Περί...

Loading...
Άγιος Νήφων o Κωνσταντιανής
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Ποτέ να μην ευχαριστιέσαι με τα καλά σου έργα, ούτε να υπολογίζεις σε αυτά, γιατί δεν ξέρεις αν είναι ευάρεστα ή όχι στο Θεό. Γι' αυτό καλύτερα να στηρίζεσαι στη δύναμη και το έλεος του Κυρίου, θεωρώντας τον εαυτόν σου χώμα...
Πρέπει να ξέρεις παιδί μου, ότι πάνω από τους ανθρώπους που βρίσκονται στην Εκκλησία, αναρίθμητοι άγγελοι συμψάλλουν αοράτως μαζί τους. Όταν όμως αρχίσει κανείς απ' τους πιστούς να αστειεύεται, να συζητεί για τα βιοτικά ή να σχολιάζει τους άλλους, οι άγγελοι που τον βλέπουν αφήνουν τον ύμνο και θρηνούν πικρά για το κατάντημα του λέγοντας. Ω, σε ποιά βαριά αιχμαλωσία έπεσε η ψυχή του ανθρώπου αυτού. Πόσο βέβηλα στέκεται μέσα στο ναό, χωρίς φόβο Θεού και χωρίς ντροπή. Γι ' αυτόν έγειρε ο Θεός το αυτί του, να του το γεμίσει με ταπεινή και αφοσιωμένη προσευχή και αυτός το γεμίζει με γέλια και κατακρίσεις.
Ω, πόσο αγαπούν οι Άγιοι Άγγελοι το γένος των ανθρώπων!
Αν ξέραμε πόσο κοπιάζουν για χάρη μας!...
Πόσο λοιπόν πρέπει και εμείς να τιμάμε και να ευγνωμονούμε αυτούς τους μεγάλους ευεργέτες μας.
Γιατί πρεσβεύουν ακατάπαυστα για εμάς στον Θεό και Τον ικετεύουν να μας λυπηθεί και να μας σώσει από την αιώνια κόλαση.
Χώρια που είναι πάντα δίπλα μας, προστάτες και βοηθοί σε όλα!
Αυτός που προσεύχεται, συνάζει ολόγυρά του, τους αγγέλους του Θεού και αυτός που τραγουδάει και χορεύει, μαζεύει αόρατα τους ζοφερούς δαίμονες. Και όποιος αγαπάει τις κιθάρες και τις λύρες και διασκεδάζει μ' αυτά, αυτός τιμάει και προσφέρει θυσία στους δαίμονες.
Είδα κάποτε 2 ανθρώπους να στέκονται ήσυχοι και να δουλεύουν. Ξαφνικά, πλησιάζει τον έναν, κάποιος μαύρος (δαίμονας), σκύβει στο αυτί του και αρχίζει να του ψιθυρίζει κάτι. Μετά από λίγη ώρα και καθώς ο μαύρος συνέχιζε τους ψιθύρους του, αφήνει ο άνθρωπος τη δουλειά του, τρέχει στον συντεχνίτη του και αρχίζει να τον λούζει με βρισιές. Τότε παρουσιάστηκε ένας άλλος μαύρος δαίμονας. Σίμωσε στο αυτί του δευτέρου και έπιασε να τον ξεσηκώνει και αυτόν, με τους δικούς του ψιθυρισμούς, σε αντεπίθεση και καβγά. Έτσι βρέθηκαν και οι δυό να στέκονται αντιμέτωποι και να αλληλοβρίζονται, έχοντας πίσω τους, τους δαίμονες να συνδαυλίζουν το θυμό τους! Πόσο αγανάκτησα! Α, τους απατεώνες, τους βρωμερούς! Κοίτα πως σπέρνουν διχόνοιες ανάμεσα στους ανθρώπους! Μα και αυτοί πάλι τόσο ανόητοι είναι; Να κάνουν αναντίρρητα και απερίσκεπτα ό,τι τους συμβουλεύουν οι δαίμονες!
Δύο και τρεις και τέσσερις φορές κάθε μέρα, φέρνω στο νου μου τις αμαρτίες, που έκανα τον καιρό της αποστασίας μου. Και όσο τις σκέφτομαι, τόσο σπαράζει η ψυχή μου, γιατί χωρίς αμφιβολία, δεν βρίσκω, πως έκανα ποτέ κάτι αρεστό στο Θεό. Όταν πάλι ακούω κανέναν έπαινο για μένα, εξουθενώνω και τον εαυτόν μου και τον έπαινο. Εσύ λόγω χάρη, με επαινείς μία-δύο φορές την εβδομάδα; Εγώ όμως από την άλλη, αδιάκοπα βρίζω τον εαυτόν μου και τον εξευτελίζω και τον σιχαίνομαι σαν ψόφιο σκυλί, σκουλικιασμένο και βρωμισμένο. Να γιατί λοιπόν δεν υπερηφανεύομαι...
Να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην κοροϊδεύεις, να μην οργίζεσαι, να μην περιφρονείς. Φυλάξου πολύ να μη λες: «ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα», διότι αυτό ακριβώς είναι το «μη κρίνετε». Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση, με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό...
Αυτός που μισεί τις βρισιές και τις κακολογίες και τους εξευτελισμούς των ανθρώπων, δεν βρισκεται μέσα στη δόξα του Θεού, ούτε θα κληρονομήσει τη Βασιλεία Του. Όποιος θέλει να σωθεί, ας το ξερει: Όπου οι άνθρωποι μας περιφρονούν και μας εξουθενώνουν, εκεί να μένουμε, κάνοντας υπομονή και θα στεφανωθούμε από το Θεό με μεγάλη δόξα. Αντίθετα όπου απολαμβάνουμε τιμή και επαίνους από τους ανθρώπους, να μην καθόμαστε, αλλά να φεύγουμε σε άλλο τόπο.
Πιο βρωμερή αμαρτία από την πορνεία δεν υπάρχει. Αν όμως ο ακόλαστος άνθρωπος θέλει να μετανοήσει, ο Θεός τον δέχεται πιο πρόθυμα και πιο θερμά από όλους τους άλλους αμαρτωλούς. Γιατί ξέρει, πόσο δυνατό είναι το πάθος τούτο, αφού και από τη φυσική γενετήσια ορμή του ανθρώπου τρέφεται, αλλά και από τους δαίμονες επιπλέον κεντρίζεται, με τους διάφορους πειρασμούς. Όποιος θέλει να νικήσει αυτό το πάθος, θα το κατορθώσει μόνο αν αγωνιστεί να λιγοστέψει τον ύπνο του και το φαγητό του.
Να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην κοροϊδεύεις, να μην οργίζεσαι, να μην περιφρονείς. Φυλάξου πολύ, να μη λες: «ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα», διότι αυτό ακριβώς είναι το «μη κρίνετε». Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση, με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό. Μην ανοίξεις τ' αυτί σου σε άνθρωπο που κατακρίνει. Ούτε, πολύ περισσότερο, να ευχαριστείσαι και να συμφωνείς με όσα λέει. Αλλά να κρατάς το στόμα σου κλειστό. Να είσαι δηλαδή αργός στα λόγια και επιμελής στην προσευχή. Αλλά ούτε και αυτόν τον ίδιο που κατακρίνει να τον καταδικάσεις μέσα σου. Κάνει βέβαια κάτι κακό. Αλλά εσύ να βλέπεις τα δικά σου ελαττώματα και να κατηγορείς τον εαυτό σου μόνο...
Πολύ συμφέρει τους δικαίους, η περιφρόνηση των ανθρώπων. Είδα μάλιστα ενάρετο, που κέρδισε πενήντα στεφάνια σε μία μέρα από τις κακολογίες των άλλων. Ο άνθρωπος αυτός ήταν επιφανής και αξιοσέβαστος. Έκανε πολλά καλά έργα στους συνανθρώπους του και όλους τους αγαπούσε σαν αγγέλους του Θεού. Εκείνοι, ωστόσο, πλανέθηκαν από τον πονηρό και άρχισαν να αντιπαθούν τον ευεργέτη τους σαν να ήταν κακούργος. Άλλοι έλεγαν πως είναι δολερός, άλλοι ακόλαστος, άλλοι κλέφτης και άλλοι αιρετικός! Έχει, βλέπεις, τη συνήθεια ο διάβολος να διασύρει τους αγίους με το στόμα των αμαρτώλων ανθρώπων. Ο άνθρωπος όμως για τον οποίο σου μιλάω, ακούγοντας τις συκοφαντίες αυτές, χαιρόταν ειλικρινά και ευχαριστούσε το Θεό. ''Κύριε'', έλεγε, ''δείξε το έλεος Σου σ' όσους με μισούν, με συκοφαντούν, με διασύρουν. Κανένας απ' τους αδελφούς να μην πάθει κακό για μένα τον αμαρτωλό, ούτε στην παρούσα ζωή, ούτε στην άλλη. Σύντριψε όμως και αφάνησε τους πονηρούς δαίμονες, που τους ξεσηκώνουν εναντίον μου. Σε παρακαλώ, Θεέ μου, όπως δεν αποστράφηκες εμένα τον βέβηλο, όσες φορές αμάρτησα και πρόστρεξα στην ευσπλαχνία Σου ζητώντας συγχώρηση, έτσι να μην αποστραφείς τώρα κι αυτούς, που κατηγορούν τον αχρείο δούλο Σου. Αντίθετα, αγιάσέ τους με το έλεός Σου και σκέπασέ τους με την αγαθότητα Σου''. Έτσι προσευχόταν, αγαπητέ, ο δίκαιος εκείνος, γι' αυτούς που τον μισούσαν και τον κακολογούσαν! Και κοίταξε τι θαυμαστό γινόταν: Όσες φορές τη μέρα βίαζε τον εαυτό του και προσευχόταν για τους εχθρούς του, τόσες φορές κατέβαινε άγγελος Κυρίου και τοποθετούσε στο κεφάλι του ουράνιο διαμαντοστόλιστο στεφάνι. Αυτό, βέβαια, δεν το καταλάβαινε ο ίδιος, γιατί ο Θεός τον στεφάνωνε αόρατα... Γι' αυτό λοιπόν, παιδί μου, επιτρέπει πολλές φορές ο αγαθός Θεός να κακολογούνται και να εξουθενώνονται οι ενάρετοι, για ν' αυξήσουν έτσι τα στέφανια τους και τα βραβεία τους και τους ουράνιους μισθούς τους.
Η νηστεία είναι μεγάλο όπλο της ψυχής, αλλά χρειάζεται να συνδυαστεί με την προσευχή, την ησυχία και την σιωπή.
Οι άθλιοι (δαίμονες), δίνουν προσταγές στούς ανθρώπους! Οι άνθρωποι πάλι, νομίζοντας πώς όλες οι σκέψεις τους, γεννιούνται από το δικό τους μυαλό, τις πραγματοποιούν αδιάκριτα στο άψε σβήσε.... Να γιατί δεν πρέπει ποτέ να κάνουμε κάτι, πριν καλοεξετάσουμε τους λογισμούς μας.
Να μην κατηγορείς κανέναν απολύτως, να μην κοροϊδεύεις, να μην οργίζεσαι, να μην περιφρονείς. Φυλάξου πολύ να μη λες: «ο τάδε ζει ενάρετα ή ο δείνα άσωτα», διότι αυτό ακριβώς είναι το «μη κρίνετε». Όλους να τους βλέπεις με το ίδιο μάτι, με την ίδια διάθεση, με την ίδια σκέψη, με απλή καρδιά, να τους δέχεσαι σαν τον Χριστό...
Ο Χριστός, έγινε άνθρωπος, συναναστράφηκε με τους αχάριστους Εβραίους και τους ευργέτησε με μύρια καλά, δαιμόνια έδιωξε, λεπρούς καθάρισε, τυφλούς φώτισε, κουτσούς στήριξε, παράλυτους σήκωσε, νεκρούς ανέστησε, τελώνες διόρθωσε, πόρνες συνέτισε, με λίγα ψωμιά πλήθη χόρτασε και τόσα άλλα, για τα οποία φθαρτός άνθρωπος δεν μπορεί να μιλήσει. Και για όλα τούτα, ποιά ήταν η ανταμοιβή του Κυρίου μας; Ο φθόνος, η συκοφαντία, οι εξευτελισμοί, τα ραπίσματα, η μαστίγωση, τα φτυσίματα και στο τέλος η Σταύρωση! Αν λοιπόν ο Πλάστης μας δεν άρεσε σε όλους τους ανθρώπους, πως θα αρέσει ο δίκαιος άνθρωπος στους συνάνθρώπους του και πώς θα ξεφύγει τις κατηγορίες και κακολογίες τους.
Αν είσαι ακόλαστος, μην τολμήσεις να Κοινωνήσεις. Αν έχεις έχθρα με κάποιον, μην πλησιάσεις... Αν περιγελάς ή βρίζεις ή κατακρίνεις τον συνάνθρωπό σου, στάσου μακριά από την Θεία Κοινωνία. Πρώτα εξέτασε τον εαυτόν σου και αν είσαι ενάρετος πλησίασε. Αν όμως δεν είσαι, φύγε!...
Αυτός που αγαπάει τις κιθάρες και τις λύρες και διασκεδάζει μ' αυτά, αυτός τιμάει και προσφέρει θυσία στους δαίμονες.
Αυτός που μισεί τις βρισιές και τις κακολογίες και τους εξευτελισμούς των ανθρώπων, δεν βρισκεται μέσα στη δόξα του Θεού, ούτε θα κληρονομήσει τη Βασιλεία Του. Όποιος θέλει να σωθεί, ας το ξερει: Όπου οι άνθρωποι μας περιφρονούν και μας εξουθενώνουν, εκεί να μένουμε, κάνοντας υπομονή και θα στεφανωθούμε από το Θεό με μεγάλη δόξα. Αντίθετα όπου απολαμβάνουμε τιμή και επαίνους από τους ανθρώπους, να μην καθόμαστε, αλλά να φεύγουμε σε άλλο τόπο.
Όπως το αμπέλι κάνει μαύρα και άσπρα σταφύλια, έτσι και ο Θεός δημιούργησε ανθρώπους μαύρους και ερυθρόδερμους και κίτρινους και λευκούς, ανάλογα με τον τόπο, όπου ζουνε. Γιατί η γη είναι πολύμορφη.
Πιο βρωμερή αμαρτία από την πορνεία δεν υπάρχει. Αν όμως ο ακόλαστος άνθρωπος θέλει να μετανοήσει, ο Θεός τον δέχεται πιο πρόθυμα και πιο θερμά από όλους τους άλλους αμαρτωλούς. Γιατί ξέρει, πόσο δυνατό είναι το πάθος τούτο, αφού και από τη φυσική γενετήσια ορμή του ανθρώπου τρέφεται, αλλά και από τους δαίμονες επιπλέον κεντρίζεται, με τους διάφορους πειρασμούς. Όποιος θέλει να νικήσει αυτό το πάθος, θα το κατορθώσει μόνο αν αγωνιστεί να λιγοστέψει τον ύπνο του και το φαγητό του.
/
1

Βλέπετε όλα τα αποτελέσματα