Περί...

Loading...
Γέροντας Εφραίμ της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Από όλους τους τρόπους του φόνου, η έκτρωση είναι ο πιο αποτρόπαιος. Είναι η λεγόμενη ενδομητρική δολοφονία.
Όταν ο δίδων, χαίρεται περισσότερο από αυτόν που ελεείται, τότε η ελεημοσύνη αποκτά την πραγματική της διάσταση.
Ο Χριστός στο γάμο τη Κανά, όταν μετέτρεψε το νερό σε οίνο, ο οίνος αυτός, ήταν ο καλύτερος του κόσμου! Έτσι και εμείς, οποιαδήποτε εργασία και αν κάνουμε, να προσπαθούμε να την κάνουμε όσο μπορούμε καλύτερα και όχι τσαπατσούλικα. Η εργασία που θα κάνουμε δείχνει την καλλιέργειά μας. Δείχνει τον εσωτερικό κόσμο μας.
Σε όποιο μέρος χτιστεί μια Εκκλησία και γίνει έστω και μία Θεία Λειτουργία, στέλνει ο Κύριος έναν μέγα άγγελο αξιωματικό, που θα είναι ο φύλακας εκείνου του θυσιαστηρίου. Και θα είναι εκεί μέχρι την Δευτέρα Παρουσία, άσχετα αν ο ναός αργότερα γκρεμιστεί, τιμώντας το θυσιαστήριο, στο οποίο ο Χριστός θυσιάστηκε αναιμάκτως.
Όταν ο άνθρωπος πάψει να έχει πονηρούς και βλαβερούς λογισμούς για τους άλλους ανθρώπους, τότε ο άνθρωπος αυτός βρίσκεται στην εν Χριστώ ειρήνη. Αν αυτό γίνει από όλους τους ανθρώπους, τότε θα πετύχουμε την πραγματική ειρήνη στον κόσμο και όχι την ειρήνη που βλέπουμε σήμερα, τα μεν όπλα να έχουν σιγήσει, αλλά ταυτόχρονα οι άνθρωποι να μην μιλιούνται, να μην συνεργάζονται και να μην αγαπιούνται μεταξύ τους...
Οι μετάνοιες είναι η τελειότερη άσκηση που εφευρέθηκε ποτέ, διότι γυμνάζει ψυχή και σώμα. Δεν νοείται να βρισκόμαστε εν μετανοία και να μην κάνουμε μετάνοιες, εκτός και αν έχουμε πρόβλημα υγείας. Αλλά και οι μετάνοιες χωρίς μετάνοια, είναι άκυρες. Οι εδαφιαίες μετάνοιες, συμβάλλουν στον αγιασμό του σώματος και στην καταπολέμηση των σωματικών παθών και είναι υποχρεωτικές, ως έκφρασης αγάπης προς τον Κύριο. Θέλει όμως διάκριση για το πόσες μετάνοιες θα κάνουμε, σε συνεννόηση φυσικά με τον πνευματικό μας.
Κατά την Ιερά παράδοση, ο Αδάμ διδάχτηκε μετά την πτώση του, από τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, να προσκυνάει το Θεό πρηνηδόν, κάνοντας μετάνοιες.
Την Κυριακή στη Θεία Λειτουργία δεν γονατίζουμε, διότι η Κυριακή είναι Αναστάσιμη ημέρα και αυτό είναι διαταγή των Αποστόλων, που πήραν στην Αποστολική σύνοδο το 50 μ.Χ. στα Ιεροσόλυμα. Η μοναδική περίπτωση που γονατίζουμε είναι όταν έχουμε χειροτονία κληρικού, διότι τότε σταματάμε για λίγο τη Θεία Λειτουργία και διαβάζουμε την Ακολουθία της χειροτονίας. Επίσης δεν γονατίζουμε όλες τις μέρες από το Πάσχα και για 40 μέρες.
Ήταν κάποιος, που άρχισε να κάνει 3.000 μετάνοιες κάθε μέρα! Κάποιος φίλος του είπε: Μην κάνεις τόσες πολλές μετάνοιες, θα πάθεις πρόβλημα! Οι άλλοι κάνουν 150 μετάνοιες, εσύ γιατί κάνεις τόσες πολλές; Εκείνος όμως επέμενε: Όχι δεν θα πάθω τίποτα! Εξάλλου θέλω να φτάσω σε μεγάλα πνευματικά μέτρα! Και το αποτέλεσμα ήταν, μέσα σε 3 μήνες να πάθει μετάθεση σπονδύλου. Έπαθε τρομερή ζημιά, με αποτέλεσμα να μην μπορεί, να ξανακάνει μετάνοιες στη ζωή του! Και του εμφανίζεται μια μέρα ο διάβολος στον ύπνο και του λέει: Βλέπεις τα καλά παιδιά πως παίρνουν πρόωρα σύνταξη! Καταλάβατε; Τον δούλευε κιόλας ο διάβολος, διότι δεν μπορούσε να κάνει άλλο μετάνοιες. Τέτοια είδους άσκηση θέλει να κάνουμε ο διάβολος. Να κάνουμε υπερβολικά και παλαβά πράγματα, ώστε να πάθουμε τέτοια ζημιά, που να μην μπορούμε να κάνουμε τίποτα σε όλη την υπόλοιπη ζωή μας. Καλύτερα λοιπόν να κάνουμε λίγες και καλές μετάνοιες, παρά πολλές προκαλώντας βλάβη στην υγεία μας.
Ο Χριστός ουδέποτε ασθένησε, ουδέποτε είχε λογισμό, και ουδέποτε είδε όνειρο. Δεν αρκεί να αγαπάμε τον Χριστό.

Πρέπει να τον αγαπήσουμε εξ όλης της καρδιάς!!! Δεν είναι θέμα το τι γνωρίζεις, αλλά τι θέση κατέχει ο Χριστός μέσα στην καρδιά σου. Ο Χριστός θα πει σε πολλούς ανθρώπους: Δεν σας γνωρίζω! Όχι με την έννοια την γνωσιολογική, αλλά ότι οι άνθρωποι αυτοί, δεν αγωνίστηκαν να του μοιάσουν, διότι διάγουν μια ζωή, όπως την ήθελαν αυτοί.

Αν ο Θεός δεν αποκαλυφθεί μέσα μας, μάταια ελπίζουμε ότι θα αποκαλυφθεί, εξωτερικός.
Εξομολόγησα ένα παιδί 23 ετών από την Νάουσα, που επιχείρησε 6 φορές να αυτοκτονήσει. Αλλά την τελευταία στιγμή, πάντα τον προλαβαίνανε και τον πήγαιναν στα νοσοκομεία. Όταν κάποια μέρα πήγα στην Νάουσα, για να το εξομολογήσω με ενημέρωσαν, ότι το προηγούμενο βράδυ αυτοκτόνησε. Πήρε ισχυρά ποντικοφάρμακα και μέχρι να τον πάνε στο νοσοκομείο, ξεψύχησε. Την 7η φορά τα κατάφερε... Τον γλύτωσε ο Θεός τόσες φορές για να μετανοήσει, αλλά και δεν βρέθηκε ούτε ένας, να παρηγορήσει και να στηρίξει ψυχολογικά το παιδί αυτό. Αντίθετα όλοι εκεί τον κατηγορούσαν και τον κοροϊδευαν. Έχουμε χρέος σαν Χριστιανοί να στηρίξουμε με αγάπη, τον κάθε συνάνθρωπό μας. Δυστυχώς καταντήσαμε να βοηθάμε και να αγαπάμε, μόνο όταν έχουμε κάποιο συμφέρον...
Η πνευματική αγάπη, η τέλεια αγάπη αποκτάται, όταν νικήσουμε όλα τα πάθη μας, είναι καρπός του Αγίου Πνεύματος και διακρίνεται σε 4 κατηγορίες:

α) η αγάπη προς το Θεό και λέγεται Θεογνωσία
β) η αγάπη προς τον εαυτό μας και λέγεται αυτογνωσία
γ) η αγάπη προς τον πλησίον μας και λέγεται αδελφογνωσία και
δ) η αγάπη προς τον εχθρό μας και λέγεται αγαπογνωσία (η γνώση της αγάπης).

Για να αποκτήσουμε την αγάπη προς τον συνάνθρωπο, πρέπει:

α) να έχουμε σπλάχνα οικτιρμών και συγχωρητική διάθεση απέναντι στον πλησίον και
β) να του λέμε πάντα την αλήθεια και όχι ψέματα.
Αγαπώ τον εαυτόν μου, σημαίνει σώζω τον εαυτόν μου, σημαίνει ότι εφαρμόζω τις εντολές του Χριστού και ότι βρίσκομαι εν μετανοία. Εάν όμως δεν αγαπώ έτσι τον εαυτόν μου, τότε δεν μπορώ να αγαπήσω τον πλησίον μου πνευματικά και η αγάπη μου είναι σαρκική και συμφεροντολογική.
Όπως το σώμα έχει 5 αισθήσεις, έτσι και η ψυχή έχει 5 ψυχικές αισθήσεις που είναι:

α) ο νους
β) η διάνοια
γ) η φαντασία
δ) η αίσθηση και
ε) η δόξα.

Ο νους είναι πλασμένος για να βλέπει το Θεό, την Παναγία τους αγγέλους, τους Αγίους, τους άνθρωπους (καλούς και κακούς), τους δαίμονες και τον εαυτόν της (αυτοόραση της ψυχής).
Η διάνοια επεξεργάζεται το ''υλικό'' του νου και το συναρμολογεί, για να εκφραστεί το ''υλικό'' με τον προφορικό ή τον ενδιάθετο λόγο.
Η φαντασία (η υγιής και όχι η αρρωστημένη) μας επιτρέπει να φέρνουμε στον νου μας αληθινά ''ιερά'' γεγονότα π.χ. την Σταύρωση του Χριστού, για να παράγουμε έτσι ''άγιες'' σκέψεις που θα μας βοηθήσουν να προσευχηθούμε, να συναισθανθούμε την αμαρτωλότητά μας, βοηθώντας έτσι στην σωτηρία μας.
Η αίσθηση είναι το πνευματικό ''ραντάρ'' του ανθρώπου, με το οποίο ο άνθρωπος πληροφορείται αγιοπνευματικώς, ποιοί είναι οι δαιμονικοί λογισμοί που πλησιάζουν το νου και ποιοί οι αγαθοί λογισμοί.
Τέλος δόξα είναι η αίσθηση που θα μας βοηθήσει για να καταλάβουμε, ότι αυτό που βλέπουμε με τα σωματικά μας μάτια είναι αληθινό ή είναι δαιμονική απάτη.
Κάθε δοξασία που αλλοιώνει το Ορθόδοξο Δόγμα καλείται αίρεση, ενώ αυτός που πιστεύει στην διδασκαλία αυτή λέγεται αιρετικός. Η αίρεση χωρίζει τον άνθρωπο από τον Θεό, από την Χάρη του Αγίου Πνεύματος που πήρε στο Βάπτισμα και την καθιστά ανενεργή δηλ. την κλειδώνει. Στο βάθος της διάνοιας του νοός του αιρετικού, κατακλύζετε από δαιμόνια γι' αυτό είναι και πολύ δύσκολο ο άνθρωπος αυτός να μετανοήσει.
Οι Βυζαντινοί, δεν απαγόρεψαν τους Ολυμπιακούς αγώνες, αλλά τους καταργήσανε, με το σκεπτικό, ότι εξέλειπαν οι προϋποθέσεις της αγνής αθλήσεως. Και αυτό γιατί αγωνίζονταν μόνο για το οικονομικό όφελος και όχι για την απλή συμμετοχή, στους αγώνες αυτούς. Επίσης πολλοί αθλητές δεν ήταν θεοσεβείς και μετέδιδαν την διαστροφή τους και στους άλλους αθλητές. Σήμερα ο αθλητισμός έγινε επάγγελμα και η διαστροφή στο χώρο αυτό δεκαπλασιάστηκε. Λέμε ναι στον αθλητισμό και όχι στον πρωταθλητισμό, γιατί αυτός δεν προτάσσει την άθληση, αλλά το συμφέρον και τα οικονομικά οφέλη και χάνεται έτσι η ουσία της άθλησης. Φτάσαμε σήμερα στο σημείο, εξαιτίας του αθλητισμού να χωρίζονται οι άνθρωποι σε παρατάξεις και όπου χωρίζονται οι άνθρωποι, μπαίνει ο διάβολος στη μέση. Αντίθετα ο Χριστός πάντα ενώνει.
Ξέρετε ποιά είναι η προσευχή του αθέου; Θεέ μου, Θεέ μου, Θεέ μου... δεν υπάρχεις...!!!
Άλλο η αντίδρασή μας όταν αδικούμαστε υλικά και άλλο όταν αδικούμαστε πνευματικά. Αν η αδικία είναι υλική, μπορεί κανείς και να διαμαρτυρηθεί, όχι για να αποκατασταθεί υλικώς, αλλά να αποδείξει ότι δεν πρέπει να ''σκοτώνουμε'' την Αλήθεια. Αυτή η διαμαρτυρία που γίνεται με Θείο Φόβο και ταπείνωση συνίσταται. Αν όμως η αδικία είναι πνευματική π.χ. συκοφαντία, επειδή αυτός που την διαπράττει είναι κυριευμένος από μεγάλα δαιμόνια και δεν πρόκειται να υποχωρήσει, αντί άλλης απαντήσεως, να είναι η απόλυτη σιωπή μας. Έτσι παίρνουμε τη μορφή της απολύτου σταυρώσεως. Σταυρωνόμαστε πάνω σ' αυτό το βαρύ σταυρό και περιμένουμε δια της προσευχής μας, ο ίδιος ο Θεός να μιλήσει και να ενεργήσει. Εάν όμως μιλήσουμε, τότε ο Θεός ούτε θα μιλήσει, ούτε θα ενεργήσει, διότι εμείς πήραμε τη θέση του κριτού και του δικαστού...
Αφήνει πολλές φορές ο Θεός να μας αδικούνε και να μας προκαλούνε οι άλλοι, για να δούμε που ακριβώς βρισκόμαστε πνευματικά, από το πως αντιμετωπίζουμε αυτήν την δοκιμασία.
Άμα το παιδί δεν διαπαιδαγωγηθεί εν Χριστώ, τότε το παιδί θα Τον αναζητά στα φαγητά, στις σαρκικές απολαύσεις, στα ναρκωτικά, στην αυτοκτονία, στα οποία φυσικά απουσιάζει ο Χριστός μας. Η πρώτη και η υψίστη ευθύνη των γονέων προς τα παιδιά τους, είναι η εν Χριστώ διαπαιδαγώγησή τους.
Πρέπει να απλοποιήσουμε τη ζωή μας, για να μειώσουμε τους λογισμούς μας. Όσο όμως δεν το κάνουμε αυτό, θα μας περιτριγυρίζουν επικίνδυνοι και πονηροί λογισμοί, οι οποίοι θα αλληλεπιδρούν μεταξύ τους και θα προκαλούν το αίσθημα του άγχους. Το άγχος καταπολεμείται με την πίστη και την ελπίδα στο Θεό. Είναι εγκληματικό το λάθος που κάνουν οι ιατροί, να αντιμετωπίζουν το άγχος με φάρμακα. Το άγχος είναι πνευματικό πρόβλημα και όχι σωματικό (υλικό) και επομένως ''χαπάκι'' θέλει η ψυχή και όχι το σώμα. Κάνοντας λάθος διάγνωση του προβλήματος, οι ιατροί όχι μόνο δεν θεραπεύουν, αλλά και καταδικάζουν τον αγχωτικό άνθρωπο.
Πήγε ένας νέος σε ένα νησί για τις διακοπές του. Εκεί ένα βράδυ, δέχθηκε ανήθικη ενόχληση από ένα κορίτσι. Ο νέος όμως δεν ανταποκρίθηκε. Μετά από συνεχή ενόχληση εκ μέρους του κοριτσιού, αναγκάστηκε και της έδωσε ένα χαστούκι και αμέσως μετά έφυγε από κοντά της.

Το ίδιο βράδυ και ενώ ο νέος ετοιμαζόταν να ξαπλώσει για ύπνο, δέχτηκε την γαλήνια επίσκεψη του Χριστού, ο Οποίος του παρουσιάστηκε, τον ευλόγησε και αμέσως μετά εξαφανίστηκε!

Για ένα χαστούκι που έδωσε στην ανηθικότητα, ο νέος αξιώθηκε να δει τον Κύριο μας Ιησού Χριστό! Και εδώ άλλοι, που είναι μοναχοί και ασκητεύουν 50 χρόνια στο Άγιο Όρος, με ασκήσεις και πολλούς αγώνες, δεν αξιώθηκαν τέτοιας εμπειρίας! Μεγάλη υπόθεση η αγνότητα!
Υπάρχει μια διαφορά ανάμεσα στην παρθενία και την αγνεία. Παρθένος είναι εκείνος, που είχε παρθενία, την έχασε και δια μέσω της μετανοίας του, την ξαναπόκτησε. Αγνός είναι αυτός, που ουδέποτε έχασε την παρθενία του σώματος και αποκτάει και την παρθενία της ψυχής. Αγνός είναι αυτός που δεν γεύτηκε καμμία ηδονή στη πράξη, σε λόγο και στη διάνοια. Δεν έκανε καμμία συγκατάθεση. Μόνο η Θεοτόκος, ο Τίμιος Πρόδρομος και ο Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος κατόρθωσαν αυτό το χάρισμα, που στέφεται με στέφανο Αρχαγγέλου.
Τα Άγια Λείψανα έχουν την εξής κλιμάκωση: Πρώτα έχουμε το κίτρινο χρωματισμό, μετά είναι η ευωδία, μετά είναι η μυροβλυσία και μετά είναι η θαυματουργία.
Τα Άγια Λείψανα περιέχουν υποστατική Χάρη Αγίου Πνεύματος και όταν τα προσκυνάμε, δεν προσκυνάμε τα οστά, αλλά τη Χάρη που περιέχουν, για να μεταδοθεί και σε εμάς, ανάλογα με την πίστη μας. Όταν πάμε σε μια βρύση, ο σκοπός μας δεν είναι η βρύση αυτή καθ' αυτή, αλλά το νερό που εκβάλλει, για να το πιούμε. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με τα Άγια Λείψανα. Πουθενά στον κόσμο δεν υπάρχουν Αγία Λείψανα. Μόνο η Ορθοδοξία έχει αυτόν τον θησαυρό.
Οι αγαθοί λογισμοί χρωματίζουν τα οστά του ανθρώπου, ξεκινώντας από την κάρα του ανθρώπου, επειδή ο τρόπος σκέψεως βρίσκεται στο κεφάλι. Χρωματίζουν με έντονο χρωστήρα αγιοπνευματικό και τα οστά αποκτούν έντονο κεχριμπαρί κίτρινο χρώμα, που υποδηλώνει μόνιμη παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Και όσο πιο Άγιος είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο πολύ χρωματίζονται τα οστά του. Ο χρωματισμός των Αγίων λειψάνων δεν έχει ερμηνευτεί επιστημονικώς και καθιστά αναπολόγητους όχι μόνο όλους τους επιστήμονες, αλλά και τους απίστους. Αν τα λείψανα των Αγίων ευωδίαζαν στον πραγματικό βαθμό, οι άνθρωποι θα πέθαιναν από αυτήν την ευωδία, λόγω υπερβολικής χαράς!
Άγιος επί γης είναι αυτός, που έχει μόνιμα μέσα του τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Χωρίς δηλ. η Χάρη να πηγαινοέρχεται...
Όταν ο άνθρωπος πιστέψει και βιώσει πραγματικά, ότι ο Θεός παρακολουθεί όλες του τις σκέψεις και ότι ο εσωτερικός του κόσμος είναι διάφανος και γνωστός στον αόρατο κόσμο, τότε βρίσκεται στα όρια της αγιότητας.
Πρώτος βαθμός Θείας Χάριτος είναι να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους σαν και εμάς. Κανέναν να μην βλέπουμε κατώτερό μας. Ο δεύτερος βαθμός Χάριτος είναι να βλέπουμε όλους τους ανθρώπους, ανώτερούς μας. Ο τρίτος βαθμός Χάριτος είναι να βλέπουμε μόνο τον εαυτόν μας αμαρτωλό και τιποτένιο.
Όσο κερδίζουμε σε αρετές, τόσο η Χάρη αυξάνει. Όσο όμως κάνουμε συγκαταθέσεις, σε αμαρτωλός λογισμούς και πράξεις, τόσο η Χάρη του Αγίου Πνεύματος συστέλλεται και πολλές φορές καθίσταται ανενέργητη. Είναι πράγματι δύσκολο, να κρατήσει κανείς τη Χάρη που λαμβάνει, διότι αυξάνει (αναλόγως) και ο πόλεμος του εχθρού, παραχωρήσει του Κυρίου. Εκεί πρέπει να εστιαστεί ο μείζων αγώνας μας. Και όταν κανείς βγεί νικητής από τον πόλεμο αυτόν, τότε η Χάρη έρχεται δεκαπλάσια και προάγεται πνευματικώς.
Όταν δεν ενεργεί η Χάρη του Θεού μέσα στον άνθρωπο, ο άνθρωπος παρουσιάζει μια ραθυμία στα πνευματικά και δεν έχει διάθεση, ούτε το σταυρό του να κάνει. Τίποτα από τα πνευματικά δεν τον παρηγορούν και δεν τον ευχαριστούν.

Τότε ο άνθρωπος παρηγοριέται με τον ύπνο, το φαγητό, τις σαρκικές απολαύσεις το χρήμα και τη δόξα.

Τα συναισθήματα της κατάθλιψης, της μελαγχολίας, του άγχους, της μοναξιάς, της δαιμονικής λύπης και τα συναφή είναι αποτελέσματα της απουσίας της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, εξαιτίας των ανεξομολόγητων αμαρτημάτων που υπάρχουν στον άνθρωπο. Είναι συμπτώματα και αποτελέσματα των παθών, των λογισμών και των αμαρτημάτων.

Και το φάρμακο για να απαλλαγεί κάποιος από τα συμπτώματα αυτά, είναι πανεύκολο: είναι η μετάνοια, είναι η εξομολόγηση, είναι τα δάκρυα, η μυστηριακή ζωή και η νηστεία δηλ. η πνευματική ζωή.
/
18

Βλέπετε 34 - 66 από τα 572 αποτελέσματα