεται σε έναν φτωχό, είναι σαν να τα κάνατε στον ίδιο τον Χριστό, ο Οποίος θα σας ανταμείψει με την Ουράνια Βασιλεία Του. Τόση είναι η δύναμη της αγαθοεργίας, που χωρίς αυτήν, ακόμα και αν αποκτήσεις όλες τις αρετές, καθόλου δεν ωφελείσαι. Γιατί εάν είσαι σώφρων, εγκρατής, ταπεινός και στολισμένος με άλλες αρετές, αλλά είσαι ανελεήμων και άσπλαχνος, δεν βρίσκεις από τον Θεό έλεος.
Αλίμονο σε εκείνους τους τρισάθλιους, που κάνουν πωλήσεις και αγορές την Κυριακή και στις υπόλοιπες Εορτές, διότι θα τιμωρηθούν βαριά.
Όσο ήταν μικρός ο Σαούλ και ταπεινός ενώπιον του Θεού, ήταν άγιος. Όταν όμως πήρε το βασίλειο, έγινε υπερβολικά κακός και υπερήφανος. Όσο ήταν ο Δαβίδ φτωχός και διωκόμενος, παρέμενε μεγάλος φίλος του Θεού, με τον Οποίο πολλές φορές μιλούσε. Όταν όμως πήρε το αξίωμα του βασιλιά, αμέσως αμάρτησε βαριά (φόνος και μοιχεία) στον Θεό και ανόμησε. Όμοια και ο Σολομώντας, ο γιός του, όταν έγινε μεγάλος στον πλούτο και στη σοφία, χάρη στο Θεό, τόσο πολύ έχασε τη γνώση του, που προσκύνησε αναίσθητα είδωλα. Μην ποθήσεις λοιπόν, πρωτεία και αξιώματα, που φθείρουν τα χρηστά ήθη και οδηγούν σε σφάλματα, γιατί οι μεγάλοι άνθρωποι πρόκειται να τιμωρηθούν με μεγάλες αμαρτίες.
Όλοι οι Χριστιανοί, άντρες και γυναίκες, είναι υποχρεωμένοι να πηγαίνουν στην Εκκλησία, όλες τις γιορτές, να παρακολουθούν τον εσπερινό, τον όρθρο και την Θεία Λειτουργία και όποιος δεν πηγαίνει, όχι μόνο αυτός, αλλά και όσοι είναι υπό την ευθύνη του, αμαρτάνουν βαριά.
Επειδή είμαστε όλοι αδελφοί και μέλη του Δεσπότη Χριστού, γι' αυτό και πρέπει να συμπονούμε ο ένας τον άλλον. Όποιος όμως αμύνεται και εκδικείται τον αδερφό του, εομοιάζει με εκείνον, που πήρε μια πέτρα να χτυπήσει το δεξί του πόδι, γιατί κατά λάθος (όπως συμβαίνει από απροσεξία πολλές φορές), ακούμπησε και χτύπησε το αριστερό του πόδι. Τόσο άφρων και ανόητος είναι ο εκδικητικός άνθρωπος.
Όταν δεν στενοχωρούμε την κοιλιά, ζημιωνόμαστε σε όλες τις αρετές και κυρίως στην σωφροσύνη. Δίνε στην κοιλιά αυτά που χρειάζεται να πάρει και όχι αυτά που ζητάει. Δεν έκανε ο Θεός τον άνθρωπο για να τρώει, αλλά έκανε τα φαγητά για να ζει να τρώει τόσο, ώστε να μην πεθάνει. Το φαγητό είναι σαν ένα ποτό θεραπευτικό δηλ. καθαρτικό και αν πάρεις περισσότερο από την ανάγκη σου, βλάπτεσαι.
Όταν δύο ή τρεις βοηθούν κάποιον άνθρωπο και σηκώνει ένα βαρύ φορτίο, τότε δεν αισθάνεται τόσο το βάρος, εκείνος ο ένας. Όταν όμως τον αφήσουν, τότε μόνο καταλαβαίνει την βαρύτητα. Έτσι και τώρα σε βοηθάει ο κόσμος, η σάρκα και ο διάβολος να σηκώνεις το βαρύ φορτίο της κακής συνειδήσεως, αλλά όταν έρθει ο θάνατος, σε αφήνουν αυτοί οι τρεις φίλοι σου μόνον, στην φωτιά της κολάσεως...
Ο κόσμος υπόσχεται (ψεύτικες) ηδονές και δίνει (αληθινές) πίκρες...
Υπόσχεται ανάπαυση, χαρές και τιμές και δίνει ατιμίες, θλίψεις και δάκρυα...
Σου υπόσχεται μακρά και ευτυχέστατη ζωή και σου δίνει δυστυχία...
Οι ψαράδες κρύβουν με δόλο το αγκίστρι, για να πλανέσουν τα ψάρια και να τα θανατώσουν. Έτσι και ο κόσμος σκεπάζει με λίγη ηδονή το δηλητηριώδες φαρμάκι και σε θανατώνει. Ω πόσοι ταλαίπωροι πεθαίνουν, γευόμενοι το δηλητήριο μαζί με την λίγη ηδονή, την πρόσκαιρη, του κόσμου τούτου!
Όταν θέλει να απογαλακτίσει μια μητέρα το βρέφος της, βάζει λίγη αλόη ή κάτι άλλο πικρό στη θηλή της και το παιδί δοκιμάζει την πικρία και τη μισεί και ξεχνάει την γλυκύτητα του γάλακτος και τρώει στο εξής στερεότερη και ωφελιμότερη τροφή. Έτσι και ο Κύριος, όταν δει τους φιλόκοσμους, που επιθυμούν τις σαρκικές απολαύσεις και δεν θέλουν να απαρνηθούν τον κόσμο, τους στέλνει κάμποση θλίψη, ώστε να μισήσουν τον κόσμο και να καταλάβουν την ματαιότητά του και να αρχίσουν να αναζητούν την ενδεδειγμένη ''τροφή'' και να ξεκινήσουν έτσι να ζούνε ενάρετα. Και αυτό είναι πολλή ευσπλαχνία και αγαθότητα του Χριστού, να ενώνει τις απολαύσεις του κόσμου, με θλίψεις και συμφορές, για να τις απαρνιόμαστε και να ποθούμε την αληθινή ευφροσύνη και αγαλλίαση.
Ο χωρικός νομίζει, ότι δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το χωριό και την καλύβα του, γιατί δεν έχει δει τα ωραία παλάτια των μεγαλοπρεπών πόλεων. Το βρέφος κλαίει όταν βγει από την κοιλιά της μητέρας του, γιατί δεν γνωρίζει πόσο καλύτερος είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο γεννιέται, από εκείνο τον τόπο, όπου ήταν προηγουμένως. Οι πρώτοι άνθρωποι του κόσμου, είχαν σε μεγάλη υπόληψη τα κάστανα και τα βελανίδια που έτρωγαν και τις σπηλιές που κατοικούσαν, γιατί δεν είχαν ανακαλυφθεί τα σιτάρια, τα κρασιά και άλλες ωραίες τροφές, ούτε τα ασβεστόχτιστα σπίτια και τα πολύτιμα παλάτια, για να γνωρίζουν την μεγάλη αυτή διαφορά. Έτσι και οι φιλόσαρκοι κοσμικοί άνθρωποι, επειδή δεν έχουν δει τα ουράνια πνευματικά αγαθά και ούτε γεύτηκαν εκείνη την αξία και την γλυκύτητα και την ωραιότητα, εκτιμούν τούτα τα επίγεια φθαρτά και πρόσκαιρα του κόσμου και τα θεωρούν σπουδαία και πολύτιμα.
Όλα του κόσμου τα πράγματα και όλες της γης οι ασχολίες, έξω από τη διακονία του Κυρίου, είναι ψεύτικα και μάταια. ''Ματαιότης ματαιοτήτων, τά πάντα ματαιότης'', λέει ο σοφός συγγραφέας του Εκκλησιαστή (1:2). Μάταιη και άστατη είναι η κοσμική δόξα. Πλανεμένοι και μικρόμυαλοι, όσοι κυνηγούν τα υλικά πλούτη, τις τρυφές και τις απολαύσεις της σύντομης αυτής ζωής, γιατί δεν ξέρουν, ότι πίσω τους ακολουθεί θλίψη αιώνια.
Με έξι τρόπους - βαθμίδες, καλλιεργείται, αυξάνεται και ολοκληρώνεται η αγάπη:

Α) Ο πρώτος βαθμός είναι η απλή βίωση ενός αγαπητικού αισθήματος, μια απλή κίνηση της καρδιάς, που δεν προχωράει όμως σε τίποτε άλλο.
Β) Ο δεύτερος βαθμός είναι η συμπαράσταση στον πλησίον με παρήγορα λόγια και καλές συμβουλές.
Γ) Ο τρίτος βαθμός είναι η υλική βοήθεια στην ανάγκη του, έστω και από το υστέρημά μας.
Δ) Ο τέταρτος βαθμός είναι η υπομονή και η ανεξικακία στις ύβρεις, στις συκοφαντίες, στις αδικίες και σε κάθε κακό που μας κάνει ο πλησίον.
Ε) Ο πέμπτος βαθμός είναι όχι μόνο η υπομονή, αλλά και η συγχώρηση εκείνου που μας βλάπτει και
ΣΤ) ο έκτος βαθμός είναι η διπλή προσφορά στον πλησίον, προσφορά δηλαδή τόσο πνευματική όσο και υλική, που γίνεται, είτε με την παραδειγματικά ενάρετη ζωή μας, είτε με τους παρηγορητικούς και εποικοδομητικούς λόγους μας, είτε με την ελεημοσύνη και άλλες αγαθοεργίες.
Ο χωρικός νομίζει, ότι δεν υπάρχει καλύτερο πράγμα από το χωριό και την καλύβα του, γιατί δεν έχει δει τα ωραία παλάτια των μεγαλοπρεπών πόλεων. Το βρέφος κλαίει όταν βγει από την κοιλιά της μητέρας του, γιατί δεν γνωρίζει πόσο καλύτερος είναι αυτός ο κόσμος στον οποίο γεννιέται, από εκείνο τον τόπο, όπου ήταν προηγουμένως. Οι πρώτοι άνθρωποι του κόσμου, είχαν σε μεγάλη υπόληψη τα κάστανα και τα βελανίδια που έτρωγαν και τις σπηλιές που κατοικούσαν, γιατί δεν είχαν ανακαλυφθεί τα σιτάρια, τα κρασιά και άλλες ωραίες τροφές, ούτε τα ασβεστόχτιστα σπίτια και τα πολύτιμα παλάτια, για να γνωρίζουν την μεγάλη αυτή διαφορά. Έτσι και οι φιλόσαρκοι κοσμικοί άνθρωποι, επειδή δεν έχουν δει τα ουράνια πνευματικά αγαθά και ούτε γεύτηκαν εκείνη την αξία και την γλυκύτητα και την ωραιότητα, εκτιμούν τα επίγεια - φθαρτά και πρόσκαιρα αγαθά του κόσμου και τα θεωρούν σπουδαία και πολύτιμα.
Ένας φτωχός άνθρωπος εάν ονειρευτεί ότι είναι ζάμπλουτος με τιμές και δόξα, όταν ξυπνήσει όμως, βρίσκεται φτωχός και καταφρονεμένος. Άλλος πάλι πεινασμένος όταν ονειρεύεται πως βρίσκεται σε πλουσιοπάροχο τραπέζι και χορταίνει, όταν όμως σηκώνεται το πρωί, είναι πολύ πεινασμένος και νηστικός. Τόση διαφορά λοιπόν έχουν τα ουράνια αγαθά από τα επίγεια, όση διαφορά έχουν τα γήινα από τις φαντασίες και τα όνειρα. Και όπως τα πλούτη και τα φαγητά, όταν τα ονειρευτεί κανείς δεν είναι τίποτα άλλο παρά ψεύτικα, έτσι ακριβώς και τα επίγεια αγαθά συγκρινόμενα με τα άφθαρτα αγαθά της αιώνια μακαριότητας, είναι μάταια και ψεύτικα...
Οι άνθρωποι γενικά, πέφτουν στις αιρέσεις, εξαιτίας των επομένων περιπτώσεων:

Α) Από την άγνοια δηλ. από την έλλειψη της γνώσεως του λόγου του Θεού, της Ιεράς Παραδόσεως και της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων, από την απάτη του διαβόλου, ο οποίος κατορθώνει να ξεγελά πολλούς Χριστιανούς με τα πάθη, με την αυτοπεποίθηση, με την απιστία κ.λ.π.

Β) Από την υπερηφάνεια, η οποία δημιούργησε τις περισσότερες αιρέσεις και σχίσματα στην όλη ιστορία της Χριστιανικής Εκκλησίας

Γ) Από την απόλαυση των σαρκικών παθών και

Δ) από την έλλειψη αφοσιωμένων λειτουργών στην Εκκλησία του Χριστού, από την έλλειψη κατηχητικών μαθημάτων, από το ακατανόητο της Ορθοδόξου πίστεως υπό των πιστών από την επαναστατική φύση μερικών Χριστιανών, από την έλλειψη Εκκλησιαστικών βιβλίων και προσευχηταρίων, από την έλλειψη υποδειγματικής ζωής των ιερέων, από την έλλειψη πνευματικής εμπειρίας, πραότητας, επιμονής και ειδικεύσεως στην ποιμαντική των Ιερέων κ.λ.π.
Αλίμονο σε εκείνους τους τρισάθλιους, που κάνουν πωλήσεις και αγορές την Κυριακή και στις υπόλοιπες Εορτές, διότι θα τιμωρηθούν βαριά.
Με την ανάγνωση της Αγίας Γραφής, φωτίζεται ο νους πολύ και κατανοεί την Αλήθεια και ανάβει η θέληση για ευλάβεια και γίνεσαι δυνατότερος κατά της αμαρτίας και προθυμότερος στην αρετή.
/
7

Βλέπετε 1 - 33 από τα 203 αποτελέσματα