Περί...

Loading...
Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Όλα τα έργα μας δεν εξαρτώνται τόσο από μας, όσο από το έλεος του Θεού. Και δεν έχουν καμμιά αξία, όσο και αν εμείς τα θεωρούμε σπουδαία, αν δεν τα καταξιώσει η ευλογία και η έγκριση του Θεού.
Κοίτα παραλογισμός: Τα αναρίθμητα κακά έργα σου, δεν θέλεις σε κανέναν να τα κοινοποιήσεις. Και ένα μικρό καλό σ' όλους το λες. για να θρέψεις με τους επαίνους που θα ακούσεις, την ματαιοδοξία σου. Δεν σου είναι αρκετό, που το καλό αυτό έργο, είναι γνωστό και ευπρόσδεκτο στον Θεό; Άλλοι έκαναν πλήθος αγαθοεργιών: Σκόρπισαν την περιουσία τους στους φτωχούς, φώτισαν τον κόσμο, έσωσαν πολλές ψυχές. Και όμως δεν καυχήθηκαν για όλα αυτά. Και εσύ πού δεν έκανες κάτι σπουδαίο, κομπάζεις ασυλλόγιστα με το τίποτα;...
Καλύτερα να μην κάνεις τίποτε αξιόλογο και να είσαι γι' αυτό ταπεινός, παρά να καυχάσαι για τις όποιες επιτυχίες σου. Ο Φαρισαίος έκανε καλά έργα, αλλά όταν καυχήθηκε γι΄ αυτά καταστράφηκε. Ο τελώνης δεν έκανε τίποτε καλό, σώθηκε όμως με την ταπείνωση του.
Μην θαμπώνεσαι από τον πλούτο. Θαμπώσου από τη δόξα και την παντοδυναμία του Θεού, και στήριξε σ' Αυτόν κάθε ελπίδα σου. Μην δίνεις την καρδιά σου στο χρυσάφι. Δώσε την στον Κύριο και μη φοβάσαι ούτε γι' αυτήν τη ζωή, ούτε για την άλλη.
Μην φανερώσεις τα έργα σου, για να μην λάβεις εδώ στη γη, τον μισθό σου από τους ανθρώπους που θα σε επαινέσουν. Απόκρυψέ τα με τη σιωπή και άφησε να τα γνωρίζει μόνο ο Θεός, που θα σε αμείψει στον Ουρανό.
Σε καμμιά περίσταση να μην αυτοεπαινείσαι αλλά και να μη ζητάς τον έπαινο των άλλων. Ούτε να ζηλεύεις εκείνους, που επαινούνται από τους ανθρώπους. Αληθινά συνετός είναι εκείνος, που επαινείται από τον Θεό και δοξάζεται από τον Θεό.
Γιατί ζητάς να σε επαινέσουν οι άλλοι για ένα καλό σου έργο; Το καλό παραμένει πάντα καλό έστω και αν κανείς δεν το επαινεί. Το κακό παραμένει κακό έστω και αν κανείς δεν το κατηγορεί. Αν όλοι οι άνθρωποι σε επαινούν, τίποτε δεν θ' αποκτήσεις. Αν κανείς δεν σε επαινέσει, τίποτε δεν θα στερηθείς. Δεν κάνεις το καλό για τους ανθρώπους, μα για τον Θεό. Σου αρκεί λοιπόν του Θεού η αμοιβή.
Από τους επαίνους γεννάται η φιλαυτία, από την φιλαυτία η υπερηφάνεια και η οίηση και απ' αυτές η πλήρης από τον Θεό αποξένωση.
Απόδειξη της αγάπης σου προς Αυτόν είναι η τήρηση των εντολών Του. Αρχή της αγάπης σου είναι η τελωνική ταπείνωση. Πλήρωμα της αγάπης σου είναι η νίκη κατά των δαιμονικών παθών και η κάθαρση της καρδιάς σου. Αποτέλεσμα της αγάπης σου είναι η κατοίκηση στην καρδιά σου Εκείνου που είπε· «Μακάριοι οι καθαροί τη καρδία, ότι αυτοί τον Θεόν όψονται» (Ματθ. 5,8).
Όσο κανείς ασκείται πνευματικά, τόσο αναγνωρίζει την αδυναμία του. Και όσο αναγνωρίζει την αδυναμία του, τόσο πλουτίζει σε ταπείνωση και κατάνυξη. Και όσο αποκτά ταπείνωση και κατάνυξη, τόσο φωτίζεται η διάνοιά του και διαπιστώνει, ότι χωρίς τον Κύριο, δεν είναι τίποτα και δεν έχει τίποτα...
Χωρίς τη Χάρη του Θεού δεν είσαι τίποτα περισσότερο, από ένα ξερό καλάμι, ένα άκαρπο δέντρο, ένα άχρηστο κουρελόπανο, σκεύος αμαρτίας, δοχείο παθών. Όλα τα καλά που έχεις μέσα σου, είναι της Χάριτος του Θεού. Δικά σου είναι μόνο τα πάθη και οι αμαρτίες.
Ευφροσύνη απέραντη, γιορτή και πανηγύρι αιώνιο της ψυχής είναι η μυστική ένωσή της με τον Κύριο Ιησού Χριστό. Αδελφέ μου, "έρχου και ίδε!" (Ιωά. 1,47). Έλα και δες τον Ιησού! Έλα και δόξασε Τον! Έλα και ύμνησε τον Κύριό σου! Έλα και γονάτισε και κλάψε μπροστά στον Πλάστη σου! Έλα, προσκύνησέ Τον, αναγνώρισέ Τον, ομολόγησέ Τον! "Πρόσελθε προς αυτόν και φωτίσθητι. και το πρόσωπον σου ου μη καταισχυνθή" (Ψαλμ. 33. 6). Έλα πεινασμένε, να ευφρανθείς από την Θεία τροφή! Έλα τυφλέ, ν' απολαύσεις το Αιώνιο Φως! Έλα αιχμάλωτε, να χαρείς την ελευθερία! Έλα θνητέ, ενώσου με τον Αθάνατο, για ν' αξιωθείς της αιωνίας ζωής! Έλα πονεμένε και θλιμμένε, να νιώσεις την παντοτεινή χαρά! Έλα απελπισμένε, να βρεις την ελπίδα! Έλα ψυχρέ, να φλογιστείς σαν τη φωτιά! Έλα φτωχέ, να πλουτίσεις με τον αδαπάνητο θησαυρό! Έλα γυμνέ, να ενδυθείς αθάνατη δόξα και χιτώνα αφθαρσίας!
Ο άνθρωπος του Θεού είναι και ολιγαρκής. Πλούτος του είναι η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που τον επισκιάζει. Θησαυρός του είναι η ζωντανή παρουσία του Κυρίου γύρω του και μέσα του, που του χαρίζει την ειρήνη.
Όλοι οι Άγιοι έκλαψαν και πένθησαν πολύ, μετανοώντας για τις αμαρτίες τους και ας ήταν λιγότερες από τις δικές σου. Και ο Κύριος έκλαψε, όχι γιατί είχε ανάγκη από τα δάκρυα της μετανοίας, αλλά για να θρηνήσει την αμετανοησία και την σκληροκαρδία των ανθρώπων: "Ίδών την πόλιν (την Ιερουσαλήμ) έκλαυσεν έπ' αύτη, λέγων ότι ει έγνως και συ, και γε εν τη ήμερα σου ταύτη, τα προς ειρήνην σου! νυν δε εκρύβη από οφθαλμών σου" (Λουκ. 19. 41-42). Κλάψε, λοιπόν. Μετανόησε και προσκόμισε στον Κύριο τα δάκρυα σου, σαν μύρο μετανοίας. Το δάκρυ καθαρίζει την ψυχή και την ξεπλένει από κάθε κηλίδα, λαμπικάρει τη συνείδηση, φωτίζει τον νου, σπάζει τα δεσμά των παθών, σχίζει τα χειρόγραφα της αμαρτίας. Κλάψε και θρήνησε με μετάνοια, για να ξεπλυθείς και εσύ από τις αμαρτίες σου, για να καθαρίσεις τον ρύπο της ψυχής σου, για να θεραπευθείς από την πνευματική τύφλωση, για να πνίξεις στη θάλασσα των δακρύων τον νοητό διώκτη Φαραώ, για να σβήσεις με τους κρουνούς των ματιών σου τη φλόγα της γεένης και ν' αξιωθείς της αιωνίας ζωής εν Χριστώ Ιησού τω Κυρίω ημών.
Οι ενάρετοι δεν έχουν λύπη, που να μην μετατρέπεται σε χαρά και οι αμαρτωλοί δεν έχουν χαρά, που να μην μετατρέπεται σε λύπη.
Η πολυλογία τρέφει την κενοδοξία όπως το λάδι τη φωτιά. Η πολυλογία καλλιεργεί τη λήθη του Θεού και των αμαρτιών μας και σκορπίζει την κατάνυξη. Η πολυλογία ψυχραίνει την πνευματική θέρμη και γεννά την πνευματική οκνηρία και την ακηδία. Η πολυλογία χαλαρώνει την προσοχή και αδυνατίζει την προσευχή.
Ο λόγος του Θεού δεν συγκινεί τις καρδιές των φιλήδονων, Γιατί τ' αγκάθια του πάθους πνίγουν κάθε καλό σπόρο που πέφτει μέσα τους: "...το δε εις τας άκανθας πεσόν, ούτοι είσιν οι ακούσαντες και υπο... ηδονών του βίου πορευόμενοι συμπνίγονται και ου τελεσφορούσι" (Λουκ. 8. 14), εξηγεί ο Κύριος στην παραβολή του σπορέως.
Η φιλαργυρία είναι σημάδι τόσο ολιγοπιστίας όσο και υπερηφάνειας. Μην δένεσαι με τα χρήματα για να μην αποκοπείς από την αγάπη του Θεού. Μην είσαι φιλάργυρος, για να μην περιπέσεις σε απιστία ή σε πλάνη. Ο πιστός και ταπεινός άνθρωπος είναι πάντα ελεήμων. Γνωρίζει πως ο Θεός είναι πλούσιος, και ο πλούτος Του δεν τελειώνει ποτέ. Και ότι είναι πανάγαθος και μισθαποδότης, γι' αυτό και δεν είναι δυνατό να τον εγκαταλείψει.
Η ζήλεια και ο φθόνος είναι αιτία κάθε κακού και εχθρός κάθε καλού. Απ' αυτήν την αιτία ο Κάϊν φόνευσε τον Άβελ, ο Ησαύ θέλησε να εξοντώσει τον Ιακώβ, ο Σαούλ καταδίωξε τον Δαβίδ. Η ζήλεια και ο φθόνος τυφλώνουν τον νου, αμαυρώνουν την ψυχή, σκοτίζουν τη συνείδηση, θλίβουν τον Θεό, χαροποιούν τους δαίμονες, κλείνουν τον ουρανό, ανοίγουν την κόλαση.
Μην λειώνεις από τον φθόνο, βλέποντας άλλους να έχουν όσα, εσύ δεν έχεις. Ο δικαιοκρίτης Κύριος γνωρίζει καλύτερα από σένα, σε ποιόν θα δώσει και από ποιόν θα στερήσει, πότε θα χαρίσει και πότε θα ζητήσει, τι θα δώσει και τι θα αφαιρέσει.
Να ζηλεύεις και να μιμείσαι τον εργάτη της αρετής, τον άνθρωπο του Θεού τον χαριτωμένο από το Άγιο Πνεύμα, τον πιο ένδοξο από τους ένδοξους και τον πιο πλούσιο από τους πλουσίους, που αποταμιεύει "θησαυρούς εν ουρανώ, όπου ούτε σης ούτε βρώσις αφανίζει, και οπού κλέπται ου διορύσσουσιν ουδέ κλέπτουσιν" (Ματθ. 6. 20). Μην ζηλεύεις αυτόν που επαινούν και κολακεύουν οι άνθρωποι. Οι ανθρώπινοι έπαινοι, είναι ασταθείς και ευμετάβλητοι.
Να αποστρέφεσαι τον κορεσμό της κοιλιάς, για να μην βρεθείς δεμένος στα δεσμά των παθών. Υπομένοντας την πείνα και τη δίψα των σαρκικών ηδονών, θα χορτάσεις από την ουράνια τροφή, τα χαρίσματα του Θεού και την ατελεύτητη ευφροσύνη στη βασιλεία Του. "Ου γαρ εστίν η βασιλεία του Θεού βρώσις και πόσις, αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω" (Ρωμ. 14,17).
Η υπομονή στις δοκιμασίες είναι ένα ασφαλές μέσο για να ενωθούμε με τον Θεό. Όσο ο γογγυσμός χωρίζει από τον Θεό, τόσο η υπομονή σφυρηλατεί την ενότητά μας μαζί Του. Αν λοιπόν υπομένεις με ευγνωμοσύνη, όλες τις δοκιμασίες για χάρη Του, θα σου ανταποδώσει την αιώνια μακαριότητα. Μέσω της θλίψεως και της υπομονής, εισέρχεσαι στον χώρο της αληθινής γνώσεως και καθαρίζεσαι από το πλήθος των αμαρτιών σου. Ποιός τραυματισμένος θεράπευσε ποτέ την πληγή του, χωρίς υπομονή στον πόνο και στα θεραπευτικά μέσα του γιατρού; Ποιός μπορεί ν' ακολουθήσει πίσω από τον Χριστό χωρίς να σηκώσει στους ώμους, τον σταυρό της υπομονής; Κανένας! Θυμήσου τα Πάθη του Κυρίου και θα υπομένεις αγόγγυστα τα πάντα.
Ποιος τραυματισμένος θεράπευσε ποτέ την πληγή του χωρίς υπομονή στον πόνο και στα θεραπευτικά μέσα του γιατρού;
Ποιος μπορεί ν' ακολουθήσει πίσω από τον Χριστό, χωρίς να σηκώσει στους ώμους τον σταυρό της υπομονής;
Κανένας.

Όλοι όσοι Τον ακολούθησαν και Τον ακολουθούν, ήταν και είναι έτοιμοι ν' αντιμετωπίσουν με υπομονή τις δοκιμασίες, που οπωσδήποτε θα τους βρουν, καθώς τονίζει και ο σοφός Σειράχ: "Τέκνον, ει προσέρχη δουλεύειν Κυρίω Θεώ, ετοίμασον την ψυχήν σου εις πειρασμόν" (2,1).
Θέλεις με ειλικρίνεια να νικήσεις την υπερηφάνεια; Να τι πρέπει να κάνεις: Να αγαπήσεις τη σιωπή. Να ζεις στην αφάνεια, αποκρύπτοντας από τους ανθρώπους τα καλά έργα και τους πνευματικούς κόπους σου. Να σηκώνεις αγόγγυστα τους ελέγχους, τις ατιμίες, τις λοιδορίες και την περιφρόνηση των ανθρώπων, καθώς και τα παιδαγωγικά ραπίσματα του Θεού. Να θυμάσαι τα πολλά σου αμαρτήματα και να συντρίβεσαι γι΄ αυτά. Να μελετάς και να θαυμάζεις τα υπερφυσικά κατορθώματα των Αγίων του Θεού. Να καλλιεργείς την εσωτερική αυτομεμψία. Να αποφεύγεις τους επαίνους σαν τη φωτιά. Τέλος, να κρατάς πάντοτε στον νου σου τη μνήμη του φοβερού δικαστηρίου του Κυρίου, εκεί που όλοι οι υπερήφανοι, θα ταπεινωθούν οριστικά.
Αν πραγματικά γνώριζες τον εαυτόν σου, δεν θα ήσουν υπερήφανος. Η έλλειψη της αυτογνωσίας, σε οδηγεί στην υπερηφάνεια.
Όσες αρετές κατόρθωσες χωρίς τον νου, αυτές μόνο είναι δικές σου, αφού ο νους σου είναι δώρο του Θεού. Όσα σπουδαία πράγματα κατασκεύασες χωρίς τη χρήση των μελών του σώματός σου, αυτά μόνο οφείλονται σε σένα, αφού το σώμα σου είναι δημιούργημα του Θεού. Όσα κατορθώματα πέτυχες πριν γεννηθείς, γι' αυτά μόνο σου ανήκει έπαινος, αφού τα μετά την γέννησή σου, καθώς επίσης και αυτή την γέννηση, σου τα χάρισε ο Θεός. Λοιπόν, τί έχεις δικό σου για να υπερηφανεύεσαι;
Καυχήθηκε ο Δαβίδ για τα πλήθη του λαού του και τον είδε ν' αφανίζεται από το φοβερό θανατικό. Καυχήθηκε ο Εζεκίας για τα πλούτη του και έχασε όλους τους θησαυρούς του. Καυχήθηκε ο Ναβουχοδονόσορ για τη Βαβυλώνα του και έχασε τα λογικά του. Καλύτερα να μην κάνεις τίποτε αξιόλογο και να είσαι γι' αυτό ταπεινός, παρά να καυχάσαι για τις όποιες επιτυχίες σου. Ο Φαρισαίος έκανε καλά έργα, αλλά όταν καυχήθηκε γι' αυτά καταστράφηκε... Ο τελώνης δεν έκανε τίποτε καλό, σώθηκε όμως με την ταπείνωσή του. Διότι, όπως είπε ο Κύριος, "κατέβη ούτος δεδικαιωμένος εις τον οίκον αυτού η γαρ εκείνος" (Λουκ. 18. 14).
Η τσιγκουνιά είναι σημάδι τόσο της ολιγοπιστίας όσο και της υπερηφάνειας. Ο πιστός και ταπεινός άνθρωπος, είναι πάντα ελεήμων. Ο πιστός και ταπεινός άνθρωπος είναι πάντα ελεήμων. Γνωρίζει πως ο Θεός είναι πλούσιος, και ο πλούτος Του δεν τελειώνει ποτέ. Και ότι είναι πανάγαθος και μισθαποδότης, γι' αυτό και δεν είναι δυνατό να τον εγκαταλείψει.
Η μετάνοια, η συντριβή και το πένθος για τις αμαρτίες, είναι η αρχή της ταπεινώσεως. Και όταν βάλεις αρχή στην ταπείνωση, τη γνήσια και ειλικρινή, το πρώτο πράγμα που θα αισθανθείς, θα είναι το μίσος προς κάθε έπαινο και κάθε ανθρώπινη δόξα. Έπειτα θα εξορισθούν σταδιακά από μέσα σου, ο θυμός, η οργή, η μνησικακία, ο φθόνος και όλα τα κακά. Ύστερα θα αρχίσεις να θεωρείς τον εαυτό σου ως τον αμαρτωλότερο όλων των ανθρώπων και άξιο της κολάσεως. Αυτή η συνείδηση όμως, θα αυξάνει και θα τρέφει την ταπείνωση και έτσι όλο και περισσότερο θα προχωρείς προς την κατάκτηση της κορυφής, αυτής της Θείας αρετής.
Για να είσαι ταπεινός, κατανόησε την αδυναμία σου. Όλα είναι του Θεού. Όλα έγιναν από τον Θεό. Όλα ξεκινούν και όλα τελειώνουν στον Θεό. Όλοι οι κόποι σου χωρίς τη βοήθεια της χάριτος του Θεού είναι ιστός αράχνης. Και εσύ, σε σύγκριση με το μεγαλείο του Θεού, μια μικρή αράχνη. Ένα πλάσμα ασήμαντο. Αν μάλιστα δεν έχεις ταπείνωση, είσαι ακόμη πιο ασήμαντος, ένα μηδέν. Να θυμάσαι: Από την προκοπή σου στην ταπείνωση εξαρτάται η πρόοδός σου σε κάθε άλλη αρετή και η επιτυχία κάθε καλού έργου σου.
Τί είναι λοιπόν η ταπείνωση; Είναι, όπως είπε κάποιος Άγιος, η γνώση του εαυτού σου και της μηδαμινότητάς σου. Λένε επίσης οι Πατέρες, ότι θα διαπιστώσεις αν άρχισες ν' αποκτάς τη μακαρία ταπείνωση: αν άρχισες να κυριεύεσαι, από μόνιμο και φλογερό έρωτα της προσευχής.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 129 αποτελέσματα