Περί...

Loading...
Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Όταν ήμουν νέος μοναχός, μου έκαναν εντύπωση το διορατικό, το προορατικό και το προφητικό χάρισμα.
Όπου άκουγα ότι υπήρχε γέροντας με τέτοια χαρίσματα έτρεχα με ενθουσιασμό να τον συναντήσω.
Τώρα που γέρασα δεν μου κάνουν πια εντύπωση αυτά τα χαρίσματα.
Για μένα μεγαλύτερη αξία έχει να συναντήσω έναν άνθρωπο που έκανε υπομονή χωρίς να γογγύζει σε μακροχρόνιες και επώδυνες ασθένειες.
Αυτό με συγκινεί και με διδάσκει.
Ένα πιάτο φαί, ένα πατσαβούρι να τυλιχθούμε μέσα και ένα δωμάτιο να κοιμηθούμε.
Αυτός είναι ο παγκόσμιος πλούτος!
Η παγκόσμιος κατάκτησις!
Μόνο αυτά είναι.
Και αυτό, μέχρι τον θάνατο.
Στον τάφο, περιμένουν άλλοι απόξω να τα πάρουν.
Γενικά, η προσευχή είναι η μόνη υποχρεωτική και απαραίτητη εργασία και αρετή για όλη την λογική φύση.
Επειδή μέσα στην κοινωνία που ζούμε τα αίτια είναι τόσα πολλά, οι αντιθέσεις πολλαπλάσιες και οι αδυναμίες μας όχι λίγες, χρειάζεται πολλή προσοχή και εντατική προ­σπάθεια ώστε να μην υποχωρούμε, αλλά πάντοτε να έχουμε την ελπίδα και την πίστη μας στον Θεό.
Όταν τηρούμε τις εντολές του Χριστού, δεν προσφέρουνε τίποτε σ' Εκείνον, γιατί δεν έχει από τίποτα ανάγκη και είναι δωρεοδότης όλων των αγαθών. Τους εαυτούς μας ευεργετούμε, με το να προξενούμε σε εμάς την αιώνια ζωή και την απόλαυση των ανεκφράστων αγαθών.
Οι εντολές του Θεού, είναι οι κανόνες της ηθικής, είναι οι νόμοι της αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς, τους οποίους χάσαμε με την πτώση και με την ράθυμη και πεπλανημένη μας ζωή. Την άρνηση των εντολών, βιώσαμε μέσα μας, σε μορφή έξεως και συνήθειας και αυτό μας μετάφερε σε μίια παρά φύση ζωή και κατάσταση. Αυτές τις εντολές απαιτεί τώρα από μας ο σαρκωθείς Θεός Λόγος, ο Οποίος μας παρέχει την σωτηρία από τον σταυρό Του και διά του παναγίου Του αίματος. Μόνο τούτο θέλει από εμάς, να «αγαπάμεν αλλήλους» και να απέχουμε από την περιεκτική κακοήθεια, που καταρρακώνει την προσωπικότητά μας και την κάνει, να μην ανήκει στα λογικά όντα, αλλά την ταυτίζει με τα κτήνη και τους δαίμονες.
Όσοι ακολουθούν τον δρόμο των εντολών του Χριστού αναγεννώνται πνευματικά, μεταμορφώνονται. Αυτό δεν γίνεται σε όλους εξίσου, αλλά ανάλογα με το ζήλο τους. Συσταυρώνονται μετά του Ιησού Χριστού και η Θεία Χάρη τους εξομοιώνει με το πρόσωπο αυτό της αγάπης τους. Εδώ βρίσκεται η θεολογία του σταυρού, τον οποίο ο Παύλος εξυμνεί ως φως της Θείας αγάπης.
Πρέπει να είμαστε συμπαθείς και επιεικείς στην αδυναμία του άλλου· και όσο και αν φαίνεται η αδυναμία του άλλου προδοτική, εμείς δεν πρέπει να λυγίζουμε, να εξαντλούμε την μακροθυμία μας.
Μόνον όσοι μετέχουν στη Χάρη είναι ελεύθεροι, ενώ μένουν δούλοι δούλων, όσοι ζουν και κινούνται μακριά του Θεού!
Ενοχή για τον πιστό δεν είναι η διάπραξη της αμαρτίας, αλλά ο μη αγιασμός του.
Άλλο πράγμα είναι η ανάγκη και άλλο πράγμα είναι η επιθυμία. Πρέπει να διαχωριστούν αυτά, διαφορετικά αν ταυτιστούν, υποτάσσεται η ελευθερία, η θέληση και ολόκληρη η προσωπικότητα του ανθρώπου.
Η ιδιοτέλεια, η ιδιορρυθμία, η αυταρέσκεια, η ανεξαρτησία, η απείθεια, ο αναρχισμός και τα παρόμοια του εγωκεντρισμού, είναι η ανατροπή του ταπεινού φρονήματος στο οποίο βρίσκεται η θέση του Θεού και του Θείου θελήματος.
Εάν ένα και μόνο πρόσωπο, ένας και μόνο άνθρωπος γινόταν υπήκοος και εφαρμοστής των εντολών του σαρκωθέντος Θεού Λόγου, του σωτήρα και ανακαινιστή μας, ήταν αυτό μόνο αρκετό για να μας αποδείξει την αλήθεια ότι «πιστός Κύριος εν πάσι τοις λόγοις αυτού» (Ψαλμ. ρμδ΄ 13). Αλλά από τότε μέχρι σήμερα εκατομμύρια αθλητών επισφραγίζουν καθημερινά, κάθε ώρα και κάθε στιγμή, τη μοναδική αυτήν αλήθεια.
Όλα αυτά θα γίνουνε η ώρα πλησιάζει
το σύμπαν αναταράσεται και σας δεν σας τρομάζει:
Η συμφορά που έρχεται τους ασεβείς να πλήξη
και εκ της γης αλύπητα να τους αξαφανίση.

Πάρετε την απόφασιν και λογικά σκεφθήτε
αν θέλετε να ζήσετε και αιώνια να σωθήτε
όλοι μετανοήσατε στραφήτε προς τα θεία
γιατί ουδεμία απ” αυτήν υπάρχει σωτηρία.

Ο πόλεμος που έρχεται ουδέποτε έχει γίνει
τόσον μεγάλος και φρικτός και δεν θα γένη ειρήνη.

Εάν δεν εκκαθαρισθή η ήρα από το σιτάρι
και τα ζιζάνια θα καούν σαν το ξήρο χωρτάρι.
Εύκολα πλησιάζει η Χάρη αυτόν που θέλει να μετανοήσει και ζητά τη βοήθειά της, αν και αμαρτωλός και ασεβής. Δύσκολα όμως πλησιάζει αυτόν που είχε γνώση και πείρα και πρόδωσε τη δωρεά. Επειδή η άρνηση και προσβολή ανάγεται στην ίδια τη Θεία Χάρη, που πρόδωσε ο λιποτάκτης, δεν επιστρέφει αυτή εύκολα. Πρέπει με υπομονή ο λιποτάκτης να αποκτήσει και την πείρα του ''φυλάσσειν'' και όχι μόνο του ''εργάζεσθαι''.
Η ίδια η Χάρις αφήνει τον άνθρωπο - θέλοντας να τον διδάξει και να τον ανεβάσει σε ψηλότερα επίπεδα πρακτικής εμπειρίας - τον αφήνει επίτηδες να κινδυνεύσει από την αμαρτία, για να ερεθίσει έτσι περισσότερο τον θυμό του εναντίον της.
Είναι πολύ επικίνδυνο να παίρνουμε κατ' ευθείαν τα λόγια της Γραφής και να τα ερμηνεύουμε, χωρίς πρώτα να μελετήσουμε τα Πατερικά κείμενα. Όλες οι Χριστιανικές παραφυάδες, που ονομάζονται δήθεν Εκκλησίες, πιστεύουν στην Αγία Γραφή, αν και όλοι αυτοί διαφέρουν μεταξύ τους· δεν πρόκειται βέβαια να συμφωνήσουν ποτέ, διότι θέλησαν να ερμηνεύσουν κατ' ευθείαν την Γραφή και πλανέθηκαν. Η Γραφή έχει πολλαπλές ερμηνείες και γίνεται κατανοητή μόνο από εκείνους, που έχουν γυμνασμένα τα πνευματικά αισθητήρια.
Η Αγία Γραφή, αν και είναι αποκάλυψη, δεν μας ωφελεί σε τίποτε, αν απλώς την γνωρίζουμε και εάν πρώτα εμείς δεν γίνουμε τηρητές της Θείας αποκαλύψεως· στο πως δηλαδή ο άνθρωπος θα ρυθμίσει βιωματικά τον εαυτό του, ούτως ώστε, να αμοιφθεί ή να παιδευτεί, εάν δεν πετύχει.
4 αρετές αγνίζουν την ψυχή:

Α) Η σιωπή
Β) Η τήρηση των Εντολών
Γ) Η λιτότητα και αυστηρή αυτάρκεια και
Δ) Η ταπεινοφροσύνη.
Οι δυνάμεις της ψυχής είναι τέσσερις. Φρόνηση, σωφροσύνη, ανδρεία και δικαιοσύνη. Αυτές τις διέστρεψε η παράλογη χρήση και η αμαρτωλή ζωή. Και όχι μόνο δεν λειτουργούσαν σύμφωνα με τη φύση τους, όπως τοποθετήθηκαν στην θεοειδή ψυχή, αλλά έγιναν υπόδουλες στην αμαρτία και όργανα του θανάτου. Όσοι θέλουν να αγωνιστούν, πρέπει να αρχίσουν την ανάπλαση και αναγέννηση, με τη βοήθεια της Χάρης από αυτές. Κατά τους Πατέρες, οι δυνάμεις αυτές γεννιούνται και λειτουργούν από το τριμερές της ψυχής, το λογιστικό, το θυμικό και το επιθυμητικό. Από το λογιστικό, το νου, πηγάζουν η φρόνηση και η δικαιοσύνη, δηλαδή η διάκριση. Από το θυμικό, η ανδρεία και από το επιθυμητικό, η σωφροσύνη. Σε κάθε μια δύναμη υπάρχουν δύο παρά φύση πάθη, ανιούσας και κατιούσας αθλιότητας. Στη φρόνηση ανιούσα αθλιότητα είναι το «υπέρ φρονείν», κατιούσα η αφροσύνη. Στη σωφροσύνη άνω είναι η ηλιθιότητα και κάτω η ακολασία. Η ανδρεία άνω έχει τη θρασύτητα και κάτω τη δειλία. Η δικαιοσύνη άνω έχει τη μειονεξία και κάτω την πλεονεξία.
Όταν μιλούμε στους σημερινούς ανθρώπους για το πένθος, τους φαίνεται περίεργο, διότι θεωρούν ντροπή το κλάμα. Βεβαίως, όταν πρόκειται για εφήμερα και μάταια πράγματα, δεν αξίζει να κλαίμε. Το πένθος όμως αυτό κινείται στο επίπεδο της κοινωνικής συμβατικότητος. Το πνευματικό πένθος αναφέρεται στις σχέσεις μας με τον Θεό και είναι προϊόν όχι τόσο της δικής μας εκλογής, όσο της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. Η αίσθηση της ευθύνης των πονηρών έργων καταπιέζει την καρδιά, οπότε προκαλείται η λυπηρά κατάσταση του πένθους.
Η αρχή του πένθους: Όταν επιθυμεί ο άνθρωπος, συνεχώς να ενθυμείται, ότι ελύπησε τον Θεό και αναλογίζεται μέσα του, την αγάπη του Θεού και όλη την κοσμοσωτήριο οικονομία, όλους τους υπόλοιπους τρόπους, στο πως ο Θεός δημιούργησε τα πάντα και τα προνοεί, τον τρόπο που ανέχεται την ανθρώπινη αποστασία, παρ' όλο που την ευεργέτησε με την κένωσή Του. Ύστερα το γυρίζει και σ' αυτή την δική του προσωπική ατέλεια και προδοσία (αμαρτίες του), με την σπατάλη της ανοχής του Θεού. Με αυτόν τον τρόπο προκαλεί μια λυπηρά κατάσταση μέσα του.
Όχι να προσέχουμε μόνο μήπως από απροσεξία λυπήσουμε τον αδελφό, αλλά ακόμα και να είμαστε έτοιμοι στο πως να διαθέσουμε αυτήν ακόμη την ασφάλεια και τη ζωή μας, για την οικοδομή του πλησίον.
Το αποτελεσματικότερο μέσο φωτισμού του νου και γεννήτρια της προσευχής είναι η αγρυπνία. Ο κόρος της υπνηλίας υποβιβάζει άμεσα τη διαύγεια του νου. Μειώνεται η διανοητική ικανότητα της λογικής φύσης να συγκρίνει, διακρίνει, επιλέξει και εφαρμόσει όσα η νόμιμη άσκηση απαιτεί. Η αγρυπνία, ως μέσο της φίλης των Πατέρων μας φιλοπονίας, πάντοτε προηγείτο στους ασκητικούς αγώνες. Και είναι γνωστή η υπερβολική άσκηση των Πατέρων στην αγρυπνία. Επέμεναν στα πολλαπλά οφέλη αυτής της αρετής, επειδή συντελούσε άριστα στη διανοητική εργασία, από την οποία εξαρτώνται όλα.
Η ταπείνωση δεν είναι απλά μια αρετή ή καλοσύνη, που ανήκει στα ανθρώπινα μέτρα και κατορθώματα. Είναι υπερφυσικό πράγμα και νόημα, που μόνο ο φωτισμός και η έλλαμψη της Θείας Χάριτος μπορεί να περιγράψει...
Χαρακτηριστικά του συνετού ανθρώπου, είναι η ελευθερία από κάθε παράλογο αίσθημα, εμπαθή διάθεση και κίνηση.
Συχνά αναφέρουμε την ακρίβεια της συνειδήσεως. Ο άγραφος αυτός ηθικός νόμος, κρίνει τη στάθμη του εσωτερικού μας κόσμου.
H αγαθή συμπεριφορά πολύ εκτιμάται από τη Χάρη του Θεού, που είναι μαζί μας. Γι αυτό σας συνιστώ να είστε αγαθοί, γλυκείς, πράοι, ταπεινοί σε όλες τις κινήσεις σας.
Ως προς τον Θεό, ο άνθρωπος πρέπει να πιστεύει σωστά, ως προς τους ανθρώπους, να διάκειται με συμπάθεια και αγάπη και ως προς τον εαυτόν του, να φρονεί πάντοτε ταπεινά.
Η συκοφαντία είναι το απαισιότερο φάσμα του μίσους και της κακότητας και το οδυνηρότερο τραύμα γι' αυτόν που την υφίσταται. Η συκοφαντία είναι το αμυντικό όπλο της κατωτερότητας. Επειδή δεν μπορεί να σκεπάσει τη γύμνωση και ευτέλειά της, προσπαθεί να αμαυρώσει αυτούς που βρίσκονται πιο ψηλά για να δικαιωθεί, όπως νομίζει.
Κάθε πτώση ή αποτυχία έχει αρχή και ρίζα, την απώλεια του ταπεινού φρονήματος.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 85 αποτελέσματα