Περί...

Loading...
Ευάγριος ο Ποντικός
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Καμμιά από τις αρετές δεν γεννάει τόσο μεγάλη σοφία από τη φύση της, όσο η πραότητα.
Γιατί θέλουν οι δαίμονες να ενεργούν σε εμάς γαστριμαργία, πορνεία, φιλαργυρία, οργή και μνησικακία και τα υπόλοιπα πάθη; Για να μην μπορέσει να προσευχηθεί ο νους όπως πρέπει, αφού γεμίσει μ' αυτά. Διότι τα πάθη του αλόγου μέρους, άρχισαν να μην αφήνουν το λογικό μέρος να κινείται προς το Θεό Λόγο.
Καμμιά από τις αρετές δεν γεννάει τόσο μεγάλη σοφία από τη φύση της, όσο η πραότητα.
Καμμιά σχεδόν από τις αρετές δεν φοβούνται οι δαίμονες, όσο την πραότητα. Αυτή είχε ο μέγας Μωϋσής και ονομάστηκε πράος, περισσότερο από όλους τους ανθρώπους. Και ο Άγιος Δαβίδ αποφάνθηκε, ότι η πραότητα είναι άξια να την θυμάται ο Θεός, καθώς λέει ''θυμήσου Κύριε τον Δαβίδ και όλη την πραότητα του''.
Όσο πιο πολύ η ψυχή προχωράει, τόσο μεγαλύτεροι είναι οι εχθροί που εναντίον τους πρέπει να μάχεται. Είσαι ευλογημένος, αν η πάλη γίνεται πιο άγρια εναντίον σου την ώρα της προσευχής. Μην νομίσεις ότι απόκτησες καμμιά αρετή, πριν χύσεις το αίμα σου στην πάλη σου γι' αυτήν. Ως το θάνατο πρέπει να πολεμάς εναντίον της αμαρτίας, αντιστεκόμενος μ' όλη σου την δύναμη.
Να προσέξουμε με όλη τη δύναμη μας το θυμό, που μας κάνει άγριους σαν σκυλιά και να τον διδάξουμε να δαγκώνει και να σκοτώνει μόνο τους λύκους (τα πάθη μας) και να μην τρώει τα πρόβατα (τους ανθρώπους), αλλά να δείχνει κάθε πραότητα προς όλους τους ανθρώπους.
Οι δαίμονες θέτουν σε κίνηση τη μνήμη η οποία αποτυπώνει στο νου ανακινώντας, όσα έλαβε μέσω του σώματος και παρουσιάζουν διάφορες φαντασίες στο λογικό του ανθρώπου. Γιατί βέβαια το σώμα είναι ανενέργητο στον ύπνο. Πώς λοιπόν κινούν την μνήμη, θέλουμε να μάθομε... Μάλλον δια μέσου των παθών. Και αυτό γίνεται φανερό, από το ότι οι καθαροί και απαθείς, δεν παθαίνουν τέτοιο πράγμα. Αλλά ακόμη και τούτο ας γνωρίζουμε, ότι και τα εξωτερικά πράγματα χρησιμοποιούν οι δαίμονες στα όνειρα, όπως τον ήχο των κυμάτων, όταν ταξιδεύει κανείς.
Εάν κανείς νηστεύει από φαγητά και ποτά, ερεθίζει όμως το θυμό με πονηρούς λογισμούς, αυτός μοιάζει με πλοίο, που ταξιδεύει στη θάλασσα και έχει κυβερνήτη δαίμονα.
Ο δαίμονας στήνει την παγίδα του και προκαλεί τη λύπη εκεί όπου μας βλέπει περισσότερο ευάλωτους. Αυτός όμως που αποφεύγει όλες τις κοσμικές ηδονές είναι πύργος απλησίαστος στο δαίμονα της λύπης.
Δεν θα μπορέσει ο άνθρωπος να απομακρύνει τις εμπαθείς ενθυμήσεις, αν δεν φροντίσει να απαλλαγεί από την επιθυμία και τον θυμό. Και την επιθυμία θα την εξαντλήσεις με νηστείες, αγρυπνίες και χαμαικοιτίες. Ενώ τον θυμό θα τον εξημερώσεις με μακροθυμίες, ανεξικακίες, αμνησικακίες και ελεημοσύνες. Γιατί από αυτά τα δύο πάθη αποτελούνται όλοι σχεδόν οι δαιμονικοί λογισμοί, οι οποίοι ρίχνουν τον νου στον όλεθρο και την απώλεια. Και είναι αδύνατο να νικήσει κανείς αυτά τα πάθη, αν δεν γίνει ανώτερος από φαγητά, τροφή και δόξα και αν δεν περιφρονήσει αυτά και δεν περιφρονήσει ακόμα και το σώμα του, μη αντιστεκόμενος σε εκείνους που επιχειρούν πολλές φορές να τον ραπίσουν.
Οι λογισμοί, άλλοι διακόπτουν και άλλοι διακόπτονται. Διακόπτουν οι πονηροί λογισμοί τους αγαθούς. Και διακόπτονται από τους αγαθούς, οι πονηροί λογισμοί. Λοιπόν, το Άγιο Πνεύμα προσέχει στον λογισμό που θα κυριαρχήσει και σύμφωνα μ' εκείνον μας κατακρίνει ή μας δέχεται. Για παράδειγμα, έχω έναν λογισμό φιλοξενίας για τον Κύριο, αλλά ο λογισμός αυτός με την επέμβαση του διαβόλου διακόπτεται, γιατί ο πονηρός μου υποβάλλει να φιλοξενήσω για χάρη της φιλοδοξίας. Αντίθετα, έχω λογισμό φιλοξενίας, για να επιδειχθώ στους ανθρώπους. Αλλά έρχεται καλύτερος λογισμός και τον διακόπτει κατευθύνοντας την αρετή της φιλοξενίας στον Κύριο, χωρίς να με αναγκάζει να φιλοξενώ, για χάρη των ανθρώπων.
Πρώτοι δαίμονες που αντιστέκονται και πολεμούν στην πρακτική άσκηση της αρετής είναι οι δαίμονες Εκείνοι που τους έχει ανατεθεί να πειράζουν τους ανθρώπους στην γαστριμαργία και την φιλαργυρία και εκείνοι που παρακινούν στην φιλοδοξία. Οι άλλοι δαίμονες έρχονται πίσω τους και παραλαμβάνουν εκείνους που προσβάλλουν οι πρώτοι. Γιατί δεν μπορεί να πέσει κανείς στα χέρια του δαίμονος της πορνείας, αν δεν πέσει πρωτύτερα στην γαστριμαργία. Και δεν μπορεί να την ταράξει ο θυμός, αν αυτός δεν πολεμά πρώτα για φαγητά, ή χρήματα, ή δόξα. Και δεν μπορεί να περιπέσει κανείς στον δαίμονα της λύπης, αν δεν υποστεί πρωτύτερα την στέρηση όλων αυτών. Ούτε θα διαφύγει κανείς την υπερηφάνεια, που είναι το πρώτο γέννημα του διαβόλου, αν δεν εξορίσει την ρίζα όλων των κακών, την φιλαργυρία, αφού κατά τον Σολομώντα, «η φτώχεια κάνει τον άνθρωπο ταπεινό». Και γενικά, δεν μπορεί να περιπέσει ο άνθρωπος σε δαίμονα, αν δεν καταπληγωθεί από τους παραπάνω πρωτοστάτες και αρχηγούς δαίμονες, δηλ. της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της φιλοδοξίας. Γι' αυτό και ο διάβολος, με αυτούς τους τρεις λογισμούς πολέμησε τότε τον Σωτήρα Χριστό στην έρημο. Πρώτα Του πρότεινε να μεταβάλει τις πέτρες σε άρτους, έπειτα, Του υποσχέθηκε τον κόσμο αν έπεφτε και τον προσκυνούσε και τρίτο, Του είπε ότι, αν την ακούσει, θα δοξαστεί επειδή δεν θα πάθει τίποτε από το πέσιμο. Ο Κύριος αναδείχτηκε ανώτερος σε όλα και διέταξε τον διάβολο να φύγει πίσω, διδάσκοντας με αυτά, ότι δεν είναι δυνατό να αποκρούσομε τον διάβολο, αν δεν καταφρονήσομε τους τρεις αυτούς λογισμούς.
/
1

Βλέπετε όλα τα αποτελέσματα