Περί...

Loading...
Φώτης Κόντογλου
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Ο καθένας μας κοντά στην Θεοτόκο γίνεται σαν παιδί, σε αυτή την Μητέρα βρίσκουμε παρηγοριά, αγάπη και προστασία, μικροί και μεγάλοι, νέοι και γέροι, άνδρες και γυναίκες.
Οἱ ἀγράμματοι ποιητὲς τῶν βουνῶν, μέσα στὰ τραγούδια ποὺ κάνανε, καὶ ποὺ δὲ θὰ τὰ φτάξει ποτὲ κανένας γραμματιζούμενος, μιλᾶνε κάθε τόσο γιά τὴ Θρησκεία μας, γιὰ τὸ Χριστό, γιὰ τὴν Παναγιά, γιὰ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, γιὰ τοὺς ἁγίους. Πολλὲς παροιμίες καὶ ρητὰ καὶ λόγια ποὺ λέγει ὁ λαός μας, εἶναι παρμένα ἀπὸ τὰ γράμματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ῥωμιοσύνη εἶναι ζυμωμένη μὲ τὴν ὀρθοδοξία, γι᾿ αὐτὸ Χριστιανὸς κ᾿ Ἕλληνας ἤτανε τὸ ἴδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ γινήκανε χριστιανοὶ οἱ Ἕλληνες, πήρανε στὰ χέρια τους τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν κάνανε σημαία δική τους: Πίστις καὶ Πατρίς! Ποτάμια ἑλληνικὸ αἷμα χυθήκανε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τα χρόνια του Νέρωνα καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἕως τὰ 1838, ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων.
Ποιὰ ἄλλη φυλὴ ὑπόφερε τόσα μαρτύρια γιὰ τὸ Χριστό; Αὐτὸ τὸ ἀκατάλυτο ἔθνος ποὺ ἔπρεπε νὰ πληθύνει καὶ νὰ καπλαντίσει τὸν κόσμο, ἀπόμεινε ὀλιγάνθρωπο γιατὶ ἀποδεκατίσθηκε ἐπὶ χίλια ὀχτακόσια χρόνια ἀπὸ φυλὲς χριστιανομάχες.
Ἁγιασμένη Ἑλλάδα! Εἶσαι ἁγιασμένη, γιατὶ εἶσαι βασανισμένη. Κι ἡ κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ᾿ ἕνα μαρτύριό σου. Τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ τὰ ῾κανες δικά σου πάθη, τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων εἶναι τὰ δικά σου μαρτύρια.
Οι άνθρωποι δεν βρίσκουνε πουθενά ησυχία, γιατί επιχειρούνε να ζήσουνε χωρίς τον εαυτόν τους. Τρέχουνε από εδώ και από εκεί να βρούνε την ευτυχία, μα ευτυχία δεν υπάρχει έξω από τον εαυτόν μας. Θέλουμε να ευχαριστηθούμε με συμπόσια... Όποιος έχει χάσει τον εαυτόν του, έχει χάσει την ευτυχία. Ευτυχία δεν είναι το ζάλισμα που δίνουνε οι πολυμέριμνες ηδονές και απολαύσεις, αλλά η ειρήνη της ψυχής και η σιωπηλή αγαλλίαση της καρδίας. Μ' αυτό το βύθισμα στον εαυτόν του βρίσκει ο άνθρωπος τον Θεό. Για τούτο είπε ο Χριστός: «Ουκ έρχεται η βασιλεία του θεού μετά παρατηρήσεως, ουδέ ερούσιν· ιδού ώδε ή ιδού εκεί. Ιδού γαρ η βασιλεία του θεού εντός υμών εστίν». «Μην ψάχνετε, ζαλισμένοι άνθρωποι, εδώ και εκεί να βρείτε την ευτυχία. Γιατί η ευτυχία βρίσκεται μέσα σας».
Όποιος ζει εσωτερικά, ζει αληθινά. Ξέρω καλά τί είναι η ζωή που ζούνε οι λεγόμενοι κοσμικοί άνθρωποι, οι άνθρωποι που διασκεδάζουνε, που ταξιδεύουνε, που ξεγελιούνται με λογής-λογής θεάματα, με ασημαντολογίες, με σκάνδαλα, με διάφορες ματαιότητες, που από μακρυά φαντάζουνε για κάποιο πράγμα σπουδαίο και ζηλευτό, ενώ σαν τα δει κανένας από κοντά, απορεί για την φτώχεια που έχουνε και το πόσο κούφιοι είναι οι άνθρωποι που ψευτογελιούνται μ' αυτά τα γιατροσόφια της ευτυχίας. Ξέρω λοιπόν καλά αυτή τη ζωή, γιατί, αναγκαστικά έζησα, κάποιες φορές, με ανθρώπους πλούσιους, που με προσκαλούσανε στα σπίτια τους, στις επαύλεις τους, στα κόττερά τους και στις άλλες διασκεδάσεις τους. Μελαγχολία με έπιανε από εκείνη την κατάσταση. Έβλεπα δυστυχισμένους ανθρώπους, που κάνανε τον ευτυχισμένο, κατάδικους που κάνανε τον ελεύθερο. Αλλά, αν δεν καταγινόντανε με τόσες ψεύτικες χαρές, θα πέφτανε στη βαρεμάδα, στη λεγόμενη ανία. 'Η το ένα, ή το άλλο. Άδειοι από κάθε ουσία, τρισδυστυχισμένοι. Η ψυχή είναι ανύπαρκτη και ανύπαρκτη η ευτυχία, η βασιλεία του Θεού. Πώς να γίνει ψωμί, σαν δεν υπάρχει προζύμι; Πώς να μην είναι όλα άνοστα, αφού δεν υπάρχει το αλάτι;
Όποιος αγαπά τα φανταχτερά πράγματα, δεν μπορεί να έχει ταπεινά αισθήματα, γιατί η καρδιά από μέσα τυπώνεται με τα ίδια σχήματα που είναι απ' έξω.
Η αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός, είναι άλλο πράγμα από τη λεγόμενη ''φιλανθρωπία''. Για τούτο οι φιλάνθρωποι, δεν γεύουνται αυτή την αγάπη του Χριστού, που είναι «νερό που πηδά σε ζωή αιώνια». Οι ''φιλανθρωπίες'' που κάνουνε οι σημερινοί άνθρωποι, είναι ένα χρέος κοινωνικό. Αυτοί οι φιλάνθρωποι και όποιος είναι πρακτικός άνθρωπος, δεν είναι Χριστιανοί.
Ο κακόμοιρος ο κόσμος διψά ειρήνη. Μα χωρίς την απομέσα ειρήνη, δεν μπορεί να γίνη ειρήνη εξωτερική. Χωρίς την ψυχική ειρήνη, η πολιτική και κοινωνική ειρήνη είναι ψεύτικη...
Ο Ηρώδης ''ταράχτηκε''... Οι άνθρωποι που ζούνε την αμαρτωλή ζωή (δεν έχουν ειρήνη και) ολοένα ταράζονται...
Ειρήνεψε μέσα στον εαυτό σου και θα ειρηνέψει ο ουρανός και η γη. Μην φοβάσαι τη φτώχεια του κορμιού παρά να τρέμεις τη φτώχεια της ψυχής, γιατί όποιος έχει τούτη τη δεύτερη φτώχεια θαρρεί πως ζει, μα αληθινά είναι πεθαμένος. Αγάπησε την πραότητα και την υπομονή και θα δεις πως θα βρεις ξεκούραση και θα απογευτείς κάποια τροφή αθάνατη. Ο υπομονετικός άνθρωπος νιώθει πως βρίσκεται μέσα σ' ένα κάστρο που δεν μπορεί να το πατήσει κανένας εχθρός και είναι ατάραχος στις ανεμοζάλες που τον κρούνε.
Μαθαίνουμε τόσα και τόσα μάταια πράγματα, η περιέργειά μας δεν αφήνει τίποτα, χωρίς να το εξετάσει και μόνο τι λέει το Ευαγγέλιο για την σωτηρία μας δεν βρίσκουμε καιρό να το διαβάσουμε και να το μάθουμε. Για να γιατρέψουμε την πιο παραμικρή αρρώστεια του κορμιού μας, βρίσκουμε τον γιατρό και το γιατρικό, μα για το τι θα γίνει η ψυχή μας σαν πεθάνουμε και με τι τρόπο θα την γλυτώσουμε από την καταδίκη, νοιαζόμαστε καθόλου...
Διαβάζετε το Ευαγγέλιο με ταπεινή καρδιά και μην το αφήσετε από τα χέρια σας, γιατί δεν έχει ο κόσμος άλλον στύλο, που να μην πέφτει κάτω.
Κανένα βιβλίο δεν είναι τόσο απλό και τόσο καθαρό, όσο είναι το Ευαγγέλιο. Και μ' όλα ταύτα, κανένα βιβλίο δεν ημπορεί να εξηγηθεί στραβά τόσο εύκολα, όσο το Ευαγγέλιο, επειδή η ανθρώπινη καρδιά είναι πονηρή... Καλότυχοι όσοι είναι απλοί και αγαπάνε τα απλά και ήμερα πράγματα! Όλα τα ανθρώπινα μαραίνονται. Μονάχα το Ευαγγέλιο είναι πάντα δροσερό, "Ρόδον το αμάραντον"...
Όταν μιλήσεις στους ψευτοχριστιανούς για σκληρή άσκηση στο κορμί και στο πνεύμα για την αγάπη του Χριστού, θυμώνουνε, σε λένε φακίρη, ειδωλολάτρη, βάρβαρο. Αν θέλεις να δοκιμάσεις την πίστη ενός Χριστιανού, μίλησέ του για τον ασκητισμό. Ο πιστός θα νοιώσει κατάνυξη, ο χλιαρός, δηλαδή ο ψεύτικος, ο άπιστος, θα διαμαρτυρηθεί.
Εμείς θέλουμε να είμαστε Χριστιανοί χωρίς Χριστό, δηλ. χωρίς θλίψη πνευματική, χωρίς να σηκώνουμε τον σκληρό σταυρό, αλλά να περπατάμε στον πλατύ δρόμο. Αυτοί οι ψεύτικοι Χριστιανοί, σαν τους μιλά κανένας για σκληρή και στερημένη ζωή, για θυσία, για άσκηση, λένε πως αυτά δεν τα θέλει ο Χριστός και πως αυτά είναι παρακαμώματα...
Τί να πει κανένας,για εκείνους που λέγονται Χριστιανοί, που πάνε στην Εκκλησία και παρακαλούνε τον Θεό να τους βοηθήσει στη ζωή και που λένε πως έχουνε την ελπίδα τους στο Χριστό, στην Παναγία και στους Αγίους και από την άλλη μεριά είναι φιλάργυροι, δεν δίνουνε τίποτα στ' αδέρφια τους, τους φτωχούς, και ολοένα μαζεύουνε χρήματα και πλούτη; Στη ζωή μου είδα, πως οι τέτοιοι λεγόμενοι Χριστιανοί είναι οι περισσότεροι και απορεί κανένας, πως μπορούνε να συμβιβάσουν μια ζωή συμφεροντολογική, με τα λόγια του Χριστού, που λέει και ξαναλέει: «Μη φροντίζετε για το τι θα φάτε και για το τι θα πιείτε και για το τι θα ντυθείτε. Κοιτάξετε τα πουλιά, μήτε κοπιάζουν, μήτε μαζεύουν και όμως ο Πατέρας τους ο ουράνιος τα θρέφει. Κοιτάξετε με πόση μεγαλοπρέπεια είναι ντυμένα τα αγριολούλουδα, που και ο ίδιος ο Σολομώντας δεν στολίσθηκε, σαν αυτά τα τιποτένια λουλούδια. Λοιπόν, αν για το χορτάρι του χωραφιού, που σήμερα λουλουδίζει και αύριο το καίουνε στον φούρνο, φροντίζει ο Πατέρας σας που είναι στον ουρανό, πόσο περισσότερο θα φροντίσει για σας, ολιγόπιστοι;». Αυτά είναι λόγια καθαρά, απλά, σίγουρα, και δείχνουν πως πρέπει να είναι η βάση και το θεμέλιο της διδασκαλίας του Χριστού. Γιατί πως μπορεί να έχει πίστη στον Χριστό ένας άνθρωπος και μαζί να είναι κολλημένος στα χρήματα και στο συμφέρον, πολλές φορές μάλιστα περισσότερο και από τους άθεους; Θα πει πως νομίζει, πως θα ξεγελάσει τον Θεό. Αλλά «Θεός ου μυκτηρίζεται» δηλ., ο Θεός δεν περιπαίζεται. Και όμως, η πονηρή γνώμη του ανθρώπου όλα μπορεί να τα συμβιβάσει: Να είναι γαντζωμένος καλά στο χρήμα, δηλαδή στο διάβολο, που τον λέγει ο Χριστός Μαμωνά, θεό της φιλαργυρίας και τον ίδιο καιρό να παρουσιάζεται για Χριστιανός, να πηγαίνει στην Εκκλησιά, να κάνει σταυρούς και μετάνοιες, να κλαίει πολλές φορές από την αγάπη του για τον Χριστό, αλλά να μην μπορεί να ξεγαντζωθεί από τα λεφτά και από τη μανία του παρά. Λογική δεν χωρά καθόλου σ' αυτούς. Είναι ολότελα αναίσθητοι και πονηροί και ό,τι κάνουν το κάνουν για να το έχουν δίπορτο και ό,τι κερδίζουν. «Βάστα γερά, σου λέει τα λεφτά, που είναι χειροπιαστά, άναβε και κανένα κερί, κάνε και καμμιά μετάνοια, για νάχεις το μέσο και με τον Χριστό. Αν βγούνε αληθινά τα λόγια του για τον παράδεισο και για την κόλαση, έχουμε και από εκεί τη σιγουράντζα. Ό,τι και να γίνει, είναι κανένας κερδισμένος».
Άλλη είναι η χαρά που προσφέρει ο κόσμος και άλλη είναι η χαρά που προσφέρει το Πνεύμα το Άγιο. Οι άνθρωποι αναζητούν τη χαρά στην αμαρτία, εφόσον η πραγματική χαρά βρίσκεται στην αναμαρτησία. Να μην αναζητάει ο άνθρωπος τη χαρά στην ταβέρνα, στο σινεμά, στην αγκαλιά, στη διασκέδαση, αλλά στο Χριστό.
Όσοι είναι σκλάβοι στην καλοπέραση του κορμιού τους, δεν έχουνε αληθινή χαρά, διότι δεν έχουνε ειρήνη. Γι' αυτό θέλουνε να βρίσκονται μέσα σε φουρτούνα και να ζαλίζονται, ώστε να θαρρούνε πως είναι ευτυχισμένοι. Η αληθινή χαρά είναι μια θέρμη της διανοίας και μια ελπίδα της καρδιάς.
Διώξε από μέσα σου τα πονηρά νοήματα και σε λίγο θα νιώσεις τη βρωμιά που έκλεινες μέσα σου και που την είχες πρωτύτερα για ευωδία. Έβγα λίγο από την νύχτα της υπερηφάνειας που σε σκεπάζει και θα λάμψει μπροστά σου, το γλυκό φως της ταπείνωσης και θα νιώσεις χαρά μεγάλη και βλογημένη. Πόθησε να κλάψεις και να πικραθείς και τότε θα καταλάβεις, από που βγαίνει η αληθινή χαρά!
Μόλις σκορπίσουνε οι πειρασμοί και ανοίξει η πόρτα της ψεύτικης χαράς και της αναπαύσεως, κλείνει η πόρτα της αληθινής ευφροσύνης. Αυτό το νοιώθει καθαρά ο Χριστιανός.
Ω, εσείς που έχετε τα πλούτη και που μόνο τι λογής είναι η αληθινή χαραά δεν ξέρετε. Άνθρωποι βασανισμένοι, σαστισμένοι από τις έγνοιες και από τις σκουτούρες, σκλάβοι στην φιλοδοξία και στα άλλα πάθη, Ω άσωτοι γυιοί, που φάγατε τα ξυλοκέρατα και δεν χορτάσατε, γυρίστε πίσω στο σπίτι του Πατέρα σας του πονετικού, που δεν είναι άλλο παρά η καρδιά η δική σας και μπείτε μέσα να ξαποστάσετε, να ευφρανθείτε και να νοιώσετε την αληθινή χαρά!
Ποτές δεν φοβότανε τόσο πολύ ο άνθρωπος την φτώχεια, την αρρώστια και το θάνατο, όσο τα φοβάται τώρα, που δεν φοβάται το Θεό.
Η αγάπη που μας δίδαξε ο Χριστός, είναι άλλο πράγμα από τη λεγόμενη ''φιλανθρωπία''. Για τούτο οι φιλάνθρωποι, δεν γεύουνται αυτή την αγάπη του Χριστού, που είναι «νερό που πηδά σε ζωή αιώνια». Οι ''φιλανθρωπίες'' που κάνουνε οι σημερινοί άνθρωποι, είναι ένα χρέος κοινωνικό. Αυτοί οι φιλάνθρωποι και όποιος είναι πρακτικός άνθρωπος, δεν είναι Χριστιανοί.
Απ' όλες τις αρρώστειες που παθαίνει η ψυχή του ανθρώπου, η πιο σιχαμερή, κατά την κρίση μου, είναι η φιλαργυρία, η τσιγγουνιά. Από μικρός την απεχθανόμουνα. Και τώρα, μ' όλο που, με την ηλικία, άλλαξα γνώμη για πολλά πράγματα, για την τσιγ­γουνιά δεν άλλαξα. Προτιμώ νάχω να κάνω και μ' έναν φονιά ακό­μα, παρά μ' έναν τσιγγούνη. Γιατί, ο φονιάς μπορεί να σκότωσε σε αναβρασμό ψυχής, απάνω στον θυμό του, και να μετάνοιωσε ύστε­ρα, ενώ ο τσιγγούνης είναι ψυχρός υπολογιστής, ως το κόκκαλο χαλασμένος. Στον φονιά μπορεί να βρεις και κάποια αισθήματα, στον τσιγγούνη δεν θα βρεις κανένα. Ο τσιγγούνης, είναι βέβαια πάντα εγωιστής, αγαπά μοναχά τον εαυτό του, αλλά, πολλές φορές, είναι ένα τέρας χειρότερο και από τον εγωιστή, γιατί μπορεί να μην α­γαπά μήτε τον εαυτό του και να τον αφήσει να πεθάνει από την πείνα...
Μαθαίνουμε τόσα και τόσα μάταια πράγματα, η περιέργειά μας δεν αφήνει τίποτα χωρίς να το εξετάσει και μόνο τι λέει το Ευαγγέλιο για την σωτηρία μας δεν βρίσκουμε καιρό να το διαβάσουμε και να το μάθουμε. Για να γιατρέψουμε την πιο παραμικρή αρρώστεια του κορμιού μας, ψάχνουμε και βρίσκουμε τον γιατρό και το γιατρικό, μα για το τι θα γίνει η ψυχή μας σαν πεθάνουμε και με τι τρόπο θα την γλυτώσουμε από την καταδίκη, δεν δίνουμε καμμιά προσοχή και ούτε νοιαζόμαστε καθόλου...
Δοξάζω τον Θεό, που δώρισε στον άνθρωπο τα γράμματα, για να γράψει στο χαρτί τον αναστεναγμό του.
Ο έπαινος των ανθρώπων αφήνει κάποια πίκρα μέσα στην καρδιά μου και η κατηγορία για μια στιγμή με θλίβει, αλλά ύστερα με κάνει ταπεινότερο και με φέρνει πιο κοντά στο Θεό.
Όσοι είναι σκλάβοι στην καλοπέραση του κορμιού τους, δεν έχουνε αληθινή χαρά, γιατί δεν έχουνε ειρήνη. Γι΄αυτό θέλουνε να βρίσκονται μέσα σε φουρτούνα και να ζαλίζονται, ώστε να θαρρούνε πως είναι ευτυχισμένοι. Η αληθινή χαρά είναι μια θέρμη της διάνοιας και μια ελπίδα της καρδιάς.
Όποιος φτωχεύει από τα πλούτη του κόσμου, πλουτίζεται με τα πλούτη του Θεού.
Γνώρισα κάμποσους από κείνους, που έχουνε πολλά πλούτη και είδα την αγωνία τους και την δυστυχισμένη ευτυχία τους.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 74 αποτελέσματα