Περί...

Loading...
Περί Ύπνου
Κοινοποίηση
Το πάθος του ακατάσχετου ύπνου, μοιάζει με το πάθος της γαστριμαργίας. Όταν κανείς συνηθίσει να τρώει πολύ, γίνεται πολύ απαιτητική και η φύση του. Όταν όμως συνηθίσει στην εγκράτεια, τότε ούτε και η φύση του επιζητεί την πολυφαγία. Το ίδιο συμβαίνει και με τον ύπνο.
Είναι καλύτερο να κοιμάσαι, παρά να αγρυπνείς για μάταια λόγια και λογισμούς.
Ο υπερβολικός ύπνος, όχι μόνο παραλύει τα μέλη, κάνει και τον νου μαλθακό, βαραίνει το κεφάλι, προξενεί μεγάλη βλάβη στην υγεία του σώματος και επιτρέπει στον πονηρό διάβολο να τυπώνει στην φαντασία άτοπες ζωγραφιές και μέσω αυτών (ονείρων), να μας μολύνει με νυχτερινές επήρρειες.
Οι αρχάριοι (στα πνευματικά) αγρυπνούν από το βράδυ ως τα μεσάνυχτα και από τα μεσάνυχτα μέχρι το πρωί, κοιμούνται. Οι μέσοι κοιμούνται από το βράδυ ως τα μεσάνυχτα και από τα μεσάνυχτα έως το πρωί αγρυπνούν. Και οι τέλειοι, αγρυπνούν όλη την νύχτα.
Στους αρχάριους πνευματικά (μοναχούς) 5-6 ώρες ύπνου το βράδυ είναι αρκετές, στους πιο προχωρημένους 4-5 ώρες αρκούν, ενώ οι τέλειοι, ας κοιμούνται μία μόνο ώρα. Στην διάρκεια της ημέρα, ας κοιμούνται όλοι από μία ώρα. Η πολυϋπνία καταπολεμείται με την εγκράτεια, την νήψη, την ευχή του Ιησού και την μνήμη θανάτου.
Η αγρυπνία όταν γίνεται με διάκριση, απαλάσσει τον νου από τον διασκορπισμό των λογισμών, τον κάνει λεπτό και ελαφρό και τον οδηγεί στην προσευχή, ισχυροποιώντας την πνευματική του όραση.
Όπως η ομίχλη κρύβει τον ήλιο, έτσι και ο υπερβολικός ύπνος θολώνει την διάνοια και καλύπτει το νου με το πέπλο της λήθης. Έτσι ο νους γίνεται αναίσθητος απέναντι σε κάθε πνευματικό αγαθό.
Όταν ένας άνθρωπος αφού πρωτοξυπνήσει, ξαναπέσει να κοιμηθεί, ναρκώνεται σαν τεμπέλικο μοσχάρι, για να μην πω σαν γουρούνι που θέλει πάντα να κυλιέται στην λάσπη. Από τον άνθρωπο αυτόν, φεύγει μακριά ο άγγελος του Θεού και τότε τον περιλαβαίνουν οι εχθροί δαίμονες και τον κρατάνε κοιμισμένο όσο θέλουν, παρουσιάζοντάς του ποικίλα όνειρα και φαντασίες. Έτσι και ηττηθήκαμε και χάσαμε το χρόνο μας.
Όποιος συνηθίζει να τρώει λίγο, μαθαίνει το σώμα του να αρκείται στο λίγο. Το ίδιο συμβαίνει και στον ύπνο. Αν συνηθίσει κάποιος τον εαυτόν του σε λίγο ύπνο, τότε και η φύση του θα ζητάει λίγο ύπνο. Στον πόλεμο εναντίον του ύπνου, περισσότερο από όλα βοηθούν, οι τέσσερις τούτες αρετές: εγκράτεια, νήψη, ευχή του Ιησού και μνήμη θανάτου.
Όταν σηκώνεσαι από τον ύπνο, η πρώτη σου σκέψη πρέπει να στραφεί στον Θεό, ο πρώτος σου λόγος πρέπει να είναι προσευχή στο Θεό - τον Πατέρα και Δημιουργό σου.
Όταν σηκώνεσαι από τον ύπνο, νσ κατευθύνεις τις σκέψεις σου στον Θεό. Να προσφέρεις σαν θυσία σε Εκείνον, τους πρώτους καρπούς της λειτουργίας του νου σου, όταν αυτός δεν έχει ακόμα προσλάβει καμμιά μάταιη εντύπωση.
Ποτέ να μην κοιμηθείς, χωρίς να πεις την βραδυνή προσευχή σου. Διαφορετικά ο ύπνος σου θα είναι άσχημος και βαρύς και ο εχθρός θα κάνει την καρδιά σου αναίσθητη σαν πέτρα.
Καμμία άσκηση δεν προξενεί τόσες ευλογίες, όσο η στέρηση του ύπνου. Πράγματι η αγρυπνία διαλύει το σώμα.
Η πιο ακριβή-δύσκολη σωματική άσκηση είναι του ύπνου. Δεν είναι ούτε του φαγητού, ούτε του νερού, αλλά του ύπνου.
Το αποτελεσματικότερο μέσο φωτισμού του νου και γεννήτρια της προσευχής είναι η αγρυπνία. Ο κόρος της υπνηλίας υποβιβάζει άμεσα τη διαύγεια του νου. Μειώνεται η διανοητική ικανότητα της λογικής φύσης να συγκρίνει, διακρίνει, επιλέξει και εφαρμόσει όσα η νόμιμη άσκηση απαιτεί. Η αγρυπνία, ως μέσο της φίλης των Πατέρων μας φιλοπονίας, πάντοτε προηγείτο στους ασκητικούς αγώνες. Και είναι γνωστή η υπερβολική άσκηση των Πατέρων στην αγρυπνία. Επέμεναν στα πολλαπλά οφέλη αυτής της αρετής, επειδή συντελούσε άριστα στη διανοητική εργασία, από την οποία εξαρτώνται όλα.
Υπάρχουν άνθρωποι, που αγρυπνούν για μερικούς και υπάρχουν άνθρωποι, που αγρυπνούν για όλους.
Όταν δεν έχετε ύπνο και σας έρχονται λογισμοί διάφοροι μέσα στην διάνοιά σας, συνεχώς να λέτε το «Θεοτόκε Παρθένε» και ο ύπνος θα έρχεται και θα σας δίνει πολύ χαρά η Παναγία.
Η καθαρή προσευχή αναπληρώνει τον ύπνο. Και επειδή στην αρχή η προσευχή δεν είναι καθαρή, αλλά ανάμικτη με σκέψεις, γι' αυτό και δεν μπορούμε να πετύχουμε την αναπλήρωση του ύπνου.
Η ακαταστασία στον ύπνο είναι πρόβλημα συνήθως του ψυχισμού του ανθρώπου (ταραχή της συνείδησης) και δεν πρέπει να υπάρχει.
Αυτό που βλάπτει το νέο, περισσότερο μάλιστα και από το πολύ φαγητό είναι ο πολύς ύπνος. Ο βασιλικός δρόμος για τον ύπνο είναι τέσσερις ώρες τη νύχτα και δύο την ημέρα. Την ημέρα δεν είναι απαραίτητο να κοιμηθείς, παρά μόνο να ξαπλώσεις, ανάλογα με τις δυνάμεις σου.
Όταν σηκωθείς από τον ύπνο, πρώτα από όλα να κάνεις τρεις μετάνοιες στον Κύριο. Μετά μπορείς να πλυθείς...
Λέει ο άλλος: Έχω αϋπνία! Πάρε το κομποσχοίνι σου και κάνε την αϋπνία σου, αγρυπνία...
Σε ξάγρυπνους τσοπάνηδες, αποκάλυψε ο Θεός το γεγονός της Γέννησης. Η αγρυπνία καθαρίζει το νου και γλυτώνει έτσι ο άνθρωπος από τον πειρασμό. Και στον ύπνο μας, πειράζει ο σατανάς και μαραίνει την σάρκα μας. Χίονι γίνεται το πλάσμα, όταν αγρυπνήσει δύο-τρεις μέρες.
Ο πολύς ύπνος προξενεί λήθη (λησμοσύνη του Θεού), ενώ η αγρυπνία καθαρίζει την μνήμη, δαμάζει τα πάθη, προφυλάσσει από τους λογισμούς και τις αισχρές φαντασιώσεις, προκαλεί θραύση στην σαρκική πύρωση και χαλιναγωγεί τη γλώσσα. Ο ύπνος είναι απεικόνιση του θανάτου και άλλοτε προέρχεται από την ανθρώπινη φύση, άλλοτε από τα φαγητά και άλλοτε από τους δαίμονες.
Όταν σηκωνόμαστε από τον ύπνο ευδιάθετοι και ειρηνικοί, σημαίνει ότι χωρίς να το αντιληφθούμε, μας συμπαρίστανται άγιοι Άγγελοι και κυρίως όταν έχουμε κοιμηθεί με πολλή προσευχή και νηφαλιότητα. Αλλά μερικές φορές συμβαίνει να βρισκόμαστε σε ευχάριστη κατάσταση καθώς ξυπνούμε και να το παθαίνουμε αυτό, από όνειρα και φαντασίες, πού προέρχονται από τους δαίμονες.
Μην καταδεχτείς να αχρηστέψεις το μισό της ζωής σου με την αναισθησία που φέρει ο ύπνος, αλλά να μοιράζεις το χρόνο της νύχτας και στον ύπνο και στην προσευχή.
Αυτός που κοιμάται, είναι ζωντανός ή νεκρός; Αν πείτε ζωντανός, τότε γιατί δεν νιώθει όσους περπατάνε και μιλάνε δίπλα του; Και αν πείτε νεκρός, τότε πώς αναπνέει;
Ήρθε ο ύπνος και νίκησε τη φύση. Ο ύπνος είναι εικόνα του θανάτου, εικόνα της συντέλειας του κόσμου. Θα δεις τον άνθρωπο ξαπλωμένο στο κρεβάτι, όπως ακριβώς ξαπλωμένος θα είναι και στον τάφο.
Δεν μίλησε ο Απόστολος Παύλος για ''αποθνήσκοντες''. Μίλησε για ''κεκοιμημένους'' (Α' Θεσ. 4,13), φανερώνοντας, ότι ο θάνατος είναι ύπνος. Αν δούμε κάποιον να κοιμάται, δεν ανησυχούμε, δεν αδημονούμε, διότι περιμένουμε να σηκωθεί. Έτσι και όταν δούμε κάποιον να πεθάνει, ας μην ανησυχούμε και ας μην απελπιζόμαστε. Διότι πραγματικά και ο θάνατος είναι ύπνος, που διαρκεί βέβαια περισσότερο, αλλά πάντως είναι ύπνος. Με την λέξη λοιπόν ''κοίμηση'' παρηγόρησε ο Παύλος εκείνους που πενθούν και ανέτρεψε την κατηγορία των απίστων.
Δεν κάνει τόσο γλυκό και ευχάριστο τον ύπνο, ούτε το μαλακό στρώμα, ούτε η ησυχία του δωματίου, όσο η κούραση, ο κόπος και η ανάγκη του ύπνου.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 51 αποτελέσματα