Περί...

Loading...
Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Βλέποντας ο Θεός, ότι αυτά που κατορθώνεις εσύ με τη δύναμη τα αποδίδεις στο Θεό, και Αυτός με τη σειρά Του σου χαρίζει τα δικά Του, τα πνευματικά, τα Θεία.
Ο Κύριος δεν δίνει το Άγιο Πνεύμα και την Χάρη του, για να περιπέσει κανείς σε αμαρτίες. Οι άνθρωποι μόνοι τους γίνονται αίτιοι των κακών στους εαυτούς τους, γιατί δεν ακολουθούν τη Χάρη και κυριεύονται από τον σατανά. Εξάλλου, αν δεν δώσει ο άνθρωπος αφορμή στον σατανά, δεν μπορεί αυτός να κυριαρχήσει πάνω του με την βία. Γι' αυτό τον λόγο κανείς δεν είναι με βεβαιότητα του Χριστού ή του σατανά. Αλλά, αν παραμείνει με τη Χάρη ως το τέλος, πηγαίνει με το μέρος του Χριστού, διαφορετικά πηγαίνει με τον σατανά. Γιατί, αν είτε ο Κύριος, είτε ο σατανάς έπαίρναν μαζί τους τον άνθρωπο με την βία, αυτός δεν θα ήταν αίτιος, ούτε στην κόλαση να ριχτεί, ούτε τον Παράδεισο να κερδίσει.
Και αυτές οι καλές πράξεις ακόμη, πολλές φορές γίνονται από κενοδοξία, η οποία κρίνεται από το Θεό όπως και η κλοπή, η αδικία και τα άλλα αμαρτήματα. Γιατί λέει η Γραφή «ο Θεός διασκόρπισε οστά ανθρωπαρέσκων»· ώστε και με τις καλές πράξεις επιδιώκει ο εχθρός να υπηρετείται και να λατρεύεται.
Όποιος επαινείται, ας σκέφτεται τις αμαρτίες του και ας εννοεί, ότι δεν είναι άξιος των λεγομένων και ότι θα ζημιωθεί τόσο πολύ απ' αυτούς...
Στο Χριστιανό που αγαπά την αλήθεια και τον Θεό, που γεύτηκε την επουράνια γλυκύτητα και έχει ριζωμένη και ενωμένη με την ψυχή του τη Χάρη και που παρέδωσε όλο τον εαυτό του στα θελήματα της Χάρης, είναι μισητά όλα τα πράγματα αυτού του κόσμου. Γιατί αυτός έγινε ανώτερος από όλα τα πράγματα του κόσμου. Και είτε χρυσάφι πεις, είτε ασήμι, είτε τιμές και δόξες, είτε καλοτυχίσματα και επαίνους, κανένα από αυτά δεν μπορεί να τον κυριέψει. Γιατί αυτός έλαβε πείρα άλλου πλούτου και άλλης τιμής και άλλης δόξας και τρέφεται ψυχικά με άφθαρτη ηδονή και έχει κάθε αίσθηση και πληρότητα μέσω της κοινωνίας του Αγίου Πνεύματος.
Ας υποθέσουμε ότι πιάνει φωτιά το σπίτι κάποιου. Εάν θελήσει να σώσει τον εαυτόν του, θα φύγει γυμνός, αφήνοντας όλα να καίγονται... Άλλος όμως, προσπαθώντας να περισώσει μερικά σκεύη του σπιτιού, περικυκλώνεται από την φωτιά και καίγεται και αυτός. Βλέπεις πως από την προσήλωσή του σε κάτι κοσμικό, χάνει κανείς και την ψυχή του και το σώμα του;
Η ψυχή που είναι δεμένη έστω και με κάτι του κόσμου τούτου και κλίνει προς αυτό, είτε πρόκειται για πλούτο, είτε για δόξα, είτε κοσμική φιλία, δεν είναι δυνατό να διαφύγει και να περάσει από το σκότος των πονηρών δυνάμεων.
Όπως ο γεωργός που δίνει όλη την επιμέλειά του στη γη του, πρώτα την οργώνει και μαζεύει τα αγκάθια και έπειτα ρίχνει το σπόρο, έτσι και εκείνος που περιμένει να λάβει από το Θεό το σπόρο της Χάρης, πρέπει πρώτα να καθαρίζει τη γη της καρδιάς του, ώστε όταν πέσει ο σπόρος του Πνεύματος, και να δώσει πολλαπλάσιους καρπούς.
Τελειότητα (Αγιότητα) είναι, όχι η αποχή από τα φανερά κακά, αλλά η τέλεια κάθαρση της διανοίας.
Όπως ο γεωργός που δίνει όλη την επιμέλειά του στη γη του, πρώτα την οργώνει και μαζεύει τα αγκάθια και έπειτα ρίχνει το σπόρο, έτσι και εκείνος που περιμένει να λάβει από το Θεό το σπόρο της Χάρης, πρέπει πρώτα να καθαρίζει τη γη της καρδιάς του, ώστε όταν πέσει ο σπόρος του Πνεύματος, να δώσει πλήρεις και πολλαπλάσιους καρπούς. Αν δεν γίνει πρωτύτερα αυτό και δεν καθαρίσει τον εαυτό του από κάθε μολυσμό σαρκικό και πνευματικό, είναι ακόμη σάρκα και αίμα και βρίσκεται μακριά από τη ζωή.
Είναι αδύνατο να λάβει κανείς το Πανάγιο Πνεύμα με άλλο τρόπο, παρά μόνο αν αποξενωθεί ολότελα από τα πράγματα του κόσμου τούτου, και να αφιερωθεί στην επιδίωξη της αγάπης του Χριστού, για να ελευθερωθεί ο νους του, από όλες τις μέριμνες της ύλης.
Οι άνθρωποι που έχουν γίνει ναοί του Αγίου Πνεύματος ευφραίνονται και μεθούν από την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, με μία Θεϊκή μέθη πνευματικών μυστηρίων. Και άλλοτε παρακαλούν για όλο το ανθρώπινο γένος, πενθούν και κλαίνε, διότι καίγονται από την αγάπη που τους δίνει το Άγιο Πνεύμα για όλη την ανθρωπότητα. Άλλοτε πάλι φλέγονται από μεγάλη αγαλλίαση, ώστε αν ήταν δυνατό, θα έβαζαν κάθε άνθρωπο μέσα στην καρδιά τους, χωρίς να κάνουν διάκριση αν είναι κακός ή αγαθός. Άλλοτε τόσο πολύ ταπεινώνονται, που τους παρέχει το Άγιο Πνεύμα, ώστε να θεωρούν τους εαυτούς τους τελευταίους και κατώτερους απ' όλους τους άλλους.
Είναι ανάγκη η ψυχή να παρατηρεί και να βλέπει άριστα μπροστά της μην τυχόν και στο ελάχιστο κυριευθεί από τη δύναμη του εχθρού. Όπως όταν κάποιο ζώο πιαστεί στην παγίδα από το ένα πόδι, αναγκαστικά λυγίζει όλο και πέφτει στα χέρια των κυνηγών, έτσι συμβαίνει συνήθως και στην ψυχή από τους δαίμονες.
Όπως το βρέφος είναι εικόνα του τέλειου άνδρα, έτσι ακριβώς και η ψυχή είναι εικόνα του Θεού που την έπλασε. Όπως λοιπόν το παιδί όσο μεγαλώνει, τόσο γνωρίζει τον πατέρα του και όταν φτάσει σε ηλικία, τότε φαίνονται καθαρά τα χαρακτηριστικά του πατέρα στο γιο και του γιου στον πατέρα και του φανερώνεται η πατρική περιουσία, έτσι και η ψυχή πριν από την παρακοή, έμελλε να προοδεύει και να φτάσει σε τέλειο άνδρα(Εφ. 4,13). Εξαιτίας όμως της παρακοής βυθίστηκε σε πέλαγος λησμοσύνης και σε βυθό πλάνης, κατοικώντας στις πύλες του άδη.
Από την ενέργεια θα καταλάβεις αν το φως που έλαμψε στην ψυχή σου, είναι από το Θεό ή από τοn σατανά. Αλλά και αυτή η ίδια η ψυχή, αν έχει δυνατή διάκριση, ευθύς από τη νοερή αίσθηση αναγνωρίζει τη διαφορά. Όπως το ξύδι και το κρασί στην όραση είναι τα ίδια, μετά τη γεύση όμως, τα διακρίνει ο λάρυγγας, έτσι και η ψυχή από αυτή τη νοερή αίσθηση και ενέργεια μπορεί να διακρίνει τα χαρίσματα του Πνεύματος και τα φαντάσματα του σατανά.
Όπως ακριβώς αν κάποιος ζυμώνει το αλεύρι με το νερό, δίχως όμως να βάλει μέσα προζύμι ή όπως ακριβώς κάποιος θέλει να συντηρήσει κρέατα, χωρίς να βάλει όμως αλάτι που σκοτώνει τα σκουλήκια και εξαφανίζει την δυσοσμία, κατά τον ίδιο τρόπο να υποθέσεις πως όλη η ανθρωπότητα είναι κρέατα και άζυμα, το αλάτι και το προζύμι να θεωρήσεις ότι προέρχονται από την Θεία φύση του Αγίου Πνεύματος. Αν λοιπόν δεν ανακατευτεί και δεν μπει μέσα στη φύση των ανθρώπων η επουράνια πνευματική ζύμη και το αγαθό και το Άγιο ''αλάτι'' της Θεότητας, δεν πρόκειται να αλλάξει η ψυχή από την κατάσταση της δυσοσμίας, της κακίας και δεν θα απαλλαγεί από το βάρος και την αζυμότητα της πονηριάς.
Ο Χριστιανός είναι ένας σπόρος ταλαιπωρούμενος, κατά τον χειμώνα του παρόντος βίου, που πρόκειται να αναθάλλει στην αιώνια άνοιξη της άλλης ζωής.
Όπως ακριβώς δεν μπορεί να ζήσει το ψάρι χωρίς νερό, ή να περπατήσει κάποιος χωρίς πόδια, ή να δει το φως χωρίς τα μάτια, ή να μιλάει χωρίς τη γλώσσα, ή ν' ακούει χωρίς τ' αυτιά, έτσι χωρίς τον Κύριο Ιησού και την ενέργεια της Θείας δυνάμεως, δεν είναι δυνατόν να γνωρίσει κανείς τα μυστήρια και τη σοφία του Θεού, ή να είναι πνευματικά πλούσιος και πραγματικά Χριστιανός.
Δεν μπορεί κανείς να μπει στον στρατό του Χριστού, αν δεν γίνει σαν τη φωτιά όλος, αν δεν καταφρονήσει τη δόξα και την καλοπέραση, αν δεν ξεριζώσει τις απαιτήσεις του παλαιού ανθρώπου και δεν τηρήσει όλες τις εντολές του Θεού.
Αλίμονο στον άνθρωπο, που η φήμη του είναι μεγαλύτερη από την αξία του.
Μήπως εκείνος που φυτεύει αμπέλι, παίρνει αμέσως και τον καρπό; Ή εκείνος που σπέρνει, θερίζει αμέσως; Ή μήπως το νεογέννητο βρέφος γίνεται αμέσως τέλειος άνδρας;
Σκέψου ότι ο Θεός σου και Βασιλιάς, αλλά και Υιός του Θεού, κένωσε τον εαυτό Του παίρνοντας μορφή δούλου, ότι έγινε φτωχός και συγκαταριθμήθηκε μεταξύ των ατίμων και Σταυρώθηκε. Αν έτσι έγινε με το Θεό, εσύ ο άνθρωπος που αποτελείσαι από σάρκα και αίμα, που είσαι χώμα και στάχτη και που - αλοίμονο - δεν έχεις τίποτε το αγαθό, αλλά είσαι τελείως ακάθαρτος, πώς έχεις μεγάλη ιδέα και αλαζονεύεσαι;
Τελειότητα δεν είναι μόνο η αποχή από τα φανερά κακά, αλλά κυρίως η κάθαρση της διανοίας.
Δεν μπορεί να είναι κανείς τέλειος, εάν δεν αποκτήσει ταπείνωση μεγάλη στην καρδιά και στο σώμα, εάν δεν μάθει δηλαδή: Να μην υπολογίζει τον εαυτό του σε καμιά περίπτωση, αλλά να προτιμά να βάζει ταπεινά τον εαυτό του χαμηλότερα από όλη την κτίση, να μην κρίνει διόλου κάποιον, παρά μόνο τον εαυτό του, να υπομένει την καταφρόνια και να αποστρέφεται ολόψυχα κάθε κακία. Να βιάζει τον εαυτό του να είναι μακρόθυμος, αγαθός, να αγαπά τους αδελφούς, να είναι σώφρων, να κυριαρχεί στον εαυτό του, γιατί λέει η Αγία Γραφή "η Βασιλεία των Ουρανών ανήκει σ΄αυτούς που ασκούν βία στον εαυτό τους και αυτοί οι αγωνιστές την κερδίζουν''. Να βλέπει ίσια με τα μάτια, να φρουρεί τη γλώσσα και ν΄αποφεύγει ν΄ακούει μάταια πράγματα που φθείρουν την ψυχή. Τα χέρια να κινούνται για να ακάνουν το θέλημα του Θεού, η καρδιά να είναι καθαρή έναντι του Θεού και το σώμα αμόλυντο, να έχει τη μνήμη του θανάτου καθημερινά, ν΄αποκηρύσσει την εσωτερική οργή και κακία, να αποτάσσεται τα υλικά και τις σαρκικές ηδονές. Να αποτάσσεται το διάβολο και όλα τα έργα αυτού και να συντάσσεται σταθερά με τον Βασιλιά των πάντων Θεό και μ΄όλες τις εντολές του, να προσεύχεται αδιάκοπα και να παραμένει κοντά στον Θεό πάντοτε, σε κάθε περίσταση και σε κάθε εργασία.
Σε εκείνους που λένε, ότι είναι αδύνατο να φτάσουμε την τελειότητα και να απαλλαγούμε ολότελα από τα πάθη μας, τους λέμε ότι μιλάνε αντίθετα προς την Αγία Γραφή. Έτσι ο Κύριος λέει: «Να γίνετε τέλειοι, όπως ο Ουράνιος Πατέρας σας είναι τέλειος». Ίδιο νόημα έχουν και τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «Για να παρουσιάσουμε κάθε άνθρωπο τέλειο, σύμφωνο με το πρότυπο του Χριστού». Έτσι δεν μας κυριεύει η υπερηφάνεια, διότι τρέχουμε προς το τέρμα της τελειότητας, συνεχίζοντας σ' όλη μας τη ζωή αδιάκοπο και εντατικό αγώνα.
Να ξέρεις, ότι τα σχετικά με τη Χάρη έχουν ως εξής: Ας υποθέσουμε, ότι η τελειότητα έχει δώδεκα σκαλοπάτια. Συμβαίνει λοιπόν να φτάνει κανείς και σ' αυτό το μέτρο. Αλλά πάλι υποχωρεί η Χάρη και κατεβαίνοντας ένα σκαλοπάτι σταματά, ας πούμε, στο ενδέκατο. Φανερώσαμε παραπάνω εκείνα τα θαυμάσια, τα οποία δοκίμασε ο άνθρωπος εκείνος. Αν λοιπόν είχε αυτά τα θαυμάσια συνεχώς στον ίδιο βαθμό, τότε ούτε θα του ήταν δυνατό να οικονομεί τους αδελφούς και να τους διδάσκει. Επειδή, ούτε να ακούει θα μπορούσε, ούτε να μιλάει, ή και να φροντίζει για κάτι, έστω και το παραμικρό, παρά θα βρισκόταν σε μιά γωνιά εκστατικός και σαν μεθυσμένος. Γι' αυτό και δεν του δόθηκε το τέλειο μέτρο, για να έχει καιρό και τους αδελφούς να φροντίζει και να ασχολείται με την διακονία του λόγου.
Εκείνος που δεν έχει γίνει τέλειος, έχει ακόμα εσωτερικό πόλεμο. Για λίγο βρίσκει ανάπαυση στην προσευχή και σε άλλη ώρα βρίσκεται σε πόλεμο και θλίψη.
Ο ταπεινός ποτέ δεν πέφτει. Γιατί από που να πέσει, αφού στέκει πιο χαμηλά από όλους;
Οι Χριστιανοί αισθάνονται να είναι εντελώς τιποτένιοι μπροστά στο Θεό και θεωρούν τους εαυτούς τους δούλους όλων των ανθρώπων. Πολύ χαίρεται ο Θεός και αναπαύεται με αυτή την ψυχή, για την ταπείνωσή της. Αν λοιπόν έχει κανείς κάποιο καλό ή και είναι πνευματικά πλούσιος, να μη νομίζει γι' αυτό, ότι είναι κάτι ή ότι έχει κάτι. Γιατί ο Κύριος σιχαίνεται την οίηση, και αυτή ευθύς από την αρχή έχει διώξει από τον Παράδεισο τον άνθρωπο. Ακόμη και για κάτι καλό που έλαβες από το Θεό, να λές: «Αυτό δεν είναι δικό μου, αλλά από Άλλον το πήρα· και αν Αυτός το κρίνει σκόπιμο, θα μου το πάρει πίσω». Έτσι κάθε καλό να το αποδίδεις στον Κύριο, κάθε κακό στον εαυτό σου...
«Πτωχή τω πνεύματι» (Ματθ. 5,2) είναι εκείνη η ψυχή, η οποία γνωρίζει καλά τα τραύματά της, όπως επίσης και το σκοτάδι των παθών, που την περικυκλώνει και ζητά συνεχώς την λύτρωση από τον Κύριο. Η ψυχή αυτή υπομένει τους κόπους και δεν χαίρεται με κανένα γήινο αγαθό, αλλά αναζητά μόνο τον καλό Γιατρό και έχει πεποίθηση στη θεραπεία Του.
Οι περισσότεροι άνθρωποι είναι τόσο ανόητοι, ώστε θέλουν να πάνε στον παράδεισο, χωρίς να πάψουν να ζούνε με τα δικά τους θελήματα... Θέλουν να επιτύχουν την Βασιλεία των Ουρανών, χωρίς κόπους και ιδρώτα. Μακαρίζουν βέβαια τους Αγίους και επιθυμούν την τιμή και τα χαρίσματά τους, αλλά δεν θέλουν να μετέχουν σε ίσο βαθμό στις θλίψεις, στους κόπους και στα παθήματά τους. Την Βασιλεία την επιθυμούν και πόρνες και τελώνες και κάθε άνθρωπος, αλλά γι' αυτό είναι οι πειρασμοί και οι δοκιμασίες, για να φανερωθεί ποιοί αγάπησαν αληθινά τον Κύριό τους, ώστε δίκαια να κληρονομήσουν την Βασιλεία των Ουρανών.
Ώστε με την δική του θέληση ο καθένας διώχνεται από την Βασιλείατων Ουρανών. Επειδή δεν προτίμησε αληθινά τους κόπους και δεν απαρνήθηκε τον εαυτόν του, αλλά θέλει μαζί με τον Θεϊκό πόθο να δοκιμάζει και μερικές ευχαριστήσεις αυτού του κόσμου.
Όπως δεν είναι δυνατόν το μάτι να δει χωρίς φως ή να μιλά κανείς χωρίς γλώσσα ή να ακούει χωρίς αυτιά ή να περπατά χωρίς πόδια ή να εργάζεται χωρίς χέρια, έτσι και δεν μπορείς να σωθείς χωρίς τον Ιησού και να εισέλθεις στην Βασιλεία των Ουρανών.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 132 αποτελέσματα