Περί...

Loading...
Γέροντας Θαδδαίος της Βιτόβνιτσας
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Οι γονείς θέλουν πάντοτε να είναι τα παιδιά τους χαρούμενα, ευτυχισμένα και ευγνώμονα για όλα τα έργα και τις θυσίες που έκαναν γι' αυτά. Γι' αυτό και όταν βλέπουν τα παιδιά τους με άσχημη διάθεση και χωρίς ευγνωμοσύνη, καταθλίβονται. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ουράνιο Πατέρα μας. Μας έδωσε τα πάντα, αλλά εμείς είμαστε πάντοτε δυσαρεστημένοι και σκοτεινιασμένοι. Αντί να ευχαριστούμε και να δοξολογούμε τον Θεό για καθετί, εκφράζουμε την ευγνωμοσύνη μας μονάχα με τα χείλη, ενώ η καρδιά μας παραμένει κρύα. Η χαρά είναι ευγνωμοσύνη και όταν είμαστε περιχαρείς, τότε αυτό αποτελεί την καλύτερη έκφραση ευχαριστίας, που μπορούμε να προσφέρουμε στον Θεό, ο οποίος μας απελευθερώνει από τη θλίψη και την αμαρτία.
Πρέπει πάντοτε να είμαστε προσεκτικοί, στο να ευαρεστούμε τον Κύριο με κάθε μας έργο ή σκέψη.
Καλούμαστε να πράττουμε καλά έργα, αλλά δεν σωζόμαστε, κάνοντας μόνο καλά έργα. Αν σωζόμασταν, κάνοντας μόνο καλά έργα, τότε δεν θα χρειαζόταν να έρθει ο Χριστός να μας σώσει! Στην ουσία καλούμαστε να κάνουμε καλά έργα, αλλά και να είμαστε και καλοί Χριστιανοί.
Η ελευθερία του Κυρίου, είναι εκείνη η ελευθερία, που απελευθερώνει τον άνθρωπο από την τυραννία των κακών σκέψεων και λογισμών.
Όλη η γνώση που έχει δοθεί από τον Θεό, είναι για το καλό της ανθρωπότητας και όχι για την καταστροφή μας. Όμως η ελεύθερή μας βούληση, η οποία είναι διεφθαρμένη και έχει απολέσει τον φόβο του Θεού, αυτή είναι που μεταστρέφει τη δοσμένη για το καλό της ανθρωπότητας γνώση σε κάτι κακό.
Ο Κύριος επιτρέπει να μας συμβαίνουν κάθε είδους γεγονότα ενάντια στο θέλημά μας, διότι αν συνεχώς πήγαιναν τα πράγματα όπως θέλουμε, δεν θα προετοιμαζόμασταν για την Βασιλεία των Ουρανών. Ο Θεός έχει ένα Θείο σχέδιο για τον καθένα από εμάς και πρέπει να υποταχθούμε σ' αυτό. Πρέπει να αποδεχτούμε τη ζωή όπως μας δίδεται, χωρίς να ρωτάμε: ''Γιατί σε μένα''; Διότι τίποτα δεν συμβαίνει χωρίς την θέληση του Θεού ή χωρίς την παραχώρησή Του. Δεν πρέπει να μας απασχολούν τόσο οι αναποδιές, αλλά να συγκεντρωνόμαστε, στην διατήρηση της εσωτερικής μας ησυχίας. Όλες οι αναποδιές και τα δεινά που στέλνει ο Θεός, είναι απαραίτητα για εμάς και είναι ο τρόπος που ο Θεός μας δείχνει την αγάπη Του.
Αν εμπιστευόμασταν τον Κύριο, όπως εμπιστευόμαστε έναν φίλο, όταν του ζητάμε να κάνει κάτι για μας, δεν θα υποφέραμε τόσο.
Ο Κύριος επιτρέπει να πέσουν πάνω μας πολλές απογοητεύσεις, θλίψεις και κακοτυχίες σ' αυτή τη ζωή, προκειμένου να σταματήσουμε να εμπιστευόμαστε τον κόσμο τούτο, ο οποίος μας πληγώνει τόσο πολύ και να συνειδητοποιήσουμε, ότι Εκείνος μόνος είναι η πηγή κάθε ανάπαυσης, ειρήνης και ησυχίας.
Κανονικά πρέπει να δουλεύουμε με όλη την καρδιά μας, σαν να δουλεύουμε για τον Θεό. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε, ότι δουλεύοντας τη δουλειά μας, εξυπηρετούμε τους ανθρώπους.
Όταν η ψυχή είναι ώριμη, ο Θεός θα της χαρίσει την εσωτερική ειρήνη. Μέχρι η ψυχή να είναι έτοιμη, μόνο κάποιες φορές θα επιτρέψει να δούμε, ότι Εκείνος είναι πανταχού παρών. Σε εκείνες τις στιγμές, η ψυχή νοιώθει τέτοια χαρά! Νοιώθει σαν να τα είχε όλα! Αλλά μετά ο Κύριος αποσύρεται και πάλι από εμάς, ώστε να Τον ποθούμε και να Τον αναζητούμε με όλη μας την καρδιά!
Μόνο αν σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους, θα αποκτήσουμε ψυχική γαλήνη. Μην αφήσετε αυτήν την ειρήνη, να διαταραχθεί για κανένα λόγο. Πρέπει η ειρήνη και η ησυχία να βασιλεύει στην καρδιά μας.
Δεν είναι καλό να κλωθογυρίζουμε κάθε λογισμό που μας έρχεται κατά νου, γιατί θα χάσουμε την ειρήνη μας. Αν μάθουμε να αρνούμαστε τέτοιες υποβολές, θα είμαστε εν ειρήνη. Δεν θα φαντασιωνόμαστε, ούτε θα πλάθουμε εικόνες στο μυαλό μας.
Κανένας δεν μπορεί να προστατέψει την εσωτερική του ηρεμία, από την στιγμή που κάτι τον ενοχλεί στην συνείδησή του και από την στιγμή που διορθώνει με τις σκέψεις στο μυαλό του, κάποιον άνθρωπο! Πρώτος λοιπόν και πιο σημαντικό από όλα είναι να ησυχάσουμε την συνείδησή μας, για να έχουμε εσωτερική ηρεμία και γαλήνη. Δεύτερο επίσης σημαντικό είναι, πως πρέπει σε όλους, αλλά και σε κάθε άνθρωπο χωριστά, να συγχωρέσουμε τα πάντα με όλη μας την καρδιά. Χωρίς συγχώρεση, δεν υπάρχει εσωτερική γαλήνη και ηρεμία...
Οι σκέψεις σου ακτινοβολούν. Ο άλλος λαμβάνει τη διάθεση σου. Κανένας δεν είναι χαρούμενος, κανένας δεν είναι ευχαριστημένος, όταν κουβαλάει μέσα του τη δυστυχία του. Για να αποφύγεις τις άσχημες σκέψεις, καλύτερα να τραγουδάς (ή ακόμα καλύτερα να ψάλλεις), παρά να παραπονιέσαι. Όποιος τραγουδάει, κακό δεν σκέφτεται.

Τα πουλιά ψάλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο. Ξεκινούν το τραγούδι τους νωρίς, από τις τρεις τα χαράματα και δεν σταματούν πριν τις εννιά. Στις εννιά ησυχάζουν λιγάκι-τότε είναι που βγαίνουν να αναζητήσουν τροφή για τα μικρά τους. Κατόπιν,αρχίζουν και πάλι τους ύμνους. Κανείς δεν τους λέει να υμνούν-απλώς το κάνουν.
Κι εμείς;
Εμείς είμαστε πάντοτε κατσούφιδες και κατηφείς, δεν έχουμε ποτέ διάθεση για τραγούδι ή για οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πουλιών. Είναι πάντοτε χαρούμενα ενώ εμείς ενοχλούμαστε πάντοτε από κάτι. Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί; Τίποτα στην πραγματικότητα…. Έτσι δεν είναι;

Πρέπει να φροντίζουμε να έχουμε χαρούμενη διάθεση και όχι στενάχωρη. Μόνο, αν σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους θα αποκτήσουμε ψυχική γαλήνη.

Ο λυπημένος μοναχός δεν μπορεί να ανυψώσει το νου του στον Θεό ούτε μπορεί ποτέ να κάνει καθαρή προσευχή.
Όποιος νικάει τα πάθη του αυτός νικάει και τη λύπη του, ενώ όποιος νικιέται από τα πάθη του δεν μπορεί να γλυτώσει τις χειροπέδες της λύπης. Όποιος αγαπάει τα υλικά αγαθά είναι αδύνατον να μην νιώσει τη λύπη. Αντίθετα όποιος περιφρονεί τα κοσμικά αγαθά είναι πάντα χαρούμενος. Όποιος συνεχώς προσπαθεί να γνωρίσει τον ίδιο τον εαυτό του δεν έχει χρόνο να κατηγορεί τους άλλους.

Κάποια μέρα μια κοπέλα με ψυχολογικά προβλήματα ήρθε στον πατέρα Θαδδαίο. Την συμβούλεψε με τα παρακάτω λόγια: “Να τραγουδάς, να ψάλλεις όταν δεν αισθάνεσαι καλά, γιατί η κακή δύναμη δεν το αντέχει αυτό καθόλου.”
Κάποτε μια γυναίκα είχε μεγάλα προβλήματα. Όταν οι γείτονες την έβλεπαν πόσο γλυκά χαμογελούσε, απορούσαν. Ο πατήρ Θαδδαίος της έμαθε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με χαμόγελο.

‘Ελεγε ο πατήρ Θαδδαίος: “Όλα γίνονται πιο εύκολα όταν αντιμετωπίζουμε την ζωή με χαμόγελο. Όταν μας βομβαρδίζουν και μας πολεμούν να χαμογελούμε και έτσι θα βγαίνουν τα δηλητήρια από τον οργανισμό μας”.
“Να τραγουδάτε ακόμα και όταν είστε λυπημένοι ειδικά θρησκευτικά τραγούδια, γιατί αυτά ηρεμούν τα νεύρα μας”.
Η καύση των νεκρών δεν αποτελεί χριστιανικό έργο. Αυτό είναι έργο του σύγχρονου κόσμου.

Το σώμα του ανθρώπου, που κατά τη διάρκεια της ζωής ζούσε η ψυχή, αν ζούσε με ευσέβεια, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, είναι αγιασμένο και δεν επιτρέπεται να το καίνε.

Αφού ο Κύριος δεν δημιούργησε το σώμα μας για να καεί, αλλά είναι τόσο ευάρεστο σ ̓ Αυτόν εξ αρχής, από τον προπάτορά μας Αδάμ μέχρι το σημερινό μας σώμα -κι αυτό είναι κανόνας όταν η ψυχή αποχωρίζεται το σώμα-, το χώμα πρέπει να επιστρέψει στο χώμα, πρέπει το σώμα να ταφεί στο χώμα, κι όχι να καεί, επειδή αυτό δεν είναι χριστιανικό έργο.

Η καύση είναι κάτι σύγχρονο, για να καταλαμβάνουν τα νεκροταφεία όσο το δυνατόν μικρότερο χώρο.

Ο άνθρωπος από σώμα (πατέρα και μητέρα) φτιάχνει τέφρα, τη μεταφέρει και νομίζει ότι αυτή είναι ο πατέρας και η μητέρα του.

Αυτό είναι πολύ λανθασμένη αντίληψη.
Αγάπη σημαίνει, να θυσιαστούμε για τον πλησίον μας. Μόνο τότε μπορούμε να αγαπήσουμε ειλικρινά τον πλησίον μας, αν καθαρίσουμε την καρδιά μας από τα επίγεια σχέδια και επιθυμίες. Διαφορετικά η αγάπη μας, άλλοτε θα προσκολλάται στο ένα και άλλοτε στο άλλο. Θα είναι η αγάπη μας παροδική, εφήμερη και κομματιασμένη.
Σε έρευνα που έγινε στην Αμερική, χώρισαν σε 2 ομάδες κάποια άτομα. Στην μία ομάδα ανήκαν τα άτομα που αγαπάνε τα φυτά και στην άλλη ομάδα τα άτομα που ήταν αδιάφορα γι' αυτά. Έδωσαν σε κάθε ομάδα να προσέχει κάποια λουλούδια. Το αποτέλεσμα ήταν, πως τα λουλούδια που έπαιρναν σκέψεις αγάπης, αναπτύχθηκαν περισσότερο από τα άλλα!...
Οι γονείς θα πρέπει να διδάσκουν τα παιδιά τους απόλυτη υπακοή, πριν από τα πέντε τους χρόνια, διότι σε αυτή την ηλικία είναι, που διαμορφώνεται ο χαρακτήρας ενός παιδιού. Έτσι τα ίχνη της διαπαιδαγώγησης του χαρακτήρα του, παραμένουν για το υπόλοιπο της ζωής του.
Είναι μεγάλο λάθος να τιμωρείς τα παιδιά τη στιγμή που κάνουν κάτι κακό, διότι τίποτα δεν πετυχαίνεις έτσι. Πρέπει πρώτα να ηρεμούμε και κατόπιν, με πολλή αγάπη, να λέμε στο παιδί ότι έκανε κάτι κακό και ότι θα πρέπει να δεχτεί κάποιου είδους τιμωρία. Αν συμβεί το ίδιο πράγμα ξανά, τότε το παιδί υφίσταται μια πιο αυστηρή τιμωρία και έτσι μαθαίνει.
Αν θέλεις να βάλεις κάποιον στο σωστό δρόμο, να τον διδάξεις και να το συμβουλεύσεις, θα πρέπει πρώτα να ταπεινωθείς και να του μιλήσεις με πολλή αγάπη. Θα δεχτεί την συμβουλή σου, διότι θα νοιώσει, ότι του τη δίνεις με αγάπη. Αν όμως θέλεις να γίνει το δικό σου πάση θυσία, δεν θα πετύχεις τίποτα. Να πως χτίζεται μέσα στο παιδί η αντιδραστικότητα. Όταν ένα παιδί είναι ανυπάκουο, η λύση δεν είναι, να του ''τις βρέξουμε''.
Είναι πρόβλημα, όταν ένα παιδί θέλει το ένα και το άλλο και οι γονείς του, ικανοποιούν κάθε καπρίτσιο του. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όταν τα παιδιά μεγαλώνουν, περιμένουν και από όλους τους άλλους, να συμμορφώνονται σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες.
Τιμωρούμε τα παιδιά μας, αλλά στην πραγματικότητα δεν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε αυτό, διότι αποτύχαμε να τους διδάξουμε τον σωστό δρόμο.
Εάν επιθυμείς να διατηρήσεις τη δωρεά της Χάριτος, πρέπει να προσεύχεσαι στον Θεό όλη την ώρα, ώστε να εκδιώξει τους καταπιεστικούς και σκοτεινούς λογισμούς από τον νου σου και να διατηρήσεις έτσι την ειρήνη και την χαρά που αισθάνεσαι, όταν σε φωτίζει η Χάρη.
Διαβάζουμε βιβλία, αλλά δεν κατανοούμε. Ποιός από τους φιλοσόφους και τους επιστήμονες θα μπορούσε να πει για τον εαυτόν του: ''Εγώ ειμί η οδός, η αλήθεια και η ζωή'' (Ιωάν. 14,6). Ούτε ένας!
Παραείμαστε απορροφημένοι στα πράγματα αυτού του κόσμου και επομένως φτωχαίνουμε πνευματικά, επειδή δεν μπορεί κανείς να κάθεται πάνω σε δύο καρέκλες. Δεν μπορεί να πίνει και από το ποτήρι του Σωτήρα και από το ποτήρι του αντιδίκου. Πρέπει να αποφασίσουμε ποιόν θα υπηρετούμε: τον Θεό ή τα πράγματα του κόσμου; Δεν μπορεί κανείς να υπηρετεί τον Θεό και τον μαμμωνά ταυτοχρόνως...
Πρέπει να προσπαθούμε πάντοτε να είμαστε καλοδιάθετοι και χαρούμενοι, διότι τα πονηρά πνεύματα, μας θέλουν διαρκώς στενοχωρημένους.
(Συνήθως) Τα αγόρια κληρονομούνε τα χαρακτήρα από τις μάνες τους, ενώ τα κορίτσια μοιάζουν τον πατέρα, ως προς τον χαρακτήρα τους.
Όλα γίνονται πιο εύκολα, όταν αντιμετωπίζουμε τη ζωή με χαμόγελο. Όταν μας βομβαρδίζουν και μας πολεμούν να χαμογελούμε και έτσι να βγαίνουν τα δηλητήρια από τον οργανισμό μας.
Πρέπει να διακονούμε τους ανθρώπους με τη σκέψη, ότι δεν τους υπηρετούμε ως ανθρώπους, αλλά με τη σκέψη, πως υπηρετούμε τον Θεό.
Ένας υπερήφανος άνθρωπος δεν είναι ποτέ ευχαριστημένος, όλα τον ενοχλούν και ακολουθεί το δικό του θέλημα.
Η υπερηφάνεια έχει και αυτή τα επίπεδά της, ακριβώς όπως και η ταπείνωση. Η εξωτερική υπερηφάνεια είναι πιο εύκολα θεραπεύσιμη, αλλά η υπερηφάνεια του νου, είναι σχεδόν αδύνατο να ξεριζωθεί. Κανείς δεν μπορεί να αποδείξει σ' ένα τέτοιον άνθρωπο, ότι έχει πάρει λάθος δρόμο. Αλλά η εξωτερική υπερηφάνεια είναι θεραπεύσιμη, διότι μπορεί κανείς από τη μια στιγμή στην άλλη να βρεθεί απ' τα σαλόνια στα αλώνια, και να ταπεινωθεί είτε το θέλει, είτε όχι.
Υπακοή σημαίνει να υποτάσσουμε τη θέλησή μας στο Καλό, να υπακούομε Εκείνον, τον Έναν, που μας καθοδηγεί τη ζωή και μας οδηγεί στην αιωνιότητα... Ο νόμος της υπακοής είναι απαραίτητος, για την διόρθωση του θελήματός μας και την ευθυγράμμιση της ελεύθερης βούλησής μας, με την ταπείνωση, τη δικαιοσύνη και την αγάπη. Η υπακοή είναι απαραίτητη, για την επίτευξη της αρμονίας.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 131 αποτελέσματα