Περί...

Loading...
Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Αν για κάθε έργο δεν επικαλούμαστε τον Θεό και δεν έχουμε την συνέργιά Του, δίνουμε είσοδο στον πονηρό. Και η είσοδος αυτή του πονηρού, όχι μόνο αχρειώνει την διαγωγή μας, αλλά και οδηγεί σε απαίσιο τέλος.
Στην Εκκλησία του Χριστού ανήκουν όσοι ακολουθούν την αλήθεια. Όσοι δεν ακολουθούν την αλήθεια, αυτοί δεν ανήκουν στην Εκκλησία.
Αυτή είναι η αληθινή εγκράτεια: Οι επιθυμίες μας να περισφίγγονται και να μαζεύονται τα πάθη της κοιλίας.
Όσο γνωρίζεις πιο καλά, τόσο αγαπάς πιο πολύ. Και όσο πιο πολύ αγαπάς, τόσο πιο πολύ γνωρίζεις.
Όπως ακριβώς ό,τι σπείρει κανείς στην καλλιεργούμενη γη, αυτό και θα θερίσει, έτσι και στην ψυχή, όποιες συνήθειες σ' αυτήν εμπνεύσεις, αυτές και θα απολαύσει.
Η ψυχή ομοιάζει με λυχνάρι, που έχει ως έλαιο την αγαθοεργία, αντί για φυτίλι φέρει την αγάπη, πάνω στην οποία επαναπαύεται, αντί για φως, η Χάρις του Αγίου Πνεύματος. Όταν εξαφανιστεί τούτο το έλαιο, δηλαδή η αγαθοεργία, αναγκαστικά η αγάπη που ενυπάρχει στην ψυχή, αντί για φυτίλι ψυχραίνεται και έτσι το φως της κηδεμονίας της Χάριτος του Θεού απομακρύνεται από τους ανθρώπους, που απέφυγαν την αρετή και φυγάδευσαν την αγάπη.
Ό,τι έγινε ο Κύριος, για εμάς έγινε και όποιον βίο έζησε, για εμάς τον έζησε, αποδεικνύοντάς μας δρόμο που επαναφέρει στην αληθινή Ζωή. Και όσα έπαθε με τη σάρκα, για εμάς τα έπαθε, για να θεραπεύσει τα πάθη μας και για τις δικές μας αμαρτίες οδηγήθηκε σε θάνατο και για εμάς Αναστήθηκε και Αναλήφθηκε, προετοιμάζοντας σε εμάς την Ανάσταση και Ανάληψη σε άπειρους αιώνες.
Χριστιανός δεν είναι αυτός που έμαθε πολλά για τον Χριστό, αλλά αυτός που έπαθε πολλά για τον Χριστό.
Η κατά Θεό λύπη προκαλεί οριστική μετάνοια για την σωτηρία· και όποιος σπείρει την ικεσία με δάκρυα θα θερίσει με αγαλλίαση την άφεση.
Η φιλαργυρία είναι αιτία όλων των κακών, της αισχροκέρδειας, της τσιγγουνιάς, της αστοργίας, της απιστίας, της μισανθρωπίας, της αρπαγής, της αδικίας, της πλεονεξίας, του τόκου, του δόλου, του ψεύδους, της επιορκίας και όλων των ομοίων μ' αυτά. Εξαιτίας της φιλαργυρίας γίνονται ιεροσυλίες, λωποδυσίες και κάθε είδος κλοπής· Εξαιτίας της φιλαργυρίας πρόδωσε κανείς την πατρίδα του και πριν από όλα, ο καθένας προδίδει την ψυχή του...
Ο φθόνος είναι πατέρας όχι του μίσους μόνο, αλλά και του φόνου, τον οποίο επέφερε σε εμάς αναμιγνύοντάς τον με δόλο, ο δολερός και αληθινά μισάνθρωπος όφις (διάβολος). Διότι καταλήφθηκε από ''έρωτα'', για καταστροφή του πλασθέντος κατ' εικόνα και ομοίωση Θεού ανθρώπου.
Η φαντασία της ψυχής στό λογικό ον, είναι στο σύνορο μεταξύ νου και αισθήσεως. Αυτές λοιπόν τις εικόνες που παραλαμβάνει η φαντασία από τις αισθήσεις, ως χωρισμένες πια από τα σώματα και ήδη ασώματες, τις βλέπει και τις στριφογυρίζει ο νους και παράγει διαφόρων ειδών λογισμούς, καθώς διαλογίζεται και αναλογίζεται και συλλογίζεται με πολλούς τρόπους, με εμπάθεια ή με απάθεια ή με μια μέση κατάσταση, με πλάνη ή χωρίς πλάνη. Και απ' αυτό γεννιούνται οι περισσότερες αρετές και κακίες, ορθές απόψεις και κακοδοξίες.
Πολλοί κατηγορούν τον Αδάμ, πόσο εύκολα πείσθηκε στη συμβουλή του πονηρού και αθέτησε την Θεϊκή εντολή και προξένησε έτσι σε εμάς το θάνατο. Αλλά δεν είναι το ίδιο να θελήσει κανείς, χωρίς να ξέρει, να γευθεί ένα φαρμακερό χόρτο, με το να θέλει να τρώει από αυτό, ενώ έμαθε από τη δοκιμή ότι είναι θανάσιμο. Εκείνος που παίρνει το δηλητήριο ενώ έχει πείρα και έτσι φέρνει ελεεινά το θάνατο στον εαυτό του, είναι περισσότερο αξιοκατηγόρητος από εκείνον που κάνει και παθαίνει τούτο επειδή δεν ξέρει. Γι' αυτό και ο καθένας από εμάς, είναι περισσότερο από τον Αδάμ άξιος κατηγορίας και καταδίκης...
Μόνο ο ταπεινός ασχολείται με τον εαυτόν του.
Ο υπερήφανος ασχολείται με τους άλλους.
Ίσως πολλοί από τους ανθρώπους, κατηγορούν τον Αδάμ, πως πολύ εύκολα πείσθηκε στον πονηρό σύμβουλο, και παράκουσε την Θεϊκή εντολή, και με την παρακοή του αυτή, μας προξένησε το θάνατο. Δεν είναι όμως το ίδιο, να θελήσει κανείς να δοκιμάσει κάποιο θανατηφόρο βοτάνι, πριν λάβει πείρα, και το να ποθεί να φάγει απ' αυτό, αφού με την πείρα έμαθε ότι είναι θανατηφόρο. Γιατί, εκείνος που ρουφάει από το δηλητήριο και προξενεί στον εαυτό του τον θάνατο, ενώ γνωρίζει πως είναι θανατηφόρο, είναι άξιος μεγαλύτερης κατηγορίας από τον άνθρωπο, που πίνει το δηλητήριο, χωρίς να γνωρίζει τα αποτελέσματά του. Ο Αδάμ παρέβηκε την συμβουλή και εντολή του αγαθού, αφού ξεγελάσθηκε από τον πονηρό σατανά, χωρίς να έχει εμπειρία του κακού. Εμείς όμως οι σημερινοί άνθρωποι, παρακούμε τις εντολές του Θεού και υπακούμε στις εντολές του πονηρού, ενώ γνωρίζουμε το κακό αποτέλεσμα και τις τιμωρίες που μας περιμένουν. Γι' αυτό και ο καθένας από μας είναι πολύ περισσότερο άξιος, να κατηγορηθεί και να τιμωρηθεί από το Θεό, παρά ο προπάτοράς μας Αδάμ.
Όταν καλλιεργούμε την προσευχή, χρειαζόμαστε οπωσδήποτε τον σωματικό πόνο που προξενεί η νηστεία, η αγρυπνία και τα παρόμοια.
Να πείθεστε και να υπακούετε στους πνευματικούς σας πατέρες, διότι αυτοί αγρυπνούν για τις ψυχές σας, σαν άνθρωποι που θα δώσουν λόγο για εσάς. Να συμβουλεύεσαι και να υπακούς μέχρι τέλους στους πνευματικούς σου πατέρες, για να σωθεί η ψυχή σου και να γίνεις κληρονόμος των αιωνίων και αφθάρτων αγαθών. Γι' αυτό θα υπακούσεις σ αυτούς, χωρίς καμιά αντιλογία, για να μην χαθεί η ψυχή σου.
Μόνο ο Ιωάννης από τους Αποστόλους καλείται παρθένος, διότι, όπως φαίνεται, μόνος αυτός φύλαξε σ' όλο του τον βίο παρθένα και τα δύο και την ψυχή και το σώμα και το νου και την αίσθηση. Την μεν παρθενία του σώματος βέβαια, λίγοι μεν την κράτησαν, την γνωρίζουν δε σχεδόν όλοι. Της ψυχής όμως ακριβής παρθενία, είναι η προς κάθε κακία ασυμβίβαστη γνώμη. Ώστε με το προσωνύμιο τούτο προσμαρτυρείται στον Ιωάννη, η σχεδόν αναμαρτησία. Γι' αυτό και έγινε αγαπημένος στον μόνο εκ φύσεως αναμάρτητο Χριστό και τούτο το επώνυμο μόνο αυτός από όλους το απέκτησε.
Όπως όταν τοποθετήσεις κάτι εύοσμο πάνω στους πυρωμένους άνθρακες, προσελκύεις και συγκρατείς τους διερχομένους, εάν όμως τοποθετήσεις κάτι βαρύ στην όσφρηση και δύσοσμο, τους απωθείς και τους απομακρύνεις, έτσι συμβαίνει και στην διάνοια· εάν μεν έχεις μέσα σου ιερά μελέτη και ενδιαφέρον, καθιστάς τον εαυτόν σου άξιο Θείας επισκέψεως, διότι αυτά τα οσφραίνεται ο Κύριος σαν οσμή ευωδίας. Εάν όμως τρέφεις μέσα σου πονηρούς και ρυπαρούς και γηΐνους λογισμούς, απομακρύνεσαι από την Θείαν επιστασία, αφού κατέστησες τον εαυτόν σου άξιο της αποστροφής, αλίμονο, του Θεού.
Η νηστεία για τον Χριστιανό είναι μια εκούσια στέρηση της τροφής, που αποβλέπει στο να τον εξασκήσει, στην επιβολή πάνω στον εαυτόν του. Γιατί αυτός που επιβάλλεται στο φαγητό, μπορεί εύκολα να επιβληθεί και σε οποιαδήποτε επιθυμία του. Η στέρηση αυτή, είναι φυσικό να προξενεί κάποιο πόνο. Ωστόσο ο πόνος μεταβάλλεται σε χαρά, με την σκέψη πως κατεργάζεται την λύτρωσή του από τα πάθη και την αθάνατη ζωή στους Ουρανούς.
Αν δεν μπορούμε να βλέπουμε τον Κύριο και με τους οφθαλμούς του σώματος, μπορούμε όμως να Τον βλέπουμε διαρκώς με τα μάτια της διανοίας, αν είμαστε σε πνευματική εγρήγορση. Μπορούμε μάλιστα, όχι απλώς να Τον βλέπουμε, αλλά και να καρπωνόμαστε μεγάλα αγαθά. Διότι αυτή η θέα είναι αναίρεση κάθε αμαρτίας, καθαίρεση κάθε πονηρού πράγματος, απομάκρυνση κάθε κακού. Αυτή η θέα είναι ποιητική κάθε αρετής, γεννητική καθαρότητος και απαθείας, παρεκτική αιωνίου ζωής και ατελείωτης βασιλείας.
Εκείνος που μετανοεί στην αρχή της αμαρτίας, δεν φτάνει στο τέλος της. Ενώ εκείνος που δεν αισθάνεται τα μικρά, θα πέσει και στα μεγάλα.
Ιδιαιτέρως την ημέρα της Κυριακής, θα φέρεις στη μνήμη σου την μέλλουσα ζωή. Θα μελετήσεις όλες τις εντολές και τις διατάξεις του Κυρίου. Θα εξετάσεις τον εαυτόν σου, μην τυχόν έχεις παραβεί ή παρέλειψες τίποτε. Θα τον διορθώσεις σε όλα. Επίσης, την ημέρα αυτή, θα συχνάζεις στον ναό του Θεού και θα περιμένεις στις ιερές συνάξεις και θα Κοινωνείς με ειλικρινή πίστη και ακατάκριτη συνείδηση το Άγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού. Θα βάλεις έτσι αρχή μιας αγιότερης ζωής. Θα ετοιμάσεις τον εαυτόν σου, να υποδεχθεί τα μέλλοντα αγαθά.
Όπως ακριβώς από την άνεση και την τρυφή και την καλοπέραση, προέρχεται η αναλγησία, η πώρωση και η σκληρότητα της καρδιάς, έτσι από την εγκράτεια και από την προσεκτική δίαιτα, προέρχεται η συντριβή της καρδιάς και η κατάνυξη, που αποτρέπει κάθε πικρία και χορηγεί την γλυκειά ιλαρότητα.
Το μόνο, το οποίο αδυνατεί να πράξει ο παντοδύναμος Θεός, είναι να ενωθεί με τον ακάθαρτο άνθρωπο.
Η αγάπη προς τον Θεό είναι ρίζα και αρχή κάθε αρετής, ενώ η αγάπη προς τον κόσμο είναι πρόξενος κάθε κακίας. Γι' αυτό και είναι αντίθετες μεταξύ τους αυτές οι δύο και φθείρονται η μία από την άλλη. Η μεν αγάπη προς τον κόσμο αιτία γίνεται η προς το σώμα μας αγάπη, καθότι τον κόσμο τον αγαπούμε εξαιτίας του σώματος και της ευπάθειας σχετικά μ' αυτό, ενώ η αγάπη προς τον Θεό αιτία γίνεται η αγάπη προς την ψυχή μας, καθότι ο καθένας μας αγαπά τον Θεό για την ψυχή του και την άνεση και την ευημερία κατά τον μέλλοντα αιώνα.
Εκείνος που αγαπά τον εαυτόν του, δεν μπορεί να αγαπά το Θεό. Εκείνος που δεν αγαπά τον εαυτόν του, εξαιτίας του υπερβολικού πλούτου της αγάπης του Θεού, αυτός αγαπά το Θεό. Ο άνθρωπος αυτός, δεν ζητεί ποτέ τη δική του δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Γιατί εκείνος που αγαπά τον εαυτό του, ζητεί τη δική του δόξα, ενώ εκείνος που αγαπά το Θεό, αγαπά την δόξα του Δημιουργού του. Είναι ιδίωμα της ψυχής που έχει πνευματική αίσθηση και αγαπά το Θεό, το να ζητεί πάντοτε την δόξα του Θεού σε όλες τις εντολές που πράττει και να ευχαριστείται στην δική της ταπείνωση. Γιατί στο Θεό πρέπει η δόξα για τη μεγαλοσύνη Του, ενώ στον άνθρωπο αρμόζει η ταπείνωση με την οποία γινόμαστε οικείοι του Θεού. Ό,τι και αν κάνουμε, ας λέμε και εμείς με χαρά για τη δόξα του Θεού, εκείνο που έλεγε ο Άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής: «Εκείνος πρέπει να δοξάζεται, ενώ εμείς να μικραίνουμε» (Ιω. 3, 30).
Με άλλον τρόπο δεν μπορεί ο άνθρωπος να φυλάξει την πρώτη εντολή, δηλαδή το: ''Να αγαπήσεις το Θεό σου, με όλη σου την ψυχή...'' (Λουκ. 10,27), παρά μόνο μέσω, της νοεράς προσευχής.
Όπως ακριβώς αν κάποιος κοιτάξει προς την ακτίνα του ηλίου, αισθάνεται και τα αιωρούμενα στον αέρα άτομα, έστω και αν δεν είναι αυτός ο σκοπός του, έτσι και εκείνοι που έρχονται καθαρά σε επαφή με τις Θείες ακτίνες, στις οποίες υπάρχει φύση η αποκάλυψη των πάντων, όχι μόνο των όντων και των γενομένων, αλλά και εκείνων που πρόκειται να συμβούν και λαμβάνουν γνώση αυτών παρεπιπτόντως, κατά την αναλογία της καθαρότητάς τους.
Εκείνος που θεωρεί τον εαυτόν του ως κάτι μεγάλο και αυτό μάλιστα μπροστά στον Θεό, τον εγκαταλείπει ο Θεός, γιατί δεν έχει ανάγκη από την βοήθεια Του. Εκείνος όμως που θεωρεί τον εαυτόν του, ότι δεν είναι τίποτε και γι' αυτό αποβλέπει στο έλεος και την ευσπλαχνία του Θεού, κατά δίκαιο λόγο, αξιώνεται της συμπάθειας, της βοήθειας και της Χάρης του Θεού.
Όπως ο διαχωρισμός της ψυχής από το σώμα σημαίνει τον θάνατο του σώματος, έτσι και ο αποχωρισμός του Θεού από την ψυχή, σημαίνει τον θάνατο της ψυχής.
Θάνατος φρικτός, που είναι ο κυρίως θάνατος, είναι το διαζύγιο της ψυχής από τη Θεία Χάρη και η ένωσή της με την αμαρτία. Όποιος φυλαχτεί από τον θάνατο της ψυχής, δεν φοβάται το θάνατο του σώματος, όταν αυτός έρθει, γιατί έχει ένοικον την όντως ζωή, τον Χριστό, ο Οποίος δεν εγκαταλείπει το σώμα, έστω και αν αυτό χωριστεί από την ψυχή.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 40 αποτελέσματα