Περί...

Loading...
Περί Τιμωρίας
Κοινοποίηση
Εκείνος που εμποδίζει μια πληγή να θεραπευτεί είναι περισσότερο υπεύθυνος από εκείνον, ο οποίος την προξένησε και είναι άξιος μεγαλύτερης τιμωρίας. Διότι δεν είναι το ίδιο να προκαλέσεις ένα τραύμα, με το να εμποδίσεις να θεραπευτεί το τραύμα αυτό, γιατί η μεν παρεμπόδιση της θεραπείας, μπορεί να επιφέρει τον θάνατο, ενώ η αρχική πληγή, ίσως να μην είναι θανατηφόρος.
Όσο θα τιμωρηθεί εκείνος που αμάρτησε, άλλο τόσο θα τιμωρηθεί και εκείνος, που υπέπεσε στην αντίληψή του η αμαρτία αυτή και αδιαφόρησε, ενώ θα μπορούσε κάτι να πει, κάτι να καταγγείλει, κάτι να υπενθυμίσει, κάτι να προλάβει, κάτι να θεραπεύσει. Ο Θεός έμεινε αδιάφορος στην αμαρτία των Πρωτοπλάστων; Δεν έσπευσε να τους βοηθήσει, για να μετανοήσουν, ώστε να βρουν το δρόμο τους; Άσχετα αν δεν επετεύχθη ο σκοπός. Ο Θεός έκανε το ''καθήκον'' του. Αν και εμείς πολιτευόμασταν έτσι στη ζωή μας, θα υπήρχε αυτή η διαφθορά και η κακία στον κόσμο; Δεν θα υπήρχε...
Για ποιό λόγο ο Θεός προλέγει τις τιμωρίες που πρόκειται να επιβάλλει; Για να μην επιβάλλει τις τιμωρίες που προλέγει... Είναι σαν να μας λέει ο Θεός: Ας σας φοβίζουν τα λόγια, για να μην σας προξενήσει λύπη η πραγματικότητα.
Τον ίδιο τιμωρεί ο Θεός έναν Χριστιανό που αμαρτάνει με έναν ειδωλολάτρη που επίσης αμαρτάνει; Όχι φυσικά! Τον Χριστιανό τον τιμωρεί πιο αυστηρά, διότι έχει γνώση του Νόμου του Θεού.
Τα δυσάρεστα πράγματα και τις τιμωρίες που μας στέλνει ο Θεός στον παρόντα κόσμο, μειώνουν και μάλιστα κατά πολύ μεγάλο βαθμό, τα βάσανα της μετά θάνατον ζωής. Γι΄αυτό να μην κλαίμε εκείνους που τιμωρούνται, ούτε εκείνους που βασανίζονται, αλλά εκείνους που αμαρτάνουν και δεν τιμωρούνται.
Ο Θεός ούτε όλους εδώ τους τιμωρεί, γιατί έτσι θα απιστούσες στην Ανάσταση και δεν θα περίμενες την Κρίση, ούτε όμως και όλους τους αφήνει να φύγουν ατιμώρητοι, διότι έτσι θα νόμιζες, ότι όλα πορεύονται χωρίς καμμία (Θεία) Πρόνοια. Αλλά τι συμβαίνει; Τιμωρεί και δεν τιμωρεί ο Θεός. Με εκείνους που τιμωρεί, θέλει να δείξει ότι όσοι δεν τιμωρούνται εδώ, κάπου αλλού θα ξοφλήσουν τα χρέη. Με εκείνους πάλι που δεν τιμωρεί, σε ετοιμάζει να πιστέψεις, ότι μετά την αναχώρησή σου από εδώ, σε περιμένει φοβερό δικαστήριο... Αν όμως ο Θεός δεν ήταν δίκαιος και αδιαφορούσε για όσα πράττουν οι άνθρωποι, τότε ούτε θα τιμωρούσε μερικούς εδώ, ούτε άλλους θα τους ευεργετούσε.
Επιφέρει ο Θεός την τιμωρία, για να ανακόψει τα δεινά που έρχονται και για να αναχαιτίσει την αύξηση της κακίας.
Εκείνοι οι οποίοι δεν υπομένουν ευχαρίστως την εκ του Θεού προερχόμενη τιμωρία (η οποία εκφράζεται συνήθως με μια θλίψη, δοκιμασία ή αρρώστια), αλλά δυσανασχετούν γι' αυτήν, εκτός του ότι καμμία ωφέλεια δεν απολαμβάνουν, από την παίδευση αυτή, προετοιμάζουν για τον εαυτον τους, πολύ μεγαλύτερες συμφορές.
Πολλές φορές ο Θεός τιμωρεί τους ανθρώπους όλους μαζί, όπως έκανε στον κατακλυσμό του Νώε, προκειμένου να εμποδιστούν, στο να διαπράξουν μεγαλύτερες τιμωρίες, αλλά και στο να μην αποτελέσουν για τις μεταγενέστερες γενεές, παράδειγμα και διδάσκαλοι της αμαρτίας.
Ο σκοπός του Θεού, που δείχνει μακροθυμία για τους αμαρτωλούς (και ασεβείς ανθρώπους και δεν τους τιμωρεί), είναι διπλός με στόχο την σωτηρία· επιδιώκει την σωτηρία αυτών αφού πρώτα μετανοήσουν και επιφυλάσσει την ευεργεσία για τους απογόνους τους που πρόκειται να ζήσουν ενάρετα. Και για να επαναλάβω το λόγο, ο Θεός μακροθυμεί, ώστε και εκείνος που αμαρτάνει να μετανοήσει, αλλά και να μην αποκλείσει την σωτηρία των τέκνων τους. Γιατί και αν ακόμη αυτός που αμαρτάνει δεν πρόκειται να μετανοήσει, ευσπλαχνίζεται πολλές φορές τη ρίζα, για να φυλάξει τους καρπούς. Πολλές φορές μάλιστα, μεταβάλλει και την ίδια την ρίζα· όταν όμως εκείνη περιπέσει σε πλήρη κακία, ο Θεός αναβάλλει προς ωφέλεια την τιμωρία, περιμένοντας τη σωτηρία εκείνων που μετανοούν· και άκουε πως. Ο πατέρας του Αβραάμ Θάρα ήταν προσκυνητής των ειδώλων, αλλά δεν τιμώρησε εδώ την ασέβεια του και πολύ σωστά. Γιατί, εάν προλάβαινε ο Θεός και έκοβε τη ρίζα, από που θα βλάσταινε ο τόσος μεγάλος καρπός της πίστεως; Τι υπάρχει πιο μοχθηρό από τον Ησαύ; Εάν λοιπόν ήταν πόρνος και αδελφοκτόνος και βέβηλος και μισημένος, γιατί δεν αφανίζεται; Γιατί δεν εξολοθρεύεται; Γιατί δεν δέχεται αμέσως την κατάλληλη τιμωρία; Γιατί; Καλό είναι να πούμε και την αιτία. Εάν εξολοθρευόταν, θα έχανε ο κόσμος μέγιστο καρπό δικαιοσύνης και άκουε ποιόν. «Ο Ησαύ γέννησε τον Ραγουήλ, ο Ραγουήλ τον Ζαρά, ο Ζαρά τον Ιώβ» (Γεν.36) Βλέπεις πόσο μεγάλο άνθος υπομονής θα εξαφανιζόταν, εάν επενέβαινε ο Θεός και τιμωρούσε τη ρίζα; Αν ο Θεός ήταν ταχύς για τιμωρία, δεν θα αποκτούσε η Εκκλησία τον Απόστολο Παύλο, δεν θα κέρδιζε αυτόν τον τέτοιο και τόσο μεγάλο άνδρα. Γι' αυτό λοιπόν παράβλεπε τις βλασφημίες του, για να μας δείξει τον μετανοούντα. Η μακροθυμία του Θεού έκαμε τον διώκτη κήρυκα· η μακροθυμία του Θεού μετέβαλε τον λύκο σε ποιμένα· η μακροθυμία του Θεού έκαμε τον τελώνη ευαγγελιστή· η μακροθυμία του Θεού ελέησε όλους εμάς, μας μετέβαλε όλους, μας μετέστρεψε όλους... Ο Θεός είναι αγαθός προς όλους, ιδιαίτερα όμως δείχνει τη μακροθυμία του προς εκείνους που αμαρτάνουν.
Ο Θεός θέλοντας να τιμωρήσει τον Αδάμ, τον έβαλε να καλλιεργεί τη γη απέναντι από τον παράδεισο (Γεν. 3,24), ώστε βλέποντας κάθε μέρα τον επιθυμητό εκείνο χώρο από όπου βγήκε, να έχει πάντοτε στην ψυχή του τη λύπη.
Δεν βλέπεις τους ιατρούς, όταν κάποιος πάσχει από πολλά τραύματα, δεν προσθέτουν τόση θεραπεία, όση απαιτεί η φύση των τραυμάτων, αλλά όση μπορεί να βαστάξει η δύναμη του οργανισμού, για να μην, θεραπεύοντας τα τραύματα, οδηγήσουν στο θάνατο τον ασθενή; Γι' αυτό λοιπόν ο Θεός, ούτε τιμωρεί όλους μαζί, ούτε όλους μαζί αμοίβει, αλλά ήρεμα και προβαίνοντας σε υποχωρήσεις. Μάλιστα, πολλές φορές με το να τιμωρήσει έναν, σωφρόνισε μέσω εκείνου πολλούς.
Οι ιατροί όταν εγχειρίζουν ή κάνουν καυτηριάσεις, δεν το κάνουν αυτό από θυμό, αλλά με σκοπό τη θεραπεία και την διόρθωση και όχι επειδή είναι οργισμένοι εναντίον των ασθενών, αλλά από ευσπλαχνία προς αυτούς, για να τους απαλλάξουν από τα νοσήματα. Το ίδιο κάνει και ο Θεός, που επιτρέπει μια ''τιμωρία'' σε έναν άνθρωπο, προκειμένου να τον σωφρονίσει (μετάνοια) και να τον απαλλάξει από την αμαρτία.
Δεν τιμωρεί ο ίδιος ο Θεός, αλλά εσύ βάζεις τον εαυτόν σου μέσα στα δίχτυα της αμαρτίας, εσύ κατασκευάζεις τα δεσμά σου. Να μην αιτιάσαι κανέναν άνθρωπο. Από εμάς προέρχονται τα κακά...
Ο πλούσιος και ο Λάζαρος, δύο πρόσωπα που βλέπουμε στην γνωστή παραβολή (Λουκ. 16,19-31): Ο ένας απόλαυσε τα παρόντα, ο άλλος τα μέλλοντα. Νομίζεις, ότι είναι το ίδιο πράγμα, το να τιμωρείται κάποιος όλο το χρόνο, με το να πεινάει λίγη ώρα; Το να υποφέρει σωματικά από κάποια αρρώστια, με το να κατακαίεται ανελέητα το αθάνατο σώμα του; Το να στεφανώνεται και να απολαμβάνει αθανάτα την Θεία ευφροσύνη, ύστερα από σύντομη εδώ αρρώστια, με το να βασανίζεται αιώνια, μετά από μια σύντομη εδώ απόλαυση;...
Όσο μεγαλύτερες είναι οι ευεργεσίες που πήραμε, τόσο βαρύτερα και σκληρότερα τιμωρούμαστε, όταν αποδειχθούμε ανάξιοι της ευεργεσίας. Για τούτο βέβαια οι πλούσιοι τιμωρούνται περισσότερο από τους φτωχούς, εφόσον παρέμειναν κακοί και δεν έγιναν καλύτεροι, ούτε μέσα στην αφθονία τους. Μην μου πεις βέβαια ότι έδωσαν ελεημοσύνη. Γιατί αν δεν έδωσαν ανάλογα με τον πλούτο τους, ούτε έτσι θα διαφύγουν την τιμωρία, αφού η ελεημοσύνη δεν κρίνεται με το μέτρο αυτών που δίνονται, αλλά από την γενναιόδωρη διάθεση.
Λένε (κάποιοι): ''Είναι φιλάνθρωπος ο Θεός και γι' αυτό δεν τιμωρεί''. Δηλαδή, αν κολάσει τους ασεβείς, δεν θα είναι για εσάς φιλάνθρωπος; Βλέπετε σε τι βλάσφημα λόγια σας οδηγεί ο διάβολος; Λοιπόν ρωτάω: Οι μοναχοί που πήγαν στα βουνά και επίδειξαν πάρα πολύ μεγάλη άσκηση, θα φύγουν απ' αυτόν τον κόσμο αστεφάνωτοι; Αν δεν τιμωρούνται οι κακοί και δεν υπάρχει για κανέναν ανταπόδοση, τότε θα πει κάποιος, ότι ούτε οι αγαθοί και ενάρετοι βραβεύονται. ''Ναι'', λένε (απερίσκεπτα), διότι αυτό αρμόζει στον Θεό, να υπάρχει μόνο Βασιλεία του Θεού. Να μην υπάρχει κόλαση!''. Δηλαδή, ο πόρνος και ο μοιχός και όποιος έκανε άπειρα κακά, θα απολαύσει τα ίδια, με εκείνον που αγωνίστηκε και επέδειξε σωφροσύνη και αγνότητα; Το ίδιο τέλος περιμένει έναν Απόστολο Παύλο και έναν Νέρωνα ή και τον διάβολο;... Στοχάσου που οδηγεί αυτή η βλασφημία, όταν αποφαίνονται, ότι ο φιλάνθρωπος και επιεικείς Θεός, περιφρονεί τόσους κόπους και ιδρώτες. Πώς θα δικαιολογηθούν αυτά;
Λένε οι πολλοί, ότι ο Θεός, αφού είναι φιλάνθρωπος και αγαθός, δεν τιμωρεί αυστηρά τα πλημμελήματα. Επομένως, ας μην φοβηθούμε, διότι δεν θα τιμωρήσει ποτέ κανέναν για τίποτε. Πρόκειται, για την πιο επικίνδυνη πλάνη και απάτη.
Άξιοι τιμωρίας δεν είναι μόνο εκείνοι που διαπράττουν πονηρές πράξεις, αλλά και εκείνοι που μπορούν να κάνουν αγαθά έργα και δεν τα κάνουν. Και θα τιμωρηθούν, διότι δεν υπήρξαν φιλεύσπλαχνοι...
Όπως, όχι μόνο εκείνοι που κλέβουν, αλλά και εκείνοι που μπορούν να εμποδίσουν την κλοπή, αλλά δεν το κάνουν, τιμωρούνται το ίδιο, έτσι όχι μόνο οι ασεβείς, αλλά και εκείνοι οι οποίοι μπορούν να τους διαφυλάξουν από την ασέβεια, αλλά δεν θέλουν να το πράξουν, θα υποστούν την ίδια τιμωρία με εκείνους.
Όπως ακριβώς είναι βλαβερό το να κατακρίνεις απλώς, έτσι ακριβώς βλαβερό είναι, το να μην τιμωρείς τα δημόσια αμαρτήματα. Διότι έτσι ανοίγεις δρόμο στους άλλους, να επιχειρούν τα ίδια...
Εάν ο Απόστολος Παύλος περιφρονεί το συμφέρον του, για να ικανοποιήσει το συμφέρον των άλλων, ποιά τιμωρίας δεν είμαστε άξιοι εμείς, όταν αντί να προτιμήσουμε να αποφύγουμε την δική μας ζημιά, δια της ωφελείας των άλλων, με πολλή ευχαρίστηση παρασέρνουμε και τους άλλους μαζί μας στην απώλεια, ενώ είναι δυνατόν να σώσουμε και τους άλλους και τον εαυτόν μας;
Αν ο Αδάμ για μια μόνο παρακοή, υπέστη τόσα δεινά και εξορίστηκε από τον Παράδεισο, εμείς που κερδίσαμε τον Ουρανό και γίναμε συγκληρονόμοι με τον Μονογενή Του Υιόν (λόγω του Βαπτίσματος), ποιάς συγγνώμης θα επιτύχουμε, αφού τρέχουμε πίσω από τον διάβολο; Διότι δεν τιμωρείσαι ως άνθρωπος μόνο, αλλά ως υιός του Θεού, που αμάρτησες και γίνεται το μέγεθος της τιμής, αφορμή μεγαλύτερης τιμωρίας.
Το να επαινεί κάποιος εκείνους που αμαρτάνουν, αξίζει πολύ πιο μεγαλύτερη τιμωρία από ότι θα άξιζε αν αμάρτανε ο ίδιος.
Όπως όταν είμαστε ενάρετοι, λαμβάνουμε διπλό μισθό από τον Θεό, διότι ακολουθούμε την οδό της αρετής και για το ότι προσελκύουμε τους πλησίον μας στην αρετή, κατά τον ίδιο τρόπο και στην περίπτωση της κακίας, δεν τιμωρούμαστε μόνο για τα αμαρτήματά μας, αλλά και γιατί παρασύρουμε και τους άλλους στην αμαρτία.
Αυτός που λυπάται να τιμωρήσει το παιδί του (από την αδιάκριτη αγάπη του), το οδηγεί στην απώλεια και γίνεται χειρότερος από τους παιδοκτόνους και αυτό γιατί η απώλεια και ο θάνατος αυτός, αφορά την ψυχή και όχι το σώμα των παιδιών τους. Αντίθετα, αυτός που δεν διστάζει να το τιμωρήσει, το σώζει.
Από τους ανθρώπους, άλλοι μεν κολάζονται και στην παρούσα και στην μέλλουσα ζωή, άλλοι μόνο στην παρούσα, άλλοι μόνο στην μέλλουσα και άλλοι, ούτε στην παρούσα, ούτε και στην μέλλουσα. Εδώ και εκεί κολάστηκαν οι σταυρωτές του Χριστού. Διότι και εδώ τιμωρήθηκαν, όταν έπαθαν τις ανήκουστες εκείνες συμφορές, κατά την άλωση της Ιερουσαλήμ από τον Τίτο και εκεί θα υποστούν, άλλη αυστηροτάτη τιμωρία ή όπως οι κάτοικοι των Σοδόμων και πολλοί άλλοι, οι οποίοι και εδώ στην παρούσα ζωή και εκεί, στην μέλλουσα ζωή, τιμωρήθηκαν. Άλλοι τιμωρούνται μόνο εκεί, όπως ο πλούσιος (του Ευαγγελίου, που δεν έκανε ελεημοσύνη στον φτωχό Λάζαρο), που εφλέγετο στο πυρ της κολάσεως και δεν είχε ούτε μία σταγόνα ύδατος να δροσιστεί. Άλλοι τιμωρούνται εδώ, όπως τιμωρήθηκε ο Κορίνθιος εκείνος, ο οποίος υπέπεσε στην πορνεία (Α' Κορ. κεφ. 5ο). Άλλοι τέλος, δεν τιμωρούνται ούτε εδώ, ούτε εκεί, όπως οι Απόστολοι, όπως οι Προφήτες, όπως ο μακάριος Ιώβ. Διότι εκείνα τα οποία έπαθαν, δεν ήταν τιμωρία, αλλά αγώνες και παλαίσματα. Ας φροντίσουμε λοιπόν και εμείς να συμπεριληφθούμε, στην τελευταία κατηγορία και αν αυτό δεν είναι δυνατόν, τουλάχιστον σε εκείνους, οι οποίοι απαλλάσσονται των αμαρτημάτων τους, στην παρούσα ζωή...
Πολλοί κατηγορούν τον Αδάμ, πόσο εύκολα πείσθηκε στη συμβουλή του πονηρού και αθέτησε την Θεϊκή εντολή και προξένησε έτσι σε εμάς το θάνατο. Αλλά δεν είναι το ίδιο να θελήσει κανείς, χωρίς να ξέρει, να γευθεί ένα φαρμακερό χόρτο, με το να θέλει να τρώει από αυτό, ενώ έμαθε από τη δοκιμή ότι είναι θανάσιμο. Εκείνος που παίρνει το δηλητήριο ενώ έχει πείρα και έτσι φέρνει ελεεινά το θάνατο στον εαυτό του, είναι περισσότερο αξιοκατηγόρητος από εκείνον που κάνει και παθαίνει τούτο επειδή δεν ξέρει. Γι' αυτό και ο καθένας από εμάς, είναι περισσότερο από τον Αδάμ άξιος κατηγορίας και καταδίκης...
Κακό δεν είναι να τιμωρείται κάποιος εδώ στη γη, αλλά το ότι γίνεται άξιος της εκεί τιμωρίας.
Οι κανόνες (επιτίμια) που επιβάλλονται από τον πνευματικό στο μυστήριο της εξομολογήσεως, δεν έχουν το χαρακτήρα της εκδικήσεως ή της τιμωρίας, αλλά της διαπαιδαγωγήσεως και δεν έχουν καμμιά σχέση με αυτούς που επιβάλλονται από ορισμένους πνευματικούς κατά την εξομολόγηση και οι οποίοι, είτε από υπερβάλλοντα ζήλο, είτε από άγνοια, εξαντλούν τα όρια της τιμωρίας, χωρίς να αντιλαμβάνονται, ότι με τον τρόπο αυτό, αντί να κάνουν καλό, διαπράττουν έγκλημα. Εγώ, πάντα τους φωνάζω και τους συμβουλεύω: Όχι μεγάλες τιμωρίες. Αλλά σωστές συμβουλές. Γιατί, οι μεγάλες τιμωρίες, τροφοδοτούν τον άλλο (το διάβολο) με πλούσια πελατεία. Και αυτός, αυτό περιμένει. Αυτό καραδοκεί και έχει πάντα ανοιχτές τις αγκάλες του για να τους δεχτεί! Και τους τάζει, μάλιστα, λαγούς με πετραχήλια... Γι' αυτό, απαιτείται μεγάλη προσοχή στην επιλογή του πνευματικού. Όπως αναζητάτε τον καλύτερο γιατρό, το ίδιο να κάνετε και για τον πνευματικό. Και οι δύο γιατροί είναι. Ο ένας του σώματος και ο άλλος τής ψυχής!
Αν δύο άνθρωποι κάνουν την ίδια αμαρτία, ο πνευματικός, ανάλογα με την μετάνοια του καθενός, μπορεί στον έναν να βάλει κανόνα να μην Κοινωνήσει δύο χρόνια και στον άλλον δύο μήνες. Τόση διαφορά δηλαδή! Τα επιτίμια είναι στην διάκριση του πνευματικού. Στους εν ψυχρώ αμαρτάνοντας, ο πνευματικός πρέπει να είναι ανυποχώρητα αυστηρός. Αυτόν που νικιέται, αλλά μετανοεί, ταπεινώνεται, ζητάει με συστολή συγχώρεση, θα τον βοηθάει με διάκριση να πλησιάσει πάλι στον Θεό.
Οι κύριοι διώκτες του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου ήταν ο Πατριάρχης Θεόφιλος Αλεξανδρείας και η Αυτοκράτειρα Ευδοξία. Μετά τον μαρτυρικό θάνατο του Χρυσοστόμου, πικρότατη τιμωρία ανέμενε και τους δύο. Ο μεν Θεόφιλος δαιμονίστηκε, ενώ η Ευδοξία σύντομα αρρώστησε πολύ βαριά με μία ανίατη ασθένεια, όλο το σώμα της γέμισε πληγές από τις οποίες έβγαιναν σκουλήκια. Ήταν τόσο έντονη η δυσωδία που ανέδιδε το σώμα της, ώστε ήταν ανυπόφορο για οποιονδήποτε να περάσει έστω και έξω από το σπίτι της. Οι ιατροί χρησιμοποιούσαν τα πιο ισχυρά αρώματα και ευωδέστατο θυμίαμα για να περιορίσουν την φρικτή δυσωδία της κακιάς Βασίλισσας, αλλά δεν κατάφερναν τίποτα. Στο τέλος, η Ευδοξία πέθανε μέσα σε φρικτή αγωνία και σήψη. Ακόμη και μετά θάνατον το χέρι του Θεού έπεσε βαρύ πάνω της. Το φέρετρο που περιείχε το σαπισμένο σώμα της, έτρεμε μέρα και νύχτα επί τριάντα τέσσερα ολόκληρα χρόνια! Σταμάτησε μόνον όταν ο Αυτοκράτορας Θεοδόσιος τέλεσε την Ανακομιδή των Λειψάνων του Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Θεός μερικές φορές τιμωρεί τον αθώο, για να τιμωρηθούν οι ένοχοι 2 φορές παραπάνω. Κατά αυτόν τον τρόπο, πολλά μικρά παιδιά βασανίζονται χωρίς να φταίνε, για να τιμωρηθούν οι ένοχοι γονείς, λόγω της αμετανοησίας τους. Και πρέπει να μετανοήσουν οι γονείς, για να τακτοποιηθεί το παιδί τους.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 76 αποτελέσματα