Περί...

Loading...
Περί Θεού
Κοινοποίηση
Η ταπείνωση είναι το πιό πολύτιμο και πιό ευωδιαστό Πνευματικό μύρο που μπορεί να προσφέρει ο άνθρωπος στο Θεό, διότι αυτό είναι που ταιριάζει περισσότερο στην Ιδιότητά Του. Λένε οι Πατέρες, ότι εκείνο που θα μας κάνει την μεγαλύτερη εντύπωση στον Παράδεισο θα είναι, πως ο Θεός με την άπειρη Δύναμή Του και την άπειρη Σοφία Του, είναι τόσο Ταπεινός!
Τίποτε ἄλλο δέν ζητάει ἀπό μᾶς ὁ Θεός, παρά μόνο καλή προαίρεση.
Μή λές· «πῶς θά μοῦ ἐξαλειφθοῦν οἱ ἁμαρτίες;». 
Ἐγώ σοῦ ἀπαντῶ:  Μέ τή θέληση καί τήν πίστη. 
Τί πιό σύντομο ἀπ΄ αὐτό;
Ἀλλά ἄν τό στόμα σου λέει ὅτι τό θέλει καί ἡ καρδιά σου δέν τό θέλει, ὁ Θεός πού θά σέ κρίνει, δέν ξεγιελιέται, γιατί εἶναι καρδιογνώστης.
Η προσευχή, το κομποσχοίνι, η ελεημοσύνη νικά το Έλεος του Θεού. Καμιά αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη, από το Έλεος του Θεού.
Τι κοινό έχει το χιόνι με την Αγάπη του Θεού;
Όπως το χιόνι πέφτει αθόρυβα τα σκεπάζει όλα... τα παγώνει όλα...
Αλλά ομορφαίνει το τοπίο και το αλλάζει.
Έτσι και η Αγάπη και η Χάρη Του Θεού έρχεται αθόρυβα τα σκεπάζει όλα.
Παγώνει τα πάθη μας, ομορφαίνει τη ζωή μας και τα αλλάζει όλα μέσα μας και γύρω μας...
Ο Θεός, παιδί μου, δεν κρύβεται πίσω από τους θάμνους! Ούτε χρειάζεται να σκαρφαλώσεις στα βουνά για να Τον συναντήσεις!
Έρχεται Αυτός και σε βρίσκει, κάθε φορά που συγχωρείς κάποιον που σ' έβλαψε, κάθε φορά που βοηθάς κάποιον που βρίσκεται σε ανάγκη…
Έλκεται η Θεία Χάρις, παιδί μου, δεν εκβιάζεται...
Ο Θεός έγινε σαρκοφόρος, ώστε ο άνθρωπος να μπορέσει να γίνει πνευματοφόρος!
Ως παντογνώστης ο Θεός γνωρίζει και το αγαθό και το κακό. Συνεργάζεται με το αγαθό ως φύσει αγαθός και είναι ξένος του κακού. Αφού είναι ξένος του κακού, πώς είναι δυνατό να μας προορίζει γι’ αυτό;
Οι άνθρωποι μισούν τη φτώχεια, ο δε Θεός την υπερήφανη ψυχή. Στους ανθρώπους είναι τίμιος ο πλούτος, στον Θεό δε, η ταπεινωμένη και συντετριμμένη ψυχή. Οι εντολές του Θεού είναι τιμιότερες απ’ όλους τους θησαυρούς του κόσμου, διότι όποιος τις φυλάττει, βρίσκει το Θεό!
Όλων των λαών η ψυχή αισθανόταν πως υπάρχει ο Θεός, αν και δεν ήξεραν να λατρεύουν τον αληθινό Θεό. Το Άγιο Πνεύμα όμως δίδαξε πρώτα τους προφήτες, έπειτα τους αποστόλους, ύστερα τους αγίους πατέρες και επισκόπους μας, κι έτσι έφτασε ως εμάς η αληθινή πίστη. Εμείς γνωρίσαμε τον Κύριο με το Άγιο Πνεύμα. Και όταν Τον γνωρίσαμε, τότε στερεώθηκε σ’ Αυτόν η ψυχή μας.
Και αν εγώ κουράζομαι στην προσευχή μου, στην παράστασή μου ενώπιον του Θεού, και αν εγώ αγνοώ τον Θεό, και αν νυστάζω ή δεν καταλαβαίνω ή μου φεύγουν τα λόγια της προσευχής ή ζώ μέσα σε χίλια σκοτάδια, είμαι βέβαιος ότι μέσα στην άγνοιά μου, στην αορασία μου, σε αυτό το σκότος μου είναι παρών ο Θεός.
Ο Θεός με ακούει, ο Θεός με βλέπει, ο Θεός παρίσταται.

Ας μη θέλω εγώ να τον απολαμβάνω.
Ας θέλω να το πούμε έτσι, να με απολαμβάνει ο Θεός.
Ας θέλω να με χαίρεται ο Θεός.
Είτε κοιμάμαι είτε είμαι ξύπνιος, είτε ζώ είτε πεθαίνω, είτε είμαι ολόκληρος μια ζωντάνια ενώπιον του Θεού είτε είμαι ένας νεκρός, ο,τιδήποτε και άν είμαι, αυτό που έχει σημασία είναι να παρίσταμαι ενώπιόν του.

Επομένως, ασκητικότητα, πάλεσμα ασκητικό, σημαίνει να κάθωμαι ενώπιον του Θεού!
Να μη ζητάω εγώ να δώ τον Θεό, αλλά να με βλέπει ο Θεός.
Όταν πιστέψεις βαθειά με όλη σου την ψυχή, θα αισθανθείς την Παρουσία Του Θεού τόσο δυνατή, σαν να είναι μία πραγματικότητα.
Και τότε πια δεν θα υπάρχει τίποτε άλλο.

Θα δώσεις το χέρι σου στο Χέρι Του κι όπου σε πάει… θα πας!
Ο Θεός δεν μας έδωσε τους ανθρώπους για να τους εκμεταλλευόμαστε, αλλά για να τους υπηρετούμε.
Δε γνωρίζω Χριστό Έλληνα, Ρώσο, Άγγλο, Άραβα … Ο Χριστός είναι για μένα το παν, το υπερκόσμιο Είναι. Μόλις περιορίσουμε το πρόσωπο του Χριστού, μόλις το κατεβάσουμε στο επίπεδο των εθνοτήτων, χάνουμε το παν και βυθιζόμαστε στο σκοτάδι. Τότε ανοίγει ο δρόμος προς το μίσος ανάμεσα στα έθνη, προς την έχθρα μεταξύ των κοινωνικών ομάδων...Ο Χριστός είναι ο άπειρος Θεός. Δε σταυρώθηκε μόνο για τους πιστούς, αλλά για όλους τους ανθρώπους.
Ο Θεός μερικές φορές μου στέλνει τέτοιες στιγμές στις οποίες νιώθω τέλεια. εκείνες τις στιγμές αγαπώ και διαπιστώνω ότι αγαπάμε και ο ένας τον άλλον.

Εκείνες τις στιγμές, συγκέντρωσα ένα σύμβολο πίστης στο οποίο όλα είναι ξεκάθαρα και ιερά για μένα. Αυτό το σύμβολο είναι πολύ απλό, ορίστε: πιστεύω ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο όμορφο, πιο βαθύ, πιο συμπαθητικό, πιο λογικό, πιο αντρικό και πιο τέλειο από τον Χριστό – και όχι μόνο δεν υπάρχει, αλλά λέω στον εαυτό μου με ζήλο αγάπη ότι δεν μπορεί να υπάρξει.

Επιπλέον, αν κάποιος μου αποδείκνυε ότι ο Χριστός είναι έξω από την αλήθεια, και αν ήταν στην πραγματικότητα ότι η αλήθεια είναι έξω από τον Χριστό, τότε θα προτιμούσα να μείνω με τον Χριστό παρά με την αλήθεια.
Νά θυμᾶσαι πώς κάθε ἐμπόδιο εἶναι νουθεσία ἀπό τόν Θεό, καί γι’ αὐτό νά βάλεις στήν καρδιά σου αὐτόν τό λόγο, πού σοῦ ἔχω ἀποκαλύψει τήν ἡμέρα αὐτή,

Ἀπό Μένα ἦταν αὐτό.

Νά ξέρεις καί νά θυμᾶσαι πάντα, ὅπου καί νά εἶσαι,
ὅτι ὁποιοδήποτε κεντρί, θά ἀμβλυνθεῖ μόλις θά μάθεις σέ ὅλα νά βλέπεις Ἐμένα.

Ὅλα σου στάλθηκαν ἀπό Μένα, γιά τήν τελείωση τῆς ψυχῆς σου,
Ὅλα αὐτά ἦταν ἀπό Μένα.
Ο Θεός μας κάνει κάποτε να νοιώθουμε την αδυναμία μας, για να μας μεταδώσει, ένα κομμάτι από τη δική Του δύναμη.
Ο Θεός μετράει τον κόπο που κάνει ο καθένας μας. Και όσο πιο πολύ αγωνίζεται και κοπιάζει κανείς, τόσο περισσότερη Χάρη του δίνει ο Θεός.
3 πράγματα θα πεις τον άνθρωπο, που δεν γνωρίζει το Θεό:

Α) θα του πεις γιατί ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, για να γίνει άνθρωπος
Β) θα του πεις να προσεύχεται σωστά και να ζητάει την σωτηρία του από το Θεό και
Γ) θα του πεις τι πρόκειται να πάθει, από τότε που θα γίνει Χριστιανός.
Ο Θεός δεν επιβάλλει ποτέ το κακό, αλλά το επιτρέπει. Άλλοτε, για να μας επαναφέρει στο δρόμο Του και άλλοτε για να μας στεφανώσει.
Ο Θεός εργάζεται περισσότερο να σηκώσει τον πεσμένο, παρά να διατηρήσει τον όρθιο για να μην πέσει. Γιατί όπως η μάνα μεριμνάει περισσότερο το παιδί της εκείνο που είναι άρρωστο, έτσι και ο Χριστός μεριμνάει περισσότερο τον άνθρωπο εκείνον, που είναι μακριά Του.
Ο άνθρωπος για να αναζητήσει το Θεό, πρέπει να συναισθανθεί τα χάλια της ψυχής του και τότε θα δει, πόσο χρήσιμος είναι ο Χριστός στη ζωή του. Οι περισσότεροι όμως, λόγω του εγωισμού τους, δεν αισθάνονται τα χάλια της ψυχής τους και στερούν από τον εαυτόν τους, τον ιατρό της ψυχής τους.
Η αγαθότητα του Θεού είναι άβυσσος της θαλάσσης,
τους μωρούς κάνει σοφούς,
τους σοφούς μωρούς,
τους αντρείους δειλούς,
τους δειλούς αντρείους,
δια να δοξάζεται ο πλάστης του παντός.
Όσο περισσότερο αγαπάτε, τόσο και θα πειστείτε για την ύπαρξη του Θεού και για την αθανασία της ψυχής σας.
Προσφωνούν τον Κύριο με διάφορα ονόματα. Το ''Πατέρας" είναι ένα από αυτά. Όταν απευθύνεσαι έτσι στον Θεό, πρέπει να έχεις πολλή αγάπη και φόβο. Αν δεν έχεις μην το πει! Ο Θεός είναι αγάπη άπειρη. Είναι κάτι περισσότερο από αγάπη...
Ο Θεός δεν θέλει (τις δικές μας) εξυπνάδες. Μόνο να Τον λατρεύεις και να Τον έχεις νοερώς κοντά σου. Στον άνθρωπο που έχει τον Θεό νοερώς κοντά του, δίνει ο Θεός πνευματική εξυπνάδα και διάκριση. Έχει μεγάλη τέρψη και αγαλλίαση εκείνος που σκέπτεται διαρκώς τον Θεό.
Ό,τι δημιούργησε ο Θεός, το έκανε για να ευχαριστήσει τον άνθρωπο. Όλα τα δημιουργήματα πάνω στη γη, τα έκανε ο Θεός, από αγάπη προς τον άνθρωπο. Ο Θεός δεν ζητάει πολλά πράγματα από τον άνθρωπο, για να τον σώσει. Θέλει μόνο να μετανοήσουμε και να Τον αγαπήσουμε... Τίποτα άλλο!
Ο Θεός είναι ένας ωκεανός αγάπης, που στο βυθό του, υπάρχει πάντα η συγχώρεση.
Τα ουράνια λόγια με τα επίγεια λόγια, δεν ταιριάζουν και δεν συμφωνούν καθόλου. Αλλιώς λέγονται και αλλιώς μεταφράζονται. Για παράδειγμα, ο Θεός δεν καταράται και όταν αναφέρει στο Ευαγγέλιο το γνωστό: ''πορεύεστε οι κατηραμένοι εις το πυρ το εξώτερο'', δεν έχει την έννοια της ανθρώπινης κατάρας. Όταν ο Θεός αποσύρει τη Χάρη Του από κάποιον άνθρωπο, αυτό μεταφράζεται με γήινη διατύπωση, ως κατάρα. Όταν ο Χριστός προειδοποιεί με τα ''ουαί'' και τα ''μη'' και οι άνθρωποι δεν εφαρμόζουν αυτά που λέει ο Χριστός, τότε οι άνθρωποι αυτοί ουδέποτε θα γευτούν ρανίδα Χάριτος Αγίου Πνεύματος (θα καταραστούν εν γνώση τους, ουσιαστικά αυτοκαταράζονται). Δηλ. ο Θεός, δανείζει τις γήινες κτιστές λέξεις, για να εκφράσει κάτι το ουράνιο, αλλά δεν κυριολεκτεί, διότι τα ουράνια δεν μπορούν να αποτυπωθούν επακριβώς με γήινες κτιστές λέξεις. Ο Θεός δεν καταράται, ουδέποτε, ποτέ! Μόνο ευλογεί! Ο Θεός μόνο αγαπά και δεν μισεί. Όταν όμως ο άνθρωπος αυτήν την ευλογία-Χάρη του Θεού, δεν την δέχεται εν γνώση του, η Χάρη αίρεται και επιστρέφει πίσω και ο άνθρωπος αυτοκολάζεται. Ο Θεός δεν κολάζει τον άνθρωπο. Τότε γιατί Σταυρώθηκε; Ο άνθρωπος αυτοκολάζεται.
Πώς αποδεικνύεται ότι ο Θεός αγαπά άπειρα τον άνθρωπο; Το ότι δέχτηκε να σταυρώσει την αμαρτία (δια της Σταυρώσεως Του), που άπειρα μισεί.
Η Θεότητα του Χριστού δεν φαίνεται. Κανόνισε όμως ο Χριστός, ''κάτι'' από την Θεότητά Του να βλέπεται. Αυτό το ''κάτι'' είναι το Φως Του, είναι η Άκτιστη Δόξα Του, είναι το Άκτιστο Φως, το οποίο είναι ''προϊόν'' της Θεότητάς Του. Από την Ουσία και τη Φύση της Θεότητας λοιπόν γεννάται το Άκτιστό Φως και η όραση αυτού του Φωτός από τον άνθρωπο, τον θεώνει. Δηλαδή, θα τον κάνει να μην πεθάνει ποτέ ψυχικά και να μην κολαστεί. Ο μόνος κίνδυνος που υπάρχει, είναι να πέσει από οίηση και εγωισμό. Αυτό το Φως δεν έχει σκιά και δεν κινείται, όπως τα άλλα φώτα. Το Φως αυτό, το βλέπουν μόνο οι άξιοι-δεκτικοί αυτής της οράσεως. Η όραση αυτή του Ακτίστου Φωτός, είναι καρπός της μεγάλης ταπεινότητας του πιστού και είναι σαν μια πνευματική αμοιβή. Μας έλεγε ένας μοναχός, ότι ήταν μαζί με άλλα 13 άτομα στον Πανάγιο Τάφο και είδε το Άκτιστο Φως, ενώ οι υπόλοιποι δεν κατάλαβαν τίποτα! Η θέα του Ακτίστου Φωτισμού στην ψυχή είναι μεγάλη εμπειρία. Ομοιάζει με την εμπειρία ενός εκ γενετής τυφλού, που αρχίζει μετά από κάποια χρόνια να βλέπει φως. Να είναι χρόνια στο σκοτάδι και ξαφνικά να δει το φως του ηλίου. Πρωτόγνωρα πράγματα...
/
8

Βλέπετε 1 - 33 από τα 259 αποτελέσματα