Περί...

Loading...
Περί Βοηθείας
Κοινοποίηση
Ο Θεός, παιδί μου, δεν κρύβεται πίσω από τους θάμνους! Ούτε χρειάζεται να σκαρφαλώσεις στα βουνά για να Τον συναντήσεις!
Έρχεται Αυτός και σε βρίσκει, κάθε φορά που συγχωρείς κάποιον που σ' έβλαψε, κάθε φορά που βοηθάς κάποιον που βρίσκεται σε ανάγκη…
Έλκεται η Θεία Χάρις, παιδί μου, δεν εκβιάζεται...
Αν ο άνθρωπος χρειάζεται τη βοήθειά σου, βοήθησέ τον αμέσως. Για να φας, πάντα προλαβαίνεις. Αν δεν το κάνεις αυτό, θα χάσεις τη Βασιλεία των Ουρανών. Γιατί η Βασιλεία του Θεού κερδίζεται με προσπάθεια και την κατακτούν όσοι αγωνίζονται.
Βλέπεις τον αδερφό σου ότι οδηγείται στον γκρεμό, ότι ζει ζωή ακατάστατη, ότι δεν είναι σε θέση να διακρίνει το ορθό και δεν απλώνεις το χέρι σου να τον βοηθήσεις, δεν τον καλείς πλησίον σου, για να τον μαλώσεις, για να τον νουθετήσεις; Ώστε προτιμάς να μην τον πικράνεις και να μην φανείς δυσάρεστος σ' αυτόν, από την σωτηρία του; Και τότε ποιά συγχώρεση θα έχεις από τον Θεό και ποιά απολογία θα δώσεις ενώπιον Του;
Το ψωμί που φυλάς στην αποθήκη σου είναι του φτωχού...
Τα ρούχα που κρατάς κρυμμένα στην αποθήκη σου είναι του γυμνού...
Τα υποδήματα που σαπίζουν αχρησιμοποίητα είναι του ξυπόλυτου...
Τα χρήματα που κρύβεις βαθιά στη γη είναι του φτωχού...

Τόσους αδικείς, όσους θα μπορούσες να βοηθήσεις!
Οφείλουμε να είμαστε άκρως ευαίσθητοι, στις ανάγκες των άλλων. Τότε θα είμαστε ένα και η ευλογία του Θεού θα μένει πάντοτε μαζί μας. Άφθονη!
Τις αμελείς και ράθυμες ψυχές και εκείνες που από νωθρότητα δεν καταφέρνουν να προκόψουν στην αρετή, καθώς και όσες κυριεύονται εύκολα από την απόγνωση, πρέπει να τις ενθαρρύνουμε. Αν μάλιστα παρουσιάσουν ακόμα και ένα μικρό καλό, να το θαυμάζουμε και να το μεγαλοποιούμε. Απεναντίας και τα πιο σοβαρά και μεγάλα σφάλματά τους, να τα χαρακτηρίζουμε μπροστά τους, σαν πολύ μικρά και ασήμαντα. Γιατί ο διάβολος, που θέλει όλα να τα διαστρέφει, για να μας κολάσει, προσπαθεί να κρύβει από τους αγωνιστές και τους επιμελείς στην άσκηση τις αμαρτίες τους, κάνοντάς τους να τις ξεχνούν, για να τους ρίξει έτσι στην υπερηφάνεια. Ενώ αντίθετα, στις αρχάριες και αστερέωτες ψυχές, παρουσιάζει εξογκωμένα τα αμαρτήματά τους, για να τις ρίξει σε απελπισία.
Είναι μερικοί άνθρωποι, που ο σατανάς, τους έχει κατά τέτοιο τρόπο στο χέρι του, που είναι αδύνατο να τους βοηθήσει κάποιος. Είναι σαν εκείνη τη μάνα στο χωριό, που στην αυλή του σπιτιού της αφήνει το μωρό της για μισό λεπτό μόνο, για να πάει στην κουζίνα να δει το φαγητό και επιστρέφοντας βλέπει το μωρό της να το έχει περιτυλίξει, όλο του το σώμα, ένα μεγάλο φίδι. Η μάνα τί πρέπει και τί μπορεί να κάνει, για να απαλλάξει το παιδί της από το φίδι, χωρίς το μωρό να πάθει κακό;
Στα πνευματικά δεν μπορείς να βοηθήσεις, αν δεν έχει ο άλλος διάθεση.
Αυτό ευχαριστεί περισσότερο τον φιλεύσπλαχνο Κύριο και Τον κάνει να δοκιμάζει μεγάλη χαρά, το να τρέχει ο καθένας στην βοήθεια του άλλου.
Πράγματα που γίνονται από τους ανθρώπους να μην τα ζητάμε από τον Θεό. Να ταπεινωνόμαστε στους ανθρώπους και να ζητάμε την βοήθειά τους.
Να λες: Θεέ μου, όπως ευεργέτησες εμένα τόσο πολύ, βοήθησε και τον αδελφό μου, που είναι καλύτερος από μένα.
Δώσε σε έναν που δεν έχει όρεξη, να φάει με το ζόρι· Θα το κάνει εμετό. Πρέπει να θελήσει ο ίδιος να βοηθηθεί. Όταν ο άλλος δεν θέλει, δεν μπορώ να (τον βοηθήσω και να) του στερήσω την ελευθερία, το αυτεξούσιο. Ξέρετε πόσοι βασανίζονται, επειδή δεν ακούν κάποιον, που μπορεί να τους βοηθήσει πνευματικά;
Αν ο άνθρωπος δεν έχει καλό λογισμό και δεν βγάζει τον εαυτό του από τις ενέργειές του - αν ενεργεί δηλαδή με ιδιοτέλεια -, δεν βοηθιέται, ούτε και από έναν Άγιο. Όχι άγιο Γέροντα ή άγια Γερόντισσα να έχει, όχι τον Άγιο Αντώνιο να είχε Γέροντα, αλλά και όλους τους Αγίους, δεν μπορεί να βοηθηθεί. Ούτε ο ίδιος ο Θεός δεν μπορεί να βοηθήση έναν τέτοιον άνθρωπο, αν και το θέλει πολύ. Όταν κανείς αγαπάει τον εαυτό του, έχει δηλαδή φιλαυτία, όλα τα ερμηνεύει όπως τα αγαπάει ο εαυτός του. Και βλέπεις, άλλοι τα ερμηνεύουν αμαρτωλά, άλλοι όπως τους αναπαύει και σιγά-σιγά γίνονται φυσιολογικές αυτές οι παράλογες ερμηνείες τους. Όπως και αν φερθείς, σκανδαλίζονται.
Ξέρεις τί κόπος είναι, να ζου ζητήσει κάποιος (πνευματική) βοήθεια και να μην έχει διαβάσει στη ζωή του ποτέ κανένα πνευματικό βιβλίο; Είναι σαν να πηγαίνει ένα παιδί του Δημοτικού σε καθηγητή Πανεπιστημίου και να του λέει: «Βοήθησέ με!». Τί να του πει ο καθηγητής; «Ένα και ένα ίσον δύο»;
Πόσοι έρχονται και ζητούν να τους βοηθήσω σε κάποιο πρόβλημά τους και ούτε εξομολογούνται, ούτε εκκλησιάζονται! «Εκκλησιάζεσαι καθόλου;», τους ρωτάω. «Όχι», μου λένε. «Εξομολογήθηκες καμμιά φορά;». «Όχι. Ήρθα να με κάνεις καλά». «Μα πώς; Πρέπει να μετανοήσεις για τα σφάλματά σου, να εξομολογείσαι, να Εκκλησιάζεσαι, να Κοινωνάς όταν έχεις ευλογία από τον πνευματικό σου και εγώ θα κάνω προσευχή να γίνεις καλά. Ξεχνάς, ότι υπάρχει και άλλη ζωή και πρέπει να ετοιμαστούμε για εκεί;». «Κοίταξε, πάτερ, αυτά που λες, Εκκλησίες, άλλη ζωή κ.λπ., εμένα δεν με απασχολούν. Αυτά είναι παραμύθια... Έχω πάει σε μάγους, σε μέντιουμ και δεν μπόρεσαν να με κάνουν καλά. Έμαθα, ότι εσύ μπορείς να με κάνεις καλά». Άντε τώρα! Τους μιλάς για εξομολόγηση, για την μέλλουσα ζωή και σου λένε «αυτά είναι παραμύθια» και από την άλλη μεριά: «Βοήθησέ με, παίρνω χάπια». Εμ πώς, με μαγικό τρόπο θα γίνουν καλά; Γι' αυτό, όσους έρχονται να συζητήσουμε ένα θέμα ή να μου ζητήσουν μια συμβουλή κ.λπ., αν δεν έχουν εξομολογηθεί ποτέ, τους στέλνω πρώτα να εξομολογηθούν και μετά να έρθουν να μιλήσουμε.
Μερικοί άνθρωποι έρχονται και μου λένε: «Κάνε με καλά· έμαθα ότι μπορείς να με βοηθήσεις». Θέλουν όμως να βοηθηθούν, χωρίς οι ίδιοι να καταβάλλουν καθόλου προσπάθεια. Λες λ.χ. στον άλλον: «μην τρως γλυκά, κάνε αυτήν την θυσία, για να σε βοηθήσει ο Θεός» και σου λένε: «Γιατί; Δεν μπορεί να με κάνει καλά ο Θεός;». Δεν κάνουν μια θυσία για τον εαυτό τους, πόσο μάλλον να θυσιαστούν για τον άλλον.
Κάνω για ορισμένους χρόνια προσευχή και δεν βοηθιούνται, γιατί έχουν πείσμα, θέλημα, εγωισμό. Λένε: ''Γιατί ο Θεός δεν μου δίνει αυτό;'' Και γιατί να μας το δώσει; Για να μας κάνει πιο εγωιστές, πιο θεληματάρηδες; Δεν τους ωφελεί, αν το δώσει. Είναι σαν να διατάζουν μ' αυτόν τον τρόπο τον Θεό. Ενώ αν έλεγαν: ''Αν θέλεις, δώσε μου αυτό''. Ο τρόπος προσευχής να είναι ταπεινός.
Όταν βλέπω, ότι ο άλλος δεν βοηθιέται από το ενδιαφέρον μου, την καλοσύνη, την αγάπη και δεν τα εκτιμάει αυτά, αλλά εκμεταλλεύεται την αγάπη μου και μου φέρεται με αναίδεια, τραβιέμαι σιγά - σιγά, για να μην γίνει περισσότερο αναιδής και λέω ότι δεν έχω συγγένεια μαζί του. Και αναγκάζομαι να μην του φέρομαι με καλοσύνη. Κανονικά, όσο καλοσύνη σου δείχνουν, τόσο πρέπει να αλλοιώνεσαι, να διαλύεσαι, να λειώνεις. Παλιά τι είχε συμβεί με κάποιον. Στην αρχή, για να τον βοηθήσω, αναγκάστηκα να του πω μερικά Θεία γεγονότα που είχα ζήσει. Αντί όμως να πει: «Θεέ μου, πώς να Σε ευχαριστήσω γι' αυτήν την παρηγοριά κ.λπ.» και να διαλυθεί, πήρε θάρρος και φερόταν με αναίδεια. Τότε κράτησα μια αυστηρή στάση. «Θα τον βοηθώ, είπα, από μακριά με την προσευχή». Αυτό το έκανα, όχι γιατί δεν τον αγαπούσα, αλλά γιατί αυτός ο τρόπος θα τον βοηθούσε.
Σε μερικούς λέω ένα - δύο λόγια και αμέσως γυαλίζουν τα μάτια τους. Τα σημειώνουν σε ένα τόσο δα χαρτάκι, τα εφαρμόζουν και προχωρούν παραπέρα. Και άλλοι, αν και έχουν ακούσει ένα σωρό και έχουν βοηθηθεί πολύ, δεν κάνουν τίποτε, γιατί δεν μπήκε μέσα τους η καλή ανησυχία (ο ζήλος για το πως θα σωθούνε).
Στον πολύ ταπεινό και ευαίσθητο άνθρωπο όταν ταπεινώνεται κανείς, βοηθιέται πολύ, ενώ στον άνθρωπο που αγνοεί την ταπείνωση, εάν ταπεινωθείς, τον συμβουλευτείς ή πεις τα ελαττώματά σου, τον κάνεις πιο υπερήφανο και αναιδή.
Αν ένας άνθρωπος έχει αγαθή προαίρεση, αλλά δεν βοηθήθηκε από μικρός, δεν είναι κολακεία να του πεις τα καλά που βλέπεις σ' αυτόν, γιατί κατ' αυτόν τον τρόπο βοηθιέται και αλλοιώνεται, επειδή δικαιούται και την Θεία βοήθεια. Είπα σε κάποιον:''Έσύ είσαι καλός. Δεν ταιριάζουν σ' εσένα αυτά που κάνεις''. Του το είπα αυτό, γιατί είδα το καλό του χωράφι και τον κακό σπόρο που είχε ρίξει. Είδα, ότι εσωτερικά ήταν καλός και ό,τι κακό έκανε, ήταν εξωτερικό. Δεν του είπα: ''Είσαι καλός'', για να τον κολακέψω, αλλά για να τον βοηθήσω, να του κινήσω το φιλότιμο. Μερικοί έχουν το εξής τυπικό: Έχει, δεν έχει ο άλλος κάποιο χάρισμα, του λένε: ''Δεν έχεις χάρισμα, δήθεν για να μην υπερηφανευτεί και βλαφτεί. Ένα ισοπέδωμα δηλαδή. Όταν όμως απελπίζεται ο άλλος για το κακό που κάνει, απελπίζεται και για το καλό που έχει, τότε πως θα ξεθαρρέψει, για να αγωνιστεί με προθυμία; Ενώ, αν του πεις τα καλά που έχει και του καλλιεργήσεις το φιλότιμο και την αρχοντιά, βοηθιέται, αναπτύσσεται και προχωράει...
Όποιος δεν έχει την Χάρη του Θεού, δεν μπορεί ούτε στον εαυτόν του να επιβληθεί, ούτε τους άλλους να βοηθήσει, για να φέρει Θείο αποτέλεσμα. Πρέπει να βουτηχτεί στην Χάρη και ύστερα να χρησιμοποιηθούν οι αγιασμένες πλεόν δυνάμεις του, για την σωτηρία των άλλων.
Να, οι κοινωνικοί λειτουργοί έχουν καλοσύνη, οι καημένες, τρέχουν, σκοτώνονται για τους άλλους. Σπουδάζουν ψυχολογία, αλλά με τον τρόπο που πηγαίνουν να βοηθήσουν, σε κάποιες περιπτώσεις σταματούν. Πάει λ.χ. μία να παρηγορήσει έναν που έχει ένα πόδι και αυτός της λέει: «Εσύ μου λες "καλημέρα" με 2 πόδια, αλλά εγώ με ένα». Τί να του απαντήσει; Πώς να τον βοηθήσει με την ψυχολογία; Αν δεν βοηθηθεί αυτός ο άνθρωπος, να συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής, δεν μπορεί να βοηθηθεί με τίποτε. Να καταλάβει, ότι γι' αυτήν την αναπηρία, που επέτρεψε ο Θεός, αν δεν γογγύζει, θα έχει να λάβει στην άλλη ζωή, αποταμιευμένο ουράνιο μισθό και να χαίρεται. Και αν ακόμη οι άλλοι περπατούσαν με 4 πόδια, να έλεγε: «Σε ευχαριστώ, Θεέ μου, που περπατώ με ένα πόδι». Αλλά όσες δεν έχουν την πνευματική αντιμετώπιση, πάνε νε παρηγορήσουν τους αρρώστους και δεν ξέρουν τι να τους πουν. Πάει η κοινωνική λειτουργός να παρηγορήσει λ.χ. μια γυναίκα 35 χρονών με καρκίνο, που έχει και 3 παιδάκια. Τί να της πει; Αν δεν βοηθηθεί αυτή η μητέρα να συλλάβει το βαθύτερο νόημα της ζωής, απελπίζεται, γιατί σκέφτεται τι θα γίνουν τα παιδιά της. Την ίδια απελπισία που έχει η μητέρα έχει και η κοινωνική λειτουργός, αν δεν έχει καταλάβει κάτι το ανώτερο, το βαθύτερα πνευματικό. Αν δεν υπάρχει κατ' αρχάς βαθύτερη τοποθέτηση στον ίδιο τον εαυτόν της, δεν μπορεί να βοηθήσει σωστά, για να έρθει η Θεία παρηγοριά στον άλλον. Έτσι οι καημένες κουράζονται και σωματικά, αλλά και στενοχωριούνται, γιατί δεν μπορούν να βοηθήσουν θετικά. Κουράζονται δηλαδή διπλά.
Ο ταλαίπωρος Παϊσιος, για να είναι ταλαίπωρος, πολλές ψυχές ταλαιπωρούνται εξαιτίας του, που δεν απέκτησε Χάρη, να βοηθάει τους ανθρώπους, δια του Θεού, που ανθρωπίνως δεν βοηθιούνται. Έρχονται άνθρωποι ζητούν βοήθεια και δεν μπορώ να τους βοηθήσω. Τα κουσούρια μου φταίνε, που με κάνουν να μην είμαι αγαπητό παιδί του Θεού, για να ακούει ο Θεός την προσευχή μου. Να σκεφτούμε ότι εμείς φταίμε, που ένας άρρωστος δεν έχει την υγεία, διότι ο Χριστός είπε, σας δίνω εξουσία να κάνετε θαύματα και εμείς δεν κάνουμε τίποτα...
Όταν λ.χ. βλέπω έναν τυφλό, αισθάνομαι τον εαυτό μου ένοχο, γιατί, αν είχα πνευματική κατάσταση, θα μπορούσα να τον θεραπεύσω. Ο Θεός μας έδωσε την δυνατότητα να γίνουμε άγιοι, να κάνουμε θαύματα, όπως έκανε και Εκείνος. Αναγνωρίζουμε την μεγάλη ή μικρή μας αρρώστια και ταπεινά ζητούμε την σωματική υγεία για τον συνάνθρωπό μας, ως ένοχοι για την αρρώστιά του. Γιατί εάν είχαμε πενυματική υγεία, θα είχε θεραπευτεί προ καιρού και δεν θα παιδευόταν. Όταν τοποθετούμαστε σωστά, ότι είμαστε ένοχοι για όλη την κατάσταση του κόσμου και λέμε: ''Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον ημάς'', βοηθιέται ο κόσμος όλος.
Όταν κανείς κάνει σωστή πνευματική εργασία, τότε μπορεί με την προσευχή να χτίσει Μοναστήρια και να τα εφοδιάσει με όλα τα απαραίτητα και να βοηθήσει το σύμπαν. Δεν χρειάζεται, ούτε να δουλεύει. Αρκεί μόνο να προσεύχεται.
Για να ωφελήσεις τους άλλους, πρέπει να ζεις μέσα στην αγάπη του Θεού. Αλλιώς δεν μπορείς να ωφελήσεις τον συνάνθρωπό σου. Δεν πρέπει να βιάζεις τον άλλο. Θα έρθει η ώρα του, θα έρθει η στιγμή, αρκεί να προσεύχεσαι γι αυτόν. Με τη σιωπή, την ανοχή και κυρίως με την προσευχή ωφελούμε τον άλλον μυστικά.
Εσύ είσαι ευλαβής. Και αυτή σου την ευλάβεια, αυτή σου την πίστη, θέλεις να επιβάλλεις στους γύρω σου. Νομίζεις, ότι βγαίνει τίποτε έτσι; Κακό κάνεις. Διότι οι άνθρωποι είναι αντιδραστικοί. Λες στον άλλο να κάνει κάτι και δεν το κάνει, επειδή του το είπες. Αντιδρά και δεν το κάνει. Αν δει εσένα να κάνεις αυτό το πράγμα, ίσως το κάνει και εκείνος, γιατί θα σκεφτεί: «Αφού το κάνει αυτός, να το κάνω και εγώ». Αν όμως θελήσεις να προσευχηθείς στο Χριστό και να του πεις: «Χριστέ μου, σε παρακαλώ, φώτισε ή ελέησε ή κατεύθυνε αυτό το πρόσωπο» και κάνεις συνεχώς αυτή την προσευχή, τότε ο Χριστός αρχίζει και στέλνει στο πρόσωπο εκείνο καλούς λογισμούς. Κάθε φορά, που εσύ λές, για παράδειγμα: «Κύριε, ελέησον το παιδί μου», το παιδί σου παίρνει ένα αγαθό λογισμό από τον Χριστό. Και όσο συνεχίζεις να προσεύχεσαι, τόσο περισσότερους αγαθούς λογισμούς παίρνει το παιδί σου. Και αν τώρα το παιδί σου είναι όπως ένα άγουρο πορτοκάλι, σιγά-σιγά θα ωριμάσει και θα γίνει όπως το θέλεις. Αυτός είναι αποδεδειγμένα, από την δική μου πείρα, ο πιο αποτελεσματικός τρόπος για να λύσει ο άνθρωπος τα προβλήματά του σ' οποιοδήποτε τομέα θέλει. Διότι όλοι οι άλλοι τρόποι, που οι άνθρωποι εφαρμόζουν από ένστικτο, τις πιο πολλές φορές αποτυγχάνουν.
Όταν φύγω απ' αυτήν τη ζωή και με χρειάζεστε, φωνάξτε με και εγώ θα είμαι δίπλα σας.
Να μην περιμένουν οι Χριστιανοί, όσους έχουν ανάγκη βοηθείας, να έρχονται σ' αυτούς. Οι ίδιοι ας ενδιαφέρονται να βρίσκουν, όσους έχουν ανάγκη βοηθείας. Όποιος φροντίζει, έτσι ενεργεί. Έτσι δεν ωφελούν τόσο εκείνους που βοηθούν, όσο βοηθούν και ευεργετούν τους εαυτούς τους. Τα καλά έργα, τους δίνουν παρρησία ενώπιον του Θεού.
Είναι φυσικό να μας δαγκώνουν οι συμφορές, όχι τόσο πολύ όταν δεν υπάρχουν ποιοί θα βοηθήσουν, όσο όταν υπάρχουν, μα δεν θέλουν να κουνήσουν το χέρι.
Δεν έλαβες εντολή να κατηγορείς τον τεμπέλη, ούτε να ελέγχεις την κακία, ούτε να ονειδίζεις την οκνηρία, αλλά να ανακουφίζεις την φτώχεια, να ιατρεύεις την συμφορά, να απλώνεις το χέρι σου και να σηκώνεις εκείνους που έχουν πέσει!!!
Να μην αδιαφορήσετε για την σωτηρία των άλλων. Δείξτε πολύ ενδιαφέρον και ψάξτε με κάθε τρόπο να οδηγήσετε αυτούς που έχουν ανάγκη στο Χριστό.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 123 αποτελέσματα