Περί...

Loading...
Άγιος Ιωάννης της Κροστάνδης
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Μην προσέχεις αν έχει πράγματι ανάγκη ή όχι, όποιος απλώνει το χέρι του και σου ζητεί ελεημοσύνη. Η Θεία Αγάπη, μας δίνει και άλλες δωρεές Της, όταν έχουμε ήδη λάβει αρκετές. Συλλογίσου λοιπόν: ''Ο Θεός εξακολουθεί να μου δίνει, γιατί να μην εξακολουθώ και εγώ να δίνω στον αδελφό μου; Δεν με ενδιαφέρει, αν το αξίζει ή όχι. Μήπως εγώ άξιζα τόση αγάπη από τον Θεό; Ο Θεός με ελεεί, όχι γιατί το αξίζω, αλλά γιατί με αγαπά. Τέτοια αγάπη, ας έχω και εγώ στους αδελφούς μου''.
Κάθε μέρα σου ζητούν ελεημοσύνη και κάθε μέρα πρέπει να δίνεις, χωρίς να θυμώνεις και να γογγύζεις. Αυτό που δίνεις, δεν είναι δικό σου, ανήκει στον Θεό, στα παιδιά του Θεού, που κουβαλούν το σταυρό τους και δεν έχουν, που να βάλουν το κεφάλι τους. Εσύ είσαι απλά ο καθημερινός υπηρέτης των ελαχίστων αδελφών του Χριστού. Το καθήκον σου πρέπει να το κάνεις με πραότητα, με ταπείνωση, με προθυμία. Έτσι θα υπηρετήσεις τον ίδιο τον Χριστό, τον Κριτή, Τον ανταποδότη. Τί μεγάλη τιμή, τί μεγαλείο!
Εκείνοι που δίνουν ψωμί ή χρήματα στον φτωχό και το κάνουν απρόθυμα και με βαριά καρδιά, με πονηρό και κακό μάτι, είναι σαν βάζουν δηλητήριο μέσα στο ψωμί που δίνουν ή στην ελεημοσύνη τους. Ένα δηλητήριο αόρατο μα υπαρκτό. Πρέπει να δίνουμε με ιλαρότητα, με αγάπη και σεβασμό στο πρόσωπο του πλησίον μας. Διαφορετικά οι ελεημοσύνες αποδεικνύονται άχρηστες και δεν έχουν αξία.
Τους φτωχούς να τους ελεείς με προθυμία, χωρίς να σε τυραννά η καχυποψία, η αμφιβολία και η διάθεση να ερευνήσεις, αν πραγματικά έχει ανάγκη εκείνος που ζητιανεύει. Να είσαι σίγουρος, πως στο πρόσωπο του φτωχού, ελεείς τον ίδιο τον Κύριο, όπως μας διαβεβαιώνει ο ίδιος: ''Εφ' όσον εποιήσατε ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε'' (Ματθ. 25,40). Να ξέρεις πως η ελεημοσύνη σου δεν είναι τίποτα, μπροστά στην αξία του ανθρώπου, που είναι παιδί του Θεού. Η ελεημοσύνη σου, δεν είναι παρά πηλός. Και βέβαια κάθε υλική ελεημοσύνη, πρέπει να συνοδεύεται και από πνευματική. Αυτό σημαίνει, πως την ώρα που δίνεις ελεημοσύνη, η συμπεριφορά σου προς τον επαίτη πρέπει να είναι ευγενική, αδελφική, ανοιχτόκαρδη και στοργική, για να μην χάσεις τον μισθό σου. Μην αφήσεις να καταλάβει πως του κάνεις χάρη, μην φανείς υπερήφανος.
Είναι πολύ καλύτερα, να ανοίξει κανείς το χέρι του σε κάποιον ανάξιο, παρά να στερήσει την ελεημοσύνη του από εκείνον, που την έχει ανάγκη, από φόβο να μην απατηθεί.
Όταν επαινείς τον ευλαβή γείτονά σου, είναι σαν να υμνείς τον Θεό. Αν του κάνεις καλό, το καλό γυρίζει σε σένα, γιατί όλοι μας είμαστε ένα σώμα. Όταν κάνεις καλό στον πλησίον σου, κάνεις τον Θεό οφειλέτη σου, γιατί ο πλησίον σου είναι εικόνα του Θεού. Κάνοντας καλό σε έναν Χριστιανό, κάνεις το Χριστό οφειλέτη σου, γιατί οι Χριστιανοί είναι το σώμα Του, τα μέλη Του.
Τα εμπόδια που θα συναντήσεις στη στενή και τεθλιμμένη οδό είναι πολλά. Θέλεις να προσευχηθείς; Ο εχθρός σε πιέζει τόσο πνευματικά, όσο και σωματικά. Έχεις υποχρέωση να γράψεις ένα κήρυγμα; Σε κυνηγάει η οκνηρία. Η κατάθλθψη βρίσκεται παντού. Όσο πιο ιερό το λειτούργημα, τόσο πιο δριμεία και άγρια είναι η επίθεση του εχθρού.
Αν κάποιος από καλοσύνη του σε εγκωμιάσει, μην λογαριάσεις πως σου αξίζει αυτό, λόγω της αρετής σου. Να προσευχηθείς στον Θεό γι' αυτόν, ώστε Εκείνος να τον ανταμείψει για την καλοσύνη του και να του χαρίσει κάθε αρετή. Και να ομολογήσεις, πως εσύ δεν είσαι παρά ο μεγαλύτερος αμαρτωλός. Και αυτό όχι από ταπεινολογία, αλλά επειδή έτσι ακριβώς έχουν τα πράγματα. Γιατί εσύ μόνο ξέρεις τις πονηρές σου πράξεις και την κακή σου προαίρεση...
Φρόντιζε να μην παραβείς καμμία από τις Θείες εντολές. Κάθε παραβίασή τους, καταστρέφει την ομοιότητά σου με τον Θεό και σε κάνει όμοιο με το Κακοποιό Πνεύμα. Όσο περισσότερο παραβαίνεις τις εντολές του Θεού, τόσο περισσότερο θα μοιάζεις τον διάβολο.
Άρχισε να τηρείς τις μικρές εντολές και σύντομα θα τηρείς και τις μεγάλες. Παντού τα μικρά πράγματα, οδηγούν στα μεγάλα. Να ξεκινήσειις με την τήρηση της νηστείας, την Τετάρτη και την Παρασκευή ή με την δέκατη εντολή, που έχει σχέση με τις επιθυμίες και θα φτάσεις να τηρείς όλες τις εντολές...
Ω Κύριε, τί γλυκό που είναι να ακολουθούμε τις εντολές Σου και τί ελαφρύς αληθινά, που είναι ο ζυγός Σου...!
''Ο γαρ ζυγός μου χρηστός και το φορτίον μου ελαφρόν έστιν'' (Ματθ. 11,30). Οι εντολές του Χριστού είναι ελαφρές, εύκολες. Ο ζυγός του διαβόλου είναι κακός, το φορτίο του βαρύ. Τί παρατηρούμε όμως; Παραβαίνουμε τις εντολές του Κυρίου και τηρούμε εκείνες του διαβόλου. Τί ταλαίπωροι και ελεεινοί είμαστε!
Κάνε τον κόπο να περάσεις έστω και μία μοναδική ημέρα της ζωής σου, σύμφωνα με τις Εντολές του Θεού. Θα διαπιστώσεις μόνος σου, θα το νιώσεις με την καρδιά σου, πόσο όμορφο είναι να εκπληρώνεις το Θέλημά Του! Το Θέλημα του Θεού, είναι η ζωή μας...!!!
Στην εκπαίδευση είναι πάρα πολύ επικίνδυνο, να δίνουμε προσοχή μόνο στην ανάπτυξη της διάνοιας και στη γνώση και να αγνοούμε την καρδιά. Πάνω από όλα πρέπει να προσέξουμε την καρδιά, γιατί καρδιά ίσον ζωή, αλλά ζωή που την έχει φθείρει η αμαρτία. Πρέπει οπωσδήποτε να καθαρίσουμε την πηγή αυτή της ζωής, να ανάψουμε εκεί την φλόγα της αγνής ζωής, ώστε να ζεσταθεί χωρίς να καεί. Πρέπει να ελέγχουμε δια βίου, όλες τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τις ροπές μας. Η κοινωνία είναι διεφθαρμένη, ακριβώς επειδή δεν έχει Χριστιανική παιδεία.
Η πηγή κάθε αληθινής χαράς, κάθε αληθινής ειρήνης, βρίσκεται στην Εκκλησία. Εκεί ενισχυόμαστε στην αρετή. Εκεί η Χάρις του Θεού, μας απαλλάσσει από την αμαρτία. Υπόσχονται πολλά και οι τόποι της κοσμικής χαράς, όπως τα άσεμνα θεάματα και τα κέντρα διασκεδάσεων. Αλλά ό,τι προσφέρουν, ούτε από μακριά δεν μπορεί να συγκριθεί, με αυτό που μας χαρίζει ο Εκκλησιασμός... Η Εκκλησία αναπαύει την ανθρώπινη ψυχή, όπως η μητέρα αναπαύει το παιδί στα γόνατά της. Πόσο θα έπρεπε να αγαπάμε την Εκκλησία!
Στην Εκκλησία ελευθερωνόμαστε από την γοητεία του κόσμου και από την μέθη των παθών και των εγκοσμίων επιθυμιών. Εκεί φωτιζόμαστε, αγιαζόμαστε, καθαριζόμαστε από τις αμαρτίες μας, εγγιζουμε τιν Θεό, ενωνόμαστε μαζί Του. Πόσο πρέπει να αγαπάμε και να ευλαβούμαστε τον ναό του Θεού! Πόσο τον αγαπούσαν οι Άγιοι του Θεού...
Πολλοί ενώ πηγαίνουν ευχάριστα σε θέατρα, στην Εκκλησία δυσκολεύονται! Γιατί στα θέατρα ο άνθρωπος δεν προκαλεί τον διάβολο, απεναντίας τον ευχαριστεί! Οπότε ο διάβολος, δεν ενοχλεί πια τον άνθρωπο. Είναι ευχαριστημένος, γιατί τίποτε εκεί μέσα δεν θυμίζει το Θεό! Ενώ στην Εκκλησία τα πάντα μιλάνε για Θεό. Τα πάντα εμπνέουν φόβο Θεού! Και έτσι ο διάβολος, κάνει τον άνθρωπο να μην βλέπει την ώρα, που θα βγει από την Εκκλησία! Το κακό θέατρο και η Εκκλησία είναι αντίθετοι κόσμοι. Το ένα είναι ναός του κόσμου, το άλλο ναός του Θεού! Το ένα είναι σπίτι του διαβόλου, το άλλο είναι σπίτι του Κυρίου.
Η πηγή κάθε αληθινής χαράς, κάθε αληθινής ειρήνης, βρίσκεται στην Εκκλησία. Εκεί ενισχυόμαστε στην αρετή. Εκεί η Χάρις του Θεού, μας απαλλάσσει από την αμαρτία. Υπόσχονται πολλά και οι τόποι της κοσμικής χαράς, όπως τα άσεμνα θεάματα και τα κέντρα διασκεδάσεων. Αλλά ό,τι προσφέρουν, ούτε από μακριά δεν μπορεί να συγκριθεί, με αυτό που μας χαρίζει ο Εκκλησιασμός... Η Εκκλησία αναπαύει την ανθρώπινη ψυχή, όπως η μητέρα αναπαύει το παιδί στα γόνατά της. Πόσο θα έπρεπε να αγαπάμε την Εκκλησία!
Στην Εκκλησία ελευθερωνόμαστε από την γοητεία του κόσμου και από την μέθη των παθών και των εγκοσμίων επιθυμιών. Εκεί φωτιζόμαστε, αγιαζόμαστε, καθαριζόμαστε από τις αμαρτίες μας, εγγιζουμε τιν Θεό, ενωνόμαστε μαζί Του. Πόσο πρέπει να αγαπάμε και να ευλαβούμαστε τον ναό του Θεού! Πόσο τον αγαπούσαν οι Άγιοι του Θεού...
Ειρήνη είναι η ακεραιότητα και η υγεία της ψυχής. Το να χάνεις την ειρήνη σου, σημαίνει να χάσεις την πνευματική σου υγεία.
Η προσκόλλησή μας στα εγκόσμια πράγματα, έχει σαν άμεσο αποτέλεσμα, την ψυχρότητα μας προς τον Θεό, τον πλησίον και το έργο της σωτηρίας μας. Γι' αυτό είναι καλό να είμαστε τελείως αδιάφοροι στα εγκόσμια, από κάθε φθαρτό, μάταιο και παροδικό αγαθό αυτού του κόσμου.
Όλη η πανουργία του διαβόλου συνίσταται, στο να υποκινεί τους ανθρώπους στην αγάπη για τον κόσμο και τα εγκόσμια, δηλαδή στην ματαιοδοξία, στα πλούτη, στη δόξα, στις τιμές και τις επίγειες απολαύσεις, ώστε να απομακρυνθούν οπό τον Θεό, να περιφρονήσουν την ψυχή και τις ανάγκες της και να μην σκέφτονται την αιωνιότητα, τον Θεό και την ένωση μαζί Του.
Η προσκόλληση στον κόσμο, είναι μία απάτη του πονηρού, είναι το δικό του πνεύμα. Ο διάβολος μας διδάσκει, να επιθυμούμε τα επίγεια αγαθά και προσπαθεί να περιορίσει την αισθησιακή καρδιά μας σε αυτά, τα οποία είναι αντίθετα από την διδασκαλία του Σωτήρα μας. Μας δελεάζει με τα πλούτη, τις τιμές, τα πολυτελή ρούχα και τις διάφορες διασκεδάσεις, να αναζητάμε την ευτυχία σε αυτά.
Μην βιάζεσαι. Να μιλάς και να ενεργείς ήρεμα. Θα τα καταφέρεις. Ο εχθρός είναι που βιάζεται και μας ταράζει.
Γιατί ο Θεός δεν έφτιαξε τον κόσμο μονομιάς, αλλά σε 6 μέρες; Για να μας διδάξει, ότι και εμείς οφείλουμε να μην είμαστε βιαστικοί στα έργα μας, αλλά να προχωρούμε βαθμιαία και με σύνεση. Αν για παράδειγμα προσεύχεσαι, μην τρέχει η γλώσσα σου. Αν μελετάς το Ευαγγέλιο, μη σπεύδεις στο διάβασμα, αλλά συγκέντρωσε την προσοχή σου, σε κάθε λεπτομέρεια του ιερού κειμένου. Αν φτιάχνεις κάτι το υλικό, φτιάχνε το με αβίαστο τρόπο. Με τη δημιουργία του κόσμου σε 6 μέρες, ο Κύριος μας δίνει ένα παράδειγμα. Ας το ακολουθήσουμε...
Δυστυχισμένος είναι εκείνος, που διαρκώς βιάζεται. Με την βιασύνη του, θα συναντήσει χιλιάδες εμπόδια στο δρόμο του, πλήθος δυσάρεστες εσωτερικές στενοχώριες, μυριάδες αιτίες για να εκνευριστεί.
Αγάπα τον πλησίον σου, σαν τον εαυτόν σου. Γιατί αγαπώντας τον σαν τον εαυτόν σου, αγαπάς τον εαυτόν σου, ενώ μισώντας τον πλησίον σου, είναι σαν να μισείς την ίδια σου την ψυχή.
Όσο πιο αγνή είναι μια καρδιά, τόσο πιο μεγάλη και ανοιχτή είναι και βρίσκει ευκολότερο χώρο για να βάλει περισσότερους μέσα. Όσο πιο αμαρτωλή είναι, τόσο περισσότερο σφίγγεται, κλείνει και έτσι μόνο λίγους μπορεί να χωρέσει.
Γιατί δεν έχουμε αρκετή αγάπη μέσα μας; Επειδή αγαπάμε υπερβολικά την σάρκα μας και κοντά της κάθε σαρκικό, υλικό και επίγειο.
Πόσο σκοτεινιασμένη είναι η διάνοιά μας, μπροστά στην εκλογή ανάμεσα στο φθαρτό και το άφθαρτο! Τι άσοφοι είμαστε, όταν εκτιμούμε τα γήινα φθαρτά αγαθά ως σπουδαία και περιφρονούμε τα αιώνια και άφθαρτα αγαθά... Η προσκόλληση στα επίγεια αγαθά είναι ειδωλολατρεία.
Όσο ένας άνθρωπος παραδίδεται στις αισθήσεις του, τόσο περισσότερο γίνεται σαρκικός, απομακρύνοντας τον εαυτόν του από το Άγιο Πνεύμα, το Οποίο δεν μπορεί να κατοικεί σε καρδιές με σαρκικό φρόνημα. Οι άνθρωποι αυτοί, αλίμονο, δεν αισθάνονται την έλλειψη του Αγίου Πνεύματος. Συμβαίνει σ' αυτούς, ό,τι και στον εκ γενετής τυφλό, που δεν έχει συνείδηση, τί πολύτιμο πράγμα του λείπει, το φως του ηλίου! Οι άνθρωποι αυτοί δεν έχουν στην καρδιά τους ούτε πίστη, ούτε αγάπη, ούτε το πνεύμα της προσευχής, ούτε κοινωνία με την Εκκλησία. Θεέ μου, τί κίνδυνοι με περιβάλλουν στη ζωή μου! Όταν υποχωρώ στις απαιτήσεις της σαρκός, γίνομαι ο χειρότερος εχθρός του εαυτού μου.
/
13

Βλέπετε 34 - 66 από τα 419 αποτελέσματα