Περί...

Loading...
Γέροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Αν υποθέσουμε ότι θα χτυπηθούν όλα τ' αστέρια και όλοι οι κόσμοι μεταξύ τους και θα γίνουν τα άνω κάτω θρύψαλα, το κακό θα είναι πολύ μικρότερο, από το κακό το οποίο υφιστάμεθα εμείς, εάν δεν ξέρουμε να προσευχηθούμε.
4 πράγματα δημιουργούν τους αμαρτωλούς ερεθισμούς στο σώμα:

1ο) Ο πολύς ύπνος,
2ο) Το πολύ φαγητό,
3ο) Τα πολλά και άπρεπα λόγια και
4ο) Η περιποίηση του εαυτού μας, για να γίνουμε πιο όμορφοι.
Η σωματική άσκηση, μας παιδαγωγεί και μας βοηθάει, να μην ενεργούμε τα πάθη μας. Αυτά όμως παραμένουν μέσα μας σαν φίδια, απλώς δεν τα αφήνουμε να μας δαγκώσουν. Αλλά κάποια μέρα, που θα κοιμώμαστε κουρασμένοι, από τον πολύ αγώνα, τα φίδια θα γεννήσουν και δεν θα χωρούν μέσα μας, οπότε θα βγουν και θα δαγκώσουν τους άλλους. Αυτό παθαίνουμε, όταν επιδιδώμαστε μόνο στην σωματική άσκηση. Και αφού η σωματική άσκηση, δεν μπορεί να εξαλείψει στο βάθος την αμαρτία, όπως τον φθόνο, την οργή και τα υπόλοιπα, χωρίς νήψη δεν φθάνουμε στην καθαρότητα.
Όσο και αν κοπιάσεις, όσο και αν μοχθήσεις, αυτό δεν σημαίνει, ότι κάνεις κάτι το ουσιαστικό για τον Θεό, αφού ο Θεός ένα πράγμα θέλει από εμάς, την ταπείνωση· να καταλάβουμε, ότι είμαστε πάντα αδύνατοι και αμαρτωλοί. Όλα να τα κάνουμε, για να δείξουμε την ταπείνωσή μας, ότι είμαστε τιποτένιοι άνθρωποι και τότε έρχεται η Χάρις του Θεού...
Εμείς λέμε καμμιά φορά: ''Έχω φοβερό πόλεμο!'', αλλά στην πραγματικότητα, ένας πόλεμος υπάρχει. Όλα τα άλλα, τα της καθημερινής ζωής, οι πειρασμοί, οι δυσκολίες, οι αμαρτίες, οι δήθεν αγώνες, είναι παιδιαρίσματα, ξιφομαχίες, που τα δημιουργούμε εμείς. Πόλεμος πραγματικός, είναι η τήρηση του νου και το κλείσιμό του μέσα στην καρδιά. Όποιος εξασκείται σ' αυτόν τον πόλεμο, δέχεται την βοήθεια του Θεού.
Βλέπεις κάποιον να τρώει με τα χέρια του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς, ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική σου ζωή. Η άσκησή σου είναι στα προοίμια.
3 είναι τα πάθη που κατακυριεύουν την ψυχή και αυτά δεν αφήνουν τον άνθρωπο να αποκτήσει τις αρετές και να είναι κοινωνός της ζωής του άλλου: η αιχμαλωσία, η οκνηρία και η λήθη. Τα πάθη αυτά είναι μία περίληψη όλων των κακών. Αιχμαλωσία είναι ό,τι με κυριεύει, ό,τι γενικώς έλκει την σκέψη και την καρδιά μου, δηλαδή το ενδιαφέρον, η απασχόληση με κάτι, το πάθος. Οκνηρία είναι, το να μην αντιμετωπίζω δραστήρια την πνευματική μου ζωή. Λήθη είναι, το να ξεχνάω τον Θεό, να ξεχνάω αυτό το οποίο έχω μπροστά μου...
Τα πάθη και οι πειρασμοί είναι κακά, εν τούτοις είναι και καλά!!! Είναι δρόμοι που μας οδηγούν προς τον Θεό. Μας χαρίζουν μια εμπειρία ζωής.
Σκανδαλίζονται πολλές φορές οι πιστοί από την ευτυχία των ασεβών και των απίστων. Πραγματικά θα δούμε, ότι ο Θεός κατά την ανθρώπινη λογική, πολύ άδικα μοιράζει τα αγαθά του. Εκεί, όπου θα έπρεπε να δίνη ευτυχίες δίνει δυστυχίες. Εκεί, όπου θα έπρεπε να δίνη πλούτο, δίνει φτώχεια και εκεί, όπου θα έπρεπε να δώση φτώχεια, δίνει πλούτο. Όταν περιμένουμε να μας ευλογήσει, τότε μας δίνει ένα χτύπημα δυνατό, ενώ ταυτοχρόνως άλλους τους διατηρεί σ΄ ένα διαρκές χαμόγελο. Θα λέγαμε, ότι ο Θεός διαρκώς κάνει διακρίσεις. Σκανδαλιζόμαστε από αυτό. Γιατί άραγε; Απλούστατα, διότι η καρδιά μας στρέφεται σε όλα αυτά, είναι καθηλωμένη σ' αυτά, τα αγαπά, τα αποζητεί. Όμως η λύση του δράματος, αλλού θα πρέπει να αναζητηθεί. Δεν θα πρέπει να ζητούμε την κατάργηση αυτής της φαινομενικής αδικίας. Η αλλαγή θα πρέπει να γίνει μέσα μας. Πρέπει να γίνουμε εντελώς ξένοι προς παν το ανθρώπινον, προς πάσαν ανθρωπίνη λογική, ανθρωπίνη σκέψη και προς παν αγαθόν. Να είμεστε αδιάφοροι προς πάντα. Όταν αποξενωθούμε από όλα, τότε ο Θεός θα μπορεί να είναι το παν για μας, να μένει σε εμάς μόνος ο Θεός. Αυτό θα μας δώσει την ουσιαστική γαλήνη. Αλλιώς, αν υπάρχει έστω και κάτι μέσα στην καρδιά μας, που δεν είναι της άλλης ζωής αλλά αυτής, να ξέρουμε, ότι συχνά θα βασανιζόμαστε.
Χρειάζεται φόβος και τρόμος, μην τυχόν και περιφρονήσω τον αδελφό μου, μην τυχόν νομίζω, ότι αυτός είναι υπεύθυνος για τις συμφορές μου, διότι αυτό είναι ξεπεσμός μου από τον Θεό.
Παρουσιάζονται συνεχώς απρόοπτα ενώπιόν μας, διότι έχουμε θέλημα και επιθυμίες. Τα απρόοπτα, είναι αντίθετα προς το θέλημα και την επιθυμία μας, γι' αυτό και μας φαίνονται απρόοπτα, στην ουσία όμως δεν είναι. Διότι άνθρωπος που αγαπά τον Θεό προσδοκά τα πάντα και λέγει πάντοτε «γενηθήτω το θέλημά σου». Θα έρθει βροχή, λαίλαπα, χαλάζι, κεραυνός; «Είη το όνομα Κυρίου ευλογημένον». Επειδή αυτά κοστίζουν στην σαρκικότητά μας, γι' αυτό εμείς τα βλέπουμε ως απρόοπτα. Για να μην ταράσσεσαι λοιπόν κάθε φορά και στεναχωριέσαι, για να μην αγωνιάς και προβληματίζεσαι, να τα περιμένεις όλα, για να μπορείς να υπομένεις ό,τι έρχεται. Πάντα να λες, καλώς ήλθες αρρώστια, καλώς ήλθες αποτυχία, καλώς ήλθες μαρτύριο. Αυτό φέρνει την πραότητα, άνευ της οποίας, δεν μπορεί να υπάρχει καμμία πνευματική ζωή.
Όσο προσέχουμε τον νου, όσο τον κατευθύνουμε εμείς και δεν του επιτρέπουμε να κάνεις τις συνδιαλλαγές και τις συνθηκολογήσεις (συγκαταθέσεις στην αμαρτία), τόσο φωτιζόμαστε από τον Θεό. Η γνώση επομένως είναι Θείος φωτισμός. Ο Θεός μας ανεβάζει στη γνώση του ουρανίου και Θείου φωτός. Χρειάζεται όμως να προσέχουμε και εμείς διαρκώς τον νου, διότι αλλιώς κινδυνεύουμε να πέσουμε πάλι στο σκοτάδι.
Όταν έχω καθαρή καρδιά και κοινωνία με τον Θεό, τότε χαριτώνομαι και μπορώ και βλέπω την καρδιά του άλλου. Καταλαβαίνω, ότι ο τάδε είναι χαριτωμένος, ενώ ο βήτα έχει τον πονηρό μέσα του, έχει λογισμούς, αμαρτήματα. Βλέπω ακόμη και την παιδική του ηλικία, την γέννησή του. Όλα φαίνονται στο κάτοπτρο της καρδιάς μου. Αυτό είναι το χάρισμα, το πνευματικό που παίρνει ο καθαρός άνθρωπος.
Όταν ένας άνθρωπος αμαρτάνει, απομονώνεται από τους άλλους και νοιώθει ότι οι άλλοι δεν τον αγαπούν, δεν τον θέλουν, δεν τον σκέφτονται, δεν τον προσέχουν. Όπως, όταν η γλώσσα χάσει την αίσθηση της γεύσεως, δεν καταλαβαίνει το μέλι, έτσι και ο άνθρωπος της αμαρτίας παθαίνει μία ανοσία. Δεν αισθάνεται την αγάπη των ανθρώπων, παρεξηγεί και παρερμηνεύει τα πάντα, νομίζει ότι όλοι θέλουν το κακό του, ότι όλοι ζουν και χαίρονται, ενώ αυτόν τον έχουν εγκαταλείψει. Και αν ακόμα χύσεις το αίμα σου γι' αυτόν, θα δώσει άλλη ερμηνεία στην αγάπη σου. Εάν του πείς, κάθισε εκεί, θα νομίσει ότι τον περιφρονείς. Ο αμαρτωλός άνθρωπος ζει τα δεσμά της αμαρτίας του και το φρικτό φρούριο της απομονώσεώς του...
Μου ζητάει κάποιος βοήθεια. Εγώ εκείνη την ώρα είμαι κουρασμένος και τον αγριομιλάω. Η στάση μου αυτή είναι ένα πονηρό έργο και φανερώνει, ότι μέχρι σήμερα, δεν έχω χρησιμοποιήσει την πνευματική μέθοδο της νήψεως, την οδό που οδηγεί στην απάθεια. Διότι η νήψη με την βοήθεια του Θεού, απαλλάσσει ολόκληρο τον άνθρωπο, από τα εμπαθή νοήματα και λόγια και πονηρά έργα.
Όπως όταν σταματήσουμε να αναπνέουμε, ο ζωτικός αέρας θα παύσει να εισέρχεται μέσα μας και θα πεθάνουμε, έτσι και αν μας λείψει για μια στιγμή η νήψη, θα σταματήσει η είσοδος στην ύπαρξή μας του ζωαρχικού ανέμου του Αγίου Πνεύματος. Μη έχοντας όμως το Άγιο Πνεύμα, θα βρεθούμε σε μία ατμόσφαιρσ αποπνικτική, μη χαρισματική, χωρίς χαρά, χωρίς άνεση και ειρήνη. Δεν θα νοιώθουμε βεβαιότητα στη ζωή μας, ούτε ο Θεός θα ακούει την προσευχή μας. Η νήψη δηλαδή, μας δίνει την δυνατότητα, να έχουμε τον Θεό.
Η επιτυχία μας στην νήψη είναι ανάλογη με την αίσθηση της παρουσίας του Χριστού, ενώ η στάση μας δεν είναι στιγμαία, αλλα διαρκής. Όλο και περισσότερο προσέχουμε, όλο και περισσότερο επιμηκύνουμε την προσοχή μας.
Η νήψη δεν είναι μόνο κάθαρση, γνώση και αποκάλυψη και προαπόκτηση, θα λέγαμε προβίωση όσων αναφέρονται στο μέλλον. Συγκλείει τα πάντα μέσα της. Όπως μπαίνοντας σε μία αποθήκη βρίσκεις τα πάντα αρκεί να θελήσεις να μπεις, έτσι ακριβώς αρκεί να ακολουθήσεις την οδό της νήψεως και βρίσκεις ακόμη και τα αιώνια αγαθά. Ας την ακολουθήσουμε εφόσον μας δίνει τα πάντα. Τόσες μεθόδους εφαρμόζουμε στη ζωή μας, γιατί να μην εφαρμόσουμε και την μέθοδο της νήψεως;
Νήψη σημαίνει αρνούμαι τον λογισμό, αρνούμαι την συζήτηση (στο νου μου), για να έχω μόνο ένα πράγμα, την ευχή. Η νήψη χωρίς την ευχή, είναι σαν να έχουμε ένα λέβητα κεντρικής θέρμανσης, χωρίς καύσιμη ύλη, οπότε δεν ζεσταινόμαστε. Γι' αυτό πάντα η νήψη συνδυάζεται με την ευχή. Οι λογισμοί ωστόσο, μοιάζουν με τις διαρροές (θερμότητας) στην εγκατάσταση της κεντρικής θερμάνσεως. Ενώ ο λέβητας (νήψη+ευχή) παράγει πολύ μεγάλη θερμότητα, μέχρι αυτή να φθάσει στο χώρο θερμάνσεως, γίνεται ελάχιστη λόγω διαφυγής της θερμότητας, με τους λογισμούς. Η ευχή είναι ο αγωγός που μεταφέρει την θερμότητα, ενώ οι λογισμοί είναι οι απώλειες. Όσο έχουμε απώλειες, τόσο δεν ζεσταινόμαστε. Ας στραφούμε λοιπόν με όλο το είναι μας, στην νήψη και στην προσευχή...
Όπως η βροχή είναι δώρο του Θεού, αν όμως έχεις ξέσκεπο το σπίτι σου, θα καταστρέψει τα πάντα, έτσι και ο αγαθός ακόμη λογισμός και το αγαθό έργο, όταν παραβαίνουν στην λειτουργία της νήψεως, της προσοχής, είναι κακά.
Ας είμαστε εν εγρηγόρσει, εν νήψει. Διότι ποιό είναι το επικίνδυνο; Όταν σου πει ο διάβολος να κάνεις μια πορνεία, θα πεις εσύ: ''ύπαγε οπίσω μου, σατανά''. Όταν όμως είσαι στην Εκκλησία και σου βάλει τον λογισμό, ο αδελφός πλάϊ σου είναι στενοχωρημένος, χαμογέλασέ του, τότε εσύ θα νομίσεις, ότι αυτό είναι καλό και θα του χαμογελάσεις. Θα σου χαμογελάσει όμως και ο αδελφός σου. Και ποιό είναι το αποτέλεσμα; Και οι δυό σας χάσατε σήμερα ένα μέρος της Θείας Λειτουργίας και στο μέλλον θα σας πειράζει πάλι ο πονηρός με παρόμοια... Το μυαλό σας δηλαδή δεν θα είναι συγκεντρωμένο, θα σκορπίζεται από εδώ και από εκεί και έτσι θα πάει χαμένη η ζωής σας...
Εμείς λέμε καμμιά φορά: ''Έχω φοβερό πόλεμο!'', αλλά στην πραγματικότητα, ένας πόλεμος υπάρχει. Όλα τα άλλα, τα της καθημερινής ζωής, οι πειρασμοί, οι δυσκολίες, οι αμαρτίες, οι δήθεν αγώνες, είναι παιδιαρίσματα, ξιφομαχίες, που τα δημιουργούμε εμείς. Πόλεμος πραγματικός, είναι η τήρηση του νου και το κλείσιμό του μέσα στην καρδιά. Όποιος εξασκείται σ' αυτόν τον πόλεμο, δέχεται την βοήθεια του Θεού.
Όταν αρχίσουμε να τρέχουμε τον δρόμο της νήψεως, που είναι η μόνη μας ασφάλεια, τότε μας ενδυναμώνει ο Χριστός και βλέπουμε σαν να κρατάμε με το χέρι του νου μας μια λαμπάδα, η οποία μας οδηγεί ''εις τρίβους διανοίας''. Όταν λοιπόν δούμε, ότι φωτίζεται η καρδιά και η διάνοιά μας και ότι έχουμε χαρά, ειρήνη, γλυκύτητα και ότι νοιώθουμε μέσα μας τον Θεό, να ξέρουμε, ότι αυτό οφείλεται στην λαμπάδα που κρατάμε μέσα στο νου μας. Τότε μπορούμε να πάρουμε αυτήν την λαμπάδα και να κρίνουμε τον εαυτόν μας.
Πως ξεγελιόμαστε από τα επεισόδια της καθημερινής ζωής και εγκαταλείπουμε την νήψη και ασχολούμαστε με επιπόλαια πράγματα! Όπως οι εφημερίδες ασχολούνται πολλές φορές, με ψεύτικα γεγονότα και οι υπεύθυνοί τους δεν θυμούνται τι έγραψαν χθες, έτσι και εμείς ασχολούμαστε με την ψεύτικη καθημερινότητα και δεν θυμόμαστε τι κάνουμε στην ζωή μας.
Η σωματική άσκηση, μας παιδαγωγεί και μας βοηθάει, να μην ενεργούμε τα πάθη μας. Αυτά όμως παραμένουν μέσα μας σαν φίδια, απλώς δεν τα αφήνουμε να μας δαγκώσουν. Αλλά κάποια μέρα, που θα κοιμώμαστε κουρασμένοι, από τον πολύ αγώνα, τα φίδια θα γεννήσουν και δεν θα χωρούν μέσα μας, οπότε θα βγουν και θα δαγκώσουν τους άλλους. Αυτό παθαίνουμε, όταν επιδιδώμαστε μόνο στην σωματική άσκηση. Και αφού η σωματική άσκηση, δεν μπορεί να εξαλείψει στο βάθος την αμαρτία, όπως τον φθόνο, την οργή και τα υπόλοιπα, χωρίς νήψη δεν φθάνουμε στην καθαρότητα.
Αυτός που δεν ξεχνάει τον Θεό, αλλά τον θυμάται συνεχώς, έχοντας διδάσκαλό του τον Χριστό, ο Οποίος είναι νομοθέτης και του αποκαλύπτει μυστικά το θέλημά Του.
Γιατί νήστευαν οι Άγιοι, όχι μόνο τις διατεταγμένες νηστείες, αλλά έφθαναν στο σημείο, να μην μπορούν να περπατήσουν, να αρρωσταίνουν, να σκουληκιάζει το σώμα τους και πολλοί να πεθαίνουν; Για να μην φεύγει ο νους τους από τους Αγγέλους, τους Αγίους και τον Θεό. Διότι εάν σκέφτομαι την υγεία μου, τι πρέπει να φάω και πόσο, τότε αφήνω τον βασιλιά και ασχολούμαι με τις κοπριές.
Η ζωή μας είναι κουραστική και φορτωμένη με χίλια δύο θέματα που μας απασχολούν. Εμείς, ας Τον θυμηθούμε έστω 10 φορές την ημέρα και να πούμε με αγάπη: Χριστέ μου! Όχι για να Τον παρακαλέσουμε για την φτώχεια μας, για τη μάνα μας, για την αρρώστιά μας, για την επιτυχία μας. Όχι! Να Τον παρακαλέσουμε να μπει στην καρδιά μας. Δεν μπορούμε 10 φορές την ημέρα; Αν το νοιώσουμε και Τον καλούμε έστω 2 φορές την ημέρα, ύστερα από έναν μήνα θα γλυκαθούμε και θα τον ζητάμε 10 φορές, ύστερα 20 φορές, ύστερα θα αρχίσουμε να Τον νοιώθουμε μέσα στην καρδιά μας...
Άλλο βέβαια μίσος και άλλο έχθρα. Όταν μισώ κάποιον, δεν του μιλάω, ενώ όταν τον εχθρεύομαι, τον χτυπάω, τον κυνηγάω, του επιτίθεμαι.
Το σατανικό πνεύμα της λύπης, προκαλεί στον άνθρωπο άγχος, αγωνία, στενοχώρια, κατάθλιψη και πέσιμο στα ίδια αμαρτήματα. Η δαιμονιώδης λύπη, είναι αποτέλεσμα και ένδειξη αμετανοησίας, φρικτού εγωισμού, δαιμονίου που κρύβεται μέσα μας. Αντίθετα, η κατά Θεόν λύπη, έρχεται σαν δροσιά, σαν συντροφιά, σαν ένα χαμόγελο, σαν μια ξεκούραση μέσα στη ζωή μας και μας δίνει δύναμη, χαρά, κουράγιο. Νοιώθουμε, σαν να μην κάναμε τίποτε, σαν να αρχίζουμε τώρα την ζωή μας. Γι' αυτό πρόσεξε, μην παραδίδεσαι στην ήττα της λύπης. Αφήσου μόνο στην κατά Θεόν πνευματική λύπη, που σημαίνει, στην πανήγυρη της καρδιάς, η οποία ευφραίνεται για την μετάνοια και την Θεία ζωή.
Κοιμάσαι για παράδειγμα και βλέπεις κάποιο κακό όνειρο και πανικοβάλλεσαι, διότι νοιώθεις, ότι αμάρτησες. Όταν όμως κοιμάσαι, δεν αμαρτάνεις, διότι δεν έχεις καμμία βούληση, δεν καταλαβαίνεις τι κάνεις, δεν το κάνεις εσύ. Ποιός επομένως, σου έβαλε την σκέψη ότι αμάρτησες; Ο διάβολος. Αυτός σου το είπε, για να στενοχωρηθείς. Αλλά από την ώρα που θα σε κάνει να στενοχωρηθείς, μπαίνεις πράγματι στο δρόμο της αμαρτίας και της αποτυχίας, διότι συντρίβεται η δύναμή σου.
/
3

Βλέπετε 34 - 66 από τα 98 αποτελέσματα