Περί...

Loading...
Άγιοι Κάλλιστος και Ιγνάτιος (Οι Ξανθόπουλοι)
Βιογραφία
Κοινοποίηση
Αρχή λοιπόν κάθε εργασίας θεάρεστης είναι η επίκληση με πίστη του σωτηρίου ονόματος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Ο Ίδιος έχει πει: «Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε» (Ιωάν. 15,5).
Όσον αφορά στις γονυκλισίες, οι Πατέρες όρισαν τριακόσιες, τις οποίες οφείλουμε να κάνουμε κάθε εικοσιτετράωρο. Υπάρχουν όμως κάποιοι, που υπερβαίνουν και αυτόν τον αριθμό, ενώ μερικοί κάνουν και λιγότερες, ο καθένας κατά τη δύναμη και την προαίρεσή του. Και εσύ λοιπόν, κάνε όσες μπορείς. Βέβαια είναι μακάριος και μάλιστα πολλές φορές, εκείνος που βιάζει τον εαυτό του πάντοτε σε όλα τα έργα του Θεού. Γιατί η Βασιλεία των Ουρανών κερδίζεται με τη βία και την αρπάζουν αυτοί που βιάζουν τον εαυτό τους (Ματθ. 11, 12).
Όπως δηλαδή το καθαρό ασήμι όταν εκτεθεί στις ακτίνες του ηλίου, εκπέμπει ακτίνες και αυτό, όχι μόνο από την ίδια του τη φύση, αλλά και από την ηλιακή λάμψη, έτσι και η ψυχή, όταν καθαρθεί και γίνει λαμπρότερη από κάθε ασήμι, δέχεται ακτίνα, από την λαμπρότητα του Αγίου Πνεύματος, η οποία γίνεται δική της λαμπρότητα.
Εκείνος που ασκεί αληθινή υπακοή, πρέπει να φυλάει οπωσδήποτε τις εξής πέντε αρετές: α ) την πίστη, να έχει δηλαδή καθαρή και ειλικρινή πίστη προς τον πνευματικό του πατέρα, τόσο πολύ ώστε να νομίζει ότι βλέπει το Χριστό και ότι σ' Αυτόν υποτάσσεται, όπως λέει ο Κύριος Ιησούς: «Όποιος ακούει εσάς ακούει εμένα, και όποιος απορρίπτει εσάς απορρίπτει εμένα· κι όποιος απορρίπτει εμένα, απορρίπτει αυτόν που με απέστειλε» (Λουκ. 10,16) β ) την αλήθεια· να είναι δηλαδή αληθινός στα έργα και στους λόγους και στην ακριβή εξομολόγηση των λογισμών του γ ) να μην κάνει το δικό του θέλημα, γιατί είναι ζημιά στον υποτακτικό να κάνει το θέλημά του, αλλά πάντοτε να το κόβει θεληματικά, χωρίς δηλαδή να αναγκάζεται από τον πνευματικό του πατέρα δ ) να μην αντιλέγει και να μη φιλονεικεί καθόλου, γιατί η αντιλογία και η φιλονεικία δεν είναι των ευσεβών και ε ) η ακριβής και ειλικρινής εξομολόγηση στον γέροντα. Εκείνος που κρατά αυτή την πεντάδα των αρετών με σοφία και επιμέλεια, ας γνωρίζει χωρίς ν' αμφιβάλλει, ότι θα επιτύχει από εδώ ακόμα σαν αρραβώνα, την μακαριότητα των δικαίων.
Ο πιστός πρέπει να είναι ταπεινός απέναντι σε όλους, γιατί το να είναι ταπεινός μόνο απέναντι σε μερικούς ανθρώπους, αυτό σημαίνει ότι η ταπείνωσή του είναι ψευδής.
Το να προσεύχεται κανείς αδιάλειπτα μέσα στην καρδιά, δεν κατορθώνεται απλώς και ως έτυχε και με σύντομο και μικρό κόπο· μ' όλο που κι αυτό μπορείς να το συναντήσεις σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις κατά απόρρητη Θεία οικονομία. Αλλά για να κατορθωθεί αυτό χρειάζεται και μακρό χρονικό διάστημα και κόπο και αγώνα σωματικό και ψυχικό και βία πολλή και εντατική. Γιατί ανάλογα με το μερίδιο της δωρεάς και της Χάρης που ελπίζομε να μετάσχουμε, πρέπει να καταβάλουμε και τους αγώνες γι' αυτήν και να προσθέσομε επιπλέον ώρες.
Όπως το σώμα μας, όταν δεν έχει ψυχή, είναι νεκρό και βρωμερό, έτσι και η ψυχή αν δεν κινεί τον εαυτό της στην προσευχή, είναι νεκρή και άθλια και βρωμερή. Και ότι πρέπει να νομίζουμε πιο οδυνηρό από κάθε θάνατο τη στέρηση της προσευχής, μας διδάσκει ο μέγας Δανιήλ ο Προφήτης, που προτίμησε να καταδικαστεί σε θάνατο, παρά να στερηθεί και για μια στιγμή την προσευχή (Δαν. 6,10).
Μην αλλάζεις συνεχώς τα λόγια της προσευχής, για να μην συνηθίσει ο νους από τη συνεχή εναλλαγή και μεταφορά των λέξεων σε κάποια αστασία και μετατόπιση και μείνει αρρίζωτος και άκαρπος, όπως τα δένδρα που μετακινούνται και μεταφυτεύονται συνεχώς...
Όταν ξυπνήσεις και δοξολογήσεις το Θεό και τον επικαλεστείς πάλι να σε βοηθήσει, άρχισε πρώτα το πρώτο έργο, δηλ. να προσεύχεσαι στην καρδιά καθαρά και αρρέμβαστα, μέχρι μία ώρα. Γιατί την ώρα εκείνη ως επί το πλείστον ο νους είναι γαλήνιος και ατάραχος, αλλά και έχουμε διαταχθεί να θυσιάζομε στο Θεό τα πρώτα και διαλεχτά (Έξοδος 22,29), δηλ. όσο μπορούμε να ανυψώνομε αταλάντευτα την πρώτη σκέψη προς τον Κύριό μας Ιησού Χριστό, με καθαρή καρδιακή προσευχή.
Φρόντιζε μαζί με την Ορθόδοξη πίστη, να είσαι γεμάτος και από καλά έργα. Να είσαι έπειτα ειρηνικός με όλους, όσο εξαρτάται από σένα, απερίσπαστος, αμέριμνος, δηλαδή χωρίς καμιά φροντίδα, σιωπηλός, ήσυχος, να ευχαριστείς το Θεό για όλα, να έχεις επίγνωση της αδυναμίας σου και γενικά, να έχεις τα μάτια σου άγρυπνα και νηφάλια προς τους πολλών και διαφόρων είδών πειρασμούς που σου συμβαίνουν κάθε μέρα. Να παλεύεις με υπομονή και μακροθυμία, εναντίον κάθε τρικυμίας και θλίψεως που θα σου έρθει με οποιοδήποτε τρόπο.
Η πίστη, σύμφωνα με τα θεοπαράδοτα λόγια, είναι διπλή. Η μία είναι η γενική πίστη όλων των Ορθοδόξων Χριστιανών, στην οποία από την αρχή βαπτιστήκαμε και στην οποία μακάρι να πεθάνουμε. Την άλλη πίστη, την έχουν σπάνιοι, εκείνοι δηλαδή που με την εκπλήρωση όλων των Θεοποιών εντολών επανήλθαν στο κατ' εικόνα και καθ' ομοίωση και έτσι απέκτησαν με το φως της Θείας Χάρης, το να στηρίξουν όλη τους την ελπίδα στον Κύριο. Και μάλιστα τόσο πολύ, ώστε να μην αμφιβάλλουν καθόλου τον καιρό της προσευχής στα αιτήματά τους προς το Θεό, αλλά να ζητούν με πίστη και να λαμβάνουν έτσι αμέσως ό,τι είναι συμφέρον. Η δεύτερη πίστη, σαν καρπός Θεϊκός ανθίζει και γεννιέται από την πρώτη.
Μην παραδεχθείς ποτέ, ό,τι και να δεις, αισθητό ή νοερό, μέσα σου ή από έξω, ακόμα και αν είναι η όψη τάχα του Χριστού ή μορφή Αγγέλου ή Αγίου ή ένα φωτεινό αποτύπωμα που σχηματίζεται ως φαντασία στο νου σου, αλλά να μείνεις δύσπιστος και επιφυλακτικός σ' αυτό, ακόμα και αν πρόκειται για κάτι αγαθό.
Τρεις ημέρες την εβδομάδα, τη Δευτέρα, Τετάρτη και Παρασκευή, τρώε πάντοτε το απόγευμα, δηλαδή μια φορά την ημέρα. Να τρως έξι ουγγιές ψωμί, ξηρά τροφή με εγκράτεια και νερό έως τρία ή τέσσερα ποτήρια αν θέλεις, ακολουθώντας τον 69ο κανόνα των Αγίων Αποστόλων που παραγγέλλει: «Αν ένας επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος ή αναγνώστης ή ψάλτης δεν νηστεύει την Αγία Τεσσαρακοστή του Πάσχα ή την Τετάρτη ή την Παρασκευή, να καθαιρείται, εκτός αν εμποδίζεται από σωματική ασθένεια. Αν είναι λαϊκός, να αφορίζεται». Η νηστεία της Δευτέρας βέβαια καθορίστηκε αργότερα από τους Θείους Πατέρες.
Εκείνος που θέλει να καθαρίσει την καρδιά του, ας την πυρώνει συνέχεια με την μνήμη του Ιησού Χριστού, αυτό μόνο έχοντας μελέτη και έργο ακατάπαυστο. Γιατί εκείνοι που θέλουν να αποβάλλουν την σαπίλα, δεν πρέπει άλλοτε να προσεύχονται και άλλοτε όχι, αλλά να ασχολούνται πάντοτε με την προσευχή και την φύλαξη του νου. Όπως εκείνος που θέλει να καθαρίσει το χρυσάφι, αν έστω και για λίγο αφήσει να χαμηλώσει η φωτιά στο χωνευτήρι, προκαλεί πάλι την σκλήρυνση στο χρυσάφι που καθαρίζει, έτσι και εκείνος που άλλοτε θυμάται και άλλοτε όχι, αυτό που νομίζει ό,τι αποκτά με την προσευχή, το χάνει με την αργία.
Τίποτα άλλο δεν συνεργεί και δεν βοηθεί τόσο πολύ στην κάθαρση της ψυχής, το φωτισμό του νου και τον αγιασμό του σώματος και την μεταστοιχείωσή τους προς το θειότερο και την αθανασία, όπως βέβαια και στην αποτροπή των παθών και των δαιμόνων, ή μάλλον, να το πω πιό σωστά, στην ένωση και τη θεία και υπερφυσική συνάφεια και ανάκραση με το Θεό, όπως η συνεχής Μετάληψη και Κοινωνία των Αγίων Αχράντων, αθανάτων και ζωοποιών μυστηρίων του τιμίου Σώματος και Αίματος του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού, με ειλικρινή καρδιά και διάθεση, όσο είναι δυνατό στον άνθρωπο.
Την ώρα που βαπτιζόμαστε, η ψυχή λάμπει περισσότερο από τον ήλιο καθώς καθαίρεται από το Άγιο Πνεύμα. Και όχι μόνο ατενίζουμε την δόξα του Θεού, αλλά δεχόμαστε και εμείς κάποια λάμψη από αυτήν. Όπως δηλαδή το καθαρό ασήμι όταν εκτεθεί στις ακτίνες του ηλίου, εκπέμπει ακτίνες και αυτό, όχι μόνο από την ίδια του τη φύση, αλλά και από την ηλιακή λάμψη, έτσι και η ψυχή, όταν καθαρθεί και γίνει λαμπρότερη από κάθε ασήμι, δέχεται ακτίνα, από την λαμπρότητα του Αγίου Πνεύματος, η οποία γίνεται δική της λαμπρότητα.
Στην Ιερή Κολυμβήθρα, δεχόμαστε εξ ολοκλήρου τέλεια δωρεά την Θεία Χάρη. Αν όμως κατόπιν τη σκεπάσουμε, ενώ δεν έπρεπε, με την κακή χρήση των προσκαίρων και με τη φροντίδα των βιοτικών υποθέσεων και με την αχλύ των παθών, έχουμε πάλι την δυνατότητα, με τη μετάνοια (και εξομολόγηση) και με την εκπλήρωση των θεουργικών εντολών να ξαναπάρουμε και ν' ανακτήσουμε την υπερφυσική αυτή λαμπρότητα και να την δούμε να προβάλλει ολοφάνερα.
Αν η καρδιά δεν νοιώσει έντονο πόνο για την αναίδεια της αμαρτίας, δεν θα μπορέσει να χαρεί πλούσια με την χρηστότητα της αρετής.
Ιδίωμα του ανθρώπου που αγαπά την αρετή είναι, να αφανίζει πάντοτε με την μνήμη του Θεού το γήινο φρόνημα της καρδιάς και έτσι να κατατρώγεται λίγο - λίγο το κακό, από τη φωτιά της μνήμης του αγαθού και η ψυχή να επανέρχεται με περισσότερη δόξα στη φυσική της λαμπρότητα.
/
1

Βλέπετε όλα τα αποτελέσματα