Περί...

Loading...
Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Δεν ελεεί λιγότερο το φτωχό εκείνος, που τον συμπονάει με όλη του την καρδιά, από εκείνον που του δίνει χρήματα, γιατί ο δεύτερος του προσφέρει υλικά πράγματα, ενώ ο πρώτος, την ίδια του την ψυχή.
Από τη φιλαργυρία, γεννιούνται άλλα 7 κακά.

Το πρώτο είναι η ασπλαχνία, δηλ. η σκληροκαρδία, που σε κάνει ν' αδιαφορείς για τη δυστυχία του συνανθρώπου σου.
Το δεύτερο είναι η ταραχή του νου, που γεννιέται από το φόβο του φιλάργυρου μήπως χάσει τον πλούτο του και από την επιθυμία του, να τον αυξήσει­.
Το τρίτο είναι η βία, το ότι δηλαδή ο φιλάργυρος φτάνει κάποτε ακόμα και στη χρήση βίαιων μέσων για ν' αρπάξει ξένα αγαθά.
Το τέταρτο είναι το ψεύδος.
Το πέμπτο η επιορκία.
Και το έκτο ο δόλος, τα οποία αναγκάζεται συχνά να χρησιμοποιήσει, θέλοντας να ικανοποιήσει την άλογη δί­ψα του για χρήμα.
Το έβδομο, τέλος, είναι η προδοσία, το να βλάψει δηλ. ή και να θανατώσει τον ευεργέτη του, όπως έκανε ο Ιούδας στον Κύριό μας.
Η υπερηφάνεια είναι η βασίλισσα όλων των αμαρτιών και μόλις νικήσει τον άνθρωπο και αιχμαλωτίσει την καρδιά του, τον παραδίδει στην εξουσία των στρατηγών της, για να τον θανατώσουν.
Όπως η ταπείνωση είναι σημείο των εκλεκτών του Θεού, που πρόκειται να απολαύσουν την Ουράνια Βασιλεία, έτσι και η υπερηφάνεια είναι αψευδής μαρτυρία των κολασμένων, γιατί έτσι θα ταπεινωθούν στον άδη και θα τιμωρούνται αιώνια.
Αν δεν συγχωρούμε από την καρδιά μας, τότε και η μετάνοιά μας για τα δικά μας αμαρτήματα δεν γίνεται δεκτή από τον Θεό.
Είναι, μεγάλη αρετή, να μην πιστεύει κανείς στα όνειρα. Διότι τα όνειρα δεν είναι τίποτα άλλο, ως επί το πλείστον, είδωλα και εικόνες διαφόρων σκέψεων, που στριφογυρίζουν στο μυαλό μας ή προέρχονται από τον διάβολο που μας εμπαίζει και μας εξαπατά.
Εάν, εμφανιστεί ο Ίδιος ο Κύριος και από τον φόβο, μήπως είναι ο σατανάς - αφού μετασχηματίζεται σε Άγγελο φωτός - να του πούμε: "Ύπαγε οπίσω μου σατανά", ο Κύριος τότε δεν θα οργιστεί αλλά αντιθέτως θα ευχαριστεί, διότι ξέρει ότι αυτό το κάνουμε, για να προφυλαχτούμε από τις πλεκτάνες του διαβόλου.
Η κατάνυξη εμφανίζεται με πολλές μορφές (πνευματικής) ωραιότητας. Γι' αυτό και ο "Ιερεμίας λέει: «Διαμερισμός υδάτων κατήγαγεν ο οφθαλμός μου» (Ιερ. 3,47). Δύο είναι τα σπουδαιότερα είδη της κατανύξεως: Όταν η ψυχή διψάσει το Θεό, αισθάνεται κατάνυξη πρώτα από το φόβο και έπειτα (κατάνυξη) από τον πόθο. Πρώτα δηλαδή λιώνει τον εαυτό της με τα δάκρυα, καθώς θυμάται τις αμαρτίες της, και νιώθει φόβο, μήπως εξαιτίας τους ριχθεί στην αιώνια κόλαση. Και αφού ταλαιπωρηθεί πολύ από τη λύπη, τότε η δειλία παύει και μέσα στην ψυχή γεννιέται θάρρος και κάποια βεβαιότητα για τη συγχώρηση. Στο έξης η ψυχή θερμαίνεται από τον πόθο της ουράνιας χαράς και αυτή που πρώτα έκλαιγε από το φόβο της καταδίκης, αρχίζει ύστερα να κλαίει πάλι πικρά, επειδή βρίσκεται ακόμα μακριά από τη Βασιλεία των Ουρανών. Γιατί, αφού καθαρθεί ο νους, βλέπει πια καθαρά ποιοί είναι οι χοροί των αγγέλων και ποιά η κοινωνία τους, ποιά είναι η λαμπρότητα και η μεγαλοσύνη των μακαρίων πνευμάτων και ποιά η θεωρία αυτού του ίδιου του Θεού.
Χάρη στη φιλανθρωπία του Θεού, συμβαίνει και τούτο σε πολλούς δικαίους: να βλέπουν στα τελευταία τους οπτασίες ορισμένων Αγίων, ώστε να μη φοβηθούν με την απόφαση του θανάτου τους, αλλά να λυθούν από το δεσμό της σάρκας χωρίς λύπη και φόβο, καθώς φανερώνεται στην ψυχή τους, με ποιούς Αγίους θα είναι συμμέτοχοι στον ουρανό. Αρκετές φορές μάλιστα, για παρηγοριά της ψυχής που βγαίνει, εμφανίζεται ο ίδιος ο Χριστός.
Ας υπάρχει η αγάπη, αλλά να μην εκθηλύνει, η αυστηρότητα, αλλά να μην παροξύνει, ο ζήλος αλλά να μην είναι πάνω από το μέτρο σκληρός και η συμπάθεια, αλλά όχι πέρα από το φυσιολογικό συγκαταβατική.
Είναι μεγαλύτερο θαύμα το να μεταστρέψεις τον αμαρτωλό (αμετανόητο) με το κήρυγμα του Θείου Λόγου και την συνδρομή της προσευχής, παρά να αναστήσεις τον σωματικό νεκρό. Γιατί σ' αυτόν ανασταίνεται η σάρκα, που θα πεθάνει πάλι, σε εκείνον όμως ανασταίνεται η ψυχή που θα ζήσει αιώνια.
/
1

Βλέπετε όλα τα αποτελέσματα