Περί...

Loading...
Άγιος Σωφρόνιος του Έσσεξ
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Τέτοιος οφείλει να είναι ο Χριστιανός. Ένα «καλώδιο υψηλής τάσεως», πάνω στο οποίο μπορεί να καθίσει ένα πουλάκι χωρίς να πάθει την παραμικρή ζημιά, αλλά μέσα από το οποίο περνά ενέργεια ικανή, να κάνει ολόκληρο τον κόσμο να εκραγεί. Ιδού με ποιόν τρόπο εγγίζουμε την αιώνια Βασιλεία του Χριστού.
Για το θερμό Χριστιανό, όλα στη ζωή του γίνονται δύσκολα. Η συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι του χειροτερεύει, παύουν να τον εκτιμούν, αυτό που ανέχονται σ' άλλους, σ' αυτόν δεν το συγχωρούν, η εργασία του πληρώνεται, σχεδόν πάντοτε, κάτω από το νόμιμο, το σώμα του εύκολα προσβάλλεται από ασθένειες. Η φύση, οι άνθρωποι, όλα στρέφονται εναντίον του...
Ένα από τα σημεία του εγωισμού είναι η παρουσία κάποιου αισθήματος ζήλιας μέσα μας. Πρέπει να αποφεύγουμε το αίσθημα αυτό σαν μαύρο θάνατο. Η γνήσια Χριστιανική ζωή μας ελευθερώνει από την ζήλια... Αν έχουμε την πεποίθηση, ότι "όλα όσα έχει ο Θεός θα είναι και δικά μας", το σκοτεινό πάθος της ζήλιας δεν θα βρει χώρο μέσα μας...
Είναι ευκολότερο να αναστήσεις έναν νεκρό, παρά να συμφιλιώσεις δύο γυναίκες που ζηλεύει η μία την άλλη.
Όταν τρώμε, θα πρέπει να προσευχόμαστε. Όλες οι τροφές έχουν μέσα τους την δημιουργική ενέργεια του Θεού. Έτσι με προσευχή, πλησιάζουμε την υλική τροφή για να μας βοηθά. Το φαγητό δίνει ενέργεια στο σώμα. Το χρειαζόμαστε και για να εργαζόμαστε, και για να έχουμε δυνάμεις για προσευχή. Στους προσευχομένους, η ενέργεια του φαγητού μετατρέπεται σε πνευματική ενέργεια. Όσοι προσεύχονται λίγο, τότε η περισσότερη ενέργεια του φαγητού μετατρέπεται σε πάθος και γαστριμαργία. Στην περίπτωση αυτή χρειάζεται νηστεία.
Διακονώντας και όχι εξουσιάζοντας τον αδελφό γινόμαστε όμοιοι με τον Κύριο.
Ο Χριστός υπέδειξε την οδό, κατά τη νύκτα του Μυστικού Δείπνου.
Ενώ ήταν ο Κύριος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του.
Αν δεν αποκτήσουμε το πνεύμα της διακονίας του πλησίον, η ζωή μας θα είναι ανώφελη. Αν θέλουμε να αναγεννήσουμε την φύση μας, να γίνουμε «καθ' ομοίωσιν» Θεού, ο πόθος να διακονήσουμε τον πλησίον, πρέπει να κυριαρχεί στη ζωή μας. Η διακονία του πλησίον, έχει σωτήρια δύναμη απείρως μεγαλύτερη από οποιαδήποτε θεολογική θεωρία.
Οφείλουμε να είμαστε άκρως ευαίσθητοι, στις ανάγκες των άλλων. Τότε θα είμαστε ένα και η ευλογία του Θεού θα μένει πάντοτε μαζί μας. Άφθονη!
Η διακονία του πλησίον έχει σωτήρια δύναμη απείρως μεγαλύτερη, από οποιαδήποτε θεολογική θεωρία.
Οφείλουμε να πεθάνουμε για τον εαυτό μας, για να ζήσουν οι άλλοι. Ο Χριστός είπε: «Μη φοβηθείτε να χάσετε τη ζωή σας στη διακονία του αδελφού». Όποιος υπηρετεί τον άλλο σώζει την ψυχή του για την αιώνια ζωή.
Η Χριστιανική διακονία συνεπάγεται ευσπλαχνία αγάπης. Είναι αναγκαίο ή να δεχτούμε μέσα στην καρδιά μας τις δυσκολίες και τη θλίψη αυτών που προσέρχονται σε εμάς ή αλλιώς να εισέλθουμε εμείς στην καρδιά, στα βάσανά τους, να ταυτιστούμε μαζί τους.
Υπακοή είναι η τέλεια αποταγή από το «ίδιον θέλημα». Υπακοή σημαίνει να κόβουμε το «ίδιον», το ατομικό μας θέλημα. Αυτή είναι η οδός που πρέπει ν' ακολουθήσουμε, για να γίνουμε ελεύθεροι, ν' ακούσουμε στην καρδιά μας τη φωνή του Πνεύματος του Αγίου. Όσο θα υπάρχει μέσα μας κάποιο πάθος, η ζωή μας θα είναι τραγική, χωρίς διέξοδο. Δεν μπορούμε να βρούμε την ειρήνη, χωρίς την πλήρη αποταγή από το δικό μας θέλημα.
Η πνευματική υπακοή είναι απαραίτητη στην καθημερινή ζωή. Να προτιμάτε το θέλημα του άλλου, παρά το δικό σας. Να δέχεστε με θετική στάση κάθε αίτημα του πνευματικού σας, ενός αδελφού ή μιας αδελφής. Έτσι θα δημιουργηθεί σιγά-σιγά μέσα σας και γύρω σας μια ατμόσφαιρα, όπου η καρδιά θα γίνει πολύ απαλή, πολύ ευαίσθητη σε κάθε εσωτερική κίνηση, σε όλες τις πνευματικές εναλλαγές.
Μπροστά στον καθένα οφείλουμε να είμαστε έτοιμοι να εκπληρώσουμε το δικό του μάλλον θέλημα παρά το δικό μας. Έτσι πλαταίνει η συνείδησή μας. Σιγά-σιγά, με τρόπο εντελώς απροσδόκητο, γεννιέται μέσα μας ο θρήνος για τον ''Αδάμ παγγενή''. Με την υπακοή η καρδιά γίνεται διαρκώς πιο ευαίσθητη για τη ζωή των άλλων, για τα παθήματα τους, για την πρόοδό και τις ανάγκες τους. Διακονώντας και όχι εξουσιάζοντας τον αδελφό γινόμαστε όμοιοι με τον Κύριο. Ο Χριστός υπέδειξε την οδό, κατά τη νύκτα του Μυστικού Δείπνου. Ενώ ήταν ο Κύριος έπλυνε τα πόδια των μαθητών Του. Με την υπακοή η καρδιά και το πνεύμα μας θα πλατυνθούν στο άπειρο. Με την υπακοή η ζωή μας γίνεται εξαιρετικά συνειδητή, ακόμη και στον βαθύτερο ύπνο. Με την υπακοή πολεμούμε τα πάθη, ώστε κανένας εμπαθής λογισμός να μη μπορεί να μας αιχμαλωτίσει.
Πώς να πολιτευθούμε, ώστε ο Θεός και το Άγιο Πνεύμα Του, να ενοικήσουν μέσα μας; Πρέπει να υπακούουμε. Μόνο με την διαρκή προσοχή στον αδελφό μας, κατορθώνουμε να δημιουργήσουμε μέσα μας ένα είδος «ραντάρ», για να αισθανόμαστε αυτό που οι άλλοι σκέπτονται, τη θέληση και την πνευματική τους κατάσταση. Αντιθέτως, χωρίς υπακοή και αν γυρεύουμε πρώτα την άνεσή μας, θα είμαστε χωρισμένοι από τους άλλους και θα έχουμε πόλεμο (στους λογισμούς).
Η πλήρης τελειότητα είναι άφθαστη. Και αυτό κάνει υποχρεωτική για όλους ανεξαιρέτως την ακατάπαυστη στροφή με προσευχή προς τον Θεό, για συνετισμό και βοήθεια.
Χωρίς την ταπείνωση του Χριστού, δεν καθαρίζεται ο νους και δεν αναπαύεται ποτέ η ψυχή εν τω Θεώ, αλλά ταράζεται πάντοτε από διάφορους λογισμούς, που παρεμποδίζουν τη θεωρία του Θεού. Ω, η κατά Χριστόν ταπείνωση! Όποιος σε δοκίμασε, ορμά προς τον Θεό ακόρεστα μέρα και νύχτα.
Υπάρχουν δύο είδη ταπεινώσεως, η ανθρώπινη και η Θεία. Η πρώτη εκφράζεται με την ασκητική πεποίθηση «είμαι ο χείριστος πάντων των ανθρώπων» και βασίζεται στη ρίζα της ζωής, που συνοδεύεται με προσευχή στο όνομα του Ιησού. Χωρίς αυτή την ταπείνωση το δεύτερο είδος, αυτό του Χριστού και ταιριαστό στο Θεό, θα παραμείνει απλησίαστο και για την οποία ταπείνωση, δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψω. Η ταπεινότητα του Χριστού κατοικεί στους ελάχιστους που ευχαριστούνται, να είναι οι ελάχιστοι των ανθρώπων.
Η ταπείνωση εκφράζεται με την συνεχή γνώση της μηδαμινότητάς μας, σαν ριζική και περιεκτική αυτοκατάκριση. Και όσο βαθύτερα γνωρίζει κανείς τον εαυτό του και αυτοκατακρίνεται, τόσο ψηλότερα τον τοποθετεί ο Θεός.
Η πάλη μας για να εισέλθουμε στην αιώνια ζωή του ίδιου του Θεού δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε απλό πράγμα. Η στάση μας είναι «γεννηθήτω το θέλημά Σου». Τότε σιγά-σιγά αναπτύσσεται μέσα μας η δυνατότητα να εννοήσουμε τον Θεό, όπως είναι μέσα στην αιωνιότητά Του.
Ένα μόνο έχει σημασία: να φυλάξουμε την ένταση της προσευχής και της μετάνοιας. Τότε ο θάνατος, δεν θα είναι ρήξη, αλλά μετάβαση στη Βασιλεία, για την οποία θα έχουμε ετοιμαστεί με την Κοινωνία του Σώματος και του Αίματος του Χριστού, με την προσευχή και την επίκληση του Ονόματός Του.
Απαράβατος όρος για την σωτηρία μας είναι να μην παύσουμε να συναισθανόμαστε την ανεπάρκειά μας, ακόμη και στις καλύτερες εκδηλώσεις μας.
Η δυσκολία να συνεργαζόμαστε με τον πλησίον, προέρχεται πάντοτε από την έλλειψη προσευχής και αγάπης.
Πριν από κάθε συνομιλία σας με τους ανθρώπους, να προσεύχεστε νοερά στον Θεό ζητώντας σύνεση, για το τι θα πείτε και το πως να φερθείτε.
Δεν πρέπει ποτέ να συγκρίνουμε τον εαυτόν μας με κανένα πρόσωπο. Ο Θεός συνάπτει με κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, καρδιακή και μοναδική σχέση.
Μερικές φορές οι πτώσεις μας είναι απαραίτητες, ώστε με την ταπείνωση της μετανοίας, να έχουμε την δύναμη να προσλάβουμε μεγαλύτερη ευλογία.
Επαναλαμβάνω: Ας αυξήσουμε τώρα την προσοχή μας, στο να οικοδομήσουμε τη ζωή μας.
Η πραγματική προσευχή βέβαια δεν έρχεται αμέσως. Δεν είναι εύκολη υπόθεση, να διατηρούμε την έμπνευση, ενώ είμαστε περικυκλωμένοι από τα παγωμένα νερά του κόσμου, ο οποίος δεν προσεύχεται. Ο Χριστός έριξε τη θεία φλόγα στη γη και προσευχόμαστε σ' αυτόν, να φλογίσει τις ψυχές μας, να μην υπερνικηθούμε από το κοσμικό ψύχος και να μην επισκιάσει κανένα μαύρο σύννεφο, αυτήν την λαμπρή φλόγα...
Αν είμαστε ικανοποιημένοι με τον εαυτό μας, η προσευχή παύει να είναι αυτό που πρέπει να είναι: έκρηξη ηφαιστείου!
Όταν αρχίζει κανείς να προσεύχεται, η ίδια η προσευχή θα του λύνει τις απορίες του. Διαφορετικά, όσα και αν ακούσει περί προσευχής, δεν θα καταλάβει τίποτε. Οι αποκαλύψεις του Θεού στον άνθρωπο είναι στιγμιαίες και ενυπόστατες.
Ξέρεις, τώρα μιλάμε με το τηλέφωνο, έτσι να μιλάς με τον Θεό, σαν να σηκώνεις το τηλέφωνο και να του λες ό,τι θέλεις απευθείας. Να έχεις πάντα ανοιχτή γραμμή, μην σπάσεις ποτέ το καλώδιο αυτό...
Μην χάνετε τον καιρό σας ζώντας χωρίς προσευχή. Προσευχή που προσφέρεται με ταπείνωση, ενώνει νου και καρδιά ακόμα και το σώμα αισθάνεται τη θερμότητα και την αγιασμένη ενέργεια που προέρχεται από το όνομα του Ιησού. Ύστερα από ένα χρονικό διάστημα - αυτό διαφέρει για καθένα μας - η προσευχή μπορεί να γίνει σε μας μια διαρκής κατάσταση, που μας συνοδεύει σε κάθε απασχόλησή μας. Θα προσευχόμαστε ενώ θα μιλάμε και ενώ θα σιωπούμε. Δεν θα μας εγκαταλείπει κατά τη διάρκεια της εργασίας μας και πολλοί προσεύχονται και όταν κοιμούνται. Όταν με αυτή την προσευχή, η Θεία παρουσία γίνεται τόσο ισχυρή, ώστε ο νους να οδηγείται στην θεωρία, το σύνολο όλων όσων λαβαίνουμε πείρα μας εμπνέει λέξεις συγγενικές προς αυτές της Αγίας Γραφής. Αλλά ο αγωνιστής της προσευχής, όσο υπάρχει πάνω στη γη, διατηρεί την ταπεινότητα στην καρδιά του, με την αυτοκαταδίκη του: «Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ του ζώντος Θεού ελέησόν με».
Αν οι προσευχές μας δεν μπορούν να βοηθήσουν κάποιον, τότε κάτι υπάρχει μέσα του, πολύ βαθύ ατακτοποίητο.
/
5

Βλέπετε 34 - 66 από τα 155 αποτελέσματα