Περί...

Loading...
Άγιος Κασσιανός ο Ρωμαίος
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Ο εργαζόμενος πολεμάει μόνο με έναν δαίμονα και συνήθως συντρίβεται απ' αυτόν. Ο τεμπέλης όμως, αιχμαλωτίζεται από χιλιάδες σκέψεις.
Η μετρημένη και μέσα σε λογικά όρια τροφή, βοηθά στην υγεία του σώματος και δεν αφαιρεί την αγιότητα. Ακριβής κανόνας εγκράτειας, όπως παρέδωσαν οι Πατέρες είναι να σταματούμε να τρώμε, πριν χορτάσουμε. Να τρώμε τόσο όσα χρειάζεται για να συντηρηθούμε, πριν να αισθανθούμε κορεσμό. Και ο Απόστολος που είπε: «Μη φροντίζετε για τη σάρκα, πως να ικανοποιήσετε τις επιθυμίες της», δεν εμπόδισε την αναγκαία κυβέρνηση της ζωής, αλλά απαγόρευσε την φιλήδονη φροντίδα.
Δεν πρέπει να αναζητάμε την τελειότητα της εγκράτειας, μόνο στην συχνότητα των γευμάτων ή στην ποιότητα της τροφής, αλλά και στην μαρτυρία της συνειδήσεώς μας. Γιατί ο καθένας πρέπει να επιβάλλει στον εαυτόν του μια λιτότητα, ανάλογη με τις απαιτήσεις του αγώνα που οφείλει να διεξάγει ενάντια στις επιθυμίες του. Η τήρηση της νηστείας είναι ωφέλιμη και πρέπει να τηρείται με ακρίβεια και συνέπεια. Αν όμως η νηστεία δεν συμβαδίζει με την λιτότητα, τότε δεν θα μπορέσει κάποιος να φτάσει στην κάθαρση των παθών. Γιατί οι μακροχρόνιες νηστείες που ακολουθούνται από πλούσια γεύματα, το μόνο που κατορθώνουν είναι να ταλαιπωρούν τον άνθρωπο, χωρίς να τον βοηθούν στον αγώνα του για την καθαρότητα. Η καθαρότητα του νου συνδέεται άμεσα με την εγκράτεια. Δεν μπορεί να παραμένει αγνός και καθαρός, εκείνος που δεν έχει καθιερώσει για τον εαυτόν του ένα σταθερό μέτρο εγκρατείας. Οι νηστείες όσο αυστηρές και αν είναι, όταν ακολουθούνται από υπερβολική κατανάλωση τροφών, δεν χρησιμεύουν σε τίποτε, αλλά οδηγούν σύντομα τον άνθρωπο στην λαιμαργία. Είναι προτιμότερο να υπάρχει καθημερινά ένα γεύμα λιτό και μετρημένο, παρά να τηρείται αυστηρή και παρατεταμένη νηστεία. Η υπερβολική νηστεία μπορεί να επιφέρει, όχι μόνο κάμψη στην διαύγεια του νου, αλλά επιπλέον με την καταπόνηση που αυτή επιφέρει στο σώμα, μπορεί να εξασθενήσει τη δύναμη και την δυνατότητα συγκέντρωσής του, κατά την ώρα της προσευχής.
Η υπερβολική εγκράτεια, είναι χειρότερη από τον κορεσμό, διότι από τον κορεσμό με την δύναμη της μετανοίας, μπορείς να πάρεις τον σωστό δρόμο, ενώ από την υπερβολική εγκράτεια δεν μπορείς.
Δεν μπορούμε να πετύχουμε την τέλεια αγνότητα, αν πρώτα δεν αποκτήσουμε την αληθινή ταπεινοφροσύνη. Η εγκράτεια του σώματος και η συντριβή της καρδιάς οδηγούν στην καθαρότητα και στον αγιασμό του ανθρώπου. Η αγνότητα του εσωτερικού ανθρώπου πιστοποιείται από την πρόοδο που έχει επιδειξει κανείς, στο να συγκρατεί την κοιλιά του.
Δείγμα του ότι αποκτήσαμε την αρετή της αγνότητας είναι, να μην προσηλώνεται η ψυχή κατά τον ύπνο σε καμμία εικόνα αισχρής φαντασίας. Διότι αν και δεν λογαριάζεται ως αμαρτία αυτή η κίνηση στον ύπνο, είναι όμως γνώρισμα, ότι η ψυχή είναι άρρωστη και δεν έχει ελευθερωθεί από το σαρκικό πάθος. Γι' αυτό τις αισχρές φαντασίες που μας έρχονται στον ύπνο, πρέπει να πιστεύουμε, ότι είναι έλεγχος της προηγούμενης αμέλειας και της ασθενείας μας. Όσοι έφτασαν στον έπακρο της αγιοσύνης και της αγνείας, ούτε όταν κοιμούνται προσηλώνονται στις φαντασίες των ονείρων, ούτε όταν είναι ξύπνιοι αισθάνονται καμμία κίνηση στις αμαρτωλές επιθυμίες.
Οι παρερμηνείες και οι πλάνες προέρχονται, από το ότι οι περισσότεροι βιάζονται να εισχωρήσουν στα νοήματα της Αγίας Γραφής, χωρίς καθόλου να φροντίσουν πιο πριν, να έχουν καθαρίσει την καρδιά τους.
Είναι αδύνατον να σβήσει κανείς την φλόγα της φιληδονίας, αν δεν μπορέσει να συγκρατήσει την επιθυμία της κοιλιάς του. Η αγνότητα του εσωτερικού ανθρώπου πιστοποιείται από την πρόοδο που έχει επιδειξει κανείς σ' αυτήν την αρετή.
Οι ερεθισμοί των άλλων παθών, εννοώ του θυμού και της επιθυμίας, έχουν τις αφορμές από το σώμα και κατά κάποιο τρόπο είναι έμφυτα και έχουν την αρχή από την γέννηση. Γι' αυτό και χρειάζεται πολύς καιρός για να νικηθούν. Η αρρώστια όμως της φιλαργυρίας, έρχεται από έξω και μπορεί ευκολότερα να κοπεί, αν καταβάλλει κανείς επιμέλεια και προσοχή. Αν όμως παραμεληθεί, γίνεται πιο καταστρεπτική από τα άλλα πάθη και δύσκολα φεύγει, γιατί είναι ρίζα όλων των κακών, κατά τον Απόστολο Παύλο... Η φιλαργυρία ρίχνει τον άνθρωπο στην ειδωλολατρία, γιατί αφού απομακρύνει ο φιλάργυρος τον νου του από την αγάπη του Θεού, αγαπά είδωλα, δηλαδή ανάγλυφες εικόνες ανθρώπων, που είναι χαραγμένες πάνω στα νομίσματα.
Πρέπει με κάθε προσοχή να κόβουμε από την ψυχή μας την ρίζα και την αρχή των κακών, που είναι η φιλαργυρία, γνωρίζοντας ότι αν παραμείνει η ρίζα, τα κλαδιά ξαναβγαίνουν.
Πάνω απ' όλα, ας έχουμε πάντοτε μπροστά μας, την αδηλότητα του θανάτου, μήπως σε ώρα που δεν περιμένουμε έρθει ο Κύριός μας και βρει λερωμένη τη συνείδησή μας από φιλαργυρία και μας πει εκείνα που είπε στο Ευαγγέλιο προς τον πλούσιο εκείνο: «Ανόητε, αυτή τη νύχτα απαιτούν από σένα τη ψυχή σου. Σε ποιόν θα πάνε αυτά που ετοίμασες;
Οι Πατέρες μας, δεν έχουν παραδώσει σε όλους έναν κανόνα νηστείας, ούτε έναν τρόπο διατροφής, ούτε την έλλειψη μέτρου, γιατί δεν έχουν όλοι την ίδια δύναμη, λόγω είτε ηλικίας, είτε ασθένειας, είτε καλύτερης συνήθειας του σώματος. Έχουν όμως παραδώσει σε όλους ένα σκοπό, ν' αποφεύγουμε την αφθονία και ν' αποστρεφόμαστε το χορτασμό της κοιλιάς. Η ασθένεια του σώματος, δεν είναι αντίθετη με την καθαρότητα της καρδιάς, όταν δώσουμε στο σώμα εκείνα που απαιτεί ή ασθένεια, όχι ό,τι θέλει ή ηδονή. Τις τροφές, τις χρησιμοποιούμε τόσο, όσο χρειάζεται για να ζήσουμε, όχι για να σκλαβωθούμε στις ορμές της επιθυμίας. Η μετρημένη και μέσα σε λογικά όρια τροφή, βοηθάει στην υγεία του σώματος, δεν αφαιρεί την αγιότητα.
Ακριβής κανόνας εγκράτειας, παραδομένος από τους Πατέρες, είναι τούτος: Αυτός που τρώει, να σταματήσει όσο έχει ακόμα λίγη όρεξη, πριν δηλαδή χορτάσει. Να τρώμε τόσο όσα χρειάζεται για να συντηρηθούμε, πριν να αισθανθούμε κορεσμό. Και ο Απόστολος, που είπε να μην φροντίζουμε για την ικανοποίηση των επιθυμιών της σάρκας (Ρωμ. 13,14), δεν εμπόδισε την αναγκαία κυβέρνηση της ζωής, αλλ' απαγόρευσε την φιλήδονη φροντίδα.
Η υπερβολική τροφή γεννά παντοτε τα σπέρματα της ααωτείας και σκοτίζει το πνεύμα, ώστε να μην μπορεί πια αυτό να τηρήσει τον κανόνα της διάκρισης. Αιτία της ακαταστασίας και ασωτείας στα Σόδομα, υπήρξε ο κορεσμός από φαγητά. Ο Κύριος λέει: "Τα αμαρτήματα της πόλης των Σοδόμων, ήταν η υπερηφάνεια και η ασωτεία, λόγω της μεγάλης αφθονίας του άρτου" (Ιεζεκιήλ 16,49). Και επειδή ο κορεσμός του άρτου άναψε στο σώμα των Σοδομιτών ακατάσβεστη φλόγα, ο Θεός επέτρεψε να καούν όλοι τους μέσα σε φωτιά από θειάφι, που έπεσε από τον Ουρανό.
Η γαστριμαργία προσπαθεί να διαφθείρει την εγκράτεια. Η πορνεία, την σωφροσύνη. Η φιλαργυρία την ακτημοσύνη. Ο θυμός, την πραότητα. Και όλα τα υπόλοιπα είδη της κακίας, ''προσπαθούν'' να διαφθείρουν τις αντίθετες αρετές. Η υπερηφάνεια όμως, όταν κυριεύσει την άθλια ψυχή, σαν φοβερότατος τύρρανος που κατέλαβε μια μεγάλη και δοξασμένη πόλη, την καταστρέφει ολόκληρη και την κατεδαφίζει από τα θεμέλια. Μάρτυρας γιʼ αυτό είναι ο άγγελος εκείνος (διάβολος), που έπεσε από τον ουρανό εξαιτίας της υπερηφάνειάς του, ο οποίος αν και δημιουργήθηκε από τον Θεό και στολίστηκε από Αυτόν με κάθε αρετή και σοφία, δεν θέλησε να τα αποδίδει όλα αυτά στον Κύριο, αλλά στη δική του φύση.
Ο διάβολος με κανένα άλλο ελάττωμα δεν οδηγεί τόσο στο βάραθρο της απώλειας τον άνθρωπο, όσο με το να τον πείσει να μην καταδέχεται να ρυθμίζει τη ζωή του σύμφωνα με τη διδασκαλία και τις υποδείξεις των Πατέρων, αλλά ν' ακολουθεί το δικό του θέλημα. Γιατί αυτός που πορεύεται σύμφωνα με τη δική του κρίση και γνώμη, ποτέ δεν θα προχωρήσει με ασφάλεια, αλλά πολλές φορές θα σκοντάψει και θα πλανηθεί, και, βαδίζοντας λες συνεχώς μέσα στο σκοτάδι, θα αντιμετωπίσει κινδύνους πολλούς και φοβερούς.
Εκείνος που εργάζεται πειράζεται από έναν διάβολο, αλλά εκείνος που τεμπελιάζει, πειράζεται από χίλιους.
Η ταπείνωση έρχεται στον άνθρωπο, από την πίστη και το φόβο του Θεού, από την πραότητα και την τέλεια ακτημοσύνη.
Τα σημάδια απο τα οποία αναγνωρίζεται η προκοπή μας στην ταπείνωση, είναι τα εξής: α ) το να έχουμε νεκρώσει κάθε δικό μας θέλημα β ) το αν έχουμε φανερώσει καθετί που έχει σχέση με τον εαυτον μας στον Γέροντά μας. Να του έχουμε αποκαλύψει όχι μόνο τις πράξεις μας, αλλά και τις διαθέσεις και τους λογισμούς μας γ ) το αν δεν στηριζόμαστε στην δική μας διάκριση, αλλά υποβάλλουμε κάθετι ατην κρίση του Γέροντά μας και αν διψάμε να ακούμε την διδασκαλία και τις παραινέσεις του δ ) το να υπακούουμε αγογγυστα σε όλους και για όλα και αν ασκούμαστε συνεχώς στην υπομονή ε ) το αν δεν αδικούμε κανέναν και αν παραμένουμε ειρηνικοί στις προσβολές που δεχόμαστε από τους άλλους στ ) το αν δεν τολμάμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από αυτό που συνιστούν οι Πατέρες της Εκκλησίας ζ ) το αν είμαστε ευχαριστημένοι, όταν έχουμε τα πιο ευτελή πράγματα και αν θεωρούμε τον εαυτόν μας σαν αχρείο δούλο, ο οποίος δεν είναι άξιος αυτού που του προσφέρεται η ) το αν θεωρούμε, ότι είμαστε έσχατοι όλων των ανθρώπων. Και αυτό βέβαια, όχι μόνο με τα λόγια, αλλά αν αυτό υπάρχει μέσα μας, ως βαθύ και συνειδητό βίωμά μας θ ) το αν συγκρατούμε την γλώσσα μας και δεν υψώνουμε την φωνή μας και ι ) το αν δεν παρασυρόμαστε σε ευτράπελα και μάταια λόγια. Έται αν αποκτήσεις την ειλικρινή ταπείνωση, θα κινείσαι από αγάπη για το ίδιο το καλό, για να ζήσεις τη χαρά που προσφέρει στον άνθρωπο η απόκτηση της αρετής.
Δεν υπάρχει άλλος σίγουρος δρόμος σωτηρίας, εκτός από το να εξομολογείται ο καθένας σε πατέρες με πολλή διάκριση και από αυτούς να παίρνει οδηγίες για την αρετή και να μην ακολουθεί το δικό του θέλημα.
Ανήκουμε στην βασιλεία του διαβόλου, όταν με την θέλησή μας διαπράττουμε την αμαρτία, ενώ κερδίζουμε την Βασιλεία του Θεού, όταν ασκούμε την αρετή με καθαρή καρδιά. Πρέπει λοιπόν να προσέχουμε, όσο βρισκόμαστε ακόμα σ' αυτήν τη ζωή, τίνος την εξουσία αναγνωρίζουμε και ποιόν διακονούμε, τον Θεό ή τον διάβολο; Ας μην αμφιβάλλουμε, ότι στην αιωνιότητα ο καθένας μας θα είναι με το μέρος εκείνου που διακόνησε σε τούτη τη ζωή.
Δεν ωφελεί τόσο πολύ το να συγκρατούμε το στόμα μας στον καιρό του θυμού, για να μην λέει λόγια μανιασμένα, όσο το να καθαρίζουμε την καρδιά μας από την μνησικακία και να μην στριφογυρίζουμε μέσα στο μυαλό μας πονηρούς λογισμούς εναντίον του συνανθρώπου μας.
Για να πολεμήσουμε σωστά και να στεφανωθούμε νικώντας το ακάθαρτο πνεύμα της πορνείας, δεν πρέπει να στηριζόμαστε στη δική μας δύναμη και άσκηση, αλλά στη βοήθεια του Κυρίου μας και Θεού. Γιατί το πνεύμα αυτό δεν πρόκειται να σταματήσει να πολεμάει τον άνθρωπο, παρά μόνο όταν αυτός πιστέψει πραγματικά, ότι γιατρεύεται και ανεβαίνει στο ύψος της αγνείας, όχι με τη δική του φροντίδα και τους δικούς του κόπους, αλλά με την βοήθεια και την προστασία του Θεού. Επομένως, το κατόρθωμα αυτό υπερβαίνει τη φύση του ανθρώπου. Καμμιά άλλη αρετή, όσο η σωφροσύνη, δεν κάνει τους ανθρώπους, μολονότι έχουν σάρκα, να μοιάζουν με τους αγγέλους.
Τα άλλα πάθη κάνουν τη μάχη μόνο μέσα στην ψυχή• ο σαρκικός όμως πόλεμος είναι διπλός, γίνεται δηλαδή και στην ψυχή και στο σώμα. Γι' αυτό πρέπει να παλέψουμε διπλά εναντίον του. Δεν είναι αρκετή η σωματική νηστεία για την απόκτηση της τέλειας σωφροσύνης και της αληθινής αγνείας, αν δεν ακολουθούν και συντριβή καρδιάς και πολλή προσευχή στο Θεό και συχνή μελέτη των Γραφών και κόπος και χειρωνακτική εργασία. Αυτά μπορούν να περιορίζουν τις άτακτες ορμές της ψυχής και να την αποτρέπουν από τις αισχρές φαντασίες. Περισσότερο όμως απ' όλα βοηθάει η ταπείνωση της ψυχής, χωρίς την οποία δεν θα μπορέσει κανείς να νικήσει ούτε την πορνεία ούτε τα άλλα πάθη. Πρώτα-πρώτα λοιπόν πρέπει με κάθε προσοχή να φυλάει κανείς την καρδιά του (Παροιμ. 4,23) από ρυπαρούς λογισμούς. Γιατί από την καρδιά προέρχονται, όπως είπε ο Κύριος, πονηρές σκέψεις, φόνοι, μοιχείες, πορνείες και τα άλλα (Ματθ. 15,19). Και η νηστεία δεν μας έχει οριστεί μόνο για την κακοπάθεια του σώματος, αλλά και για την προσοχή του νου, για να μην σκοτιστεί δηλαδή ο νους από την πολυφαγία και χαλαρώσει την επιτήρηση των λογισμών. Πρέπει λοιπόν, όχι μόνο στη σωματική νηστεία να βάζουμε όλη την επιμέλειά μας, αλλά και στην προσοχή των λογισμών και στην πνευματική μελέτη, χωρίς τα οποία είναι αδύνατον ν' ανέβουμε στο ύψος της καθαρής αγνείας. Πρέπει ακόμα να γνωρίζουμε, ότι στον πόλεμο τούτο πολύ βοηθάει και η αγρυπνία. Γιατί όπως η προσοχή της ημέρας ετοιμάζει την αγιοσύνη της νύχτας, έτσι και η κατά Θεό αγρυπνία της νύχτας, ετοιμάζει στην ψυχή την καθαρότητα της ημέρας.
Η σωματική κίνηση για τεκνογονία και διαιώνιση του ανθρωπίνου γένους, δεν σημαίνει ότι δόθηκε από τον Δημιουργό για πορνεία!
Οι αισχρές φαντασίες που μας έρχονται στον ύπνο, αν και δεν λογαριάζονται ως αμαρτία, ωστόσο αυτή η κίνηση στον ύπνο, είναι γνώρισμα, ότι η ψυχή είναι άρρωστη και ότι δεν έχει ελευθερωθεί ακόμα, από το σαρκικό πάθος.
Είναι αδύνατο, εκείνος που ρυθμίζει την ζωή του σύμφωνα με την κρίση και την γνώμη των πνευματικών πατέρων, να πέσει σε απάτη δαιμόνων. Επειδή, ακόμη και αν δεν έχει ο πνευματικός αξιωθεί χαρίσματος διακρίσεως και μόνο η φανέρωση των πονηρών λογισμών του σ' αυτόν, τους μαραίνει και τους εξασθενίζει.
Ποιός λοιπόν είναι τόσο αλαζονικός και υπερήφανος, ώστε να ακολουθεί την δική του γνώμη και το δικό του θέλημα στην πνευματική ζωή; Διότι και ο Κύριος σε κανέναν δεν φανερώνει τον δρόμο της τελειότητος, εκτός αν κάποιος οδηγηθεί σ' αυτόν από πνευματικούς πατέρες, όπως μας προστάζει και με τα λόγια του Προφήτη: ''Ρώτησε τον πατέρα σου και θα σου εξηγήσει, τους γεροντότερους και θά σου πουν''.
Αν τις σωματικές τέχνες και επιστήμες δεν μπορούμε να τις μάθουμε μόνοι μας και έχουμε ανάγκη από κάποιον να μας τις διδάξει σωστά και να μας λύσει κάθε απορία, πως δεν θα είναι κουτό να νομίζουμε, ότι θα μάθουμε χωρίς δάσκαλο την πνευματική τέχνη, που είναι πιο δύσκολη και πιό κοπιαστική από κάθε άλλη τέχνη και επιστήμη; Η τέχνη αυτή δεν είναι σωματική και ορατή, όπως οι άλλες τέχνες που καταγίνονται μόνο με τα σωματικά, αλλά είναι κρυμμένη και αόρατη, αφού αποβλέπει μόνο στην ψυχή και έχει σκοπό να την κάνει όμοια με τον Θεό. Και η αποτυχία σε αυτή την τέχνη δεν κάνει πρόσκαιρη ζημιά, αλλά προξενεί απώλεια ψυχής και αιώνιο θάνατο και κόλαση.
Το θεμέλιο και η προϋπόθεση του πνευματικού αγώνα είναι, το να έχουμε καταπνίξει την φλόγα των σαρκικών παθών και να έχουμε απαλλαχτεί από την γαστριμαργία. Γιατί εάν δεν έχουμε νικήσει την ίδια την σάρκα μας, για να πετύχουμε την σταθερότητα του πνεύματός μας, δεν θα αξιωθούμε να αντιμετωπίσουμε πιο δύσκολους αγώνες, με τα πονηρά πνεύματα (θα κυμαινόμαστε στην μετριότητα). Δεν θα μπορέσουμε έτσι να λάβουμε (ανώτερη) πείρα των πνευματικών αγώνων, γιατί θα εμποδιζόμαστε από την αντίσταση της σάρκας και οι αγώνες μας, θα σταματούν, μέχρι του σημείου του κορεσμού της κοιλιάς. Πολύ δίκαια τότε ο Απόστολος θα μας πει επιτιμητικά: ''Οι πειρασμοί που αντιμετωπίσατε ως τώρα, ήταν μέσα στα ανθρώπινα μέτρα'' (Α' Κορινθίους 10,13).
Ποτέ δεν μπορεί να βλαφτεί ο άνθρωπος από άλλον άνθρωπο, αν δεν έχει μέσα του αποθηκευμένες τις αφορμές των παθών.
Τα πάθη μας περισσότερο εξαγριώνονται, όταν στερούνται τη δοκιμασία που προέρχεται από τους ανθρώπους. Και αυτήν ακόμη την σκιά της υπομονής και μακροθυμίας, την οποία φαινομενικά νομίζουμε ότι έχουμε, όταν είμαστε μαζί με τους αδελφούς, την χάνομε από την αμέλεια της εκγυμνάσεως και της απομονώσεως. Όπως τα φαρμακερά φίδια στην ερημιά που ησυχάζουν στη φωλιά τους, τότε δείχνουν τη μανία τους, όταν τα πλησιάσει κανείς, έτσι και οι εμπαθείς άνθρωποι που ησυχάζουν όχι λόγω της αρετής, αλλά αναγκαστικά εξαιτίας της απομονώσεως από τους άλλους ανθρώπους, τότε χύνουν το δηλητήριό τους, όταν αρπάξουν κάποιον, που τους πλησιάζει και τους ερεθίζει.
Πρέπει να ξέρουμε ότι κάθε δαίμονας ασχολείται με κάποιο συγκεκριμένο πάθος, που φροντίζει πρώτα να το σπέρνει στην καρδιά του ανθρώπου και μετά να το καλλιεργεί. Μερικοί δαίμονες ασχολούνται με τα πάθη της ακολασίας, ενώ άλλοι με το πάθος της βλασφημίας. Άλλοι ξεσηκώνουν την οργή και τον θυμό. Άλλοι βυθίζουν τον άνθρωπο στη λύπη και άλλοι του προκαλούν κενοδοξία και υπερηφάνεια. Ο καθένας τους πασχίζει να αιχμαλωτίσει την καρδία του ανθρώπου με το πάθος που ικανοποίει αυτόν τον ίδιο. Ωστόσο, δεν χύνουν όλοι ταυτόχρονα τα δηλητήρια τους, αλλά ένας-ένας ξεχωριστά και ανάλογα με το πόσο, που και πως θα τους το επιτρέψουν οι διαθέσεις και η άμυνα του ανθρώπου. Δεν συμβαίνει, για παράδειγμα, ένας άνθρωπος να παρακινείται σε ανόητα και αισχρά γέλια, ενώ ταυτόχρονα να βυθίζεται και να κατατρώγεται από τη λύπη. Επομένως, υπάρχει κάποια συνεργασία μεταξύ των δαιμόνων, αν και, ως ακατάστατοι και ασύνετοι που είναι, δεν μπορούν να τηρήσουν ανάμεσα τους πειθαρχία και τάξη.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 62 αποτελέσματα