Περί...

Loading...
Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Η Δικαιοσύνη και η Αλήθεια του Θεού ενοχλούν τους ανόμους, ενοχλούν αυτούς που είναι ανήμποροι από τις αμαρτίες, ενοχλούν όλους όσοι είναι μεθυσμένοι από τα διάφορα πάθη...
Στην Εκκλησία, καθένας ζει σε όλους και για όλους, αλλά και όλοι ζουν στον καθένα και για τον καθένα. Γι' αυτό καθένας είναι υπεύθυνος για όλους και όλοι για τον καθένα.
Άνθρωπος έξυπνος δίχως καλοσύνη και συμπόνοια, είναι κόλαση για την ψυχή και την καρδιά, κόλαση για όλη την ανθρωπότητα.
''Εάν είπωμεν ότι ουχ ημαρτήκαμεν, ψεύστην ποιούμεν αυτόν, και ο λόγος αυτού ουκ έστιν εν ημίν'' (Ιωάν. Α' 1,10). Ο Σωτήρας ήρθε στον κόσμο μας, για να μας σώσει από την αμαρτία. Ο ίδιος ασταμάτητα το τονίζει αυτό στο Ευαγγέλιό Του. Εάν όμως εμείς αρχίσουμε να ισχυριζόμαστε ότι δεν έχουμε αμαρτία (για να εξομολογηθούμε), τότε τον Σωτήρα «ψεύστην ποιούμεν». Διότι λέει ότι ήρθε, για να μας σώσει από την αμαρτία, ενώ εμείς δεν έχουμε αμαρτίες... Εκείνος ήρθε στον κόσμο, επειδή είμαστε αμαρτωλοί, σκλάβοι της αμαρτίας και του θανάτου. Αναγνωρίζοντας την αμαρτωλότητά μας, αναγνωρίζουμε την ανάγκη για τον Σωτήρα και την σωτηρία. Τότε «ο λόγος αυτού έστιν εν ημίν». Και ο λόγος Αυτού είναι το Ευαγγέλιό Του, το Ευαγγέλιο της σωτηρίας. Οι ανθρωπολάτρες λένε: ''εμείς δεν έχουμε αμαρτίες, τι χρειαζόμαστε τον Σωτήρα; Δεν χρειαζόμαστε τον Σωτήρα, επειδή δεν έχει από τι να μας σώσει. Εάν έχουμε κάποιες ελλείψεις, εμείς θα τις διορθώσουμε με την παιδεία, τον πολιτισμό, την επιστήμη, την τεχνική. Δεν χρειαζόμαστε τον Θεό καθόλου...''. Έτσι οι ανθρωπολάτρες ανακηρύττουν τον Σωτήρα αυτοαναγνωρισμένο ψεύτη και ως εκ τούτου εχθρό της ανθρωπότητας.
Η υψηλότερη εντολή του Θεανθρώπου στους ανθρώπους είναι: Γίνετε ελεήμονες, όπως είναι ελεήμονας ο Ουράνιος Πατήρ - Θεός.
Η Εκκλησία είναι ασφάλεια της ψυχής. Μοιάζει με την Κιβωτό του Νώε. Όσοι μπήκαν στην Κιβωτό σώθηκαν από τον κατακλυσμό, όσοι έμειναν έξω πνίγηκαν. Έτσι και η Εκκλησία. Όσοι καταφεύγουν σ' αυτήν σώζονται από τον κατακλυσμό της αμαρτίας. Όσοι μένουν απ' έξω καταποντίζονται μέσα στο πέλαγος της πλάνης και της διαφθοράς.
Κάθε Ιερός Ναός είναι και ένα κομμάτι του ουρανού επάνω στην γη. Και όταν είσαι μέσα στον Ναό, ήδη βρίσκεσαι στον ουρανό. Έτσι, όταν η γη σε συνθλίβει με την κόλασή της, τρέξε στον Ναό, μπες μέσα και να, είσαι μέσα στον παράδεισο! Αν οι άνθρωποι σε ενοχλούν με την κακία τους, να προσφεύγεις στον Ναό, να γονατίζεις μπροστά στον Θεό και Εκείνος θα σε προσλάβει κάτω από την γλυκιά και παντοδύναμη προστασία Του. Αν πάλι συμβεί να πέσουν πάνω σου ολόκληρες λεγεώνες δαιμόνων, εσύ τρέξε στον Ναό, ανάμεσα στους Αγγέλους, επειδή ο Ναός είναι πάντοτε γεμάτος από Αγγέλους και οι Άγγελοι του Θεού, θα σε προστατεύσουν από όλα τα δαιμόνια του κόσμου, αυτοί και τίποτα δεν μπορούν να σου κάνουν.
Πότε αγαπάμε πραγματικά έναν άνθρωπο; Όταν τον λυτρώνουμε από την αμαρτία του, από την κόλαση. Αυτή είναι η γνήσια αγάπη προς τον άνθρωπο. Απατά εαυτόν, όποιος νομίζει πως αγαπά τον άνθρωπο, ενώ εγκρίνει τις αμαρτίες του και αναπαύει τα πάθη του. Τότε αγαπά τον θάνατό του και όχι τον ίδιο.
Θα ρωτήσει κάποιος: η αγάπη των γονέων προς τα τέκνα και η αγάπη του συζύγου προς την σύζυγο και η αγάπη του ανθρώπου προς την πατρίδα, δεν είναι και αυτά αγάπη; Τα ονομάζουμε βέβαια όλα αυτά αγάπη αλλά είναι άραγε έτσι; Όλα αυτά δεν έχουν ίχνος αγάπης εάν δεν είναι ο Χριστός η δύναμη εκείνη μέσα από την οποία αγαπάμε. Αν ο πατέρας δεν αγαπά τα τέκνα του με την αγάπη του Χριστού, αν δεν τα παιδαγωγεί στο αγαθό, αν δεν τα οδηγεί στον ίσιο δρόμο, αν δεν τα διδάσκει να σωθούν από την αμαρτία, παρά μονάχα τα χαϊδεύει και τα κολακεύει, τότε τα μισεί και τα φονεύει. Αν πάλι, ο σύζυγος αγαπά την σύζυγο μονάχα σαρκικά, γίνεται ο φονιάς της. Έτσι συμβαίνει με κάθε γήινη, σαρκική αγάπη.
«Λένε: υπάρχουν και άθεοι καλοί άνθρωποι. Ναι, οι άθεοι μπορούν να είναι προσωρινά καλοί, επιφανειακά καλοί, φαρισαϊκά καλοί. Αλλά ο άθεος, δεν μπορεί να είναι αληθινά καλός, διαρκώς καλός, βαθειά καλός, αθάνατα καλός, επειδή γι' αυτό χρειάζεται να είσαι σε πνευματική σχέση, σε πνευματική συγγένεια με τον πραγματικά Μοναδικό Αγαθό και Αιώνια Αγαθό: με τον Θεό και Κύριο Χριστό. Είναι αληθινός δι' όλων των αιώνων ο Θείος λόγος του Σωτήρος: "χωρίς εμού ου δύνασθε ποιείν ουδέν" (Ιωάν. 15,5)».
Ο χρόνος καταστρέφει εκείνους που δεν τον αξιοποιούν σωστά, σύμφωνα με τις εντολές του Χριστού. Ο χρόνος είναι χρήμα, με το οποίο αγοράζει κανείς ή την αιώνια ζωή ή την αιώνια κόλαση. Ας κάνουμε λοιπόν, καλή χρήση του πολύτιμου χρόνου, αγωνιζόμενοι να ζήσουμε στην πρόσκαιρη αυτή ζωή, με σωφροσύνη και δικαιοσύνη, με ευσέβεια και αρετές, με μετάνοια και υπομονή, για να έχουμε ελπίδες αιωνίου σωτηρίας και ζωής.
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη φρίκη από την αιωνιότητα δίχως Χριστό. Εγώ θα δεχόμουν με χαρά να είμαι στην Κόλαση μαζί με τον Χριστό (συγχωρήστε μου το παράδοξο), παρά στον Παράδεισο δίχως Χριστό. Γιατί όπου δεν είναι Εκείνος, τα πάντα μεταβάλλονται σε κατάρα, σε πίκρα και σε φρίκη...
Η αλήθεια, εάν δεν είναι ο Χριστός, δεν μου χρειάζεται, είναι μόνο μία κόλαση. Το ίδιον είναι κόλαση και η δικαιοσύνη, και η αγάπη, και το αγαθόν, και η ευτυχία· και αυτός ο Θεός, εάν δεν είναι ο Χριστός, είναι κόλαση. Δεν θέλω ούτε την αλήθειαν άνευ του Χριστού, ούτε την δικαιοσύνη άνευ του Χριστού, ούτε την αγάπη άνευ του Χριστού, ούτε τον Θεόν άνευ του Χριστού...
Χωριζόμενος ο άνθρωπος από τον Χριστό, χωρίζεται και από την μόνη λογική έννοια της ψυχής του, του «νοός» του, της συνειδήσεώς του, του θελήματός του, του σώματός του. Τί είναι ο ανθρώπινος νους, χωρίς τον Χριστό; Είναι ένας μαρτυρικός, βασανιστικός θρήνος. Τί είναι η ψυχή του ανθρώπου, χωρίς τον Χριστό; Είναι ένα ομιλούμενο σκιάχτρο. Τί είναι η συνείδησή του, ή βούλησή του; Είναι ένας απελπισμένος τυφλός. Τί είναι το σώμα του, χωρίς τον Χριστό; Είναι ένα αηδιαστικό, σιχαμερό σκουλήκι. Τί είναι το θέλημα του; Είναι ένας αβοήθητος εγκληματίας. Τί είναι γενικά ο άνθρωπος, χωρίς τον Χριστό; Είναι ένα φοβερό εξωτερικό θέαμα. Έτσι και κάθε άλλο δημιούργημα, από τον άγγελο μέχρι και το πιό ασήμαντο ον, χάνει κάθε λογική έννοια της υπάρξεώς του, αν δεν διατηρήσει στο «είναι» του, τον Κύριο Ιησού Χριστό.
Μην λησμονείτε αδελφοί: εμείς οι Χριστιανοί είμαστε ισχυροί διά του Θεού. Ποιός μπορεί τότε να είναι ισχυρότερος από εμάς; Κανείς! Κανείς! Κανείς! Κανείς από τους ανθρώπους μα και από τους δαίμονες! Μα δίχως το Θεό, τί είμαστε εμείς οι άνθρωποι σε αυτό τον κόσμο; Παιχνίδι της αμαρτίας, παιχνίδι του κακού, παιχνίδι στα χέρια του διαβόλου. Ώ αδελφέ, ώ άνθρωπε, με κάθε αμαρτία με την οποία σε καταβάλλει ο διάβολος γελά μαζί σου. Και όταν σε καταβάλλει σε πολλές αμαρτίες, τότε ορμαθός από πολλά δαιμόνια σιμώνουν γύρω σου από κάθε γωνιά.
Ο Χριστιανός είναι ναός του Θεού, αν η ψυχή του είναι ζωντανό εικονοστάσι!
Το να φονεύσεις άνθρωπο σημαίνει, να του αρπά­ξεις τον χρόνο που του έδωσε ο Θεός ώστε, με την ε­πίγειο ζωή του μέσα στον χρόνο, να αποκτήσει την αιώνια ζωή. Σημαίνει ακόμη, ότι απλώνεις το χέρι σου πάνω στο πολυτιμότερο δημιούργημα του Θεού μέσα στον ορατό κόσμο. Στο τέλος - τέλος σημαίνει, ότι στρέφεσαι ενάντια σε αυτόν τον ίδιο τον Θεό αφού, ό,τι έχει ο άνθρωπος, από τον Θεό προέρχεται, η ψυχή και το σώμα.
Το πιο εμφανές σημείο της Χριστιανικής φιλίας είναι το ακόλουθο: να θυμάσαι τον φίλο σου στις κα­θημερινές σου προσευχές.
Ο Θεός τίποτε δεν αγαπάει τόσο, όσο την ευσπλαχνία. Όλο το Ευαγγέλιο συνοψίζεται στην ευσπλαχνία.
Κάθε άνθρωπος είναι ο αιώνιος αδελφός σου, ο αιώνιος συνάδελφός σου. Πρόσεχε λοιπόν, πως του συμπεριφέρεσαι! Πρόσεχε τί σκέφτεσαι περί αυτού! Πρόσεχε τί επιθυμείς γι' αυτόν! Επειδή στην αιωνιότητα μέλλεις να ζήσεις μαζί με εκείνον. Γι' αυτό, ας είναι όλα μέσα μας αθάνατα και αιώνια: η αγάπη μας προς τον άνθρωπο, το αγαθό μας, η αλήθεια μας, η δικαιοσύνη μας. Για να μην ντρεπόμαστε στον άλλο κόσμο, μήτε για την αγάπη μας, μήτε για το καλό μας, μήτε για την αλήθεια μας, μήτε και για την δικαιοσύνη μας ενώπιον του Κυρίου.
Εάν έρθεις σε απορία μπροστά σε κάποιο πράγμα ή είσαι σε αμηχανία τι να κάνεις, στρέψε το βλέμμα σου προς τον Κύριο Ιησού και ρώτησε τον εαυτό σου: αυτό το πράγμα θα το έκανε Εκείνος; Και αν θα το έκανε Εκείνος, κάνε το και εσύ, διότι θα είναι αυτό άγιο και θα αγιάζει και φωτίζει. Εάν όμως δεν θα το έκανε Εκείνος, μην το κάνεις και εσύ, διότι θα είναι ανόσιο και θα οδηγεί στο σκότος και τον θάνατο.
3 είναι οι μεγάλες πτώσεις στην ιστορία της ανθρωπότητας: α) του διαβόλου β) του Ιούδα και γ) του πάπα. Και οι 3 είχαν τα ίδια κίνητρα. Και οι τρεις έχουν τα ίδια ολέθρια αποτελέσματα στον κόσμο.
Ξέρετε αδελφοί ποιο είναι το ισχυρότερο όπλο του ανθρώπου στην γη, όπλο ακατανίκητο και πάντα νικηφόρο; Είναι η προσευχή, μάλιστα η προσευχή! Επειδή διά της προσευχής ο άνθρωπος παραδίδει στον Θεό όλη την ψυχή και όλη την καρδιά και όλη την ζωή του και ο Θεός γίνεται υπέρμαχος του και ο προστάτης του. Τί μπορούν τότε να του κάνουν οι άνθρωποι και οι δαίμονες; Τίποτε! Τίποτε! Τίποτε! Γι' αυτό και ό Κύριος μας επιτάσσει στο Ευαγγέλιο Του: «Αδιαλείπτως προσεύχεσθε» (Α' Θεσ. 5, 17).
Επικεφαλής όλων των αρετών βρίσκεται η πίστη, η οποία είναι η ρίζα και ο πυρήνας όλων των αγίων αρετών. Από την πίστη πηγάζουν οι αρετές της προσευχής, της αγάπης, της μετανοίας, της ταπεινώσεως, της νηστείας, της πραότητας, της ελεημοσύνης και άλλες...
Τί είναι ο παράδεισος; Είναι η αίσθη­ση της παρουσίας του Θεού. Άμα ο άνθρωπος αισθάνεται εντός του τον Θεό, είναι ήδη στον παράδεισο, γιατί όπου είναι ο Θεός εκεί είναι και η Βασιλεία του Θεού, εκεί και ο παράδεισος. Από τότε που ο Θεός Λόγος κατέβηκε στην γη και έγινε άνθρωπος, ο παρά­δεισος έγινε η αμεσότερη πραγματικότητα για την γη και τον άνθρωπο. Επειδή, όπου είναι ο Χριστός, εκεί και ο παράδεισος.
Το μίσος είναι η αρνητική πλευρά της αγάπης, η απουσία της αγάπης και έχει τόσο δυναμισμό, που μαρτυρεί εκ του αντιθέτου, περί του δυναμισμού της αγάπης.
Δεν υπάρχει τίποτε δυσκολότερο και πιο υπεύθυνο σε αυτό τον γήινο κόσμο, από το καθήκον της Χριστιανής μητέρας. Επειδή το κύριο καθήκον της είναι να εξασφαλίσει στα τέκνα της, την αθανασία και την αιώνια ζωή. Αν τους εξασφαλίσει αυτά, έχει εξασφαλίσει για τον εαυτό της τον παράδεισο στους ουρανούς. Αν δεν το κατορθώσει όμως, η ψυχή της θα κατρακυλήσει στην κόλαση, όπου ο αιώνιος κλαυθμός και βρυγμός των οδόντων.
Κάθε λογισμός και κάθε αίσθηση οδηγούν σταδιακά την ψυχή είτε προς τον παράδεισο είτε προς την κόλαση. Αν ο λογισμός είναι έλλογος, τότε συνδέει τον άνθρωπο με τον Θεό Λόγο, με τον Ύψιστο Λογισμό, με την Παναξία, πράγμα που είναι ήδη ο παράδεισος. Εάν πάλι είναι άλογος ο λογισμός ή και παράλογος, τότε συνδέει αναπόφευκτα τον άνθρωπο με τον Παράλογο, τον ανόητο, με τον διάβολο, πράγμα που είναι ήδη η κόλαση. Όσα ισχύουν για τον λογισμό, ισχύουν και για τις αισθήσεις. Όλα αρχίζουν εδώ, από την γη: και ο παράδεισος μα και η κόλαση του ανθρώπου.
Γιατί τόσο πολύ κακό στον κόσμο στις μέρες μας; Είναι επειδή οι άνθρωποι απέρριψαν, το αποτελεσματικότερο όπλο, το νικηφόρο όπλο, το όποιο νικά το κάθε κακό με βεβαιότητα και σε όλα τα πεδία των μαχών, νικά την κάθε αμαρτία, τον κάθε δαίμονα και το όπλο αυτό είναι η προσευχή και η νηστεία. Είναι το αποτελεσματικότερο όπλο επειδή είναι του Θεού, επειδή είναι του Χριστού, είναι το όπλο του μόνου αληθινού Θεού σε όλους τους κόσμους.
Οι ασκητές είναι οι μοναδικοί Ιεραπόστολοι της Ορθοδοξίας και ο ασκητισμός είναι η μόνη Ιεραποστολική σχολή μέσα στην Ορθοδοξία. Η Ορθοδοξία είναι άσκηση και ζωή γι' αυτό και μονάχα δια της ασκήσεως και της ζωής, επιτελείται το κήρυγμα και η Ιεραποστολή. Η ανάπτυξη της ασκητικότητας, πρέπει να γίνει η εσωτερική αποστολή της Εκκλησίας μας μέσα στον λαό. Οι ενορίες πρέπει να μεταβληθούν σε ασκητικά κέντρα, αλλά αυτό μπορεί να το επιτύχει μονάχα ένας εφημέριος - ασκητής. Πρέπει να ενισχύσουμε την προσευχή και την νηστεία, να αναπτύξουμε την Εκκλησιαστική ευταξία, η οποία είναι από τα κύρια μέσα της Ορθοδοξίας, με το οποίο εκείνη επιδρά αναγεννητικά στον άνθρωπο. Όλα αυτά όμως απαιτούν την εξής προϋπόθεση: οι ιερείς και οι μοναχοί μας, να γίνουν οι ίδιοι ασκητές.
Ο άνθρωπος καταδίκασε το Θεό σε θάνατο, αλλά ο Θεός καταδίκασε τον άνθρωπο σε αθανασία.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 48 αποτελέσματα