Περί...

Loading...
Άγιος Νεκτάριος
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Νά παλέψεις γιά τή σιωπή τού νού σου. Μήν τόν αφήσεις στή διάλυσή του. Άν δέν προσέξεις, θά τρέχει από δώ κι από κεί, χωρίς σκοπό, χωρίς νόημα. Θά παρατηρείς τα πάντα, θά κρίνεις τά πάντα, θά νομίζεις πώς φτιάχνεις τόν κόσμο καί τήν ίδια ώρα θά γεμίζεις, ανεπαίσθητα, περιφρόνηση γιά τόν κόσμο. Χωρίς νά τό καταλάβεις, θά μάθεις ν’ ανεβάζεις τόν εαυτό σου σ’ ένα θρόνο ψηλό κι από κεί να μετράς τούς πάντες καί τά πάντα μέ τό δικό σου τό μέτρο. Καί θά μάθεις νά μιλάς, νά μιλάς πολύ!
Ή σιωπή όμως… ή σιωπή!
Οι ισχυρογνώμονες, οι φιλόνικοι, οι φιλέριδες, είναι μάταιοι και κενοί. Αγωνίζονται με τους άλλους μέχρι εξάντλησης, και ενώ μπορεί να κατακουραστούν, δεν ενδίδουν. Δεν υπολογίζουν τον εαυτό τους και παραφέρονται σαν να καταλαμβάνονται από μανία. Σ’ αυτούς σημασία δεν έχει η αλήθεια, αλλά η υπεροχή της γνώμης του άλλου κάνει να σταματά το λογικό τους, επιδιώκοντας με τις κραυγές τη νίκη.
Δεν είναι κάθε ειρήνη άψογη και καλή, αλλά πολλές φορές είναι επισφαλής, και μακριά από τη θεία αγάπη, ιδιαίτερα αν ειρηνεύουμε και συμφωνούμε στην κατάλυση της αλήθειας...
Ο λοίδορος καθόλου δεν διαφέρει από τον δολοφόνο, διότι ο μεν αφαιρεί την ζωή, ενώ ο δε άλλος την τιμή δηλ. το βάθρο πάνω στο οποίο στηρίζεται η ζωή.
Ο λοίδορος είναι μοχθηρός επιρρεπής στο να κατηγορεί και στις ύβρεις. Έχει ακάθαρτη καρδιά. Το πνεύμα του είναι διεστραμμένο και η ψυχή του μοχθηρή. Το στόμα του είναι διεστραμμένο, η γλώσσα του πονηρή, τα χείλη του βέβηλα, οι λόγοι του άδικοι. Γίνεται πικρός δικαστής του αδελφού του, τον κατακρίνει χωρίς απολογία, ανηλεής και αδυσώπητος του επιτίθεται και του απαγγέλει την καταδίκη του.
Ο Χριστιανός οφείλει να δοξάζει τον Θεό και με το σώμα του και με το πνεύμα του. Άλλωστε και τα δύο ανήκουν στον Θεό και επομένως δεν έχει εξουσία να τα ατιμάζει ή να τα διαφθείρει, αλλά ως άγια και ιερά πρέπει να τα χρησιμοποιεί με πολλή ευχαριστία.
Ο έρωτας καταλαμβάνει τις ψυχές, που είναι άδειες από Θείο έρωτα και πλήττουν μέσα στην μοναξιά τους. Η καρδιά, αφού έχει πλαστεί για να ερωτεύεται, δεν μπορεί να μείνει απαθής προς τον κοσμικό έρωτα, αν πρώτα δεν έχει πληγωθεί και κατακυριευτεί από τον Θείο έρωτα. Ο ανθρώπινος έρωτας, δεν μπορεί να κυριεύσει τις καρδιές που έχουν τρωθεί από τον Θείο έρωτα, γιατί ο Θείος έρωτας, έχει γεμίσει κάθε πόθο και τίποτα δεν άφησε κενό.
Φταίμε γιατί αφήνουμε την ευχή του Χριστού και έτσι η καρδιά μας είναι απροστάτευτη από τον διάβολο.
Ευγένεια (Χριστιανική - αληθινή) και αρετή, είναι δύο λέξεις συνώνυμες, δηλώνουν το ένα και το αυτό νόημα: την καλή διαπαιδαγώγηση της ψυχής.
Ας είμαστε πάντοτε ευγενικοί. Ποτέ από τα χείλη μας να μη βγει λόγος κακός, λόγος που δεν είναι αλατισμένος με τη Χάρη του Θεού, αλλά πάντοτε λόγοι χαριτωμένοι, λόγοι αγαθοί, λόγοι που μαρτυρούν την κατά Χριστό ευγένεια και την ψυχική μας καλλιέργεια.
Η εικόνα του ευγενικού ανθρώπου είναι εξαίσιο θέαμα, γιατί πάνω της είναι χυμένη και αντανακλάται η ομορφιά της Θείας Εικόνας.
Ο ευγνώμων προς τον ευεργέτη, είναι ευγνώμων και προς τον Θεό. Τους ευγνώμονες, ο Θεός τους ευλογεί και τους σκεπάζει κάθε μέρα τη ζωή τους.
Ευσέβεια είναι η με την βοήθεια της πίστεως μέριμνα, για σωστή ζωή. Η ευσέβεια είναι η πρώτη βάση, πάνω στην οποία πρέπει να θεμελιωθεί το οικοδόμημα της ενάρετης ζωής, καθώς χωρίς αυτήν, καμμία αρετή δεν κατορθώνεται.
Ευσέβεια είναι δικαιοσύνη προς τον Θεό, δύναμη που αυξάνει την τιμή που οφείλει ο άνθρωπος προς τον Θεό, σωστή αντίληψη για τον Θεό, έντιμη στάση απέναντί του. Όλοι πρέπει να φροντίσουν να έχουν ευσέβεια γιατί είναι η αρχή και το τέλος όλων των αρετών. Η ευσέβεια είναι σοφία. Είναι θησαυρός αδαπάνητος.
Η ευτυχία του ανθρώπου, δεν βρίσκεται στην απόλαυση των επίγειων αγαθών, αλλά στην αγάπη του Θεού, του απόλυτου και αιώνιου αγαθού. Εδώ βρίσκεται και η κακοδαιμονία αυτών που αγνοούν τον Θεό. Αυτός που αρνείται τον Θεό, είναι σαν να αρνείται την ευτυχία του και την ατέλειωτη μακαριότητα.
Πόσο πλανιούνται οι άνθρωποι που αναζητούν την ευτυχία μακριά από τον εαυτόν τους, στις ξένες χώρες και στα ταξίδια, στον πλούτο και στη δόξα, στις μεγάλες περιουσίες και στις απολαύσεις, στις ηδονές και σε όλες τις χλιδές και ματαιότητες, που κατάληξή τους έχουν την πίκρα! Η ανέγερση του πύργου της ευτυχίας έξω από την καρδιά μας, μοιάζει με οικοδόμηση κτιρίου σε έδαφος που σαλεύεται από συνεχείς σεισμούς. Σύντομα ένα τέτοιο οικοδόμημα, θα σωριαστεί στη γη... Η ευτυχία βρίσκεται μέσα στον ίδιο σας τον εαυτό και σε καρδιά που έχει πνευματική κατάσταση.
Ο ανθρωπάρεσκος εργάζεται την αρετή όχι για να τελειωθεί, αλλά για να δοξαστεί από τους ανθρώπους, όχι για να αρέσει τον Θεό, αλλά για να αρέσει τους ανθρώποις.
Οι κοσμικοί άνθρωποι συνηθίζουν να υπερβάλλουν, εμφανίζοντας τον εαυτόν τους και τις δικές τους δραστηριότητες με τρόπο μεγεθυντικό, προκειμένου να προκαλέσουν εντυπώσεις και να δοξαστούν.
Η εξομολόγηση είναι αναγκαία για τους εξής λόγους:

  1. Διότι είναι εντολή του Θεού,
  2. Διότι επαναφέρει και αποκαθιστά την ειρήνη μεταξύ Θεού και ανθρώπων και
  3. Διότι ωφελεί τον άνθρωπο από ηθική και πνευματική άποψη.
Η νηστεία και η προσευχή είναι ο μοναδικός τρόπος προετοιμασίας για την αληθινή εξομολόγηση.
Η εξομολόγηση είναι θεληματική και ειλικρινής, των αμαρτημάτων που διαπράχθηκαν, χωρίς ντροπή και δισταγμό, αλλά με αυτομεμψία και συντριβή καρδιάς, ενώπιον του προσώπου που η Εκκλησία έχει ορίσει για την συγχώρεση των αμαρτιών. Για να είναι αληθινή και αποτελεσματική, πρέπει να είναι εκούσια και ειλικρινής, γιατί η βεβιασμένη και ανειλικρινής εξομολόγηση είναι άκαρπη, καθώς δεν αποτελεί γνήσια υπαγόρευση της καρδιάς, έκφραση μεταμέλειας και φανέρωση του πόθου για θεραπεία. Η εξομολόγηση πρέπει να γίνεται χωρίς ντροπή και δισταγμό, αλλά με θάρρος και αυτοκατάκριση, γιατί το θάρρος είναι εκδήλωση αποστροφής προς την αμαρτία, ενώ η ντροπή δείχνει την έλλειψη θάρρους.
Αυτός που δεν εξομολογείται τις αμαρτίες του βρίσκεται διαρκώς κάτω από το βάρος της ενοχής και μακριά από τον Θεό, γι' αυτό και η ψυχή του θλίβεται και πονά. Η ανώμαλη ηθική κατάσταση που επικρατεί στον αμαρτωλό, ο αδιάκοπος έλεγχος, προξενείται από τη συναίσθηση της ψυχής, που αναγνωρίζει την αμαρτία της και ζητά ανακούφιση. Η ψυχή αναζητά την εξομολόγηση, γιατί γνωρίζει τη Θεία εντολή, γιατί κατάλαβε, ότι αυτή είναι το μόνο μέσο συμφιλιώσεως και συνδιαλλαγής με τον Θεό.
Ο επιεικής υπομένει πάντοτε με μακροθυμία και πραότητα τις παρεκτροπές των άλλων και ανέχεται στους αδελφούς ελλείψεις και ελαττώματα. Είναι καταδεκτικός σε όλους, συζητά με γλυκύτητα, υπομένει με σύνεση αυτούς που τον πικραίνουν και συγχωρεί τους αμαρτωλούς, κρίνοντας με επιείκεια τις πράξεις τους.
Εάν θέλουμε να είμαστε ελεύθεροι, οφείλουμε να ακολουθούμε το Χριστό, ο Οποίος θα μας απαλλάξει από την δουλεία της αμαρτίας.
Νύχτα ζοφερή, μαύρο σκοτάδι και συνεχής ομίχλη είναι η απροσεξία και αυτός που περπατά μαζί της, δεν ξέρει που πηγαίνει. Οι δρόμοι αυτών που δεν προσέχουν, είναι σκοτεινοί και δεν βλέπουν που σκοντάφτουν. Μοιάζει η απροσεξία με πονηρό θηρίο, λιοντάρι αρπακτικό, φίδι δηλητηριώδες, που αρπάζει και κατασπαράζει αυτούς που την συναναστρέφονται.
Αυτεξούσιο είναι η ηθική δύναμη, η οποία εκδηλώνεται ως βούληση να επιλέγει και να πράττει το αγαθό ή το πονηρό. Ηθική δε ελευθερία είναι να θέλεις και να πράττεις πάντοτε το αγαθό. Διότι το αγαθό περιέχεται έμφυτα στη θέληση ως σκοπός της ζωής του ανθρώπου. Γι' αυτό εκείνος που ενεργεί ελεύθερα, θέλει πάντα το αγαθό και πράττει το αγαθό.
Όταν ο άνθρωπος εργάζεται το αγαθό, εργάζεται ελεύθερα και σύμφωνα με τη θέληση του εσωτερικού ανθρώπου και τότε είναι πραγματικά ελεύθερος. Όταν όμως εργάζεται το κακό, εργάζεται ανελεύθερα γιατί έχει υποταχτεί στο νόμο της αμαρτίας. Έτσι λοιπόν, ελεύθερος είναι αυτός που κάνει το αγαθό και δούλος αυτός που κάνει το κακό. Αληθινή ελευθερία είναι η κυριαρχία του φρονήματος του πνεύματος, που εργάζεται το αγαθό, και ψεύτικη ελευθερία είναι η επικράτηση του σαρκικού φρονήματος, το οποίο εργάζεται στην πονηριά.
Ηθικά ελεύθερος είναι εκείνος, που πράττει εκουσίως το καλό και ηθική ελευθερία είναι η θεληματική εμμονή, στην τήρηση των εντολών του Θεού, δηλαδή είναι η συνταύτιση του θελήματος του ανθρώπου, με το Θείο θέλημα. Το ότι η αληθινή ελευθερία βρίσκεται στην ταύτιση του θελήματός μας με το Θείο θέλημα, το μαρτυρά ο ίδιος ο χαρακτήρας και η ενδόμυχη φωνή της καρδιάς, που επιζητά την επικράτηση του Θείου θελήματος, την επικράτηση του αγαθού και την οποία αισθανόμαστε να διαμαρτύρεται, όταν αθετείται ή παραβιάζεται ο Θείος Νόμος.
Η ελευθερία του ανθρώπου δεν περιορίζεται, καθώς υποτάσσεται στον Νόμο του Θεού, γιατί ο Νόμος αυτός ως Θείος είναι άπειρος. Και το άπειρο, όχι μόνο δεν την περιορίζει (την ελευθερία), αλλά την επεκτείνει και την επαυξάνει.
Ο Θεός που εξετάζει τα απόκρυφα βάθη της ψυχής σας, γνωρίζει και τις δικές σας επιθυμίες και έχει τη δύναμη να τις εκπληρώσει όπως αυτός γνωρίζει. Αυτός που ελέγχει σωστά τις επιθυμίες του και τις ηδονές, είναι πραγματικά ανδρείος.
Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, απολαμβάνει άκρα ειρήνη· γαλήνη επικρατεί στην καρδιά του και στην ψυχή του βασιλεύει πλήρης αταραξία. Όταν έχει βοηθό του τον Θεό, από τί να φοβηθεί; Από τί να δειλιάσει; γιατί ελπίζει στον Κύριο που μπορεί να τον γλιτώσει από τα χέρια αυτών που τον πολεμούν. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, βαδίζει ήρεμος στον αγώνα της ζωής του και διανύει τον δρόμο αυτό δίχως το άγχος των μερίμνων. Εργάζεται ακατάπαυστα το αγαθό, το ευάρεστο και τέλειο, τα δε έργα του τα ευλογεί ο Θεός. Σπέρνει ευλογημένα και λαμβάνει πλούσιους τους καρπούς των κόπων του. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν αστοχεί. Έχει θάρρος στον Κύριο και δεν παρεκτρέπεται από τους πειρασμούς που τον κυκλώνουν. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δεν ελπίζει σε χρήματα, ούτε στο μέγεθος της δύναμής του, αλλά επαναπαύεται στη βοήθεια που θα του παράσχει ο Θεός. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο, είναι γεμάτος πίστη και αγάπη προς τον Θεό, ζει έχοντας θάρρος στην αγαθή του συνείδηση. Αυτός που ελπίζει στον Κύριο δοξολογεί μέρα νύχτα τον Κύριο! Μακάριος ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο!
Ο Θεός διέπλασε το Ελληνικό έθνος, ως οφθαλμό στο σώμα της ανθρωπότητας.
/
8

Βλέπετε 1 - 33 από τα 240 αποτελέσματα