Περί...

Loading...
Περί Θανάτου
Κοινοποίηση
Ένα πιάτο φαί, ένα πατσαβούρι να τυλιχθούμε μέσα και ένα δωμάτιο να κοιμηθούμε.
Αυτός είναι ο παγκόσμιος πλούτος!
Η παγκόσμιος κατάκτησις!
Μόνο αυτά είναι.
Και αυτό, μέχρι τον θάνατο.
Στον τάφο, περιμένουν άλλοι απόξω να τα πάρουν.
Ο θάνατος είναι μία γέφυρα που θα μας πάει στον Χριστό. Μόλις κλείσουμε τα μάτια μας, θα τ’ ανοίξουμε στην αιωνιότητα. Θα παρουσιασθούμε μπροστά στον Χριστό. Στην άλλη ζωή θα ζούμε «εκτυπώτερον» την χάρη του Θεού.
Το αγαθό που είναι ανώτερο από όλα τα αγαθά, είναι ο φόβος του Θεού και η μνήμη του θανάτου.
Για έναν σεσωσμένο άνθρωπο, ο θάνατος είναι η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής του.
Κάποιος που πρόκειται να χτίσει ένα σπίτι ετοιμόρροπο, πρώτα βγάζει έξω τους ενοίκους και μετά γκρεμίζει το σπίτι. Χτίζει στη θέση του άλλο, πολύ πιο λαμπρό. Έτσι κάνει και ο Θεός, που θέλει να κατασκευάσει καινούριο σπίτι (σώμα). Βγάζει πρώτα την ψυχή από μέσα (όταν πεθάνει ο άνθρωπος), σαν ένοικο του σώματος και ύστερα οικοδομεί το νέο σπίτι, το σώμα, με την ανάσταση. Και στη συνέχεια, ξαναβάζει την ψυχή μέσα στο απείρως λαμπρότερο σώμα. Λοιπόν, ας μην προσέχουμε το γκρέμισμα (το θάνατο), αλλά να σκεπτόμαστε, την μελλοντική λαμπρότητα...
Ο θάνατος για τους δικαίους δεν είναι συμφορά, αλλά αντίθετα απελευθέρωση από την τυραννία των παθών και αιώνια πνευματική ένωση με τον Κύριο. Η παρούσα ζωή και ο ακατάπαυστος πόλεμος των παθών συσσωρεύουν πολύ κόπο στην ψυχή. Ο κατά Θεόν θάνατος είναι ανάπαυση της ψυχής από τους κόπους. Μη φοβάσαι λοιπόν τον θάνατο, μόνο να είσαι έτοιμος κάθε στιγμή για τον ερχομό του. Πώς θα ετοιμαστείς για τον θάνατο; Αποφεύγοντας την αμαρτία και αγαπώντας τον Κύριο με όλη την δύναμη της καρδιάς σου.
Πώς θα ετοιμαστείς για τον θάνατο; Αποφεύγοντας την αμαρτία και αγαπώντας τον Κύριο μ' όλη την δύναμη της καρδιάς σου. Δεν βρίσκω άλλο μεγαλύτερο κακό από την αμαρτία, γιατί φέρνει τον χωρισμό και την αποξένωση από τον Κύριο. Δεν βρίσκω άλλο μεγαλύτερο καλό, από την κάθαρση της ψυχής, που οδηγεί στην ένωση με τον Θεό, στη Βασιλεία των Ουρανών. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από τον σωματικό θάνατο που οδηγεί στην αιώνια κόλαση. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ευφροσύνη από τον σωματικό θάνατο που οδηγεί στον παράδεισο, στα χέρια του Θεού. Τί είναι λοιπόν θάνατος; Ο τέλειος χωρισμός από τον Θεό. Τί είναι λοιπόν ζωή; Η τέλεια ένωση με τον Θεό.
Ο νους μας έχει τόσο πολύ αμαυρωθεί από την πτώση (του Αδάμ), ώστε αν δεν βιάσουμε τον εαυτόν μας να θυμάται το θάνατο, μπορεί εντελώς να τον ξεχάσει. Όταν ξεχάσουμε το θάνατο, τότε αρχίζουμε να ζούμε στη γη, σαν να να είμαστε αθάνατοι και ξοδεύουμε όλη μας την ενεργητικότητα στον κόσμο, χωρίς καθόλου να απασχολεί τον εαυτόν μας, ούτε η φοβερή μετάβαση στην αιωνιότητα, αλλά ούτε και η τύχη μας στην αιωνιότητα. Τότε χωρίς ντροπή πεισματικά καταπατούμε τις εντολές του Χριστού. Τότε διαπράττουμε τις χειρότερες αμαρτίες και εγκαταλείπουμε, όχι μόνο την αδιάλειπτη προσευχή, αλλά και τις τακτές προσευχές. Αρχίζουμε μάλιστα να περιφρονούμε αυτή την αναγκαία και απαραίτητη εργασία, σαν να ήταν μια δραστηριότητα μικρής σημασίας που δεν πολυχρειάζεται. Ξεχνώντας το φυσικό θάνατο, πεθαίνουμε ένα πνευματικό θάνατο...
Ο θάνατος είναι πολυπόθητος για όσους αγαπούν τον Θεό, αλλά φοβερός για εκείνους που δεν είναι έτοιμοι.
Όταν βάλεις μπρος σου τον θάνατο και τον περιμένεις ανά πάσα στιγμή, φεύγει από σένα μακριά. Όταν όμως τον φοβάσαι, διαρκώς σε καταδιώκει...
Ο θάνατος, που για τους περισσοτέρους είναι μέγας και τρομερός, για μένα είναι μια ανάπαυση, ένα γλυκύτατο πράγμα, που μόλις θα έρθει, θα με ξεκουράσει από τις θλίψεις του κόσμου. Και τον περιμένω από στιγμή σε στιγμή.
Όταν κάποιος πληροφορηθεί, ότι επρόκειτο να πεθάνει, έχει φτάσει σε τέλεια μέτρα αγιότητας. Συνήθως τους αμετανόητους ανθρώπους, ο Θεός τους παίρνει πάνω στην αμαρτία.
Το να κοιμηθεί κανείς ειρηνικά και χωρίς ρόγχο και ψυχορράγημα είναι των Αγίων. Το φυσιολογικό είναι, ο άνθρωπος να χάσει τις αισθήσεις του και να έχει επιθανάτιο ρόγχο. Το να μην βγαίνει όμως η ψυχή του ανθρώπου και ο άνθρωπος να ιδρώνει, πολλές φορές να φωνάζει, αν υπάρχει αγωνία και γρήγορη κίνηση των οφθαλμών, η αλλαγή του χρώματος του προσώπου, να εκπέμπεται δυσοσμία από το στόμα και από το περιβάλλον να υπάρχει μια ανεξήγητη ταραχή στους υπολοίπους παρευρισκομένους, όλα αυτά φανερώνουν την παρουσία δαιμόνων και είναι ένα πολύ άσχημο προμήνυμα, που φανερώνει, ότι ο ετοιμοθάνατος έχει κάποιο αμάρτημα ή αμαρτήματα ατακτοποίητα και ανεξομολόγητα.
Ο πόλεμος του εχθρού στα ''τελευταία'' του ανθρώπου, είναι πολύ πανούργος. Και πρέπει να έχει κανείς αποθέματα πίστεως, ώστε να αντιταχθεί στους πονηρούς λογισμούς του διαβόλου που θα τον ενσπείρει π.χ. ότι δεν θα σωθεί. Πολλοί, στα τελευταία τους νικήθηκαν από τον εχθρό.
Πολλοί λένε: Να πεθάνω για να ησυχάσω! Μα... τώρα είναι τα προεόρτια. Άμα πεθάνουμε ατακτοποίητοι, έχοντας γραμμάτια στο Θεό, τότε θα αρχίσουν τα πραγματικά βάσανα.
Ο οδυνηρός τρόπος θανάτου υπολογίζεται από το Θεό, για να εξοφλήσει ο άνθρωπος κάποιες αμαρτίες.
Όταν σκοτώθηκε ο Άβελ από τον Κάιν, έστειλε ο Θεός τον αρχάγγελο Μιχαήλ στον Αδάμ, για να του υποδείξει τι πρέπει να κάνει τον γιό του Άβελ: Να τον θάψει. Είναι αποκάλυψη από το Θεό, ότι ο άνθρωπος πρέπει στη γη να επιστρέψει, όταν πεθάνει. Γιατί όταν ο Θεός μας έπλασε, πήρε χώμα από το έδαφος, στο οποίο δημιουργήθηκε μια γούβα, μια λακούβα. Αυτό το κενό που δημιουργήθηκε στο έδαφος, πρέπει να συμπληρωθεί και γίνεται δια της ταφής μας. Από χώμα σε έκανα και είσαι υποχρεωμένος να μπεις στο χώμα, λέει ο Θεός. Κάθε άλλος τρόπος π.χ. καύση του νεκρού είναι αμαρτία και δεν το θέλει ο Θεός. Όταν μας θάβουν, κάνουμε υπακοή στο θέλημα του Κυρίου και παίρνουμε Χάρη, η οποία είναι η τελευταία, σε τούτη τη ζωή.
Την ημέρα της υψώσεως του Τιμίου Σταυρού (14 Σεπτεμβρίου) καθώς υψώνεται ο Σταυρός στην Θεία Ακολουθία, σχηματίζεται ένας ουρανομήκης πύρινος Σταυρός, είναι η Χάρη που ξεκινάει από τον Σταυρό μέσα από την Εκκλησία και φθάνει έως τον θρόνο του Χριστού μας. Σε όλο αυτό το ύψος το νοητό, δημιουργείται μια φωτεινή ζώνη, ένας φωτεινός δρόμος και αλίμονο στα δαιμόνια, αν βρεθούν στο δρόμο αυτής της ζώνης, η οποία περνάει και από τα εναέρια τελώνια. Γι΄αυτό λένε οι Πατέρες, ότι όσοι κοιμηθούν αυτήν την ημέρα δεν τελωνίζονται. Αυτό δεν σημαίνει, ότι όσοι κοιμηθούν αυτήν την ημέρα σώζονται, αλλά σώζονται αυτοί που είναι τακτοποιημένοι εξομολογημένοι και Κοινωνημένοι. Είναι ανυπολόγιστη πολύ μεγάλη τιμή, να κοιμηθεί κάποιος την ημέρα αυτήν (για λοχίας πήγαινες, στρατάρχης έγινες). Τα τελώνια είναι ανενέργητα και την διακαινήσιμο εβδομάδα.
Όταν έχουμε μνήμη θανάτου, δεν θα αμαρτάνουμε άλλο. Όχι με την έννοια, ότι θα γίνουμε αναμάρτητοι, αλλά ότι θα είναι προσεκτική η ζωή μας και δεν θα σφάλλουμε επικίνδυνα. Η μνήμη θανάτου θα μας κρατά σε επαγρύπνηση, σε μελέτη της συνειδήσεώς μας, στο πένθος για τις αμαρτίες μας, με τελικό στόχο την κάθαρση. Η μνήμη θανάτου, είναι το αποτελεσματικό φάρμακο, για να μην υποστούμε την κόλαση μεταθανάτια.
Η υπόθεση του θανάτου να μας απασχολεί συνεχώς, ώστε ελέγχοντας τον εαυτόν μας, να διορθώνουμε τα τυχόν αμαρτήματά μας. Βλέποντας ο Θεός αυτήν την εργασία πάνω μας, θα ευδοκίσει να μας πάρει όταν θα είμαστε έτοιμοι και έτσι να σωθούμε. Θα είχαμε αμέλεια και ραθυμία στα πνευματικά ζητήματα και θα εστρέφετο ο λογισμός μας στα τα του κόσμου, εάν είχαμε στην μνήμη μας ότι ανά πάσα στιγμή μπορούμε να φύγουμε από τούτο τον κόσμο;
Ο θάνατος είναι το γεφύρι που μεταφέρει τον άνθρωπο απ' αυτόν τον κόσμο, προς τον άλλον. Μόλις κλείσουν τα μάτια της σαρκός, ανοίγουν αμέσως τα μάτια της ψυχής και βλέπει εκείνα που δεν έβλεπε προηγουμένως με τα μάτια της σαρκός.
Ο καλύτερος βοηθός, κατά την ώρα της εξόδου της ψυχής από τον κόσμο αυτόν, είναι η νοερά προσευχή...
Όταν κάποιος πεθαίνει και σώζεται η ψυχούλα του, ο Άγιος που γιορτάζει εκείνη την ημέρα, τον υποδέχεται στον παράδεισο, γιατί είναι η ημέρα δική του, η εορτή του δηλαδή.
Αν ο άνθρωπος γνώριζε πότε θα πεθάνει, δεν θα σταματούσε να αμαρτάνει και να μην αδιαφορεί για την αρετή. Το άγνωστο της ώρας του θανάτου κρατεί τον πιστό σε μία διαρκή ετοιμότητα και εγρήγορση.
Είναι ευλογημένος ο άνθρωπος που πεθαίνει Σάββατο και κηδεύεται Κυριακή, εφόσον βεβαίως ζει κατά Θεόν. Ο δρόμος για τον Παράδεισο είναι ανοιχτός...
Όταν θυμάμαι τον θάνατο, πατώ την αλαζονεία μου, κατανοώ ότι δεν είμαι τίποτε, συναισθάνομαι ότι ο πλούτος, η τιμή και η φθαρτή φαντασία είναι μάταια και ανωφελή και μόνο η ταπεινή επίγνωση του εαυτού μου και η αγάπη του πλησίον μου και τα παραπλήσια μ' αυτά καλά, μπορούν να με βοηθήσουν κατά την ώρα του θανάτου μου.
Όταν σημάνη η ώρα της εξόδου της ψυχής από το σώμα, η ψυχή εξερχόμενη από το σώμα, συγκεντρώνεται προς το κεφάλι. Γι΄αυτό σε αυτούς που έκαναν έντονη πνευματική ζωή, ξεχύνεται ειρήνη και ένα ασυνήθιστο φως στο πρόσωπό τους.
Όταν πρόκειται να πεθάνει ένας Ορθόδοξος Χριστιανός, τότε στέλνει ο Θεός δύο αγγέλους. Έναν, τον φύλακα άγγελό του και έναν άλλο, που παίρνει την ψυχή του ανθρώπου. Αν κάποιος αρρωστήσει και δει έναν άγγελο, δεν πρόκειται να πεθάνει, αν όμως δει δύο αγγελους, σε λίγο πρόκειται να φύγει.
Αν επιθυμείς να πεθάνεις για να απαλλαγείς από τα βάσανα, αυτό βέβαια είναι αμαρτία, διότι είναι σαν να γογγύζεις κατά του Θεού που επιτρέπει τα βάσανά σου. Αν όμως επιθυ­μείς να πεθάνεις για να μην αμαρτάνεις και λυπείς με τις αμαρτίες σου το Θεό, αυτό δεν είναι καθόλου αμαρτία. Αν πάλι επιθυμείς να πεθάνεις, διότι δεν αντέχεις το χω­ρισμό σου από το Θεό και θέλεις να μεταβείς το συντο­μότερο κοντά του, τότε η επιθυμία σου αυτή είναι τρισευλογημένη.
Φοβόμαστε τον θάνατο, γιατί συνδεόμαστε πολύ με την ζωή. Όσο λιγότερο συνδέεται ο άνθρωπος με την ζωή, τόσο λιγότερο φοβάται τον θάνατο.
Γνωρίζετε ποιά ήταν η τελευταία λέξη του Καζαντζά­κη; «Διψώ». Και έγραψε πολύ ευστόχως και ευφυώς ο π. Θεόκλητος ο Διονυσιάτης σ' ένα άρθρο του: «Άραγε πριν ακόμη βγει η ψυχή του, να προγευόταν την βασανι­στική φλόγα της καμίνου του πυρός του εξωτέρου, σαν τον πλούσιο που ωδυνάτο εν τη φλογί εκείνη και ήθελε κάποιον να του αναψύξη την γλώσσα;».
Σκεφθείτε προς στιγμή, ότι την νύχτα που κοιμάστε, ακούτε φωνές: ''Πυρκαγιά-πυρκαγιά!''. Ξυπνάτε και βλέπετε, να καίγετε ολόκληρο το σπίτι σας. Το ζώνουν από παντού φλόγες! Και όμως, αυτός ο τρόμος δεν είναι τίποτα, μπροστά στον τρόμο που θα αισθανθεί ο αμαρτωλός (αμετανόητος), όταν με τον θάνατό του, ξυπνήσει και δει, ότι είναι ζωσμένος από τις φλόγες της κολάσεως! Αλίμονο και τρεις αλίμονο και χιλιάδες φορές αλίμονο...!
/
7

Βλέπετε 1 - 33 από τα 199 αποτελέσματα