Περί...

Loading...
Άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Η υγεία σας κλονίστηκε; Κλονισμένη υγεία, μπορεί να σημαίνει και κλονισμένη σωτηρία, όταν από τα χείλη του ασθενούς ακούγονται γογγυσμοί και κραυγές απελπισίας. Μακάρι ο Κύριος, να σας βοηθήσει να απαλλαγείτε από την συμφορά αυτήν.
Όλα δίνονται από το Θεό. Και όλα δίνονται για τη σωτηρία μας. Μ' αυτή τη σκέψη να δεχθείς και εσύ την ασθένειά σου, ευχαριστώντας το Θεό, που φροντίζει για τη σωτηρία σου. Τώρα, το πως συντελεί στη σωτηρία μας οτιδήποτε παραχωρεί ο Κύριος, μόνο Εκείνος το γνωρίζει. Εμείς συνήθως δεν μπορούμε να το αντιληφθούμε. Στέλνει λ.χ. μια συμφορά άλλοτε για να μας παιδαγωγήσει, άλλοτε για να μας αφυπνίσει πνευματικά, άλλοτε για να μας γλυτώσει από ένα μεγαλύτερο κακό, άλλοτε για να μας αυξήσει τον ουράνιο μισθό, άλλοτε για να μας απαλλάξει από κάποιο πάθος κ.ο.κ. Εσύ, λοιπόν, ν' αναλογίζεσαι τις αμαρτίες σου και να λες: «Δόξα σ' Εσένα, Κύριε, που με τιμωρείς δίκαια!». Να συλλογίζεσαι ότι πρωτύτερα είχες ξεχάσει το Θεό και να λες: «Δόξα σ' Εσένα, Κύριε, που μου έδωσες αφορμή και γνώση για να Σε θυμάμαι συχνά!». Να σκέφτεσαι ότι, αν ήσουν υγιής, πιθανότατα δεν θα έκανες το καλό, και να λες: «Δόξα σ' Εσένα, Κύριε, που μ' εμπόδισες από την αμαρτία!». Αν αντιμετωπίζεις μ' αυτόν τον τρόπο και μ' αυτές τις σκέψεις την ασθένειά σου, το φορτίο σου θα γίνει πολύ ελαφρό.
Αν αρρωστήσατε από υπαιτιότητά σας, μετανοήστε ενώπιον του Θεού και ζητήστε Του συγχώρεση, επειδή δεν φυλάξατε το δώρο της υγείας, το δώρο που Εκείνος σας πρόσφερε. Αν πάλι η αρρώστια, σας παραχωρήθηκε από τον Κύριο - γιατί τυχαία τίποτα δεν γίνεται - ευχαριστήστε Τον εγκάρδια. Και η αρρώστια βλέπετε είναι Θείο Δώρο, γιατί ταπεινώνει, μαλακώνει την ψυχή και απαλλάσσει από τις πολλές μέριμνες.
Ο Κύριος αφήνει μια αρρώστια να παρατείνεται, όταν βλέπει ότι αυτή συμβάλλει περισσότερο από την υγεία στην σωτηρία του ανθρώπου.
Οι άνθρωποι που ζουν δίχως πίστη, φτάνουν στην κατάθλιψη, την ψυχική διάλυση, την απελπισία, καμμιά φορά και την αυτοκτονία... Το μεγάλο λάθος τους είναι η πεποίθηση, πως ο προορισμός του ανθρώπου περιορίζεται στην επίγεια ζωή.
Πώς από την ολιγοπιστία θα φτάσετε στην ζωντανή πίστη και από την απελπισία στην βέβαιη ελπίδα.
Με τον πνευματικό αγώνα και τα έργα της αρετής.
Και ποιά είναι αυτά;

Α) Αποχή από την αμαρτία. Όχι μόνο από κάθε αμαρτωλή πράξη, μα και από κάθε αμαρτωλή σκέψη και κάθε αμαρτωλό αίσθημα

Β) Καλλιέργεια των αρετών, δηλ. πραγμάτωση των εντολών του Θεού. Με άλλα λόγια, αγώνας για πράξεις, σκέψεις και αισθήματα, αντίθετα στο κακό και σύμφωνα με το Θείο θέλημα

Γ) Ασκητική ταλαιπώρηση του σώματος και υποδούλωση της σάρκας

Δ) Προσευχή και συμμετοχή στη Θεία λατρεία και

Ε) Αποφυγή συναναστροφής και σχέσεων με πρόσωπα, που θα μπορούσαν να διεγείρουν τα πάθη και να παρασύρουν στην αμαρτία.
Μια ψυχή που δίνει στον εαυτόν της αξία, μοιάζει με τον κόρακα του Αισώπου, που ακούγοντας τις κολακείες της αλεπούς, για την "ωραία" του φωνή, άνοιξε το στόμα και του έπεσε το τυρί...
Νικώ το θέλημά μου σημαίνει, νικώ τον εγωισμό μου. Και κάθε κατανίκηση του εγωισμού μας, είναι θυσία ευάρεστη στον Κύριο, που μας ανταμείβει με άφατη εσωτερική παρηγοριά. Απεναντίας, κάθε ήττα μας από τον εγωισμό, γίνεται αιτία πικρού ελέγχου της συνειδήσεως και αποδεικνύει, ότι βάζουμε την αυτοϊκανοποίησή μας πάνω από όλα, προπαντός πάνω από την ευαρέστηση του Θεού.
Αλίμονο στη ψυχή, που θα φτάσει στην αναίδεια να πει: «Τίποτα δεν φοβάμαι!».
Αυτή η εγωιστική αφοβία, είναι η αρχή της πτώσεως και της καταστροφής της.
Οι αμφιβολίες είναι ζιζάνια, που σπέρνει ο εχθρός στο χωράφι της ψυχής σας, ανάμεσα στα στάχυα του σιταριού. Γιατί τον αφήνετε να απεργάζεται την καταστροφή σας; Να προσεύχεστε, γιατί η προσευχή, σας περιτειχίζει και σας προφυλάσσει από τις επιθέσεις του πονηρού. Και να πάρετε στέρεη απόφαση: Ποτέ να μην δέχεστε λογισμό αμφιβολίας! Με την πρώτη εμφάνισή του, να τον πετάτε έξω από την διάνοιά σας, δίχως συζήτηση, όσο εύλογος και αν φαίνεται. Έτσι θα βάλετε τέρμα, σε όλες τις πλεκτάνες του εχθρού.
Βλέπουμε τους Ισραηλίτες (στην Παλαιά Διαθήκη). Πόσο δεν αγωνίστηκε γι' αυτούς ο Κύριος! Τελικά τους εγκατέλειψε, αφού προηγουμένως έκανε κάθε προσπάθεια για να τους σώσει. Το ίδιο συμβαίνει και με κάθε αμετανόητο αμαρτωλό. Ο Θεός αποφασίζει την αποδοκιμασία και την εγκατάλειψή Του, όταν πια τίποτε περισσότερο δεν μπορεί να κάνει μαζί του και τον βλέπει πωρωμένο στην αμαρτωλότητα του...
Πρωταρχικό και κύριο μέλημά μας στον αγώνα εναντίον της αμαρτίας, πρέπει να είναι η έγκαιρη απομάκρυνση των πονηρών λογισμών από τον νου και των εμπαθών αισθημάτων από την καρδιά.
Από τον πονηρό λογισμό, που δεν τον εκδιώξαμε (κάναμε συγκατάθεση), γεννήθηκε το συναίσθημα και από απ' αυτά τα δύο γεννήθηκε η επιθυμία. Έτσι ο νους κυριεύεται από το πάθος και η ψυχή μολύνεται από την αμαρτία, αμαρτία ωστόσο μόνο νοερή (αμαρτήσαμε δηλ. μόνο νοερά και όχι στην πράξη). Είναι μακρύς ακόμα ο δρόμος ως την πράξη. Ανάμεσα στην επιθυμία και την πράξη, υπάρχουν δύο ακόμα στάδια: α) η απόφαση και β) ο σχεδιασμός της πράξεως. Το πως διαμορφώνεται η απόφαση δεν είναι πάντα φανερό. Σε εμβρυώδη μορφή ενυπάρχει ήδη στην επιθυμία. Στην συνέχεια αναπτύσσεται μαζί με τον σχεδιασμό της πράξεως, δηλαδή την επιλογή των μέσων, τον προσδιορισμό των μεθόδων και την εξεύρεση των καταλλήλων συνθηκών. Η απόφαση είναι ολοκληρωμένη, όταν όλα πια έχουν σχεδιαστεί και προμελετηθεί. Τότε η πράξη έχει ήδη συντελεστεί νοερά, η αμαρτία έχει ήδη διαπραχτεί μπροστά στον Θεό, οι εντολές έχουν ήδη καταπατηθεί, η συνείδηση έχει ήδη παραβιαστεί. Συχνά περνάει πολύς καιρός από την γέννηση της επιθυμίας, ως την απόφαση και τον σχεδιασμό της πράξεως. Η ψυχή συγκρατείται από τον φόβο του Θεού. Ο νους δεν ξεχνάει τις εντολές του Ευαγγελίου. Και η συνείδηση δεν σωπαίνει... Ωστόσο, όλες οι σωτήριες παραινέσεις της αψηφούνται. Γι' αυτό ακριβώς ήδη στην απόφαση υπάρχει παράβαση και αμαρτία. Ο λογισμός, το συναίσθημα και η επιθυμία έχουν πλέον κυριεύσει όλη την ψυχή. Η κλίση προς την αμαρτία, πάντως, δεν είναι ακόμη ακαταμάχητη. Ακαταμάχητη γίνεται, από την στιγμή που η ψυχή αρχίζει να μελετά με προσοχή και επιμονή τον τρόπο ικανοποιήσεως του πάθους. Τότε πια βαδίζει προς την ολοκλήρωση της αμαρτίας. Όσο η απόφαση διαμορφώνεται, η ελευθερία περιορίζεται. Η ψυχή όλο και πιο έντονα αισθάνεται πως είναι απόλυτα αναγκασμένη να πραγματοποιήσει τον εμπαθή σκοπό της. Αλλά τέτοια υποχρέωση δεν έχει. Αυτό που αισθάνεται είναι μία αυταπάτη, μία πλάνη. Η απόφασή της μπορεί να παραμείνει ανεκπλήρωτη εξαιτίας οποιουδήποτε κωλύματος, που ενδεχομένως θα παρουσιαστεί. Ίσως, όμως και αυτοθέλητα να παραιτηθεί από τον σκοπό της η ψυχή, αν υπερισχύσουν τελικά μέσα της ο φόβος του Θεού και η φωνή της συνειδήσεως. Διαφορετικά, ο εμπαθής σκοπός πραγματοποιείται, όπως σχεδιάστηκε. Ας υποθέσουμε, λοιπόν, ότι το σχέδιο υλοποιήθηκε. Το πάθος ικανοποιήθηκε. Η αμαρτία διαπράχτηκε. Η απόφαση μετουσιώθηκε σε πράξη. Τί άλλο απομένει να γίνει; Φαινομενικά τίποτα. Μα δεν είναι έτσι. Το κακό έχει προεκτάσεις και επακόλουθα. Π ρ ώ τ ο ν: Ως την στιγμή της πτώσεως, ο φόβος του Θεού και η συνείδηση απλώς αγνοήθηκαν και περιφρονήθηκαν• τώρα, με την πτώση, παραβιάστηκαν και καταπατήθηκαν. Ως την στιγμή της πτώσεως, η συνείδηση ήταν σαν μια μητέρα που πάσχιζε να αποτρέψει τον γιό της - την ψυχή - από την αμαρτία και εκείνος απλώς δεν της έδινε σημασία· τώρα με την πτώση, ο γιός αμαρτάνει, απαντώντας στις ικεσίες της μητέρας του με γρονθοκοπήματα και χαστούκια Δ ε ύ τ ε ρ ο ν: Τώρα η εσωτερική διεργασία, που οδήγησε στην πτώση, επηρεάζεται από τα εξωτερικά γεγονότα. Και θα συνεχίσει να επηρεάζεται, εκτός και αν ο άνθρωπος μετανοήσει. Αν δεν το κάνει, θα γεύεται για πάντα τους καρπούς της αμαρτίας και Τ ρ ί τ ο ν: Η Θεία Χάρη εγκαταλείπει τον άνθρωπο, που απομακρύνεται από τον Θεό και πηγαίνει με τον εχθρό του. Τότε μαραζώνει, λυγίζει, αισθάνεται να συντρίβεται κάτω από ένα βαρύ φορτίο. Σ' αυτόν εκπληρώνεται ο λόγος του Κυρίου για το δαιμονικό πνεύμα, που επιστρέφει με άλλα εφτά πιο πονηρά δαιμόνια (Ματθ. 12,43-45). Μελαγχολία, ανησυχία, ψυχοπλάκωμα - να ποιος είναι ο μισθός του πάθους που ικανοποιήθηκε. Απίστευτο! Από την ικανοποίηση του πάθους ο άνθρωπος περιμένει έναν παράδεισο: «Θα είστε σαν θεοί» (Γεν. 3,5). Μόλις όμως το ικανοποιήσει, βγαίνει από την πλάνη και διαπιστώνει πως ο ποθητός ''παράδεισος'', δεν ήταν, παρά μια αυταπάτη. Τώρα έχει μείνει με το κενό, την οδύνη, την στενοχώρια, το βάρος. Βλέπει, πως η προσδοκία του διαψεύστηκε. Περίμενε να χαρεί, μα έγινε το εντελώς αντίθετο. Ο δρόμος που πήρε, δρόμος ενδόσεως στο πάθος, τον οδήγησε στην αμαρτία και την κατάθλιψη.
Ένα ανεξομολόγητο αμάρτημα δεν λύνεται (εάν δεν εξομολογηθεί), αλλά παραμένει στη ψυχή και την ακολουθεί ως τον άλλο κόσμο. Είναι σαν μια μαύρη κηλίδα, πάνω σε ένα λευκό φόρεμα. Η εξυπνάδα και η καπατσοσύνη, δεν περνάνε στην άλλη ζωή. Γι' αυτό πρέπει να κάνουμε όχι ό,τι θέλουν οι άνθρωποι, αλλά ό,τι μας λέει ο Κύριος.
Ο εχθρός σας προτρέπει ύπουλα σε νέες πτώσεις, υποβάλλοντας την σκέψη, ότι και χωρίς μετάνοια, συγχωρεί ο Θεός.
Αυτό αποτελεί θανάσιμη πλάνη.
Είναι φοβερό να αμαρτάνει κανείς, ελπίζοντας στο έλεος του Θεού.
Εάν μετά την μετάνοιά μας, υποπέσουμε πάλι στα παλαιά (θανάσιμα) αμαρτήματά μας, τότε κινδυνεύουμε να πεθάνουμε αμετανόητοι, διότι η μετάνοια στα ίδια αμαρτήματα, είναι πολύ δυσκολότερη από ότι ήταν την πρώτη φορά. Μην ξεχνάτε τα αποτελέσματα της υποτροπής, σε μια σοβαρή σωματική ασθένεια: Αν μετά την θεραπεία του αρρώστου, εμφανιστεί για δεύτερη φορά η ίδια αρρώστια, αντιμετωπίζεται και υποχωρεί πολύ δύσκολα. Αν εμφανιστεί και τρίτη φορά, επιφέρει τον θάνατο...
Όποιος μισεί την αμαρτία και έχει την διάθεση να αγωνιστεί εναντίον της ως το τέλος της ζωής του, δεν θεωρείται αμαρτωλός από τον Κύριο.
Ο άνθρωπος μπορεί να δεχτεί παραίνεση, όσο διατηρεί υγιή σκέψη και αντίληψη.
Όταν την χάσει, δεν επηρεάζεται, ούτε από την πιο καλή συμβουλή, ούτε από το πιο σοφό επιχείρημα.
Στους υγιείς συλλογισμούς, αντιτάσσει πάντα τις νοσηρές ιδέες του.
Αυτές τον εκφράζουν, καθώς συνταιριάζουν με τα εμπαθή αισθήματά του.
Γι' αυτό δεν υπάρχει λόγος να συζητήσει κανείς με τέτοιου είδους άνθρωπο, προκειμένου να τον αλλάξει, διότι ο νους του έχει διαστραφεί και δεν καταλαβαίνει...
Μην περιμένεις μετάνοια από έναν άνθρωπο που δικαιολογείται. Και όποιος δεν έχει μετάνοια, δεν μπορεί να διορθωθεί.
Τίποτα δεν καταπνίγει την πνευματική χαρά τόσο, όσο η σαρκική αμαρτία, αν και ο εχθρός διάβολος συνεχώς μας ψιθυρίζει, ότι είναι φυσική και ασήμαντη.
Όταν μας κυριεύει πνευματική ψυχρότητα, δεν πρέπει να παραμελούμε τον συνηθισμένο προσευχητικό κανόνα μας. Να τον εκτελούμε με συνέπεια, αναγκάζοντας, όσο είναι δυνατόν, το νου μας ν' ακολουθήσει τα λόγια της προσευχής και την καρδιά μας να κινηθεί, να θερμανθεί, να κατανυχθεί. Έστω και με μισό νου, έστω και με μισή καρδιά, ας προσευχόμαστε. Και η μισή προσευχή, προσευχή είναι. Είναι, βέβαια, πολύ δύσκολο, όσο διαρκεί αυτή η κατάσταση της ψυχικής παραλυσίας, να συγκεντρώσει κανείς την προσοχή του στην καρδιά και να προσευχηθεί· δύσκολο, μα όχι αδύνατο. Σε πείσμα του εαυτού μας, πρέπει να προσπαθήσουμε, ν' ασκήσουμε βία στη ψυχή μας. Αυτή η βία είναι που θα ελκύσει το έλεος του Κυρίου και θα μας φέρει πάλι στην ευλογημένη κατάσταση της χάριτος. Θα δει ο Θεός, λέει ο Άγιος Μακάριος, πόσο σφοδρά ποθούμε τη χάρη Του, και θα μας τη στείλει.
Να νικάμε τη νωθρότητα και την αναποφασιστικότητά μας με την μνήμη της άσβεστης φωτιάς που μας περιμένει, να παρακινούμε τον εαυτό μας σε αγώνα με την υπόμνηση του κινδύνου της αιώνιας καταστροφής μας.
/
7

Βλέπετε 199 - 220 από τα 220 αποτελέσματα