Περί...

Loading...
Γέροντας Γερμανός Σταυροβουνιώτης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Όταν σε λυπούν ή όταν σε προσβάλλουν, τότε να ενθυμήσαι τα Πάθη του Κυρίου μας: Όταν τον ύβρισαν, αυτός δεν ύβριζε, όταν τον ειρωνεύονταν, αυτός δεν ειρωνευόταν, όταν τον κτυπούσαν, αυτός δεν κτυπούσε, όταν τον κακολογούσαν, αυτός δεν κακολογούσε, αλλά σ' όλα αυτά ανταποκρινόταν με ηρεμία: "Ει κακώς ελάλησα, μαρτύρησον περί του κακού" (Ιωά. 18,23). Και προσευχόταν για τους σταυρωτές Του. Να ζούμε, όπως έζησε ο Χριστός, δηλαδή με ταπείνωση, με υπακοή, με ανεξικακία. Πρόσεξε να μην σου κακοφαίνεται, όταν σου πουν λόγο σκληρό. Οι λόγοι οι σκληροί, οι υβρισιές, οι καταφρονήσεις απαλλάτουν τον άνθρωπο από τους κακούς λογισμούς, και μάλιστα τους αισχρούς. Τον απαλλάτουν απ' όλα τα πάθη, αρκεί να υπομένει. Αν σε κοροϊδεύουν, εσύ κάνε καλούς λογισμούς, παίρνε το π.χ. για αστείο, και έτσι φεύγει εύκολα η παρεξήγηση και το σκάνδαλο.
Η χαρά δεν βρίσκεται, ούτε στο φαγητό, ούτε στο γέλιο, ούτε και στα άλλα, που νομίζει ο κόσμος. Η χαρά βρίσκεται μόνο στην ενθύμηση του Θεού! Όταν έχεις την εσωτερική γαλήνη, που χαρίζει του Θεού η ενθύμηση, τότε νοιώθεις ευτυχισμένος.
Λέγουν οι Άγιοι, ότι σύμφωνα με την καλή διάθεση, που έχεις, πηγαίνοντας να ζητήσεις συγχώρηση, δηλαδή αν έχεις ταπείνωση, θα φωτίσει ανάλογα ο Θεός τον άλλο, για να επιτευχθεί η επιζητούμενη συνδιαλλαγή. Όταν λ.χ. συντριβείς και πεις με τον λογισμό σου, «φταίω και δεν το καταλαβαίνω», μετά λίγο λίγο θα πεις, ότι «πράγματι φταίω». Και όταν βάλεις στον λογισμό σου, ότι πράγματι φταις, θα αλλάξει μετά και ο άλλος διάθεση.
Δεν υπάρχει χώρος παραμονής στη Βασιλεία των Ουρανών γι' αυτούς, που στην ψυχή τους δεν έχουν χώρο Αγάπης για τους εχθρούς τους.
Ό,τι πράττεις, να το πράττεις με ταπείνωση, για να μην ζημιώνεσαι από τα καλά σου έργα.
Ο Θεός δεν έδωσε δύο Ευαγγέλια, ένα για τους εγγάμους και άλλο για τους μοναχούς. Το Ευαγγέλιο είναι το ίδιο για όλους. Ο Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης σε μια από τις Κατηχήσεις του γράφει, ότι οι μόνες διαφορές στον τρόπο ζωής του εγγάμου πιστού από εκείνον του μοναχού είναι η συζυγική σχέση και η κρεοφαγία. ΄Ολα τα άλλα, όπως η αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, η πίστη και ελπίδα στον Θεό, η υπομονή στις θλίψεις, η ταπεινοφροσύνη, η ελεημοσύνη, η προσευχή, η ανεξικακία, η μετάνοια, η νηστεία, η εγκράτεια κτλ., είναι εντολές του Θεού για όλους ανεξαιρέτως, μοναχούς και λαϊκούς, που επιθυμούν την σωτηρία τους.
Όταν θέλεις να πετύχεις κάτι και ταπεινωθείς και πεις: «με την ευχή του Γέροντά μου θα το κάνω», τότε, για την ταπείνωσή σου, ενεργεί η Χάρις του Θεού και θα το κατορθώσεις!
Πολλοί εγκαταλείπουν τον πνευματικό τους και προστρέχουν σε άλλο, ο οποίος όπως λέγουν, τους «αναπαύει» καλύτερα. Χρειάζεται όμως πολλή προσοχή στο θέμα αυτό, διότι όπως δυστυχώς υπάρχει «καλή ανάπαυση», υπάρχει και «κακή ανάπαυση». Αν κάποιος πνευματικός εξασθενίζει στη συνείδηση του εξομολογουμένου, τη σοβαρότητα κάποιων πτώσεων του ή του επιτρέπει να κοινωνεί των Αχράντων Μυστηρίων, παρότι πέφτει σε σοβαρά αμαρτήματα, τέτοιου είδους «ανάπαυση καταποντίζει, όχι μόνο τον εξομολογούμενο, αλλά και τον πνευματικό.
Για να ωφελείσαι από τις αναποδιές που σου συμβαίνουν, να λες: Ο Θεός επέτρεψε έτσι για το καλό μου, για την σωτηρία μου.
Μην μολύνεις το σώμα σου με πράξεις αισχρές και την ψυχή σου με λογισμούς πονηρούς, και τότε έρχεται σ' εσένα η ειρήνη του Θεού. Τότε θα καταλάβεις, ότι μέσα στην ψυχή σου κατοικεί ο ίδιος ο Θεός.
Η νηστεία και η εγκράτεια στα φαγητά είναι στοιχείο μετανοίας. Να τρώμε όσο χρειάζεται, για να ζούμε, για ν' αντέχουμε στις εργασίες μας.
Εκείνος, που πιστεύει στον Θεό, φοβάται την κόλαση, αποφεύγει τις αμαρτίες, υπομένει χωρίς γογγυσμούς τα λυπηρά της ζωής και αποκτά τη βέβαιη ελπίδα προς τον Κύριο.
Αυτός, που αγαπά τον πλησίον του με την αληθινή, τη σύμφωνη με το θέλημα του Θεού αγάπη, νοιώθει μέσα του απέραντη ειρήνη και χαρά.  Αυτός, που «αγαπά» με την ψεύτικη, την επιφανειακή, την υποκριτική, τη σαρκική, την φιλήδονη «αγάπη», νοιώθει μέσα του σύγχυση και ταραχή. Η αληθινή αγάπη είναι συνυφασμένη με πνεύμα ταπείνωσης, θυσίας και προσφοράς. Αυτός, που αγαπά σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, θυσιάζει τις επιθυμίες του και την ανάπαυσή του χάριν αυτού, που αγαπά. Η αγάπη, που δεν είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, συνδέεται με πνεύμα εγωισμού. Και αυτός, που έχει τέτοια «αγάπη», αντί να θυσιάζεται για τον άλλο, όλο ζητά να θυσιάζεται ο άλλος γι' αυτόν. Η αγάπη προς τον εχθρό μας, κρύβει μεγάλη σοφία. Όταν ανταποδίδουμε καλό αντί κακού, γινόμαστε μιμητές του Χριστού. Τότε έρχεται και μας επισκιάζει η Χάρις του Αγίου Πνεύματος! Η αληθινή αγάπη φωτίζει με υπερφυσικό φως το πρόσωπο εκείνου που αγαπά. Το πρόσωπο εκείνου, ο οποίος μισεί, είναι συνωφρυωμένο και σκοτεινό. Η αληθινή αγάπη, δεν χαίρεται με τις συμφορές του πλησίον, ούτε λυπάται με τις επιτυχίες του.
Η αγάπη μας προς τον Θεό και προς τους συνανθρώπους μας είναι αλληλένδετες. Δεν μπορεί να υπάρχει η μία, χωρίς να υπάρχει και η άλλη. Διαφορετικά, ούτε τον Θεό αγαπούμε αληθινά, ούτε τον πλησίον μας πραγματικά.
Δεν υπάρχει αληθινή αγάπη, χωρίς το πνεύμα της θυσίας. Η αγάπη του Χριστού προς εμάς είναι αχώριστα συνδεδεμένη με τη Σταυρική Του θυσία. Σταυρός και Αγάπη πάνε αχώριστα μαζί.
Ο αιρετικός είναι έξω από τη σωστική Κιβωτό (την Εκκλησία). Θα τον πνίξει ο κατακλυσμός...
Λέγει ο Προφήτης Δαβίδ: «Εμνήσθην του Θεού και ευφράνθην» (Ψαλμ. 76,4). Η χαρά δεν βρίσκεται, ούτε στο φαγητό, ούτε στο γέλιο, ούτε και στα άλλα, που νομίζει ο κόσμος. Η χαρά βρίσκεται μόνο στην ενθύμηση του Θεού! Όταν έχεις την εσωτερική γαλήνη, που χαρίζει του Θεού η ενθύμηση, τότε νοιώθεις ευτυχισμένος.
Οι φιλήδονοι καταντούν και αιρετικοί! Η φιληδονία και η φιλοσαρκία, ψυχραίνει και εξαφανίζει την αγάπη στον Θεό.
Ποτέ σου μην ζηλέψεις, μην φθονήσεις, μην επιθυμήσεις δόξες, μην ποθήσεις αξιώματα. Πάντα να επιδιώκεις να ζεις στην αφάνεια. Σε συμφέρει, να μην σε ξέρει ο κόσμος, γιατί ο κόσμος είναι πλάνος. Με τα κενόδοξά του λόγια και τις μάταιες παρακινήσεις του, μας πλανά και βλάπτει πνευματικά.
Η νηστεία και η εγκράτεια στα φαγητά είναι στοιχείο μετανοίας. Να τρώμε όσο χρειάζεται, για να ζούμε, για ν' αντέχουμε στις εργασίες μας. Να αποστρεφόμαστε τα εξεζητημένα φαγητά. Εξάλλου αυτοί, που τρώνε τέτοια φαγητά, αρρωστούν ευκολότερα και πεθαίνουν γρηγορώτερα.
Όταν οι σύζυγοι δεν αφήνουν τον Θεό να αποφασίζει για τον αριθμό των παιδιών, αλλά εφαρμόζουν διάφορα αμαρτωλά εφευρήματα, για να αποφεύγουν τα παιδιά, η πείρα διδάσκει, ότι υπάρχουν δυσάρεστες επιπτώσεις και στην παρούσα ζωή. Όταν οι γονείς μένουν σκόπιμα (και όχι γιατί ο Θεός έτσι το θέλησε) στο ένα παιδί, αυτό συνήθως γίνεται ιδιαίτερα εγωϊστικό και απαιτητικό, γιατί οι γονείς του, του κάνουν όλα τα θελήματα και καταντούν σκλάβοι του. Στην περίπτωση δε, που οι γονείς μένουν σκόπιμα στα δύο παιδιά, τότε συνήθως τα παιδιά ζηλεύουν αφάνταστα το ένα το άλλο. Στα τρία παιδιά αρχίζει να καλλιεργείται η μεταξύ τους αγάπη και αλληλοβοήθεια. Και όσο το ανδρόγυνο αφήνει τον Θεό να αποφασίζει για τον αριθμό των παιδιών, τόσο περισσότερο αυξάνεται και η ευλογία Του στο σπίτι εκείνο!
Όποιος έχει την ταπείνωση μιμείται τον ίδιο τον Χριστό. Ουδέποτε παρεκτρέπεται, ούτε κατακρίνει, ούτε υπερηφανεύεται. Τις εξουσίες ποτέ δεν τις επιθυμεί. Αποφεύγει τις τιμές των ανθρώπων. Δεν φιλονικεί για κανένα πράγμα του κόσμου τούτου! Δεν έχει παρρησία, όταν μιλά και δέχεται πάντοτε τις συμβουλές των άλλων. Αποφεύγει τα ωραία ενδύματα και η εξωτερική του εμφάνιση είναι απλή και ταπεινή. Ο άνθρωπος, που υπομένει αγόγγυστα ταπεινώσεις και εξουδενώσεις, πάρα πολύ ωφελείται. Για τούτο, όχι να λυπάσαι, αλλά απεναντίας να χαίρεσαι γι' αυτά, που υποφέρεις. Κερδίζεις έτσι την πολύτιμη ταπείνωση, με την οποία σώζεσαι.
Η ταπείνωση κατορθώνεται με την αυτομεμψία, με το να πιστεύεις δηλαδή για τον εαυτό σου, ότι κανένα καλό ουσιαστικά δεν έχει. Αλίμονο σ' εκείνον, που νομίζει τις αμαρτίες του μικρές. Αυτός σίγουρα θα πέσει σε χειρότερες!
Για να αποκτήσεις την ταπείνωση, κατά την δική μου αντίληψη, δεν χρειάζονται τόσο, ούτε οι πολλές μετάνοιες (γονυκλισίες), ούτε οι πολλές (πνευματικές) εργασίες, αλλά προ πάντων ο λογισμός σου να κατεβεί κάτω-κάτω, να φτάσει στο επίπεδο της γης! Τότε δεν έχεις φόβο να πέσεις, γιατί είσαι χαμηλά. Και αν ακόμη πέσεις από τα χαμηλά, δεν θα πάθεις τίποτε...
Ο ταπεινός θεωρεί τον εαυτό του «υποκάτω πάντων». Γι' αυτό τον λόγο όλους τους αγαπά, όλους τους συγχωρεί και προπάντων κανέναν δεν κατηγορεί.
Καμμία άλλη αρετή δεν είναι τόσο δυσκολοκατόρθωτη και μεγάλη, όσο η ταπείνωση.
Ό,τι πράττεις να το πράττεις με ταπείνωση, για να μην ζημιώνεσαι από τα καλά σου έργα.
Μου γράφεις πως δεν τα καταφέρνεις στον αγώνα σου. Ξέρεις από πού προέρχεται αυτό; Επειδή δεν έχεις ταπείνωση πολλή. Νομίζεις, ότι με την δική σου δύναμη θα κατορθώσεις κάτι. Ενώ, όταν ταπεινωθείς και πεις «με την δύναμη του Ιησού, με την βοήθεια της Παναγίας και με την ευχή του Γέροντά μου, θα το κατορθώσω εκείνο, που θέλω», να είσαι βέβαιος, πώς θα το κατορθώσεις! Εγώ βέβαια δεν έχω την δύναμη να βάζω τέτοιες ευχές, αλλά, όταν εσύ ταπεινωθείς και πεις «με την ευχή του Γέροντά μου θα το κάνω», τότε, για την ταπείνωσή σου, ενεργεί η Χάρις του Θεού και θα το κατορθώσεις!...
Παραπονιέσαι, ότι δεν σου συμπεριφέρονται καλά αυτοί, με τους οποίους συναναστρέφεσαι. Άκου τη συμβουλή μου: Εάν κάποιος δεν σου συμπεριφέρεται καλά, εσύ να του συμπεριφέρεσαι με καλοσύνη. Όλη η υπόθεση θέλει ταπείνωση. Ας πούμε ένα παράδειγμα: Σου λέει κάποιος, πως η δουλειά σου δεν είναι καλή. Να του πεις: «Ευχαριστώ, που με συμβουλεύεις. Βοήθησέ με να γίνω καλύτερος. Λέγε μου τα λάθη μου, για να τα διορθώσω». Να δέχεσαι απ' όλους συμβουλές, από ταπείνωση όμως και όχι από δειλία. Έτσι θα διατηρείς στην ψυχή σου την ουράνια χαρά και την ειρήνη.
Λέγουν οι Άγιοι, ότι σύμφωνα με την καλή διάθεση, που έχεις, πηγαίνοντας να ζητήσεις συγχώρηση, δηλαδή αν έχεις ταπείνωση, θα φωτίσει ανάλογα ο Θεός τον άλλο, για να επιτευχτεί η επιζητούμενη συνδιαλλαγή. Όταν λ.χ. συντριβείς και πεις με τον λογισμό σου, «φταίω και δεν το καταλαβαίνω», μετά λίγο λίγο θα πεις, ότι «πράγματι φταίω». Και όταν βάλεις στον λογισμό σου, ότι πράγματι φταις, θα αλλάξει μετά και ο άλλος διάθεση.
Η ταπείνωση μαζί με την υπακοή και την νηστεία, γεννούν τον φόβο του Θεού, που είναι η αρχή της αληθινής σοφίας.
Να γνωρίζεις για ποιό σκοπό σιωπάς. Αν π.χ. με τη γλώσσα σιωπάς και με τον λογισμό σου κατακρίνεις, δεν σε ωφελεί μια τέτοια σιωπή. Ούτε πάλιν ωφελεί να σιωπάς και στην καρδία σου να βασιλεύει μελαγχολία και απόγνωση. Υπάρχει λοιπόν η καλή σιωπή, υπάρχει και η κακή. Καλή σιωπή είναι η ταπεινή, η εσωτερική, αυτή που συνοδεύεται με προσευχή, και γεμίζει την ψυχή με χαρά. Κακή σιωπή είναι εκείνη, που την συνοδεύει η δειλία, η εσωτερική κατάκριση, η ολιγοπιστία, η θλίψη, η απόγνωση. Πρέπει λοιπόν να αποκτήσουμε ''νουν Χριστού'', ώστε να μπορούμε να διακρίνουμε πότε θα πρέπει να μιλήσουμε και πότε θα πρέπει να σιωπήσουμε.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 94 αποτελέσματα