Περί...

Loading...
Γέροντας Κλεόπας Ηλιέ (Cleopa Ilie)
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Να μην ξεκινάτε να κάνετε τίποτε στη ζωή σας, χωρίς πρώτα να προσευχηθείτε μπροστά στον Θεό και την Κυρία Θεοτόκο.
Καλύτερα να μην γεννιόταν η γυναίκα εκείνη που σκοτώνει τα παιδιά της. Διότι αυτό είναι αμαρτία εναντίον του Αγίου Πνεύματος. Έπειτα, που έπρεπε να βρίσκει ο Θεός καλύτερη κατοικία για το παιδί, παρά στην κοιλία της μητέρας του; Και από εκει το βγάζεις και το πετάς στα σκυλιά και το σκοτώνεις; «Ποιά λέαινα, λέει ο Άγιος Εφραίμ ο Σύρος, ποιά αρκούδα θα σκότωνε ποτέ το μικρό της; Και εσύ, λογικό ον, κάνεις χειρότερα από τα άγρια ζώα, όταν έφτασες να σκοτώσεις τα παιδιά σου...».
Αντιλαμβάνονται, όσοι γίνονται Ανάδοχοι, ότι θα δώσουν λόγο ενώπιον του Θεού για τα πνευματικά τους παιδιά; Μπορούμε να πούμε, ότι πολλοί Ανάδοχοι σώζονται από τα πνευματικά τους παιδιά, εάν τα αναθρέψουν με φόβο θεού. Αλλά οι περισσότεροι τιμωρούνται για την οκνηρία και αδιαφορία τους, προς τα πνευματικά τους παιδιά.
Διακρίνουμε την αγάπη σε 5 κατηγορίες:

Α) την πνευματική που είναι η άφθαρτη αγάπη προς το Θεό και τον πλησίον, είναι αιώνια και οδηγεί στην σωτηρία μας
Β) στην φυσική αγάπη, που είναι η αγάπη των γονέων προς τα παιδιά και το αντίστροφο, η οποία όταν είναι κατά Θεό σώζει
Γ) η αγάπη που γίνεται από υπερηφάνεια και κενοδοξία, όταν κάποιος αγαπά αυτούς που τον επαινούν και τον εγκωμιάζουν
Δ) στην συμφεροντολογική αγάπη, που είναι η αγάπη προς τον πλησίον από συμφέρον π.χ. χρήματα, εκδούλευση και
Ε) στην σαρκική αγάπη, που είναι η αγάπη προς τους ανθρώπους, χάρη της σωματικής απολαύσεως.

Η πρώτη αγάπη είναι σωτήριος, η δεύτερη φυσική, δηλ. ούτε καλή ούτε κακή. Ενώ οι άλλες τρεις αγάπες, είναι εμπαθείς και οδηγούν στην αιώνια τιμωρία, εάν δεν μετανοήσει και δεν τις εγκατάλειψει ο Χριστιανός.
Πρόσεχε τον εαυτόν σου, ώστε ούτε στα εφήμερα να προσκολληθείς, σαν να είναι αιώνια, ούτε τα αιώνια να καταφρονήσεις, σαν να είναι εφήμερα. Μην δίνεις σημασία στη σάρκα, γιατί αυτή είναι πρόσκαιρη. Φρόντιζε την ψυχή σου, που είναι αθάνατη...
Η καθαρότης του ανθρώπου διακρίνεται:

1ον) Στην καθαρότης του σώματος (δηλ. αποφυγή και προφύλαξη από όλες τις σωματικές ηδονές),
2ον) Στην καθαρότης της ψυχής (δηλ. απελευθέρωσης από κάθε εσωτερικό δεσμό με τα πάθη, τα όποια εμφωλεύουν στον νου και την καρδιά) και
3ον) Στην καθαρότης του νου, στην οποία φθάνουν μόνο οι τέλειοι και με αυτήν αξιώνονται της αποκαλύψεως Θείων μυστηρίων.
Η Αγία Γραφή είναι ένα πηγάδι από το οποίο ο σοφός άνθρωπος βγάζει νερό με τον κουβά. Παίρνει από τον κουβά με την κανάτα και από την κανάτα με το ποτήρι. Και έτσι με το μέτρο πίνει και δεν προσπαθεί να ρουφήξει με μια φορά ολόκληρο το πηγάδι, ή ολόκληρο τον κουβά.
Ο Μέγας Βασίλειος λέει, ότι είναι καλύτερο να σταματήσει ο ήλιος την τροχιά του, παρά να παραμένει το Ψαλτήριο αδιάβαστο στα σπίτια των Χριστιανών. Και, όπως ο ήλιος είναι ο μεγαλύτερος πλανήτης ανάμεσα στους άλλους, έτσι και το Ψαλτήριο είναι ανάμεσα στα άλλα θεόπνευστα βιβλία. Να έχετε το Ψαλτήριο σαν ένα ηδύτατο γλυκό. Όταν πεινάτε, κόβετε μία φέτα και τρώτε λίγο. Κάνετε τις δουλειές σας. Μετά διαβάζετε πάλι ένα Κάθισμα, δύο, τρία, όσα μπορείτε.
Η ψυχή είναι η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο, δεδομένου ότι έχει τρεις δυνάμεις αλλά μία φύση. Οι δυνάμεις της ανθρώπινης ψυχής είναι οι εξής: Η αίσθηση, η λογική και η θέληση. Με την αίσθηση ο άνθρωπος συγκρίνεται με τον Θεό, με την λογική συγκρίνεται με τον Υιό και με την θέληση συγκρίνεται προς το Άγιο Πνεύμα. Και όπως στην Αγία Τριάδα τρία είναι τα πρόσωπα, αλλά δεν είναι τρεις αλλά ένας Θεός, έτσι και η ανθρώπινη ψυχή, ενώ έχει τρεις ψυχικές δυνάμεις, όμως δεν είναι τρεις οι ψυχές αλλά μία. Η διάκριση στο κατά εικόνα και ομοίωσιν Θεού της ανθρωπινής ψυχής συνίσταται, στο ότι η εικόνα του Θεού λαμβάνεται από την ψυχή στον καιρό της γεννήσεώς της και η ομοίωση του Θεού, τελειοποιείται στην ψυχή από το Βάπτισμα. Οπότε λοιπόν η εικόνα του Θεού είναι στην λογική, στην θέληση και στην αίσθηση, ενώ η ομοίωση του Θεού, είναι στην βία του ανθρώπου, για την τελειοποίησή του με την πραγματοποίηση των καλών έργων και με την βοήθεια της Θείας Χάριτος. Επομένως κατά την εικόνα είμαι λογικός, ενώ κατά την ομοιότητα είμαι Χριστιανός. Να γνωρίζουμε, ότι το κατ' εικόνα του Θεού είναι καΙ στην ψυχή του απίστου ανθρώπου, ενώ το καθ' όμοίωσιν είναι δυνατόν μόνον στους ενάρετους Χριστιανούς. Και όταν θα αμαρτήσει θανάσιμα ο Χριστιανός, τότε μόνο στερείται της ομοιώσεως με τον Θεό και όχι της εικόνος αυτού. Και εάν ακόμη στα αιώνια βάσανα θα τιμωρείται ο άνθρωπος, το κατ' εικόνα παραμένει το ίδιο στον άπαντα αιώνα, ενώ το καθ' όμοίωσιν δεν είναι δυνατόν να υπάρχει.
Την ψυχή σου να προσέχεις. Αυτήν να φροντίζεις και να στολίζεις. Καθάρισέ την από τον ρύπο της αμαρτίας. Διώξε από πάνω της τα αίσχη της κακίας και με το κάλλος της αρετής, ανάδειξέ την πανέμορφη και φωτεινή.
Με το σώμα και την ψυχή συμβαίνει, ό,τι και με μια ζυγαριά: Αν παραφορτώσεις τον ένα της δίσκο, οπωσδήποτε θα κάνεις ελαφρότερο τον άλλο. Όταν, λοιπόν, το σώμα καλοπερνά, η ψυχή γίνεται αδρανής και άτονη. Και όταν αντίθετα, η ψυχή εξυψώνεται με την αρετή, οι σαρκικές επιθυμίες μαραίνονται.
Πηγή κάθε κακίας και αμαρτίας είναι η φιλαυτία! Η φιλαυτία είναι παράλογη αγάπη απέναντι στο σώμα μας και είναι το πιο δύσκολο και λεπτό από όλα τα πάθη, τα οποία υποδουλώνουν την ανθρώπινη φύση.
Κατά το μέτρο που ο άνθρωπος αρνείται την αγάπη του εαυτού του, κατά το ίδιο μέτρο προοδεύει στα έργα της αρετής, αγιάζεται και ενώνεται με τον Θεό. Συνήθως, όταν κάποιος εγκωμιάζεται, τραγουδάει π.χ. με δυνατή φωνή, για να φανεί η ανωτερότητά του, κρίνει τους άλλους αυστηρότερα, διαλέγει πάντα το καλύτερο, το μεγαλύτερο και το ωραιότερο κλαίει περισσότερο για τον εαυτό του παρά για τους άλλους και χαίρεται μόνο για τον εαυτό του και σχεδόν ποτέ για τον πλησίον του. Αυτός είναι ο φίλαυτος. Ο Χριστός όμως σταύρωσε στον σταυρό την φιλαυτία, προσφέροντας την ζωή Του για την δική μας την ζωή.
Το διακόνημα χωρίς προσευχή, μοιάζει με το μεροκάματο ενός εργάτη, ενώ αυτός που κάνει το διακόνημά του μαζί με προσευχή, επιτελεί Θεία Λειτουργία.
Χωρίς θυσία, χωρίς την σταύρωση των παθών μας, χωρίς την εγκατάλειψη της αμαρτίας, δεν μπορούμε να δούμε τον Χριστό, δεν μπορούμε να σωθούμε.
Η ταραχή, ο έλεγχος της συνειδήσεως του αμαρτωλού ανθρώπου, είναι μία απόδειξη του ελέους του Θεού, για να συμφιλιωθεί ο άνθρωπος με Αυτόν, όσο ευρίσκεται σ' αυτή την πρόσκαιρη ζωή. Ο άνθρωπος πρώτα πρέπει να πιστέψει ότι υπάρχει Θεός, ο Οποίος έπλασε τον κόσμο και τα πάντα κυβερνά και κατόπιν να αγωνιστεί, για να κάνει το θέλημα Του. Εάν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να ειρηνεύσουμε με την συνείδησή μας. Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι η συνείδησή μας είναι μία από τις άκτιστες ενέργειες του Θεού, όπως είναι και η ζωή μας.
Σε κάθε έργο μας, πρέπει να προσέχουμε πως το λέμε και τι λέμε. Η σκέψη μας να είναι πάντοτε προσηλωμένη στο πως θα ευαρεστήσουμε τον Θεό και να μην επιθυμούμε κανένα πράγμα περισσότερο από τον Θεό. Να μην κρίνουμε βιαστικά τα έργα και τα λόγια των άλλων και σε δουλειές που δεν μας τις εμπιστεύονται να μην ανακατευόμαστε...
- Ο πρώτος καρπός της ευχής του Ιησού είναι η αποβολή των νοερών παραστάσεων από τις ματαιότητες του κόσμου, κατά τον άγιο Διάδοχο, ο οποίος λέγει: «Αυτά που είχαν μπει παλαιότερα στην καρδιά του ανθρώπου εξαφανίζονται μαζί με όλες τις ωραιότητες της ζωής». - Ο δεύτερος καρπός της ευχής είναι η φοβερά θέα της ασω­τίας της ψυχής, η οποία εκδηλωνόταν με τις σωματικές αισθήσεις και τους κακούς λογισμούς. Απ' αυτή την θέα αποκτά ο άνθρωπος ταπείνωση, πένθος, δάκρυα, όπως λέει ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλα­μάς. - Ο τρίτος καρπός της καρδιακής προσευχής είναι ότι, με την επιστροφή του νου στην καρδιά, τόσο ο νους όσο και η καρδιά του ανθρώπου, γίνονται σαν ένας καθαρός καθρέπτης στον οποίον ο ίδιος ο αγωνιστής γνωρίζει τις πονηρές κινήσεις των σκέψεών του και καλεί τον Ιησού σε βοήθεια. - Ο τέταρτος καρπός είναι η αγνότης της φύσεως, καθότι το έργο της καθαρότητος της φύσεως είναι υπεράνω αυτής της φύσε­ως, ως δοσμένο από την Θεία Χάρη του Παναγίου Πνεύματος. - Ο πέμπτος καρπός της προσευχής είναι ότι, μπαίνοντας ο νους στην καρδιά για να μιλήσει εκεί με τον ενδιάθετο λόγο, κατα­κλύζεται από μεγάλη χαρά και πνευματική ευφροσύνη, όπως δηλώνει γι' αυτά ο Άγιος Ιωσήφ ο Βρυένιος. - Ο έκτος καρπός της ευχής είναι ότι με αυτή την προσευχή κατασκηνώνει η Χάρις του Θεού μυστικά μέσα στην καρδιά. - Ο έβδομος καρπός είναι ότι με την αδιάλειπτη μνήμη του Ονόματος του Ιησού, γεννάται στην ψυχή η αγάπη προς τον Χρι­στό. - Άλλοι καρποί της προσευχής είναι: Η συμμάζωξις των λο­γισμών, η ευλάβεια, η προσοχή επί του εαυτού μας, η ταπείνωσις, ο φόβος του Θεού, η μνήμη του θανάτου, η ειρήνη της καρδιάς και των λογισμών, η συγκέντρωσις της προσοχής στην καρδιά και η πνευματική θερμότης.
Προσευχή είναι η συνομιλία με τον Θεό. Η προσευχή είναι βλαστός της πραότητας καί της αοργησίας. Η προσευχή είναι καρπός της χαράς και της ευχαριστίας. Είναι η δίωξη της λύπης και της απελπισίας, κατά τον Ευάγριο τον Ποντικό. Είναι η ένωση και συνάφεια του ανθρώπου με τον Θεό και κατά τους Πατέρας είναι η δύναμη του κόσμου, η συμφιλίωση με τον Θεό, η μητέρα των δακρύων και η θυγατέρα αυτών. Η προσευχή είναι το κλειδί της βασιλείας των ουρανών και κατά τον Άγιο Θεοφάνη τον Έγκλειστο εκ Ρωσίας είναι ή ανάβαση του νου και των σκέψεων στον Θεό.
Μακάριος είναι ο νους, που προσεύχεται χωρίς φαντασίες, διότι μόνο ο Χριστός δεν είχε φαντασίες, επειδή ήταν Θεός. Ο Αδάμ έπεσε από τον παράδεισο, αφού πρώτα έπεσε στην φαντασία του, διότι φαντάστηκε, κατά την συμβουλή του εωσφόρου, ότι εάν θα φάει από τον απαγορευμένο καρπό, δεν θα πεθάνει στον αιώνα. Λέγουν οι Άγιοι Πατέρες, ότι ο μεγαλύτερος πειρασμός στην ώρα της προσευχής είναι η φαντασία του νου, που λέγεται και «οκτάπους της ψυχής ή «οκτάγωνο». Ονομάζεται ακόμη η φαντασία και «γέφυρα των δαιμόνων». Στον καιρό της καρδιακής προσευχής το δυσκολότερο πράγμα είναι η διαφύλαξης του νου από τον διασκορπισμό, είναι πιο δύσκολο ακόμη από το να φυλάξεις τον νου από τους λογισμούς. Να παρατηρούμε ότι κάθε τι που είναι περιφερειακό (έρχεται και φεύγει) και φανταστικό, δεν είναι από τον Θεό.
Η καρδιακή προσευχή είναι η προσευχή του συναισθήματος. Σ' αυτήν όταν ο νους αρπαχθεί από την καρδιά, τότε η νοερά προσευχή που ήταν σκέψης, τώρα γίνεται αίσθηση. Όμως εδώ η αίσθηση είναι πνευματική απαίτηση και ανάγκη. Όποιος έφθασε σ' αυτή την καρδιακή προσευχή, από όπου πηγάζουν τα συναισθήματα του ανθρώπου, προσεύχεται χωρίς λόγια, επειδή ο Θεός, είναι Θεός της καρδιάς.
Η προσευχή σε ανεβάζει σε βαθμίδες γνώσεως. Όσο περισσότερο προσεύχεσαι, τόσο περισσότερα γνωρίζεις και ακόμη καλύτερα είναι.
Ο πόνος στέλνεται από τα ύψη προς σωτηρία, για δοκιμασία, για τη συγχώρηση αμαρτιών και για πνευματική πρόοδο.
Οδοιπόρος είσαι, αδελφέ μου. Πρόσεξε μην παραστρατήσεις, μην λοξοδρομήσεις δεξιά ή αριστερά. Βάδιζε πάντα στη βασιλική οδό. Πνευματικός αθλητής είσαι. Πρόσεχε τον εαυτό σου, μην τυχόν παραβείς τους αθλητικούς κανόνες, γιατί κανείς δεν παίρνει το στεφάνι της νίκης, αν δεν αγωνιστεί σύμφωνα μ' αυτούς.
Δύο είναι τα ισχυρότερα όπλα με τα οποία νικάμε όλες τις παγίδες και τους πειρασμούς του διαβόλου. Πρώτον είναι η ιερά προσευχή και έπειτα η ταπείνωση.
Η πνευματική πρόοδος στη προσευχή μοιάζει με ένα φυτό που αυξάνεται, χωρίς να γνωρίζει και να αντιλαμβάνεται τις στιγμές της αναπτύξεώς του. Μοιάζει μ' ένα παιδί που μεταβαίνει από την μία ηλικία στην άλλη, χωρίς να μπορεί να ξέρει τον ακριβή καιρό της αναπτύξεώς του. Αυτή η πρόοδος του ανθρώπου στην προσευχή και γενικά στην πνευματική ζωή, δεν είναι μόνο καρπός των κόπων του, αλλά περισσότερο της Χάριτος και του ελέους του Θεού και είναι μυστική αυτή η πρόοδος από Θεία οικονομία, για να μη πέσει ο άνθρωπος από την Χάρη του Θεού στην υπερηφάνεια και στηριχθεί στις δυνάμεις του εαυτού του.
Έχετε την εικόνα της Παναγίας στο σπίτι σας; Καντήλι μπροστά στην εικόνα Της έχετε; Να πάρετε την Προστάτιδα και Βοηθό μας την Μητέρα μας, που είναι στους ουρανούς και στην γη, να την βάλετε στα σπίτια σας! Αυτή είναι η Βασίλισσα του Ουρανού και της γης! Εάν θα πάρετε αυτή Την προστάτιδα στα σπίτια σας και της διαβάζετε κάθε πρωί, με το καντήλι της αναμμένο τους Χαιρετισμούς της και το βράδυ την Παράκλησή της, θα την έχετε βοηθό σε όλη την ζωή σας και την στιγμή του θανάτου σας και την μέρα της Κρίσεως... Γνωρίζετε πόσο δύναται να βοηθήσει η Θεοτόκος Μητέρα μας μπροστά στο Θρόνο της Παναγίας Τριάδος; Εάν δεν υπήρχε Αυτή, πιστεύω ότι αυτός ο κόσμος, θα εχάνετο από πολύ παλαιότερα.
Είναι αμαρτία να πιστεύουμε στα όνειρα και στα οράματα, με τα οποία μας εξαπατούν πολύ εύκολα οι δαίμονες και μας ρίχνουν στη φοβερή αμαρτία της υπερηφάνειας και της κενοδοξίας, όταν ο άνθρωπος δώσει πολλή εμπιστοσύνη στον εαυτόν του και όχι στο λόγο του Θεού.
Αυτός που πιστεύει με ευκολία στα όνειρα και οράματα, χωρίς πολλή εξέταση και συμβουλές από ενάρετους Πνευματικούς, κανονίζεται κατά τον ίδιο τρόπο, με αυτούς που πηγαίνουν στους μάγους και γητευτάς, δηλαδή να εμποδίζεται από την Θεία Κοινωνία επί επτά χρόνια!
Λέγουν οι Άγιοι Πατέρες, ότι ο νους του ανθρώπου, θα πρέπει γενικά με 2 έργα να ασχολείται: Με την ανάγνωση και την προσευχή. Αυτά βοηθούν πάντοτε, το ένα το άλλο. Όταν είμαστε ταραγμένοι, περισσότερο να διαβάζουμε ψυχωφελή βιβλία. Και όταν η καρδιά μας ειρηνεύσει και οι σκέψεις μας συγκεντρώνονται, τότε περισσότερο να προσευχόμαστε και λιγότερο να διαβάζουμε.
Πρόσεχε τον εαυτό σου! Δηλαδή από κάθε μεριά να παρακολουθείς προσεκτικά τον εαυτό σου. Ακοίμητα να έχεις τα μάτια της ψυχής σου. Περπατάς ανάμεσα σε παγίδες. Κρυφές θηλιές έχει στήσει στον δρόμο σου ο πονηρός. Φυλάξου, μην πέσεις στην παγίδα της αμαρτίας και γίνεις θήραμα του διαβόλου, αιχμάλωτος στα δικά του τα θελήματα.
Με τη συνεχή και προσεκτική επιστασία των λογισμών μας, μπορούμε να γινόμαστε πιστοί τηρητές των Θείων Εντολών, αποφεύγοντας την αμαρτία, όπως τα ζώα αποφεύγουν τις δηλητηριώδεις τροφές και επιδιώκοντας την αρετή, όπως εκείνα τα θρεπτικά χόρτα.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 62 αποτελέσματα