Περί...

Loading...
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Σου συνιστώ να κάνεις μετάνοιες, όσες μπορείς περισσότερες. Άρχισε στην αρχή με λίγες και κάθε μέρα που περνά, να προσθέτεις και από έναν σταθερό αριθμό, μέχρι να φθάσεις σε ένα σημείο, που εσύ θα νομίσεις ότι αντέχεις. Εξάλλου, ο ίδιος ο οργανισμός μας προειδοποιεί για τα όρια αντοχής του και ανάλογα καθορίζουμε και τον αριθμό των μετανοιών μας. Ύστερα, δεν είναι υποχρεωτικό, οπωσδήποτε, να φθάσουμε, καθημερινά, τον ίδιο αριθμό. Αυτό θα εξαρτηθεί από πολλούς παράγοντες. Όπως είναι η ψυχική διάθεση, η κούραση και τέλος η υγεία μας. Εκείνο που έχει σημασία είναι, να αρχίσει κανείς αφ' ενός, και αφ' έτερου, οι μετάνοιες να συνοδεύονται από πραγματική μεταμέλεία, για τα όσα αμαρτήματα έχουμε διαπράξει και να ζητάμε με όλη τήν δύναμη της ψυχής μας, να μας συγχωρήσει ο Κύριος.
Να κάνετε μετάνοιες όταν προσεύχεστε. Έστω και αν αυτό σας κουράζει. Η προσευχή που συνοδεύεται από εκούσια θυσία, γίνεται πιο ευάρεστη στο Θεό και πιο αποτελεσματική. Οι μετάνοιες, οι πολλές μετάνοιες αγνίζουν και αγιάζουν το σώμα και την ψυχή.
Όταν κάνει κάποιος μετάνοιες, ωφελείται διπλά, αφού ωφελεί και την ψυχή, αλλά και το σώμα του, αρκεί αυτές να μην γίνονται αποκλειστικά και μόνο για την ωφέλεια του σώματός του. Και η μεν ψυχή ωφελείται, γιατί με τον τρόπο αυτό ζητά την συγχώρηση και το έλεος του Θεού, στο δε σώμα ασκούνται κατά τον πλέον άριστο τρόπο οι κοιλιακοί μύες.
Οι μετάνοιες κάνουν και στο σώμα το αντίστοιχο φυσικό καλό, όπως και στην ψυχή. Γι' αυτό οι ασκητές, δεν παθαίνουν εύκολα εμφράγματα, καρδιακά νοσήματα, εγκεφαλικά, διότι οι αρτηρίες τους και τα διάφορα αγγεία, δια των μετανοιών, συντηρούνται άριστα, τα λίπη διαλύονται και έτσι κάποιος, μετά από τις ασκήσεις αυτές, μοιάζει με ένα αυτοκίνητο, που έκανε ένα καλό σέρβις. Οι μετάνοιες δεν είναι ανθρώπινη, αλλά Θεία αποκάλυψη και είναι δυστυχής όποιος άνθρωπος δεν έχει ανακαλύψει το μυστήριο που τις περικλείει.
Να μην λυπάστε το σώμα. Να το παιδεύετε. Πρέπει να κάνετε θυσία, άσκηση. Χωρίς άσκηση, δεν γίνεται τίποτα. Εγώ μικρός έκανα τρεις χιλιάδες μετάνοιες την ημέρα και δεν κουραζόμουνα, ήμουν πολύ σκληραγωγημένος. Παίδευα τον εαυτόν μου, περιφρονούσα τον κόπο.
Επειδή ο άνθρωπος μεγαλώνει με τον εγωισμό, αρχίζουν τα μπερδέματα μέσα του, υποφέρει, δεν ξέρει τι να κάνει. Αιτία της ψυχικής ακαταστασίας είναι ο εγωισμός. Αυτό το πράγμα και οι ίδιοι οι ψυχίατροι, άμα το μελετήσουν, θα το βρουν, ότι ο εγωιστής είναι άρρωστος. Ο εγωιστής είναι ο μπερδεμένος, ο οδηγούμενος υπό του διαβόλου και του κακού πνεύματος. Έτσι, μεγαλώνοντας μέσα στον εγωισμό, η πρώτη του δουλειά είναι ν' αρνείται τον Θεό και να είναι ένας εγωιστής απροσάρμοστος μέσα στην κοινωνία.
Όλα τα κακά αισθήματα, η ανασφάλεια, η απελπισία, η απογοήτευση, που πάνε να κυριεύσουν την ψυχή, φεύγουν με την ταπείνωση. Αυτός που δεν έχει ταπείνωση, ο εγωιστής, δεν θέλει να του κόψεις το θέλημα, να τον θίξεις, να του κάνεις υποδείξεις. Στενοχωρείται, νευριάζει, επαναστατεί, αντιδρά, τον κυριεύει η κατάθλιψη.
Ο εγωιστής στενοχωριέται πολύ με το καθετί. Ο ταπεινός είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος από όλους και από όλα.
Είναι πολύ σημαντικό αυτό που λέω, αποδίδω μεγάλη σημασία σ’ αυτό:
Με τον κακό λογισμό κάνεις κακό σ’ αυτόν για τον οποίο σκέφτεσαι το κακό.
Τον επηρεάζεις.
Το ίδιο και με τον καλό.
Είναι η ίδια δύναμις της ψυχής που μπορεί να στραφεί και έτσι και έτσι.
Και στην Αμερική να είναι, θα αισθανθεί την επίδραση του καλού ή κακού λογισμού που του στέλνεις και θα επηρεαστεί ανάλογα.
Όσοι κατηγορούν την Εκκλησία για τα λάθη των εκπροσώπων της, με σκοπό δήθεν να βοηθήσουν για την διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος.
Αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία!
Ούτε βέβαια τον Χριστό.
Τότε αγαπάμε την Εκκλησία, όταν με την προσευχή μας αγκαλιάζουμε κάθε μέλος της και κάνουμε ότι κάνει ο Χριστός.
Θυσιαζόμαστε, αγρυπνούμε, κάνομε το παν, όπως Εκείνος, ο οποίος
"τις λοιδορίες δεν της ανταπέδιδε και όταν έπασχε δεν απειλούσε" (Α' Πέτρ. 2,23)
Ο άνθρωπος που έχει εωσφορικό εγωισμό νομίζει ότι είναι έμπλεος θείας χάριτος, αλλά βρίσκεται σε πλάνη· είναι άνθρωπος του διαβόλου.

Η πλάνη είναι μια ψυχολογική κατάσταση, μία εσφαλμένη κρίση· στην ουσία η πλάνη έρχεται απ’ τον εγωισμό. Στον άνθρωπο που βρίσκεται σε πλάνη δημιουργούνται ψευδαισθήσεις, πειρασμικές φαντασίες και βασανίζεται. Η πλάνη είναι πολύ δύσκολο να διορθωθεί. Διορθώνεται μόνο με τη θεία χάρι. Μπορεί να προσευχηθεί κάποιος άλλος και ο Θεός να ελεήσει τον άνθρωπο που πλανάται. Αν προσπαθήσει κι αυτός, αν πάει σε «καθρέπτη», που είναι ο καλός πνευματικός, κι εξομολογηθεί ειλικρινά, η χάρις του Θεού θα τον θεραπεύσει. Ένας άνθρωπος που εμφορείται υπό του κακού πνεύματος, αν καμιά φορά κάποιος τον πλησιάσει και του πει, «είσαι απατεώνας», του δώσει κανένα ράπισμα και του πει μια κακή κουβέντα, θα βλασφημάει και τα θεία ακόμη. Βρίσκεται σε μια δαιμονική κατάσταση, η οποία σιγά σιγά θα τον πάει στο τρελοκομείο. Δηλαδή όλες αυτές οι καταστάσεις, οι πνευματισμοί και τα όμοια είναι αρρωστημένες.
Όταν αγαπάμε, νομίζουμε ότι προσφέρουμε στους άλλους, ενώ στην πραγματικότητα προσφέρουμε πρώτα στον εαυτό μας. Η αγάπη χρειάζεται θυσίες. Να θυσιάζουμε ταπεινά κάτι δικό μας, που στην πραγματικότητα είναι του Θεού. Μην σε νοιάζει ποτέ αν σε αγαπούν. Σήμερα οι άνθρωποι ζητούν να τους αγαπήσουν και γι' αυτό αποτυγχάνουν. Το σωστό είναι να μην ενδιαφέρεσαι αν σε αγαπούν, αλλά αν εσύ αγαπάς τον Χριστό και τους ανθρώπους. Μόνο έτσι γεμίζει η ψυχή. Εσύ μόνο ξεχείλιζε από αγάπη Χριστού προς όλους και τότε έρχεται μυστικά μια μεταβολή, μια αλλαγή σε όλο το σύνολο. Αυτό που σου λέω, είναι η καλύτερη ιεραποστολή.
Όποιος αγαπάει λίγο, δίνει λίγο. Όποιος αγαπάει περισσότερο, δίνει περισσότερο. Και όποιος αγαπάει πάρα πολύ, τι αντάξιο έχει να δώσει; Δίνει τον εαυτό του!
Όταν η αγάπη μας είναι εν Χριστώ, τότε θέλουμε εκείνο που επιθυμεί το πρόσωπο που αγαπάμε.
Είμαστε ευτυχισμένοι, όταν αγαπήσουμε όλους τους ανθρώπους μυστικά. Θα νιώθουμε τότε, ότι όλοι μας αγαπούν. Κανείς δεν μπορεί να φτάσει στον Θεό, αν δεν περάσει από τους ανθρώπους... Η αγάπη στον αδελφό, μας προετοιμάζει ν' αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό. Ας σκορπίζουμε σε όλους την αγάπη μας ανιδιοτελώς, αδιαφορώντας για τη στάση τους. Όταν έρθει μέσα μας η Χάρις του Θεού, δεν θα ενδιαφερόμαστε αν μας αγαπάνε ή όχι, αν μας μιλάνε με καλοσύνη. Θα νιώθουμε την ανάγκη εμείς να τους αγαπάμε όλους. Είναι εγωισμός να θέλουμε οι άλλοι να μας μιλάνε με καλοσύνη. Όταν αγαπάμε χωρίς να επιδιώκομε να μας αγαπάνε, θα μαζεύονται όλοι κοντά μας σαν τις μέλισσες. Αυτό ισχύει για όλους μας.
Αν δεν έχετε αγάπη στον Θεό και στον πλησίον θα σας βασανίσει ο σατανάς και θα σας φταίνε όλοι και όλα.
Ό,τι κάνουμε (προσευχή, συμβουλή, υπόδειξη), να το κάνουμε με αγάπη. Χωρίς την αγάπη η προσευχή δεν ωφελεί, η συμβουλή πληγώνει, η υπόδειξη βλάπτει και καταστρέφει τον άλλον που αισθάνεται αν τον αγαπάμε ή δεν τον αγαπάμε και αντιδρά αναλόγως. Αγάπη, αγάπη, αγάπη! Η αγάπη στον αδερφό μας προετοιμάζει ν' αγαπήσουμε περισσότερο τον Χριστό.
Αυτός που αγαπά στέλνει καλή δύναμη στον συνάνθρωπό του... Όταν έχετε μεγάλη αγάπη και αυτή η αγάπη σας κινεί σε προσευχή, τότε τα κύματα της αγάπης σας πηγαίνουν και επηρεάζουν αυτόν για τον οποίο προσεύχεσθε, και δημιουργείτε γύρω του μια ασπίδα προστασίας και τον επηρεάζετε, τον οδηγείτε προς το αγαθό. Βλέποντας την προσπάθειά σας ο Θεός δίδει πλούσια την Χάρη Του και σ' εσάς και σ' εκείνον. Αλλά πρέπει να πεθάνουμε για τον εαυτό μας. Καταλάβατε;
Άμα αγαπήσεις με όλη τη δύναμη της καρδιάς σου τον Χριστό, όλα θα είναι εύκολα. Και η υπακοή και η ταπείνωση. Τότε όλους θα τους αγαπάς αβίαστα και αυθόρμητα, με την ίδια του Χριστού αγάπη. Διότι δεν θα είσαι εσύ που αγαπάς, αλλά ο ίδιος ο Χριστός που θα κατέχει την καρδιά σου...
Στις αιρέσεις πάνε όλοι οι μπερδεμένοι ψυχικά. Μπερδεμένα παιδιά μπερδεμένων γονέων... Η αίρεση όμως είναι σύστημα και ως σύστημα που είναι, κάνει τους ανθρώπους δραστήριους, ενεργητικούς, μεθοδικούς. Η Εκκλησία μας όμως δεν είναι σύστημα. Είναι αγάπη, είναι σεβασμός προσώπου, είναι ελευθερία προσώπου, είναι ο Χριστός, είναι το παν. Εάν δεν έχεις σωστή σχέση με τον Χριστό, τότε γίνεσαι σκληρός, δηκτικός, μεσσίας, ζηλωτής, τεμπέλης και χίλια-δύο άλλα πράγματα και το πιο τραγικό είναι ότι όλα αυτά τα ανάγεις σε πνευματικότητα και θεωρείς ότι εργάζεσαι για τον Χριστό, ενώ εργάζεσαι για τον διάβολο και έτσι γίνεσαι χειρότερος από τον αιρετικό.
Ταλαίπωροι είναι οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά και ο Θεός να τους ελεήσει. Μερικοί Χριστιανοί αγανακτούν και τσακώνονται μαζί τους και τους βρίζουν και άλλοι τους καταδιώκουν στα δικαστήρια. Όμως δεν καταπολεμείται έτσι ο χιλιασμός. Μόνο όταν αγιαστούμε εμείς, καταπολεμείται.
Ακόμη και οι άθεοι πιστεύουνε στον θεό, όχι στον Θεό, αλλά στην σάρκα, στα πάθη, στην ύλη, όλοι κάτι λατρεύουνε... Σ' αυτό που λατρεύει κανείς, σ' αυτό δουλεύει. Δηλαδή είσαι πόρνος, είσαι άνθρωπος της σάρκας, δουλεύεις για την σάρκα, για την ύλη.
Αν περπατάς στο δρόμο σου και δεις τον αδελφό σου που προπορεύεται μπροστά σου, σε μια στιγμή να ξεπετάγεται μπροστά του ένας κακοποιός άνθρωπο και να τον ορμά με μαχαίρι, να τον χτυπά, να τον πληγώνει και να τον ρίχνει κάτω ματωμένο, εσύ, μπροστά σ' αυτό το θέαμα, θα οργισθείς εναντίον του αδελφού σου ή θα τον λυπηθείς; Θα τον λυπηθείς, όπως είναι φυσικό. Ε λοιπόν, κάθε άνθρωπος, που σε προσβάλλει, που σε βλάπτει, που σε συκοφαντεί, που σε αδικεί με οποιοδήποτε τρόπο, είναι ένας αδελφός σου, που έπεσε στα χέρια του κακοποιού διαβόλου. Εσύ, όταν τον αντικρίσεις, τί πρέπει να κάνεις; Πρέπει να τον λυπηθείς πολύ, να τον συμπονέσεις και να παρακαλέσεις θερμά και σιωπηλά τον Θεό, να στηρίξει εσένα, στη δύσκολη αυτή ώρα της δοκιμασίας σου και να ελεήσει και τον αδελφό σου, που έπεσε θύμα του διαβόλου και ο Θεός θα βοηθήσει και εσένα και τον αδελφό σου. Διότι, αν δεν το κάνεις αυτό και οργιστείς εναντίον του, αντιτάσσοντας στην επίθεσή του την αντεπίθεσή σου, τότε ο διάβολος, που βρίσκεται στο σβέρκο του αδελφού σου, πηδάει και στο δικό σου σβέρκο και σας χορεύει και τους δύο.
Ακόμη και αν αδικείσαι, να μην αντιλέγεις, ούτε να νευριάζεις, αλλά να υπομένεις και να σιωπάς, προτιμώντας να πληροφορεί ο Θεός τους άλλους για σένα. Γιατί αυτή είναι το δικό σου συμφέρον και όχι να γίνεσαι συνήγορος και υπερασπιστείς του εαυτού σου.
Η συνήθεια είναι μεγάλη παιδαγωγική δύναμη και στο καλό και στο κακό. Οι γονείς, να αρχίζουν την αγωγή του παιδιού τους από πολύ νωρίς, γιατί μπορεί πιο εύκολα το παιδί να δεχτεί τους νόμους των γονέων και να συμμορφωθεί προς αυτούς. Όταν η ηλικία είναι μικρή, τότε και η ψυχή είναι μαλακή και τρυφερή. Εάν σε αυτήν την τρυφερή ψυχή εντυπωθούν καλές και άγιες συνήθειες, καμμιά δύναμη δεν θα μπορέσει μετά να τις εξαλείψει. Κανείς δεν είναι εκ φύσεως κακός. Παίζει πολύ μεγάλο ρόλο τι πρότυπα, τι παραδείγματα δίνεις στις μικρές ηλικίες. Εάν ξεκινήσεις με καλά βιώματα από μικρός, τότε είναι πολύ εύκολο, να γίνεις καλός. Μεγαλώνοντας δεν χρειάζεται κόπος, το έχεις μέσα σου το καλό, το ζεις...
Όταν τα παιδιά κάνουν αταξίες, να παίρνετε κάποια παιδαγωγικά μέτρα, αλλά να μην τα πιέζετε. Κυρίως να προσεύχεστε. Πολλές φορές οι γονείς και κυρίως η μητέρα, πληγώνουν το παιδί για μία αταξία που έκανε και το μαλώνουν υπερβολικά. Τότε αυτό πληγώνεται. Ακόμη και αν δεν το μαλώσεις εξωτερικά και μέσα σου το μαλώσεις και αγανακτήσεις ή το κοιτάξεις άγρια, το παιδί τό καταλαβαίνει. Νομίζει, ότι η μητέρα του, δεν το αγαπάει. Δεν πρέπει να κάνουμε στα παιδιά μας συνέχεια υποδείξεις. Οι γονείς αφήστε τα παιδιά σας, μην τα καταπιέζετε, μην τους κάνετε παρατηρήσεις, δεν είστε οι χωροφύλακες των παιδιών σας. Πρέπει να δίνουμε καλό παράδειγμα. Να προλάβουμε να δώσουμε στα παιδιά μας καλό παράδειγμα μέχρι τα έντεκα χρόνια.
Μην πιέζετε τα παιδιά σας. Αυτό που θέλετε να τους πείτε, να το λέτε με την προσευχή σας. Τα παιδιά δεν ακούν με τα αυτιά, αλλά μόνο όταν έρχεται η Θεία Χάρις και τα φωτίζει, τότε ακούνε αυτά που θέλουμε να τους πούμε. Στα παιδιά να μην λέτε πολλά για τον Χριστό, για τον Θεό, αλλά να προσεύχεστε στον Θεό για τα παιδιά. Τα λόγια χτυπούν στ' αυτιά, ενώ η προσευχή πηγαίνει στην καρδιά. Όταν θέλετε να πείτε κάτι στα παιδιά σας, πέστε τα στην Παναγία και αυτή θα ενεργήσει. Η προσευχή σας αυτή, θα γίνει ζωογόνος πνοή, σαν το πνευματικό χάδι, που αγκαλιάζει τα παιδιά και τα έλκει. Τέτοια προσευχή, λοιπόν, χρειάζονται τα παιδιά. Προσευχή θερμή, διαρκή, επίμονη και ο Θεός θα κάνει το θαύμα Του και θα τα ελευθερώσει από αυτό που τα κρατά δεμένα. Με την αγιότητα των γονιών, τα παιδιά θα βρουν το σωστό δρόμο. Πολιορκείστε τα με τις προσευχές σας!...
Δεν είναι αρκετό να είναι οι γονείς ευσεβείς. Πρέπει να μην καταπιέζουν τα παιδιά, για να τα κάνουν καλά με τη βία. Είναι δυνατό να διώξουμε τα παιδιά από τον Χριστό, όταν ακολουθούμε τα της θρησκείας με εγωισμό. Τα παιδιά δεν θέλουν καταπίεση. Μην τα εξαναγκάζετε να σας ακολουθήσουν στην Εκκλησία. Μπορείτε να πείτε: «Όποιος θέλει, μπορεί να έρθει τώρα μαζί μου ή αργότερα». Αφήστε να μιλήσει στις ψυχές τους ο Θεός. Η αιτία που μερικών ευσεβών γονέων τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, γίνονται ατίθασα και αφήνουν και την Εκκλησία και όλα και τρέχουν αλλού να ικανοποιηθούν, είναι αυτή η καταπίεση που τους ασκούν οι «καλοί» γονείς.
Μην πνίγεις το παιδί σου με την αγάπη σου. Μην το ξυπνάς την νύχτα και το φιλάς, γιατί το παιδί θα γίνει νευρικό...
Όταν οι άνθρωποι αγανακτούν και θυμώνουν, εκπέμπεται μια κακή δύναμη από το κακό που έχουν μέσα στον εαυτόν τους και επηρεάζουν τον άλλο, έστω και αν δεν του λένε τίποτα. Με ένα τέτοιο τρόπο σήμερα οι γονείς επηρεάζουν τα παιδιά τους, τα βλέπουν που κάνουν αταξίες, σφίγγονται, αγανακτούν και λένε: - Ας μην του μιλήσω τώρα και το τραυματίσω. Που να ξέρουν οι γονείς, ότι αυτή η βαρυγκομιά, είναι θανάσιμο αμάρτημα και ότι τραυματίζουν το παιδί τους, χωρίς καν να έχουν μιλήσει...!!!!
Όταν τα παιδιά είναι τραυματισμένα και πληγωμένα από κάποιο σοβαρό ζήτημα, να μην επηρεάζεστε που αντιδρούν και μιλούν άσχημα. Στην πραγματικότητα δεν το θέλουν, αλλά δεν μπορούν να κάνουν αλλιώς στις δύσκολες στιγμές. Μετά μετανιώνουν... Αν όμως, εσείς εκνευριστείτε και θυμώσετε, γίνεστε ένα με τον πονηρό και σας παίζει όλους.
Δημιουργείται μια κατάσταση στη ψυχή των παιδιών εξαιτίας των γονέων τους, που αφήνει ίχνη μέσα τους, για όλη τους την ζωή. Η συμπεριφορά τους, στη συνέχεια της ζωής τους, η σχέση με τους άλλους, έχουν άμεση εξάρτηση, από τα βιώματα που φέρουν από τα παιδικά τους χρόνια.
Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώσουν με το χάδι της μητέρας και με το χάδι του πατέρα, ο οποίος πρέπει να προσέχει, ώστε να μην είναι πολύ σκληρός. Και αν χρειαστεί να επιβάλλει κάποια τιμωρία, να το κάνει με πολλή προσοχή και πολύ μέτρο, για να μην δημιουργήσει στο παιδί κανένα τραύμα. Το ενδιαφέρον του καλού πατέρα για το παιδί του πρέπει να μένει αμείωτο, ακόμη και όταν το παιδί μεγαλώνει και σκληρύνεται και επαναστατεί και δεν τον ακούει και παίρνει ακόμη και θέσεις εχθρικές και αντίθετες. Εκεί θα φανεί η δεξιοτεχνία, αλλά και η αγάπη του καλού πατέρα, γιατί τα παιδιά, μέχρι να εισέλθουν στην ανδρική ηλικία, κάνουν πολλές ανέμπειρες και ανόητες ενέργειες και προκαλούν τους γονείς, ειδικά τον πατέρα. Ο πατέρας καμμιά φορά σκληρύνεται και από απερισκεψία λησμονεί τη θέση του καλού πατέρα και γίνεται αστυνομικός σκληρός και κάνει στο παιδί του, πολλές φορές, ανεπανόρθωτο κακό.
/
12

Βλέπετε 34 - 66 από τα 394 αποτελέσματα