Περί...

Loading...
Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Ως παντογνώστης ο Θεός γνωρίζει και το αγαθό και το κακό. Συνεργάζεται με το αγαθό ως φύσει αγαθός και είναι ξένος του κακού. Αφού είναι ξένος του κακού, πώς είναι δυνατό να μας προορίζει γι’ αυτό;
Όταν προσεύχεσαι για κάποιον, τότε ο Θεός του στέλνει Χάριν!
Τον κάνεις πιο αγαθό!
Τον ενώνεις με τον Χριστόν!

Ενώ όταν αγανακτείς μέσα σου, του στέλνεις άλλα πράγματα…
Για κανέναν να μην αγανακτείς!
Για κανέναν να μην δείχνεις κακία!
Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογούμενου. Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πως ζούσε η μητέρα, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία. Ε, όλο το νευρικό σύστημα το δικό της επηρέασε το νευρικό σύστημα του εμβρύου της. Οπότε, όταν γεννηθεί το παιδί και μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τα βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου. Δημιουργείται μια κατάσταση στην ψυχή του ανθρώπου εξαιτίας των γονέων του, που την παίρνει μαζί του σ΄ όλη του τη ζωή, αφήνει ίχνη μέσα του και πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή του είναι απόρροια της καταστάσεως αυτής. Τα φερσίματά του έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, αλλά δεν διορθώνεται. Εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος από την ευθύνη για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Υπάρχει, όμως, ένα μυστικό. Υπάρχει κάποιος τρόπος ν΄ απαλλαγεί ο άνθρωπος απ' αυτό το κακό. Ο τρόπος αυτός είναι η γενική εξομολόγηση, η οποία γίνεται με την Χάρη του Θεού.
Η ευαισθησία η μεγάλη δεν είναι καλή. Είναι καλή για τους άλλους, οι οποίοι συνήθως την εκμεταλλεύονται. Ενώ για εκείνον που την έχει, είναι ό,τι χειρότερο μπορείς να φανταστείς! Άσε, που αποτελεί και την γενεσιουργό αιτία όλων των ασθενειών. Γι' αυτό προσπάθησε να την αποβάλλεις ή να την περιορίσεις. Διαφορετικά θα κάνεις κακό και στον εαυτόν σου και στους δικούς σου.
Όταν εύχεται κανείς για τον πλησίον του, μια καλή δύναμη βγαίνει απ' αυτόν και πηγαίνει στον αδελφό και τον θεραπεύει και τον δυναμώνει και τον ζωογονεί. Ο άνθρωπος έχει τέτοιες δυνάμεις, ώστε να μπορεί να μεταδώσει το καλό ή το κακό στο περιβάλλον του.
Είναι κακό να είναι κανείς πολύ ευαίσθητος, γιατί με την στενοχώρια του, δημιουργεί διάφορες σωματικές αρρώστιες.
Όταν έχουμε για τον άλλο, αγαθή διάθεση και προσευχόμαστε, θεραπεύουμε τον αδελφό και τον βοηθάμε να πάει προς τον Θεό. Ο θρούς της ψυχής μας φθάνει μυστηριωδώς και επηρεάζει τον άλλον, έστω και αν δεν εκφράσομε ούτε μια λέξη. Και χωρίς να μιλήσουμε, μπορεί να μεταδώσομε το καλό ή το κακό, όση κι αν είναι η απόσταση που μας χωρίζει απ' τον πλησίον. Αυτό που δεν εκφράζεται, έχει συνήθως περισσότερη δύναμη από τα λόγια.
Η αδιαφορία προς τον εχθρό είναι μεγάλη τέχνη. Τέχνη τεχνών. Γίνεται μόνο με την Θεία Χάρη. Η αντιμετώπιση του κακού με την Χάρη του Θεού, γίνεται αναίμακτα και ακοπίαστα. Χωρίς σπρώξιμο και χωρίς σφίξιμο.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευτυχία, από το να κάνεις υπακοή και να βυθίζεσαι μέσα στην αγάπη του Θεού.
Όταν κάνουμε κάτι για να επιδειχθούμε καταντούμε άδειοι ψυχικά. Ότι κάνουμε, να το κάνουμε για να ευχαριστήσουμε τον Θεό ανιδιοτελώς, χωρίς εγωισμό, χωρίς υπερηφάνεια, χωρίς κενοδοξία....
Μην πληγώνεις ελέγχοντας! Πρέπει να έχουμε μεγάλη διάκριση για να ελέγξουμε, ιδίως όταν το σφάλμα του άλλου είναι σοβαρό. Μπορεί να πληγώσετε τον άλλον ανεπανόρθωτα.
Η λέξη έξυπνος, δεν έχει το νόημα που την εννοεί ο κόσμος, δηλαδή να απαντά κάποιος καθηλώνοντας τους άλλους, ή να κάνει μια δουλειά καλύτερα από τους άλλους. Ο πραγματικά έξυπνος, σε κάθε δυσκολία που του παρουσιάζεται, δεν τα χάνει, δεν απελπίζεται, αλλά προσφεύγοντας στο Χριστό, που είναι μέσα του, βρίσκει ωραίους και εύκολους τρόπους να την ξεπερνάει, χωρίς να του στοιχίζει, χωρίς να φθείρεται εσωτερικά.
Όσο πλησιάζετε τον Θεό, τόσο είστε πιο προσεκτικοί, χωρίς να το επιδιώκετε, σε όλα τα πράγματα αλλά και στα πνευματικά. Προσέχοντας για τη ψυχή σας, γίνεστε με την Θεία Χάρη πιο έξυπνοι...
Όταν ο νους και η καρδιά είναι γεμάτη από Χριστό, τότε αυτός ο άνθρωπος είναι σοφός και έξυπνος, γιατί του τα διδάσκει όλα το Πνεύμα του Θεού.
Το μέγα όπλο για την σωτηρία όλων μας, είναι η επιείκεια. Το έλεος, το οποίο μας έρχεται από τον Θεό, πρέπει και εμείς με την σειρά μας να το δίνουμε ως αντίδωρο στους άλλους.
Η ελευθερία δεν κερδίζεται, αν δεν ελευθερώσουμε το εσωτερικό μας από τα μπερδέματα και τα πάθη. Και αυτό, βέβαια, μόνο συν Χριστώ γίνεται. Στον Χριστό είναι η χαρά.
Να πιστεύεις στο Θεό και να μην φοβάσαι τίποτα! Γιατί ο Θεός είναι μεγαλύτερος από όλους και από όλα! Το ότι στενοχωριόμαστε δείχνει, ότι δεν εμπιστεύομαστε τη ζωή μας στο Χριστό. Να ξέρεις, ότι τίποτα δεν γίνεται, χωρίς να υπάρχει αιτία. Ούτε μια πευκοβελόνα δεν πέφτει από το πεύκο, αν δεν θέλει ο Θεός. Γι' αυτό θα πρέπει να μην στενοχωριέσαι, για ό,τι σου γίνεται. Έτσι αγιαζόμαστε.
Εκεί που ''απελπίζεσαι'', σου στέλνει ο Θεός κάτι που δεν το περιμένεις... αρκεί να Τον πιστεύεις και να Τον αγαπάς. Και Εκείνος μας αγαπά και φροντίζει για μας, όπως ο κάθε πατέρας για τα παιδιά του.
Να εξομολογείσαι τακτικά και καλά, γιατί και Πατριάρχης να είσαι, αν δεν εξομολογείσαι δεν σώζεσαι...
Όσο πιο μακριά από το Θεό είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο πολύ στενοχωριέται και ταλαιπωρείται από διάφορα πράγματα. Πρέπει να πηγαίνουμε στον πνευματικό μας όταν έχουμε κάτι που μας βασανίζει. Η εξομολόγηση είναι ένας τρόπος, για να έλθει ο άνθρωπος στο Θεό. Είναι προσφορά της αγάπης του Θεού στον άνθρωπο.
Όταν εξομολογείται ο άνθρωπος, η Χάρη τον ελευθερώνει από τα ψυχικά τραύματα. Δεν ευθύνεται μονάχα ο άνθρωπος για τα παραπτώματά του. Τα λάθη, οι αμαρτίες και τα πάθη δεν είναι μόνο προσωπικά βιώματα του εξομολογούμενου. Ο κάθε άνθρωπος έχει πάρει μέσα του και τα βιώματα των γονέων του και ειδικά της μητέρας, δηλαδή το πως ζούσε η μητέρα, όταν τον κυοφορούσε, αν στενοχωριόταν, τι έκανε, αν κουραζόταν το νευρικό της σύστημα, αν είχε χαρά, αν είχε θλίψη, αν είχε μελαγχολία. Ε, όλο το νευρικό σύστημα το δικό της, επηρέασε το νευρικό σύστημα του εμβρύου της. Οπότε, όταν γεννηθεί το παιδί και μεγαλώσει, παίρνει μέσα του και τα βιώματα της μητέρας του, δηλαδή άλλου ανθρώπου. Δημιουργείται μια κατάσταση στην ψυχή του ανθρώπου εξαιτίας των γονέων του, που την παίρνει μαζί του σ' όλη του τη ζωή, αφήνει ίχνη μέσα του και πολλά πράγματα που συμβαίνουν στη ζωή του, είναι απόρροια της καταστάσεως αυτής. Τα φερσίματά του, έχουν άμεση σχέση με την κατάσταση των γονέων του. Μεγαλώνει, μορφώνεται, αλλά δεν διορθώνεται. Εδώ βρίσκεται μεγάλο μέρος από την ευθύνη για την πνευματική κατάσταση του ανθρώπου. Υπάρχει, όμως, ένα μυστικό. Υπάρχει κάποιος τρόπος ν' απαλλαγεί ο άνθρωπος απ' αυτό το κακό. Ο τρόπος αυτός είναι η γενική εξομολόγηση, η οποία γίνεται με την Χάρη του Θεού. Όλα όσα απαρτίζουν (ευχάριστα και δυσάρεστα, επιτυχίες και αποτυχίες) τη ζωή σου. Πολλές φορές έχω μεταχειριστεί αυτή την γενική εξομολόγηση και είδα θαύματα πάνω σ' αυτό. Την ώρα που τα λες στον εξομολόγο, έρχεται η Θεία Χάρη και σε απαλλάσσει από όλα τα άσχημα βιώματα και τις πληγές και τα ψυχικά τραύματα και τις ενοχές, διότι, την ώρα που τα λες, ο εξομολόγος εύχεται θερμά στον Κύριο για την απαλλαγή σου.
Την ώρα που μπαίνει κάποιος να εξομολογηθεί, τον κοιτάζω. Όταν φεύγει, τον συνοδεύω με προσευχή, του στέλνω την αγάπη μου ως έξω. Είναι καλύτερα να στέλνεις σιωπηλά την αγάπη σου, παρά να λες λόγια...
Αν ζούμε ενωμένοι, θα είμαστε μακάριοι, θα ζούμε στον Παράδεισο. Ο κάθε διπλανός μας, ο κάθε πλησίον μας είναι ''σάρξ εκ της σαρκός μας''.
Εύκολα, ευκολότατα ο Χριστός μπορεί να μας δώσει ό,τι επιθυμούμε. Και κοιτάξτε το μυστικό. Το μυστικό είναι, να μην το έχετε στο νου σας καθόλου να ζητήσετε το συγκεκριμένο πράγμα. Το μυστικό είναι να ζητάτε την ένωσή σας με τον Χριστό ανιδιοτελώς, χωρίς να λέτε, «δώσ' μου τούτο, εκείνο...». Είναι αρκετό να λέμε, «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Δεν χρειάζεται ο Θεός ενημέρωση από εμάς για τις διάφορες ανάγκες μας. Εκείνος τα γνωρίζει όλα ασυγκρίτως καλύτερα από εμάς και μας παρέχει την αγάπη Του. Το θέμα είναι ν' ανταποκριθούμε σ' αυτή την αγάπη με την προσευχή και την τήρηση των εντολών Του. Να ζητάμε να γίνει το θέλημα του Θεού· αυτό είναι το πιο συμφέρον, το πιο ασφαλές για εμάς και για όσους προσευχόμαστε. Ο Χριστός θα μας τα δώσει όλα πλούσια. Όταν υπάρχει έστω και λίγος εγωισμός, δεν γίνεται τίποτα.
Να αποφεύγουμε να δίνουμε απ' ευθείας την δωρεά μας και για να μην ταπεινώνουμε τον φτωχό, αλλά και για να μην δημιουργείται σε εμάς έπαρση και καλλιεργείται ο εγωισμός μας. Να μην βοηθάμε με εγωισμό, αλλά να κατανοούμε, ότι είμαστε απλώς ταμίες του Θεού. Να βρίσκουμε κάποιον αξιόπιστο, μέσω του οποίου να δίδουμε την ελεημοσύνη μας και έτσι θα αποφεύγουμε να λέμε π.χ. ο κακομοίρης, ο φτωχός, που εμείς τον βοηθάμε κ.ο.κ. Διότι εγωισμός ίσον υπερηφάνεια, ίσον Διάβολος. Αν συναντήσετε επαίτες έξω από την Εκκλησία, δώστε στα παιδιά σας να τους τα δώσουν. Έτσι αποφεύγετε, κατά κάποιον τρόπο, όσα αναφέραμε προηγουμένως και καθοδηγείτε τα παιδιά σας στην αρετή της ελεημοσύνης.
Όταν ο άλλος βρίσκεται σε δύσκολη - δεινή οικονομική κατάσταση, δεν πρέπει να του δίνεις δανεικά, αλλά ελεημοσύνη.
Τα παιδιά με τους συνεχείς επαίνους δεν οικοδομούνται. Γίνονται εγωιστές και κενόδοξοι. Θα θέλουν μετά, σ' όλη τους τη ζωή να τους επαινούν όλοι διαρκώς, έστω και αν τους λένε και ψέματα.
Η έκτρωση πέρα το ότι είναι φόνος, προκαλεί προβλήματα στην γυναίκα. Τσακίζονται τα νεύρα της, τρέμει το σώμα της, είναι πάντα ταραγμένη, εκνευρισμένη και βρίσκεται πάντα σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση. Γι' αυτό και χωρίζουν. Μερικές μάλιστα δεν ξυπνούν και πεθαίνουν κατά την διάρκεια της έκτρωσης.
Το "μπέρδεμα" μέσα μας, συμβαίνει μόνο όταν δεν εφαρμόζουμε τα λόγια του Χριστού, αλλά αυτό που εμείς, λόγω του εγωισμού μας, θεωρούμε σωστά και πρέποντα στη δεδομένη περίπτωση.
Ο διάβολος αφού επί αιώνες πολέμησε να βγάλει την Εκκλησία έξω από τον κόσμο και απέτυχε, τώρα αγωνίζεται να βάλει τον κόσμο μέσα στην Εκκλησία. Και τον αγώνα αυτό της εκκοσμίκευσης, τον κάνει επιμελώς κρυπτόμενος, σε τέτοιο σημείο, που να πείθει ορισμένους ότι δεν υπάρχει.
Όσοι κατηγορούν την Εκκλησία για τα λάθη των εκπροσώπων της, με σκοπό δήθεν να βοηθήσουν για την διόρθωση, κάνουν μεγάλο λάθος. Αυτοί δεν αγαπούν την Εκκλησία. Ούτε, βέβαια τον Χριστό. Τότε αγαπάμε την Εκκλησία, όταν με την προσευχή μας αγκαλιάζουμε κάθε μέλος της και κάνουμε, ό,τι κάνει ο Χριστός. Θυσιαζόμαστε, αγρυπνούμε, κάνομε το παν, όπως Εκείνος, ο οποίος «τις λοιδορίες δεν τις ανταπέδιδε, και όταν έπασχε δεν απειλούσε» (Α' Πετρ. 2,23).
Δεν έχει αξία να κάνεις εκατό μετάνοιες και να μην νιώθεις τίποτα. Ας κάνεις μόνο είκοσι ή δεκαπέντε αλλά να γίνονται με συναίσθηση και αγάπη.
/
12

Βλέπετε 1 - 33 από τα 394 αποτελέσματα