Περί...

Loading...
Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Εκείνος που με την μετρημένη εγκράτεια και υπομονή έκλεισε τις αισθήσεις του και απόκλεισε με τις ψυχικές του δυνάμεις την είσοδο στο νου των αισθητών σχημάτων, καταστρέφει εύκολα τις πονηριές του διαβόλου και τον στέλνει ντροπιασμένο πίσω από εκεί που ήρθε. Και δρόμος απ' όπου έρχεται ο διάβολος είναι τα υλικά πράγματα που νομίζουμε ότι χρειάζονται για την ύπαρξη του σώματος.
Εκείνοι που ζουν μόνο με τις αισθήσεις σαν κτήνη, κάνοντας κατάχρηση στα κτίσματα του Θεού για την ικανοποίηση των παθών τους και μη κατανοώντας τη σοφία που βρίσκεται σε όλα τα κτίσματα, για να γνωρίσουν και να δοξάσουν το Θεό από τα έργα Του και ν' αντιληφθούν από που και τι και για ποιο σκοπό γίναμε και που πρέπει να οδηγούμαστε από τα βλεπόμενα, περνούν τη ζωή αυτή μέσα στο σκοτάδι, ψηλαφώντας μονάχα με τα δυό τους χέρια την αγνωσία γύρω από το Θεό.
Όταν το λογικό κυριαρχεί στα πάθη, κάνει τις αισθήσεις όργανο των αρετών. Έτσι αντίθετα, όταν τα πάθη κυριαρχούν πάνω στο λογικό, διαμορφώνουν τις αισθήσεις σύμφωνα με την αμαρτία. Πρέπει λοιπόν με νήψη να εξετάζομε και να μελετούμε με ποιο τρόπο η ψυχή θα κάνει την καλή αντιστροφή όπως πρέπει, ώστε εκείνα με τα οποία πρωτύτερα αμάρτανε, να τα μεταχειριστεί τώρα, για την πραγματοποίηση και την στερέωση των αρετών.
Χωρίς καθαρό νου και μίμηση της ζωής των Αγίων, δεν είναι δυνατόν κανείς να εννοήσει τα λόγια των Αγίων.
Ο καθένας από εμάς, ανάλογα με την πίστη του, έχει και τις εκδηλώσεις της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Ώστε ο καθένας, είναι ταμίας της Χάρης για τον εαυτό του. Και ποτέ, δεν θα φθονήσει (αν σκέφτεται σωστά), άλλον που προοδεύει στα χαρίσματα, αφού από αυτόν εξαρτάται η διάθεση που δέχεται τα Θεϊκά αγαθά.
Ψυχή καθαρή είναι εκείνη, που ελευθερώθηκε από τα πάθη και ευφραίνεται ακατάπαυστα με την Θεία αγάπη. Ακάθαρτη είναι η ψυχή, που είναι γεμάτη από κακούς λογισμούς, από επιθυμίες και μίσος.
Η ψυχή ανάλογα με την προαίρεσή της, γίνεται ή κερί σαν φιλόθεη ή πηλός σαν φιλόϋλη. Όπως λοιπόν ο πηλός, όταν εκτεθεί στον ήλιο ξεραίνεται και το κερί μαλακώνει, το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχή. Εκείνη που είναι δοσμένη στα εγκόσμια και υλικά, όταν έρθει σε επαφή με τον Χριστό, σκληραίνεται και χάνει κάθε ελπίδα σωτηρίας. Η φιλόθεη ψυχή όμως, όταν εκτεθεί στις φλογερές ακτίνες της Θείας Αγάπης, απαλύνεται, αποτυπώνει τους χαρακτήρες των Αγίων και γίνεται κατοικία Θεού.
Τίποτε δεν ελέγχει την διάθεση της ψυχής, όσο οι αντιδράσεις της κακοπαθιασμένης σάρκας.
Τρεις είναι οι δυνάμεις της ψυχής: το λογικό, ο θυμός και η επιθυμία. Με το λογικό ζητούμε, με την επιθυμία ποθούμε το αγαθό που ζητήσαμε, με το θυμό αγωνιζόμαστε γι' αυτό. Όσοι αγαπούν το Θεό, με αυτές τις δυνάμεις παραμένουν κοντά στο Θείο λόγο της αρετής και της γνώσεως• με τη μια τον ζητούν, με την άλλη τον ποθούν και με την τρίτη αγωνίζονται γι' αυτόν.
Το θυμικό μέρος της ψυχής, χαλιναγώγησέ το με την αγάπη. Το επιθυμητικό, μάρανέ το με την εγκράτεια. Και το λογιστικό, φτέρωσέ το με την προσευχή. Έτσι το φως του νου δεν σκοτεινιάζει ποτέ και η ψυχή κινείται λογικά και σωστά.
Η πνευματική ενασχόληση του Χριστιανού στρέφεται στα εξής τρία: στις εντολές, στα δόγματα και στην πίστη. Οι εντολές χωρίζουν το νου από τα πάθη, τα δόγματα τον εισάγουν στην γνώση των όντων, ενώ η πίστη, στη θεωρία της Αγίας Τριάδας.
Αιτία της διανομής των Θεϊκών αγαθών (χαρισμάτων) είναι το μέτρο της πίστεως του καθενός. Γιατί ανάλογα με την πίστη του καθενός, είναι και ο βαθμός της προθυμίας του να πράττει το έργο της αρετής.
Καθένας που υπερηφανεύτηκε για τα χαρίσματα που έλαβε και υψηλοφρόνησε σαν να μην τα έλαβε από το Θεό, δέχεται δίκαια πάνω του την οργή, με το να παραχωρεί ο Θεός στο διάβολο να τον πολεμήσει νοερά και να ταράξει κατά την πράξη τους τρόπους της αρετής και να θολώσει κατά τη θεωρία τους διαυγείς λόγους της γνώσεως. Έτσι θα μάθει την ασθένειά του και θα αναγνωρίσει τη μόνη δύναμη που καταπολεμεί μέσα μας τα πάθη. Και αφού μετανοήσει και ταπεινωθεί, απορρίπτοντας την υπερηφάνεια και το Θεό θα εξιλεώσει και την οργή που έρχεται στους αμετανόητους θ' αποφύγει, η οποία αφαιρεί τη Χάρη που φρουρεί την ψυχή και αφήνει έρημο τον αχάριστο νου.
Τίποτε άλλο δεν είναι τόσο ευχάριστο στο διάβολο, όσο το να βλέπει άνθρωπο να τιμωρείται.
Ειλικρινής φίλος είναι εκείνος ο οποίος συμμερίζεται στην ώρα του πειρασμού τις θλίψεις, τις ανάγκες και τις συμφορές του φίλου του, σαν να είναι δικές του, με τρόπο αθόρυβο και ατάραχο.
Μόνο οι ακριβείς τηρητές των εντολών του Θεού και οι γνώστες του θελήματός Του, δεν εγκαταλείπουν τους φίλους τους, όταν βρίσκονται σε κατάσταση δυσκολιών και συμφοράς. Οι καταφρονητές όμως των εντολών του Θεού και οι αμύητοι στο θέλημά Του, όταν μεν ο φίλος ευτυχεί, απολαμβάνουν μαζί τα αγαθά του. Όταν όμως δυστυχεί, εξαιτίας συμφορών που επέτρεψε ο Θεός, τότε τον εγκαταλείπουν.
Αποτέλεσμα της ηδονής των αισθήσεων είναι η λύπη και η οδύνη της ψυχής. Και αποτέλεσμα της ηδονής της ψυχής, είναι η λύπη της σάρκας. Όταν ευφραίνεται η ψυχή, λυπάται η σάρκα.
Η ηδονή και η οδύνη δεν δημιουργήθηκαν μαζί με τη φύση της σάρκας, αλλά η παράβαση της Θείας εντολής επινόησε την ηδονή για να διαφθείρει την προαίρεση, ενώ επέβαλε την οδύνη σαν καταδίκη προς διάλυση της ανθρώπινης φύσεως, έτσι ώστε η ηδονή να προκαλέσει εκούσιο θάνατο της ψυχής την αμαρτία και η οδύνη με τη διάλυση, να προκαλεί την αποσύνθεση της σάρκας. Σύμφωνα με την πρόνοιά Του ο Θεός, για τιμωρία της κατά προαίρεση ηδονής, έδωσε στην ανθρώπινη φύση την παρά την προαίρεσή της οδύνη και τον θάνατο.
Εξαιτίας της ηδονής αγαπάμε τα πάθη και εξαιτίας της οδύνης αποφεύγουμε την αρετή.
Θέλοντας να ξεφύγουμε από την αίσθηση της οδύνης, καταφεύγουμε στην ηδονή, προσπαθώντας έτσι να γλυκάνουμε τη φύση που την πιέζει βασανιστικά η οδύνη. Φροντίζοντας δε να αμβλύνουμε τα κινήματα της οδύνης, ενισχύουμε ακόμα πιο πολύ την εξουσία της μέσα μας, μη μπορώντας να απολαύσουμε καθαρή ηδονή, ξένη από οδύνη και πόνο.
Εκείνοι που ζουν σαν κτήνη με μόνη την αίσθηση, κάνουν σάρκα το λόγο με μεγάλο τους κίνδυνο, κάνοντας κατάχρηση στα κτίσματα του Θεού, για την ικανοποίηση των παθών και μη κατανοώντας τη σοφία που βρίσκεται σε όλα τα κτίσματα, για να γνωρίσουν και να δοξάσουν το Θεό από τα έργα Του και ν' αντιληφτούν από που και τι και για ποιό σκοπό γίναμε και που πρέπει να οδηγούμαστε από τα βλεπόμενα, αλλά περνούν τη ζωή αυτή μέσα στο σκοτάδι, ψηλαφώντας μονάχα με τα δυό τους χέρια, την αγνωσία γύρω από το Θεό.
Η φιλαυτία είναι η παράλογη αγάπη του σώματος. Από αυτή γεννιούνται, οι πρώτοι και εμπαθείς και γενικότατοι τρεις μανιώδεις λογισμοί, της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της κενοδοξίας, ξεκινώντας από την ανυπέρβλητη τάχα ανάγκη του σώματος, κι από αυτούς γεννιέται όλος ο κατάλογος των κακών. Η φιλαυτία αποτελεί την μητέρα όλων των παθών και όταν ξεριζωθεί αυτή, ούτε το παραμικρό ίχνος ή είδος κακίας δεν μπορεί να υπάρξει.
Η πολυλογία και η πολυφαγία είναι αίτια της ακολασίας. Η φιλαργυρία και η κενοδοξία είναι αίτια τους μίσους προς τον πλησίον. Η μητέρα τους, η φιλαυτία, είναι αίτια και των δύο.
Μην θέλεις ν' αρέσεις στον εαυτόν σου, και δεν θα μισείς τον αδελφό σου. Μην είσαι φίλαυτος και θα γίνεις φιλόθεος.
Την ύπαρξη του πάθους της φιλαργυρίας στην ψυχή ενός ανθρώπου, την διαπιστώνει κανείς, από τη χαρά που έχει παίρνοντας και από την λύπη που έχει δίνοντας.
Τρία είναι τα αίτια της φιλαργυρίας: η φιληδονία, η κενοδοξία και η απιστία. Η απιστία είναι χειρότερη από τα άλλα δύο. Ο φιλήδονος αγαπά τα χρήματα για να ζει με απολαύσεις. Ο κενόδοξος για να δοξαστεί με αυτά, και ο άπιστος για να τα κρύψει και να τα φυλάξει, επειδή φοβάται πείνα, γηρατειά, ασθένεια ή ξενιτεμό, και ελπίζει πιο πολύ στα χρήματα, παρά στο Θεό.
Η ματαιοδοξία και η φιλαργυρία είναι τόσο αλληλένδετες, που άλλοι πλουτίζουν από ματαιοδοξία και άλλοι ματαιοδοξούν από πλούτο.
Η υποκρισία παρουσιάζεται με τις εξής μορφές: α) προσποίηση φιλίας β)μίσος που καλύπτεται με ψεύτικο σχήμα φιλίας γ)έχθρα που εκδηλώνεται με μορφή συμπάθειας δ)φθόνος που μιμείται την αγάπη ε)βίος που στολίζεται με πλαστή και όχι αληθινή αρετή στ)προσποίηση δικαιοσύνης που διατηρείται μόνο από την ιδέα ότι υπάρχει και ζ) απάτη που φαίνεται σαν αλήθεια, την οποία μεταχειρίζονται αυτοί που μιμούνται τους ύπουλους και πανούργους τρόπους του φιδιού.
Το πάθος της υπερηφάνειας αποτελείται από δύο άγνοιες και δύο άγνοιες ενωμένες μαζί, αποτελούν μια φρόνηση συγκεχυμένη. Γιατί υπερήφανος είναι μόνο εκείνος που αγνόησε και τη θεία βοήθεια και την ανθρώπινη ασθένεια. Άρα λοιπόν υπερηφάνεια είναι στέρηση θείας και ανθρώπινης γνώσεως. Γιατί με δύο αρνήσεις των αληθινών άκρων, γίνεται μία και ψεύτικη κατάφαση.
Την υπερηφάνεια την αφανίζει, το να αποδίδει ο αγωνιστής στο Θεό τα κατορθώματά του.
Καθένας που υπερηφανεύτηκε για τα χαρίσματα που έλαβε και υψηλοφρόνησε σαν να μην τα έλαβε από το Θεό, δέχεται δίκαια πάνω του την οργή, με το να παραχωρεί ο Θεός στο διάβολο να τον πολεμήσει νοερά και να ταράξει κατά την πράξη τους τρόπους της αρετής και να θολώσει κατά τη θεωρία τους διαυγείς λόγους της γνώσεως. Έτσι θα μάθει την ασθένειά του και θα αναγνωρίσει τη μόνη δύναμη που καταπολεμεί μέσα μας τα πάθη. Και αφού μετανοήσει και ταπεινωθεί, απορρίπτοντας την υπερηφάνεια και το Θεό θα εξιλεώσει και την οργή που έρχεται στους αμετανόητους θ' αποφύγει, η οποία αφαιρεί τη Χάρη που φρουρεί την ψυχή και αφήνει έρημο τον αχάριστο νου.
Όπως το αποτέλεσμα της παρακοής είναι η αμαρτία, έτσι επίτευγμα της υπακοής είναι η αρετή. Και όπως στην παρακοή ακολουθεί παράβαση των εντολών και χωρισμός από το Θεό που έδωσε τις εντολές, έτσι και στην υπακοή ακολουθεί η τήρηση των εντολών και η ένωση με το Θεό. Εκείνος λοιπόν που τήρησε την εντολή με την υπακοή του και την αρετή κατόρθωσε και δεν χώρισε τον εαυτό του, από την ένωση με το Θεό μέσω της αγάπης.
Τέλειος είναι εκείνος, που πολεμά με την εγκράτεια τους θεληματικούς πειρασμούς και εγκαρτερεί με υπομονή στους αθέλητους.
/
7

Βλέπετε 34 - 66 από τα 200 αποτελέσματα