Περί...

Loading...
Περί Ζωής
Κοινοποίηση
Όταν οι δυσκολίες της ζωής, οι πικρίες της ψυχής, οι αδυναμίες του εσωτερικού μας κόσμου, ο πόνος, η χαρά, μας αφαιρούν κάθε ελπίδα, πνευματική ή ανθρώπινη. Όταν οι οφθαλμοί μας γίνονται ξηροί από την προσδοκία και τελικά δεν βλέπουν. Όταν το θεωμένο σώμα μας, το τίμιο ναΰδριο του Θεού γίνεται "ως ασκός εν πάχνη", ένα τομάρι που έπεσε στην πάχνη και πάγωσε και έχασε το χρώμα του τόσο, ώστε να μην ξεχωρίζεις αν υπάρχει. Όταν η ζωή μου γίνεται τέτοια που με κάνει να νιώθω ότι ξηράθηκε η ύπαρξη μου, ότι ξεχάστηκα από την αγάπη των ανθρώπων, των αγγέλων, των αγίων, ότι χάθηκα και ζητάω από τον Θεό λίγη ανάψυξη, λίγη ξεκούραση, και ο Θεός δεν μου δίνει τίποτα, και νιώθω σαν συντρίμμι της ζωής, τότε αξίζει να πιστεύουμε.
Υπάρχουν δύο τρόποι για να ζήσεις:

1ος) Εντελώς νόμιμα και αξιοπρεπώς μπορείς να περπατάς πάνω στη γη: να μετράς, να ζυγίζεις και να προγραμματίζεις για το μέλλον.
2ος) Να περπατάς επί των υδάτων. Τότε είναι αδύνατο να μετράς και να προγραμματίζεις το μέλλον. Το μόνο πράγμα που είναι απαραίτητο είναι να πιστεύεις διαρκώς. Μια στιγμή ολιγοπιστίας κι αρχίζεις να βυθίζεσαι.
Το παιδί, όσο βρίσκεται μέσα στα μητρικά σπλάχνα, ζει πολύ στενοχωρημένο. Όταν όμως γεννηθεί, βρίσκει την ελευθερία του και έρχεται σ' έναν κόσμο γεμάτο ζωή, ευρυχωρία κι απόλαυση. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και με την ψυχή μας. Όσο βρίσκεται μέσα στην κοιλιά του παρόντος κόσμου, περνά θλίψεις και στενοχώριες. Όταν όμως βγει στην αιώνια ζωή, αναπνέει μέσα στην πνοή του Αγίου Πνεύματος και απολαμβάνει την δόξα του Θεού.
Αν δεν αποκτήσουμε το πνεύμα της διακονίας του πλησίον, η ζωή μας θα είναι ανώφελη. Αν θέλουμε να αναγεννήσουμε την φύση μας, να γίνουμε «καθ' ομοίωσιν» Θεού, ο πόθος να διακονήσουμε τον πλησίον, πρέπει να κυριαρχεί στη ζωή μας. Η διακονία του πλησίον, έχει σωτήρια δύναμη απείρως μεγαλύτερη από οποιαδήποτε θεολογική θεωρία.
Πρέπει η ζωή μας να μοιάζει με την ρόδα. Όταν η ρόδα κυλάει, ένα μόνο σημείο της εγγίζει τη γη και το υπόλοιπο βρίσκεται ανυψωμένο. Έτσι πρέπει να είναι και η ζωή μας, να μην πνιγόμαστε ολότελα στα γήϊνα.
Η παρούσα πρόσκαιρη ζωή μοιάζει με θά­λασσα και εμείς οι άνθρωποι είμαστε πλοιάρια. Και όπως τα πλοία πού ταξιδεύουν στη θάλασσα δεν συναντούν μό­νο γαλήνη αλλά πολλές φορές συναντούν ισχυρούς ανέ­μους και μεγάλες τρικυμίες και κινδυνεύουν, έτσι και ε­μείς, οι όποιοι ταξιδεύουμε στη θάλασσα της πρόσκαιρης ζωής, συναντούμε πολλές φορές ισχυρούς ανέμους και μεγάλες τρικυμίες, σκάνδαλα, πειρασμούς, ασθένειες, θλί­ψεις, στενοχώριες, διωγμούς και διάφορους κινδύνους. Δεν πρέπει όμως να δειλιάζουμε. Να έχουμε θάρρος, αν­δρεία, πίστη. Και αν ως άνθρωποι ολιγόψυχοι και ολιγόπιστοι δειλιάσουμε στους κινδύνους, να φωνάξουμε στο Χριστό όπως ο Πέτρος και εκείνος θα απλώσει το χέρι του και θα μας βοηθήσει.
Ο άνθρωπος, που βγάζει από τη ζωή του το Θεό, εύκολα καταντάει να ψάχνει για παρηγοριά και ικανοποίηση σε κάποια υποκατάστατα της αληθινής πίστης. Πελαγωμένοι σήμερα οι άνθρωποι στα αδιέξοδα και στα προβλήματά τους, εύκολα παγιδεύονται στις σκοτεινές παγίδες του πονηρού, του εχθρού της σωτηρίας μας. Και αντί να βρουν λύτρωση, πέφτουν σε χειρότερο μπλέξιμο και σε μεγαλύτερη ταλαιπωρία...
Όποιος ζει στο Παρελθόν, είναι σαν τον πεθαμένο. Όποιος ζει στο Μέλλον με την φαντασία του, είναι αφελής, γιατί το Μέλλον είναι μόνον του Θεού. Η Χαρά του Χριστού βρίσκεται μόνο στο Παρόν.
Ήταν κάποιος που έφτιαχνε διαλέξεις με θέμα: Πρέπει να τρώμε βιολογικά προϊόντα για να ζήσουμε πολλά χρόνια! Ο άνθρωπος όλο και όλο 2 ομιλίες πρόλαβε να κάνει και μετά πέθανε! Μην πιστέψεις κανείς, ότι τρώγοντας βιολογικά προϊόντα, θα ζήσει περισσότερα χρόνια. Είναι απάτη αυτή η σκέψη. Ναι μεν είναι υγιεινά τα βιολογικά, αλλά η ζωή του κάθε ανθρώπου, είναι στα χέρια του Θεού και δεν είναι θέμα βιολογικού γεύματος.
Νομίζουμε ότι αυτή η ζωή δεν περνάει.
Περνάει πάρα πολύ γρήγορα και σημασία έχει, που θα βρεθείς μετά...
Είναι περισσότερο ακανθόσπαρτος, παρά ανθόσπαρτος ο βίος του άνθρωπου.
Θέλεις δημοσιότητα στον Ουρανό; Ζήσε στη γη όπως Εκείνος στην αφάνεια.
Θέλεις πλούτη στον Ουρανό; Ζήσε στην φτώχεια της αυτάρκειας με ελεημοσύνη στη γη, όπως Εκείνος.
Θέλεις δόξα στον Ουρανό; Ζήσε όπως Εκείνος, με ταπείνωση στη γη.
Όταν ο νους και η καρδιά μας στρέφονται προς τον Θεό, όλα γίνονται εύκολα. Χωρίς τη δυναμική αυτή κίνηση προς τον Θεό, η ζωή χάνει το νόημά της.
Ό,τι κάνεις στη ζωή σου, να το κάνεις σαν να περνάς εκείνη τη στιγμή στην αιωνιότητα, στην κρίση του Θεού.
Αγρύπνα, αδελφέ μου, είσαι παροδικός σ' αυτή τη ζωή, αλλά μην επιθυμείς χάριν των ολιγοχρόνιων απολαύσεων αυτού του βίου να χάσεις την αιώνια ζωή. Η ζωή μας, εν συγκρίσει με την αιωνιότητα, είναι μόνο ένα δευτερόλεπτο.
Οι περισσότεροι δυστυχώς σήμερα, δεν θέτουν ως βάση στη ζωή τους την ευσέβεια, αλλά το χρήμα και τις λίρες. Γι' αυτό και κάνουν ψυχρή ζωή.
Μην περιμένεις η ζωή να σε ρωτήσει εάν και πόσο αντέχεις... Μην περιμένεις να βρεθούνε οι τέλειες συνθήκες για να πεις θα ζήσω... Μην περιμένεις να διαμορφωθούν οι ιδανικές καταστάσεις για να γελάσεις... Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο πατέρα ή μάνα για να μην έχεις τραύματα... Μην περιμένεις να βρεις τον τέλειο σύζυγό γιατί απλά δεν θα τον βρεις ποτέ... Μην περιμένεις να κάνεις τα τέλεια παιδιά, γιατί απλά δεν υπάρχουν... Μην περιμένεις να συναντήσεις του τέλειους φίλους, γιατί ούτε και εσύ είσαι... Μην περιμένεις να δουλέψεις στην ιδανική δουλειά γιατί απλά θα μείνεις άνεργος... Μην περιμένεις να βρείς το τέλειο σπίτι για να απολαύσεις το ηλιοβασίλεμα... Μην περιμένεις να έχεις την τέλεια παρέα για να πας ένα περίπατο... Μην περιμένεις να δοθούν όλες οι απαντήσεις για να σταματήσουν οι ερωτήσεις... Μην περιμένεις να δεις τον Θεό ως Ον που κατεβαίνει από τους ουρανούς ή ως χέρι που βγαίνει απο το υπερπέραν. Απλά δεν θα συμβεί και θα χάσεις και την ευκαιρία να Τον συναντήσεις στην καθημερινότητα σου... Μην περιμένεις να βρεις τον αναμάρτητο και τέλειο πνευματικό, γιατί απλά δεν υπάρχει. Και όπου νομίζεις ή σε έπεισαν ότι τον είδες, φεύγα μακριά είναι της φαντασίας σου... Γενικά στην ζωή αυτή, δεν υπάρχουν τέλειες καταστάσεις, τέλειες συνθήκες, τέλεια πρόσωπα. Αυτά μετά το πέρας της εδώ παράστασης... Οπότε συμφιλιώνομαι με την αδυναμία μου, την ατέλεια του άλλου και του κόσμου που με περιβάλει και ζω όπως μπορώ και όσο μπορώ, με δοξολογία και ευχαριστία προς τον Χριστό. Δεν μπορώ πάντα; Ναι, αλήθεια είναι αυτό!! Κανείς δεν τα καταφέρνει πάντα καλά. Ακόμη και οι Άγιοι είχαν τις κακές μέρες και περιόδους τους. Αλλά δεν τρελαίνομαι σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν αυτομαστιγώνομαι, δεν χάνω την ψυχραιμία μου, ούτε βιάζομαι να φύγει το κακό που με βρήκε. Κυρίως δεν λέω όλη μέρα γιατί και γιατί; Γιατί απλά καλέ μου φίλε, μέχρι να μάθεις το γιατί, θα έχει τελειώσει η ζωή...!!!
Ο Χριστός δεν θέλει να μας κάνει καλά δίχως να μας μάθει τον τρόπο να είμαστε καλά. Και αυτό θέλει κόπο, υπομονή και προπαντός χρόνο. Το θέμα δεν είναι περιστασιακά να θεραπευθούμε ή να ξεπεράσουμε ένα σκόπελο στην ζωή μας. Αλλά να μάθουμε τον τρόπο να ζούμε θαυμαστά και σε πληρότητα. Να ζούμε και όχι να επιβιώνουμε...
Ό,τι κάνεις στη ζωή, θα το βρεις μπροστά σου. Καλό κάνεις; Καλό θα βρεις. Κακό κάνεις; Κακό θα βρεις. Η ζωή είναι σαν το τηλέφωνο. Ό,τι νούμερο πάρεις, αυτό θα σου απάντήσει.
Η ζωή είναι παράλογη χωρίς τον Θεό. Η ζωή είναι παράλογη χωρίς την αιωνιότητα.
Από τους 100 ανθρώπους οι 90 ζουν τυχαίως στον κόσμο αυτόν και δεν ξέρουν γιατί ζουν, οι 9 έχουν κάποιους σκοπούς στη ζωή τους, αλλά δεν είναι πραγματικοί, είναι ψευδοσκοποί και μόνο ο ένας γνωρίζει τον πραγματικό σκοπό και νόημα της ζωής του...
Ξέρετε ποιά είναι η ποιοτική βελτίωση της ζωής μας; Όχι να έχουμε αγαθά πολλά. Να έχουμε ειρήνη στην καρδιά μας. Οι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν ειρήνη και άμα δεν έχουν ειρήνη μέσα στην καρδιά, ποιοτικώς η ζωή τους πέφτει στο κενό.
Τέσσερα είναι τα είδη της ζωής στον κόσμο:

Α) η διαβολική ζωή, την οποία κάνουν όσοι εξεγείρονται εναντίον του Θεού, της Εκκλησίας και των ανθρώπων. Δηλαδή αυτοί που κάνουν κακό στους ευεργέτες τους
Β) η κτηνώδης ζωή, την οποία κάνουν αυτοί που εκδικούνται τους προγόνους τους, που ανταμείβουν το κακό με το κακό, που δεν συγχωρούν και δεν υποφέρουν την αδικία, καθώς και αυτοί που ζουν στη μέθη και στην διαφθορά
Γ) η ανθρώπινη ζωή, την οποία κάνουν αυτοί που ανταμείβουν με καλοσύνη το καλό και αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν και αυτοί που πέφτουν και πάλι σηκώνονται από την αμαρτία και
Δ) η πνευματική ζωή, την οποία κάνουν όσοι κοπιάζουν να κάνουν το καλό στους εχθρούς τους. Δηλαδή αυτοί που συγχωρούν, ελεούν και λένε καλά λόγια γι' αυτούς που τους μισούν, καθώς και αυτοί που πάντοτε σκέπτονται τον Νόμο του Θεού.
Αν υπήρχε ένας κατάδικος, που να του αξίζει ο θάνατος για τις πράξεις του και ο δικαστής του έλεγε, να διαλέξει ένα απ' αυτά τα δύο, είτε να περπατάει 3 μέρες στις πλατείες νηστικός και γυμνός, με παλαιόρουχα και να κλαίει τις αμαρτίες του και να παρακαλεί τους ανθρώπους να τον συγχωρέσουν και μετά τις 3 μέρες, να τον αφήσουν ελεύθερο για όλη του τη ζωή ή πάλι το αντίθετο, να έχει την άδεια 3 μέρες να πίνει και να τρώει και να κάνει όλα τα θελήματά του και μετά από 3 μέρες να του βάλουν σε μια σκοτεινή φυλακή, για όλη του τη ζωή, ποιό σας φαίνεται απ' αυτά τα 2 θα προτιμούσε; Αν δεν ήταν τρελός, θα προτιμούσε φυσικά το πρώτο. Ο Χριστός είναι ο δικαστής και εμείς όλοι οι κατάδικοι και αφήνει στην προαίρεσή μας, να κάνουμε ό,τι θέλουμε απ' αυτά τα 2 ή να πενθούμε τις αμαρτίες μας, αυτές τις λίγες μέρες της συντομότατης ζωής μας, με φτώχεια, πείνα και κακοπάθεια του σώματός μας και στον μέλλοντα αιώνα να απολαύσουμε την ουράνια αγαλλίαση ή πάλι να κάνουμε εδώ τα θελήματά μας, υπηρετώντας την σάρκα σ' αυτήν την πρόσκαιρη ζωή και να βασανιζόμαστε αιώνια στην άλλη. Ω πόσα μας τυφλώνει ο δαίμονας και δεν καταλαβαίνουμε το συμφέρον μας, αλλά προτιμάμε οι ανόητοι την πρόσκαιρη αυτή ζωή, παρά την μόνιμη και αιώνια!
Τα βόδια που σχεδιάζουν να τα σφάξουν στο σφαγείο, τα αφήνουν και βόσκουν όπου θέλουν, για να παχύνουν, ενώ τα εργατικά, που τα φυλάνε για δουλειά, τα κρατάνε κοντά τους και τα βασανίζουν. Έτσι και ο Θεός, αφήνει στη ζωή τούτη και παχαίνουν οι μοχθηροί με τις ηδονές της σάρκας και τις απολαύσεις, γιατί είναι προορισμένοι για την αιώνια κόλαση. Όμως τους δικαίους, τους πειράζει και τους βασανίζει, για να τους έχει παντοτινά στο ουράνιο παλάτι του.
Αλίμονο σου αμαρτωλέ, γιατί σπατάλησες το άνθος της νεότητάς σου στην υπηρεσία της σάρκας του κόσμου και του ψυχοφθόρου δαίμονα και προτιμάς το φθαρτό μέρος, που γρήγορα διαλύεται και αμελείς το αθάνατο και δεν θέλεις να κοπιάσεις, όταν μπορείς για χάρη Του, αλλά περιμένεις τα τελευταία χρόνια της ζωής σου, όταν δεν θα μπορείς πλέον να αμαρτήσεις, για να δουλέψεις για την ψυχή σου, ανόητε! Ω της ανοησίας και της αφροσύνης σου! Να αφήνεις την πηγή όλων των αγαθών και αληθινή ανάπαυση της καρδιάς σου, για τον κόπρο και τα σκύβαλα του απατηλού κόσμου...
Μην παίρνετε το δρόμο της ματαιότητας, της σαρκός, του χρήματος, το δρόμο του διαβόλου. Όχι, μην απατάστε. Όσα καλά και αν σας τάξει, το τέλος είναι συμφορά και κόλαση. Πάρτε το δρόμο το στενό, τον ανηφορικό, το δρόμο της πενίας και του καθήκοντος, το δρόμο του Γολγοθά, το δρόμο που βάδισε ο Χριστός, για να οδηγηθείτε με ασφάλεια στην αγκαλιά του Θεού...
Η παρούσα ζωή μας δόθηκε μόνο και μόνο, για να δοξάζουμε τον Θεό, να ευεργετούμε τον πλησίον και να αγωνιζόμαστε για την απόκτηση της Βασιλείας των Ουρανών.
Το ζητούμενο δεν είναι να βάλουμε το Χριστό στη ζωή μας, αλλά να βάλουμε τη ζωή μας στο Χριστό. Αν υπάρχουν άνθρωποι που κουράστηκαν και ''βαρέθηκαν'' τη ζωή τους, είναι διότι δεν πρόσεξαν να ζήσουν όπως δίδαξε ο Χριστός.
/
7

Βλέπετε 1 - 33 από τα 217 αποτελέσματα