Περί...

Loading...
Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Τα κάλλη και οι αγαθοί καρποί της ψυχής μας, δηλ. η προσευχή, η αγάπη, η πίστη, η αγρυπνία, η νηστεία και οι λοιπές αρετές, όταν αναμιχθούν και ενωθούν με το Άγιο Πνεύμα, τότε και αυτά σαν θυμίαμα ριγμένο στη φωτιά, βγάζουν πλούσια ευωδία· αλλά κι εμείς τότε πολιτευόμαστε εύκολα κατά το θέλημα του Θεού. Γιατί χωρίς το Άγιο πνεύμα, κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει το θέλημα του Θεού. Όπως η γυναίκα πριν από το γάμο της ακολουθεί τη γνώμη της και κάνει τα θελήματά της, όταν όμως συνάψει γάμο, ζει κάτω από την οδηγία του συζύγου της και δεν κάνει το δικό της, έτσι και η ψυχή έχει δικό της θέλημα και δικούς της νόμους και δικά της έργα. Όταν όμως γίνει άξια να ενωθεί με τον Χριστό, υποτάσσεται πλέον και δεν ακολουθεί πια το δικό της θέλημα, αλλά το θέλημα του Νυμφίου της Χριστού.
Η ψυχή που αγαπάει αληθινά τον Θεό, ακόμη και αν έχει κατορθώσει μυριάδες αρετές, έχει τέτοια μετριοφροσύνη, σαν να μην έχει αρχίσει ακόμη να ζει κατά το θέλημα του Θεού.
Είναι λίγοι πράγματι εκείνοι, που απέκτησαν την τέλεια αγάπη προς τον Θεό και έχουν για μηδέν όλες τις ηδονές και τις επιθυμίες του κόσμου και υπομένουν τους πειρασμούς με μακροθυμία. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν να πετύχουν την Βασιλεία των Ουρανών χωρίς κόπους και ιδρώτες. Μακαρίζουν βέβαια τους Αγίους, αλλά δεν θέλουν να μετέχουν στους κόπους και τα παθήματά τους. Αλλά για να φανερωθεί ποιοί αγάπησαν αληθινά τον Κύριό τους, τους στέλνει ο Θεός πειρασμούς και δοκιμασίες, ώστε δίκαια να κληρονομήσουν την Βασιλεία των Ουρανών.
Αν στους σαρκικούς ανθρώπους, η θέα του θνητού βασιλιά είναι τόσο επιθυμητή, τόσο περισσότερο πολυέραστη θα είναι η θέα του αθανάτου Βασιλιά, σ' εκείνους που έσταξε μέσα τους μία σταγόνα του Θείου Πνεύματος και πλήγωσε την καρδιά τους, Θεϊκός έρωτας; Γι' αυτό και ελευθερώνουν τον εαυτό τους από κάθε φιλία του κόσμου, για να μπορέσουν να έχουν εκείνο τον πόθο παντοτινά μέσα στην καρδιά τους και κανένα άλλον πέρα από Αυτόν.
Όπως ο πλεονέκτης και αν συνάξει αναρίθμητα χρήματα, δεν χορταίνει, αλλά όσα προσθέτονται κάθε μέρα, τόσο αυξάνουν την επιθυμία του για περισσότερα, έτσι και στον καθένα η γεύση του Θεού δεν έχει κόρο ή τέλος, αλλά όσο πλουτίζει κανείς με αυτόν τον πλούτο, τόσο νομίζει τον εαυτό του φτωχό.
Τι να κάνει ο Θεός σ' εκείνον που προσφέρει τον εαυτό του στον κόσμο και τρέχει πίσω από τις ηδονές του;
Η ανθρώπινη φύση από μόνη της, χωρίς τη Θεία βοήθεια, δεν μπορεί να παρουσιάσει τον πλήρη στολισμό των αρετών και την πνευματική ευπρέπεια της αγιοσύνης. Όπως και η γη, αν μείνει όπως είναι και δεν καλλιεργηθεί από τους γεωργούς και δεν έρθουν να βοηθήσουν οι βροχές και ο ήλιος, είναι ακατάλληλη και καθόλου ικανή για καρποφορία. Και το κάθε σπίτι, για να μην είναι σκοτεινό, έχει ανάγκη από αυτό το ηλιακό φως, το οποίο δεν έχει την ίδια φύση με το σπίτι.
Αγάπησε την ησυχία της μοναξιάς, για να κερδίσεις κατάνυξη και δάκρυα.
Μόνο οι πνευματικοί άνθρωποι αδιαφορούν για την ανθρώπινη δόξα και την περιφρονούν, επειδή έχουν πληγωθεί και επιθυμούν άλλη δόξα... Γι' αυτό και ελευθερώνουν τον εαυτόν τους από κάθε φιλία του κόσμου, για να μπορέσουν να έχουν μόνο τον Θείο πόθο στην καρδιά τους. Γιατί, όσοι θέλουν να τρέξουν με ασφάλεια μέχρι τέλους το δρόμο, δεν ανέχονται ν' αναμείξουν άλλον έρωτα και άλλη αγάπη με εκείνη την επουράνια.
Εκείνοι που έχουν τον Θεϊκό πλούτο του Πνεύματος μέσα τους, όταν απευθύνουν σε άλλους λόγια πνευματικά, τα μεταδίδουν στους συνομιλητές τους σαν να τα βγάζουν από το θησαυρό που έχουν μέσα τους (Ματθ. 12,35). Όσοι όμως δεν απέκτησαν αυτόν το θησαυρό στο βάθος της καρδιάς τους, από τον οποίο αναβρύζει αγαθοσύνη Θεϊκών ενθυμήσεων και μυστηρίων και βαθύτατων λόγων, αλλά ανθολογούν ορισμένα μόνο από τη μία και την άλλη Γραφή και τα έχουν στην άκρη της γλώσσας τους ή άκουσαν και από πνευματικούς ανθρώπους, κομπάζουν στους λόγους αυτούς, προβάλλοντας τα ξένα σαν δικά τους και εμφανίζονται σαν γονείς ξένων τέκνων. Αυτοί, στους άλλους μεν πρόσφεραν άκοπη την απόλαυση των λόγων, οι ίδιοι όμως μετά την ομιλία τους βρέθηκαν να μοιάζουν με φτωχούς, γιατί ο κάθε λόγος τους, σαν να γύρισε σ' εκείνον από τον οποίο τον πήραν και αυτοί έμειναν χωρίς δικό τους θησαυρό, από τον οποίο να μπορούν και τον εαυτό τους πρώτα να ευφραίνουν και τους άλλους να ωφελούν. Γι' αυτό πρέπει πρώτα να ζητούμε από το Θεό να βάλει μέσα μας αυτόν τον αληθινό πλούτο, και τότε θα είναι εύκολο και τους άλλους να ωφελούμε και να τους μεταδίδουμε λόγους πνευματικούς και Θεία μυστήρια. Γιατί έτσι ευδόκησε η αγαθότητα του Θεού να κατοικήσει σε κάθε έναν που πιστεύει. «Όποιον με αγαπά, λέει, θα τον αγαπήσει ο Πατέρας μου· θα τον αγαπήσω και εγώ και θα του φανερώσω τον εαυτό Μου. Εγώ και ο Πατέρας θα έρθουμε και θα κατοικήσομε σ' αυτόν (Ιωά. 14,21 και 2)».
Όλος ο αγώνας και η φροντίδα του εχθρού συγκεντρώνεται, στο να αποτραβήξει το νου από τη μνήμη του Θεού και το φόβο και την αγάπη Του, και εξαπατώντας τον με γήινα δολώματα να τον στρέψει από το όντως αγαθό στα νομιζόμενα αγαθά.
Ο Θεός, που γνωρίζει τις δυνατότητες των ανθρώπων, επιτρέπει και τη δύναμη του διαβόλου να ενεργεί διαφορετικά σε κάθε άνθρωπο. Επειδή και ο διάβολος είναι δούλος και κτίσμα του Θεού, δεν πειράζει κατά την κρίση του, ούτε επιφέρει θλίψεις όσο θέλει, αλλά όσο του επιτρέψει ο Θεός να παραχωρήσει. Γιατί ο Κύριος γνωρίζει τις δυνάμεις του καθένα μας και ανάλογα παραχωρεί την δοκιμασία. Τούτο μας βεβαιώνει και ο Απόστολος Παύλος, λέγοντας: «Ο Θεός κρατάει τις υποσχέσεις του και δεν θα αφήσει να δοκιμάσετε πειρασμό, που να ξεπερνάει τις δυνάμεις σας, αλλά, όταν έρθει ο πειρασμός, θα δώσει μαζί και την διέξοδο, ώστε να μπορέσετε να τον υπομείνετε».
Κατά Θεία οικονομία, δεν παραπέμφθηκε ευθύς ο πονηρός διάβολος στη κόλαση την οποία ο ίδιος διάλεξε, αλλά αφέθηκε για δοκιμασία και έλεγχο του ανθρώπου και του αυτεξουσίου του. Και αυτό για να κάνει, χωρίς να θέλει, πιο άξιους και δίκαιους τους Αγίους με την υπομονή και να γίνει αίτιος μεγαλύτερης δόξας γι' αυτούς. Στον εαυτόν του πάλι, με την εθελοκακία του και τις κατά των Αγίων πανουργίες του, να κάνει δικαιότερη την κόλαση.
Συμβαίνει πολλές φορές να σου μιλά κατά φαντασία μέσα στην καρδιά σου ο σατανάς και να σου λέει: «Κοίταξε πόσα κακά έργα έχεις κάνει. Η ψυχή σου είναι γεμάτη ανομίες, βαρύνεσαι με πολλές και βαρύτατες αμαρτίες.» Μην σε ξεγελά λοιπόν με αυτά ο σατανάς και με πρόφαση ταπεινώσεως, σε σπρώχνει στην απελπισία. Γιατί από τον καιρό που με την παράβαση μπήκε στον άνθρωπο η κακία, ο σατανάς απέκτησε δυνατότητα να μιλά κατά κάποιο τρόπο καθημερινά στην ψυχή, σαν άνθρωπος με άνθρωπο και να της υποβάλλει τα άτοπα. Εσύ λοιπόν αποκρίσου του: «Ναι, αλλά έχω γραπτές τις διαβεβαιώσεις του Θεού που λέει: "Δεν επιθυμώ το θάνατο του αμαρτωλού, αλλά να επιστρέψει με τη μετάνοια και να έχει ζωή (Ιεζ. 18,23 - 33,11)". Γιατί τότε τι ήθελε να κατεβεί ο Θεός στη γη, αν όχι για να σώσει τους αμαρτωλούς και να φωτίσει αυτούς που ζουν στο σκοτάδι και να δώσει ζωή στους νεκρούς από την αμαρτία;»...
Να παρατηρούμε με μεγάλη οξύτητα τα τεχνάσματα και τους δόλους και τα κακούργα σχέδια του εχθρού, που φροντίζει και κάνει τα πάντα, ώστε όλους να τους οδηγήσει στην απώλεια. Έτσι ο σατανάς σ' εκείνους που προσεύχονται υποκρίνεται ότι συμπροσεύχεται, με σκοπό να τους εξαπατήσει με την πρόφαση της προσευχής και να τους προξενήσει την έπαρση. Σ' όσους νηστεύουν, υποκρίνεται ότι νηστεύει μαζί τους, θέλοντας να τους παρασύρει στην οίηση της νηστείας. Σ' εκείνους που έχουν γνώση των Γραφών κάνει τα ίδια, επιθυμώντας να τους βγάλει με το πρόσχημα της γνώσεως, από τον ορθό δρόμο. Σ' εκείνους που αξιώθηκαν να τους αποκαλυφθεί θείο φως, ενεργεί παραπλήσια, μετασχηματίζεται δηλαδή σε φωτεινό άγγελο, για να τους απατήσει παρουσιάζοντας το δικό του ψεύτικο φως και να τους φέρει κοντά του. Και γενικά, έτσι διαφορετικά εμφανίζεται στον καθένα, παίρνοντας την κατάλληλη μορφή, ώστε με την ομοιότητα να κάνει τον καθένα υποχείριο και να τον οδηγήσει στην απώλεια με ευλογοφανή πρόφαση. Και κοίταξε, μέχρι ποιό σημείο φτάνει και τολμά ο αλαζόνας σατανάς: θέλει να καταβάλλει και εκείνους που έχουν ήδη το Θεό με επίγνωση της αλήθειας.
Χίλιους δύο τρόπους μηχανεύεται ο εχθρός για να μας αποσπάσει από την ελπίδα και την αγάπη του Χριστού. Δηλαδή ή φέρνει εσωτερικά θλίψεις στην ψυχή μέσω των πονηρών πνευμάτων, ή της προξενεί λογισμούς μιαρούς και ανεπίτρεπτους, ανασκαλεύοντας την μνήμη των παλιών αμαρτημάτων, για να την οδηγήσει σε χαύνωση και σε λογισμούς απελπισίας, ότι δεν είναι δυνατόν να βρεί σωτηρία. Θέλει ακόμη να κάνει την ψυχή να πιστέψει, ότι οι λογισμοί αυτοί γεννιούνται από την ίδια και δεν τους υποβάλλει κρυφά και με κακία ένα εχθρικό πνεύμα. Ή λοιπόν κάνει αυτά, ή φέρνει πόνους σωματικούς, ή σχεδιάζει θλίψεις και ονειδισμούς από τους ανθρώπους. Αλλά όσο ο πονηρός ρίχνει εναντίον μας αυτά τα πυρωμένα βέλη, τόσο περισσότερο πρέπει εμείς να φουντώνομε την ελπίδα προς το Θεό και να γνωρίζουμε ακριβώς ότι θέλημά Του είναι, να δοκιμάζει τις ψυχές που έχουν έρωτα προς Αυτόν, για να φανεί αν τον αγαπούν αληθινά...
Αυτός που μας βάζει σε πειρασμό (δηλ. ο διάβολος), μας πειράζει δίχως να ξέρει αν θα υπακούσει σ' αυτόν ο άνθρωπος ή όχι.
Αφού εξαπάτησε ο διάβολος τον Αδάμ και κυριάρχησε πάνω του, του αφαίρεσε την εξουσία και ονομάστηκε ο ίδιος «άρχοντας του κόσμου τούτου»... Άρχοντας όμως του κόσμου τούτου και κύριος των ορατών αρχικά ήταν ο άνθρωπος, ορισμένος από τον Κύριο. Γιατί ούτε η φωτιά τον έκαιγε, ούτε το νερό τον έπνιγε, ούτε τα θηρία τον έτρωγαν, ούτε και το φίδι τον φόβιζε. Αφού όμως υποχώρησε στην απάτη του διαβόλου, παρέδωσε σ' αυτόν την αρχή που είχε. Απ' αυτήν την αιτία μάγοι και αγύρτες με διαβολική ενέργεια και κατά παραχώρηση του Θεού γίνονται θαυματοποιοί. Δηλαδή εξουσιάζουν φαρμακερά φίδια και αψηφούν το νερό και την φωτιά (πυροβάτες)...
Ο καθένας οφείλει να ζητά λογαριασμό από την ψυχή του και να την ανακρίνει και να εξετάζει, ποιές είναι οι κλίσεις της. Και αν βλέπει την καρδιά του, ότι δεν συμφωνεί με τους νόμους του Θεού, ας αγωνίζεται με όλη του τη δύναμη και όπως το σώμα, έτσι και το νου να τον διατηρεί αδιάφθορο και ανένδοτο στους πονηρούς λογισμούς, αν βέβαια θέλει, σύμφωνα με τη Θεϊκή υπόσχεση, να έρθει μέσα του ο Κύριος να κατοικήσει. Γιατί Αυτός υποσχέθηκε, να κατοικήσει και να βαδίσει (Β΄ Κορ. 6,16) μέσα στις καθαρές ψυχές, που αγαπούν το καλό.
Να μην πιστεύεις, ότι έχεις οποιαδήποτε αρετή, εάν δεν πόνεσες για να την αποκτήσεις. Είναι ψεύτικη η αρετή αυτή επειδή γεννήθηκε από άνεση.
Η ανθρώπινη φύση από μόνη της, χωρίς τη Θεία βοήθεια, δεν μπορεί να παρουσιάσει τον πλήρη στολισμό των αρετών και την πνευματική ευπρέπεια της αγιοσύνης. Όπως και η γη, αν μείνει όπως είναι και δεν καλλιεργηθεί από τους γεωργούς και δεν έρθουν να βοηθήσουν οι βροχές και ο ήλιος, είναι ακατάλληλη και καθόλου ικανή για καρποφορία. Και το κάθε σπίτι, για να μην είναι σκοτεινό, έχει ανάγκη από αυτό το ηλιακό φως, το οποίο δεν έχει την ίδια φύση με το σπίτι.
Πολύ λίγο μπορεί να μας ωφελήσει η προσευχή, που δεν στολίζεται με την ταπεινοφροσύνη, την αγάπη, την απλότητα και την αγαθότητα. Το ίδιο ισχύει και για κάθε εργασία και κόπο, που κάνουμε για χάρη της αρετής. Αν δεν δούμε, ότι έχουμε μέσα μας τους καρπούς της αγάπης, της ειρήνης, της χαράς, της απλότητας, της ταπεινοφροσύνης, της πραότητας, της απουσίας προσποιήσεως, της ορθής πίστεως, της μακροθυμίας, της ευπροσηγορίας, δεν ωφεληθήκαμε καθόλου από τους κόπους, που κάνουμε για κάθε αρετή.
Ο μακάριος Μωϋσής, θέλοντας με παραδείγματα να δείξει, ότι η ψυχή δεν πρέπει να ακολουθεί δύο γνώμες, δηλαδή το καλό και το κακό, αλλά μόνο το καλό, ούτε να καλλιεργεί δύο είδη καρπών, δηλαδή ωφέλιμους και βλαβερούς, αλλά μόνο ωφέλιμους, λέει: «Στο αλώνι σου, δε θα ζέψεις μαζί ζώα διαφορετικού γένους, λ.χ. βόδι με γαϊδούρι, αλλά αφού ζέψεις ζώα του ίδιου γένους, να αλωνίσεις τα σπαρτά σου», δηλαδή στο αλώνι της καρδιάς μας, να μην αλωνίζουν μαζί αρετή και κακία, αλλά μόνον η αρετή.
Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι οι αρετές είναι δεμένες μεταξύ τους, αποτελώντας μια ιερή αλυσίδα. Έτσι η προσευχή ξεκινάει από την αγάπη. Η αγάπη από την χαρά. Η χαρά από την πραότητα. Η πραότητα από την ταπεινοφροσύνη. Η ταπεινοφροσύνη από την διακονία. Η διακονία από την ελπίδα. Η ελπίδα από την πίστη. Η πίστη από την υπακοή. Η υπακοή από την απλότητα.
Ο παραδομένος στην αμαρτία θεωρεί φυσικά το παρά φύση πάθη, δηλαδή την ασέλγεια, την πορνεία, την πλεονεξία, το μίσος, την δολιότητα και τα κάνει με απόλαυση και ηδονή. Ομοίως και ο αληθινός και ενάρετος Χριστιανός, πραγματοποιεί σαν φυσικές όλες τις αρετές δηλαδή την αγάπη, την ειρήνη, την υπομονή, την πίστη, την ταπείνωση με μεγάλη απόλαυση και ηδονή, άκοπα και εύκολα. Και δεν μάχεται πλέον εναντίον των παθών της κακίας, γιατί λυτρώθηκε τελείως και δέχθηκε στην καρδιά το Άγιο Πνεύμα και την ειρήνη και αγαλλίαση του Χριστού μας, με τον Οποίον έγινε ''ένα πνεύμα''.
Εκείνος που και στην προσευχή είναι οκνηρός, και στην διακονία των αδελφών νωθρός και αμελής, ονομάζεται από τον Απόστολο (Παύλο) αργός και κρίνεται ανάξιος και γι' αυτό το ψωμί του. «Ο αργός» είπε «ούτε να τρώει». Και αλλού: «Τους αργούς τους μισεί και ο Θεός»• και «ο αργός ούτε πιστός μπορεί να είναι». Πρέπει λοιπόν ο καθένας μας να μην μένει αργός, για να μην βρεθεί άκαρπος σαν τη συκή και στερηθεί τελείως των αιωνίων αγαθών.
Το να πει κάποιος ότι το ψωμί αυτό έχει γίνει από σιτάρι, είναι εύκολο, πρέπει όμως να μας πει με ποιό ειδικότερο τρόπο κατασκευάζεται και γίνεται ψωμί. Το να ομιλεί κάποιος για την απάθεια και την τελειότητα είναι εύκολο, το να ζήσει όμως στην πράξη την κατάσταση της τελειότητας, είναι κατόρθωμα για λίγους.
Αν ακόμη και ένα ποτήρι κρύο νερό που δίνομε δε μένει χωρίς μισθό (Ματθ. 10,42), πόσο περισσότερο δεν θα δώσει ο Θεός ό,τι υποσχέθηκε, σ' εκείνους που είναι προσηλωμένοι σ' Αυτόν μέρα και νύχτα και Τον παρακαλούν;
Αλίμονο σε εκείνη την ψυχή, που δεν έχει συναίσθηση των τραυμάτων της και νομίζει ότι δεν έχει καθόλου κακία, από την μεγάλη κακία και πώρωσή της. Αυτή την ψυχή, ο Θεός δεν την επισκέπτεται, ούτε την θεραπεύει, αφού ούτε αυτή Τον ζητά, ούτε της μέλλει για τα τραύματά της, καθώς νομίζει, ότι είναι καλά και υγιής. Γιατί λέει ο Κύριος: «Δεν έχουν ανάγκη από γιατρό οι υγιείς, αλλά οι άρρωστοι» (Ματθ. 9,12).
Αν κάποιος δεν έχει αγγίξει το τέλειο μέτρο της αγάπης και δεν έχει φτάσει ακόμα να δεθεί μ' αυτήν την ίδια την αγάπη, αυτός βρίσκεται ακόμα κάτω από τον φόβο και τον πόλεμο και τον κίνδυνο της πτώσεως και αν δεν ασφαλίσει τον εαυτό του, ο σατανάς τον ρίχνει στην αμαρτία. Αν όμως κάποιος φτάσει στην τέλεια αγάπη, αυτός είναι δεμένος και αιχμαλωτισμένος στην Χάρη του Θεού.
Όπως ακριβώς αν κάποιος ζυμώνει το αλεύρι με το νερό, δίχως όμως να βάλει μέσα προζύμι ή όπως ακριβώς κάποιος θέλει να συντηρήσει κρέατα, χωρίς να βάλει όμως αλάτι που σκοτώνει τα σκουλήκια και εξαφανίζει την δυσοσμία, κατά τον ίδιο τρόπο να υποθέσεις πως όλη η ανθρωπότητα είναι κρέατα και άζυμα, το αλάτι και το προζύμι να θεωρήσεις ότι προέρχονται από την Θεία φύση του Αγίου Πνεύματος.
Αν λοιπόν δεν ανακατευτεί και δεν μπει μέσα στη φύση των ανθρώπων η επουράνια πνευματική ζύμη και το αγαθό και το Άγιο ''αλάτι'' της Θεότητας, δεν πρόκειται να αλλάξει η ψυχή από την κατάσταση της δυσοσμίας, της κακίας και δεν θα απαλλαγεί από το βάρος και την αζυμότητα της πονηριάς.
Σκέψου ότι ο Θεός σου και Βασιλιάς, αλλά και Υιός του Θεού, κένωσε τον εαυτό Του παίρνοντας μορφή δούλου, ότι έγινε φτωχός και συγκαταριθμήθηκε μεταξύ των ατίμων και Σταυρώθηκε. Αν έτσι έγινε με το Θεό, εσύ ο άνθρωπος που αποτελείσαι από σάρκα και αίμα, που είσαι χώμα και στάχτη και που - αλοίμονο - δεν έχεις τίποτε το αγαθό, αλλά είσαι τελείως ακάθαρτος, πώς έχεις μεγάλη ιδέα και αλαζονεύεσαι;
Η ψυχή που είναι ευάλωτη από την ακηδία, είναι φανερό ότι κατέχεται και από την απιστία· γι' αυτό αναβάλλει από μέρα σε μέρα και δεν δέχεται το λόγο του Θεού.
/
4

Βλέπετε 100 - 132 από τα 132 αποτελέσματα