Περί...

Loading...
Περί Συνείδησης
Κοινοποίηση
Κράτα τη συνείδηση σου σε συνεχή εγρήγορση και διαύγεια. Η συνείδηση είναι φωνή του Θεού. Μη ζητάς και μην περιμένεις ειδικές παρηγορίες από την προσευχή. Άφησε το θέμα στο Θεό. Εκείνος μόνο γνωρίζει αν πρέπει, πότε και πως να σου τις δώσει.

Πρέπει να σου επαναλάβω για μια ακόμα φορά: Είναι εντελώς πλανεμένη η τόσο επιπόλαιη πεποίθηση σου ότι το αίσθημα της προσευχής αποτελεί σημείο ειδικής χάριτος. Κάθε άλλο. Δεν πρόκειται παρά για δαιμονική πλεκτάνη! Μη δίνεις σημασία σε τέτοια φαινόμενα. Και μη βγάζεις βιαστικά συμπεράσματα.
Ὅσο ἁμαρτωλὸς κι ἂν εἶναι ὁ ἄνθρωπος, μένει πάντα μέσα ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ.
Αὐτὴ ἡ σπίθα εἶναι ἱκανὴ νὰ θεριέψει, νὰ γίνει πυρκαϊὰ καὶ νὰ κάψει τὴν ἁμαρτωλότητα, λευκαίνοντας τὸν ἄνθρωπο.
Ἡ σπίθα τοῦ Θεοῦ, εἶναι ἡ συνείδηση.
Ἄνθρωπος ἀσυνείδητος δὲν ὑπάρχει.
Νὰ φυλάγετε καλά, ὡς θησαυρὸ ἀτίμητο, τὴ συνείδησή σας.
Συνεχῶς νὰ βρίσκεστε σὲ ἐγρήγορση.
Κανένας να μην προφασίζεται άγνοια γύρω από το καλό. Διότι μέσα μας είναι σπαρμένος ο φυσικός νόμος (συνείδηση), που μας υποδεικνύει να είμαστε φίλοι του καλού και ξένοι προς τα βλαβερά και κακά.
Αν θέλης εσωτερική γαλήνη, ψυχική υγεία και την αιώνια μακαριότητα στον ουρανό, τότε κυβέρνησε τα πάθη σου, κάνοντας υπακοή στη φωνή της συνειδήσεώς σου. Αν σε κυβερνούν τα πάθη, δεν θ΄ απολαύσεις παρά βάρος, πικρία, έλεγχο της συνειδήσεως στη ζωή αυτή και αιώνια κόλαση στην άλλη.
Όπως η κόψη του μαχαιριού ακονίζεται με την πέτρσ, έτσι και η συνείδηση ακονίζεται από την νοητή πέτρα, τον Χριστό, με την μελέτη του λόγου Του, που τη φωτίζει και με την τήρηση των Ευαγγελικών εντολών.
Μην κάνεις ποτέ αυτό, που η συνείδησή σου αποδοκιμάζει και μην παραλείπεις ποτέ αυτό, που η συνείδησή σου υποδεικνύει, είτε είναι σημαντικό, είτε είναι ασήμαντο. Όσο πιο αποφασιστικά υπακούς στην συνείδηση, τόσο πιο πολύ θα την ισχυροποιήσεις. Και όσο πιο πολύ την ισχυροποιήσεις, τόσο πιο ολοκληρωμένα θα σε κατευθύνει στο αναγκαίο και το αγαθό, αλλά και θα σε απομακρύνει, από το περιττό και το ανώφελο. Η συνείδηση είναι ο μόνιμος ηθικός οδηγός μας.
Η αναπαυμένη συνείδηση είναι προϋπόθεση των ειρηνικών σχέσεων με τον Θεό και φανερώνει πρόοδο στην εσωτερική πνευματική ζωή.
Η συνείδηση πρέπει να κατευθύνει σωστά την ψυχή και να την πληροφορεί αλάθητα για το αγαθό σε κάθε περίσταση. Αυτό όμως δεν μπορεί να το κάνει, αν δεν είναι καθαρή και φωτισμένη. Ας την καθαρίσουμε λοιπόν, με την άσκηση και την τήρηση των εντολών του Κυρίου, που απαλλάσσουν την καρδιά από τα πάθη και ας την φωτίσουμε με το Θείο Φως, μελετώντας το Ευαγγέλιο. Από εκεί θα αντλήσουμε τους σοφούς κανόνες, με τους οποίους θα χειραγωγήσουμε την συνείδησή μας, στο Άγιο θέλημα του Θεού.
Όπου υπάρχει καθαρή συνείδηση, εκεί υπάρχει πίστη και χαρά. Όταν έπλασε ο Θεός τον άνθρωπο, φύτεψε μέσα στην ψυχή του την συνείδηση. Γι' αυτό, ό,τι μας διδάσκει ο νόμος του Θεού, αυτό μας διδάσκει και η συνείδηση.
Ο Θεός μιλάει πολύ καθαρά, με τρόπο σαφή και πολύ κατανοητό. Έτσι μπορούμε να ακούμε την φωνή Του σε κάθε τόπο και χρόνο και περίσταση. Φτάνει μόνο να έχουμε αυτιά για να ακούνε.
Προσέξατε την συνείδησή σας, που είναι η φωνή του Θεού και η φωνή του Αγγέλου φύλακά σας. Μην αμελήσετε να φροντίζετε για την συνείδησή σας, διότι μπορεί να την χάσετε. Μπορεί να καταφρονηθεί και να γίνει άχρηστη και τότε πια δεν θα είναι η φωνή του Θεού.
Εάν ένας άνθρωπος παρακούει την συνείδησή του μια φορά, δύο φορές ή περισσότερο, τότε δεν την ακούει πιά.
Η συνείδηση είναι η φωνή του Αγίου Πνεύματος. Να γιατί η πιο μικρή βία εις βάρος της θελήσεως μας, εις βάρος της συνειδήσεως μας, καταντάει θανάσιμη αμαρτία. Γιατί, όταν εμείς δεν κάνομε πίσω, παρ' όλο που η ελεύθερη θέληση μας, παρ' όλο που μια φωνή από μέσα μας, η συνείδησή μας, διαμαρτύρεται (και το ξέραμε, ότι μας συμβαίνουν και κάτι τέτοια), τότε εμείς τον βάζομε τον εαυτό μας να αμαρτήσει. Εμείς τον πειθαναγκάζομε τον εαυτό μας, να αμαρτήσει. Εμείς εξαναγκάζαμε τον εαυτό μας, να αμαρτήσει. Εμείς τον υποχρεώνομε τον εαυτό μας, να αμαρτήσει. Έτσι δεν είναι; Πόσο θαυμάσια θα ήταν η ζωή μας, αν οι άνθρωποι πρόσεχαν και φύλαγαν την συνείδηση τους! Τότε δεν θα χρειάζονταν ούτε αστυνομία, ούτε δικαστήρια, ούτε φυλακές, τίποτε. Οι άνθρωποι θα φύλαγαν ο ένας τον άλλο. Γιατί θα εφοβούντο την αμαρτία. Και αμαρτία είναι το να λυπήσης τον Θεό. Και ο φόβος μη λυπήσης τον Θεό, είναι η αγάπη προς τον Θεό.
Η συνείδηση του ανθρώπου, είναι σαν το ξυπνητήρι. Αν χτυπήσει και σηκωθείς αμέσως, γνωρίζοντας πως πρέπει να πας στη δουλειά σου, τότε θα το ακούς συνέχεια. Αν όμως για μερικές μέρες στη σειρά δεν σηκωθείς αμέσως, αλλά δικαιολογείσαι λέγοντας ''ας καθήσω ακόμα λίγο στο κρεββάτι'', τότε το ξυπνητήρι δεν θα σε ξυπνήσει ποτέ...
Όταν ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, έβαλε μέσα του ένα Θείο σπέρμα, σαν ένα είδος λογισμού πιο θερμού και φωτεινού, να έχει τη θέση της σπίθας, για να φωτίζει το νου και να του δείχνει να ξεχωρίζει το καλό από το κακό. Αυτό ονομά­ζεται συνείδηση, και είναι ο φυσικός νόμος. Μ' αυτόν το νόμο, δηλαδή με την συνείδηση, συμμορφώθηκαν οι Πατριάρχες και όλοι οι Άγιοι, που έζησαν πριν από το γραπτό νόμο και ευαρέστησαν στον Θεό. Επειδή όμως αυτή παραχώθηκε και καταπατήθηκε από τους ανθρώπους, με την προοδευτική εξάπλωση της αμαρτίας, χρειαστήκαμε το γραπτό νόμο, χρειαστήκαμε τους Αγίους Προφήτες, χρειαστήκαμε την ενανθρώπιση του ίδιου του Δεσπότη μας Ιησού Χριστού, για να την ξαναφέρει στο φως και να την αναστήσει, για να ξαναδώσει ζωή, με την τήρηση των Αγίων εντολών του Θεού, σε εκείνη την σπίθα, που ήταν παραχωμένη.
Όταν η συνείδησή μας, μας υπαγορεύει να κάνουμε κάτι και εμείς αδιαφορούμε, τότε εκείνη πάλι μας λέει να κάνουμε εκείνο. Αν όμως εμείς δεν το κάνουμε, αλλά σταθερά και αδιάκοπα την καταπατούμε, έτσι την θάβουμε και δεν μπορεί πια να φωνάξει δυνατά μέσα μας, από το βάρος που την σκεπάζει. Όπως ακριβώς το λυχνάρι που δίνει θαμπό φώς, έτσι και αυτή αρχίζει να μας δείχνει όλο πιο θολά, όλο πιο σκοτεινά τα πράγματα, όπως συμβαίνει και με το θολωμένο από τα πολλά χώματα νερό, που δεν μπορεί να δει κανείς (διεστραμμένη διάθεση) και αρχίζει να καταφρονεί και τα μεγάλα και βαρύτερα και να καταπατεί την ίδια την συνείδησή του. Και έτσι προχωρώντας σιγά-σιγά, κινδυνεύει να πέσει και σε τέλεια αναισθησία...
Η προσπάθειά μας για να φυλάξουμε την συνείδησή μας άγρυπνη και να συμμορφωνόμαστε με τις υποδείξεις της, παίρνει πολλές και ποικίλες μορφές, Γιατί πρέπει να ενεργεί κανείς «κατά συνείδηση» και προς τον Θεό και προς τον πλησίον και προς τα πράγματα. Προς μεν τον Θεό, για να μην καταφρονεί τις εντολές Του και όταν δεν τον βλέπει άνθρωπος και όταν κανείς δεν απαιτεί τίποτα απ' αυτόν. Αυτός ενεργεί «κατά συνείδηση» απέναντι του Θεού μυστικά. Να, τί θέλω να πω: Αμέλησε την προσευχή, ανέβηκε στην καρδιά του «εμπαθής λογισμός» και δεν πρόσεξε και δεν πίεσε τον εαυτόν του, αλλά συγκατατέθηκε. Είδε τον πλησίον του να λέει τι να κάνει κάτι και κατά τη φαντασία του τον υποψιάστηκε και τον κατάκρινε. Και με λίγα λόγια, σε όσα γίνονται εσωτερικά, μυστικά, που κανένας δεν ξέρει, παρά μόνον ο Θεός και η συνείδησή μας, σ' αυτά πρέπει να συμμορφωνόμαστε με τη φωνή της συνειδήσεως. Αυτό σημαίνει το να τηρούμε την συνείδησή μας προς το Θεό. Η τήρηση της συνειδήσεως προς τον πλησίον είναι, να μην κάνει κανείς τίποτα απολύτως που καταλαβαίνει όταν θλίβει ή πληγώνει τον πλησίον του, είτε με έργο, είτε με λόγο, είτε με κάποια κίνηση είτε μ' ένα βλέμμα, γιατί μπορεί κανείς και με μια κίνηση, όπως πολλές φάρες λέω, να πληγώσει τον πλησίον, μπορεί και μ' ένα βλέμμα. Και με λίγα λόγια, ο άνθρωπος μολύνει τη συνείδησή του με όσα καταλαβαίνει, ότι κάνει επίτηδες για να προκαλέσει λογισμό στον πλησίον, επειδή ξέρει, ότι το κάνει επίτηδες για να τον βλάψει ή να τον στενοχωρήσει. Το να φυλάξει λοιπόν τη συνείδηση και να μην κάνει κάτι τέτοιο, είναι αυτό που λεμέ, «να ενεργεί κατά συνείδηση» προς τον πλησίον. Να ενεργεί κανείς «κατά συνείδηση» προς τα υλικά πράγματα σημαίνει να μην κάνει κατάχρηση κανενός πράγματος, να μην αφήνει κάτι να καταστραφεί ή να πεταχτεί. Αλλά και αν ακόμα δει κάτι πεταμένο, να μην το αγνοήσει έστω και αν είναι ασήμαντο, αλλά να το μαζέψει και να το βάλει στη θέση του. Να μην χρησιμοποιεί απρόσεκτα τα ρούχα του. Γιατί, ας υποθέσουμε ότι μπορεί να φορέσει κανείς το ρούχο του άλλη μια ή δύο εβδομάδες και πηγαίνει και το βάζει και το πλένει, πριν της ώρας του, και το φθείρε. Και αντί να το χρησιμοποιήσει άλλους πέντε μήνες ή και περισσότερο, με το πλύνε-πλύνε το παλιώνει και το αχρηστεύει. Και αυτό γίνεται «παρά συνείδηση». Παρόμοια και με τα φαγητά. Μπορεί κανείς να βολευτεί με μικρό λάχανο ή λίγα όσπρια ή λίγες ελιές και δεν το σηκώνει, αλλά ζητάει άλλο φαγητό πιο γευστικό και πιο πολυτελές. Όλα αυτά είναι «παρά συνείδηση».
Συχνά αναφέρουμε την ακρίβεια της συνειδήσεως. Ο άγραφος αυτός ηθικός νόμος, κρίνει τη στάθμη του εσωτερικού μας κόσμου.
Η ταραχή, ο έλεγχος της συνειδήσεως του αμαρτωλού ανθρώπου, είναι μία απόδειξη του ελέους του Θεού, για να συμφιλιωθεί ο άνθρωπος με Αυτόν, όσο ευρίσκεται σ' αυτή την πρόσκαιρη ζωή. Ο άνθρωπος πρώτα πρέπει να πιστέψει ότι υπάρχει Θεός, ο Οποίος έπλασε τον κόσμο και τα πάντα κυβερνά και κατόπιν να αγωνιστεί, για να κάνει το θέλημα Του. Εάν θέλουμε να σωθούμε, πρέπει να ειρηνεύσουμε με την συνείδησή μας. Πρέπει να γνωρίζουμε, ότι η συνείδησή μας είναι μία από τις άκτιστες ενέργειες του Θεού, όπως είναι και η ζωή μας.
Να ακούμε τη φωνή της συνείδησής μας, γιατί μας ομιλεί σωστά. Αλλά προσοχή γιατί υπάρχει και η ''πονηρά'' συνείδηση που μας ομιλεί διεστραμμένα και αντίθετα προς το θέλημα του Θεού. Η αγαθή συνείδηση που γεννάται από την υπακοή και την ταπείνωση είναι πάντοτε ωφέλιμη και μας προτρέπει σε αγαθά έργα. Αντίθετα η πονηρά συνείδηση μας προτρέπει σε πονηρά έργα. Ομιλεί η πονηρή συνείδηση μέσα μας, όταν μας λέει για παράδειγμα, ότι μέσα στο γάμο επιτρέπεται η αδιάκριτη ακολασία, αφού ο Χριστός ευλόγησε το γάμο ή ότι ο Χριστός δεν αναφέρει πουθενά να νηστεύουμε και επομένως δεν είναι απαραίτητη η νηστεία. Προσοχή λοιπόν!
Η συνείδηση είναι ο άγραφος νόμος του Θεού στην καρδιά κάθε ανθρώπου, Ορθοδόξου και μη.
Η συνείδηση είναι ο πρώτος βαθμός κρίσης (πρωτοβάθμιο δικαστήριο) όλων των ανθρώπων παγκοσμίως. Έτσι με γνώμονα την συνείδηση όλοι οι άνθρωποι γνωρίζουν πάνω κάτω αν θα σωθούνε ή όχι.
Όταν δύο ή τρεις βοηθούν κάποιον άνθρωπο και σηκώνει ένα βαρύ φορτίο, τότε δεν αισθάνεται τόσο το βάρος, εκείνος ο ένας. Όταν όμως τον αφήσουν, τότε μόνο καταλαβαίνει την βαρύτητα. Έτσι και τώρα σε βοηθάει ο κόσμος, η σάρκα και ο διάβολος να σηκώνεις το βαρύ φορτίο της κακής συνειδήσεως, αλλά όταν έρθει ο θάνατος, σε αφήνουν αυτοί οι τρεις φίλοι σου μόνον, στην φωτιά της κολάσεως...
Η συνείδηση του ανθρώπου, είναι πολύ ''λεπτή''. Όταν ο άνθρωπος παραδοθεί στην κακία και την αμαρτία, εκείνη σκληραίνεται. Τρομερό πράγμα η σκλήρυνση! Εκεί φθάνει κανείς σιγά - σιγά, όταν δεν προσέχει τις μικροπαραβάσεις. Ο έμπορος π.χ. που δεν άκουσε στην αρχή την φωνή της συνειδήσεως και αδίκησε κατά μία δραχμή, θα καταντήσει σιγά - σιγά, να θεωρεί φυσικό την αδικία στο εμπόριο και θα διαπράττει μεγάλα αδικήματα, χωρίς να το αισθάνεται. Αυτοί καταλήγουν στην απιστία. Είναι τότε ικανοί, να διαπράττουν οποιοδήποτε φρικιαστικό έγκλημα, δίχως τύψεις και με ευχαρίστηση μάλιστα...
Μην δοκιμάσεις να κάνεις τίποτε, προτού εξετάσεις την συνείδησή σου. Εκείνη θα σε πληροφορήσει, αν αυτό που επιχειρείς, είναι κατά Θεόν.
Η συνείδηση είναι η φωνή του Θεού μέσα μας. Είναι ένας χωροφύλακας, ο οποίος μας ελέγχει τον τρόπο ζωής μας. Πολλοί, την έχουν φονεύσει από τις πολλές προσχώσεις που έχει υποστεί, λόγω των αμαρτιών τους, με αποτέλεσμα να μην λειτουργεί. Και άμα χαλάσει αυτή η πυξίδα ζωής, όσο καλός και έμπειρος να είναι ο καπετάνιος, το καράβι αντί να πάει στο λιμάνι, θα τσακιστεί στο βράχο.
Ο Θεός έβαλε έναν χωροφύλακα μέσα μας, τη συνείδηση. Σε πολλούς, η συνείδηση τους, δεν εργάζεται, γιατί την έχουν καταπατήσει. Είναι οι λεγόμενοι ασυνείδητοι άνθρωποι. Έχουν συνείδηση αυτοί οι άνθρωποι, αλλά δεν λειτουργεί. Ξέρετε τί συμβαίνει; Θα σας το πω, με ένα παράδειγμα. Εγώ είμαι διαβητικός. Τί δεν λειτουργεί σε μένα; Το πάγκρεας, παρόλο που έχω πάγκρεας. Και επειδή δεν λειτουργεί το πάγκρεας, δεν εκκρίνει ινσουλίνη και είμαι διαβητικός. Έχω πάγκρεας και όμως είμαι διαβητικός. Κάτι παρόμοιο συμβαίνει με τους ασυνείδητους ανθρώπους. Έχουν συνείδηση, αλλά δεν λειτουργεί.
Κάποιος είχε ένα σκύλο στο εξοχικό του σπίτι. Μια μέρα, αφού βράδιασε πήγε να ξαπλώσει. Όμως μετά από λίγο, ο σκύλος άρχισε να γαυγίζει. Ο ιδιοκτήτης βγαίνει από το μπαλκόνι και φωνάζει στο σκύλο: Σκασμός! Ο σκύλος σταμάτησε να γαυγίζει, ενώ αυτός επέστρεψε στην κρεβατοκάμαρα του και συνέχισε τον ύπνο του. Αφού πέρασαν κάποια λεπτά, άρχισε πάλι ο σκύλος να γαυγίζει. Βγαίνει πάλι το αφεντικό στο μπαλκόνι και φωνάζει στο σκύλο: Σκασμός! Ο σκύλος μαζεύτηκε στη γωνία και σταμάτησε το γαύγισμα. Αυτό το σκηνικό επαναλήφθηκε άλλες 2-3 φορές, ώσπου στο τέλος ο ιδιοκτήτης αγανάκτησε και πήρε το όπλο και σκότωσε το σκύλο και στη συνέχεια πήγε να κοιμηθεί. Το πρωί ο ιδιοκτήτης διαπίστωσε, ότι είχαν μπει το βράδυ κλέφτες στο ισόγειο του σπιτιού του και του πήραν ό,τι πολύτιμο είχε. Καταλάβατε; Στην ιστορία αυτή, ο σκύλος είναι η συνείδηση, που πολλοί άνθρωποι την σκοτώνουν και βρίσκουν μετά οι κλέφτες (διάβολοι) την ευκαιρία να του κλέψουν ό,τι πολύτιμο έχει μέσα στην ψυχή σου, με αποτέλεσμα να παρουσιάζεται την άλλη μέρα (όταν πεθάνει) μπροστά στον Κύριο, με την ψυχή του γυμνή.
Έχε την συνείδησή σου καθαρή και ο Θεός θα αναλάβει την υπεράσπισή σου.
Ο καλύτερος τρόπος για ν' αναπαύσει κανείς τη συνείδησή του είναι, να μην κατακρίνει τον πλησίον και να ταπεινώνει τον εαυτό του.
Αν ο άνθρωπος δεν ακούσει την συνείδησή του, τότε αυτή τον παραδίνει στους εχθρούς του (τους δαίμονες).
Όταν η συνείδηση πάψει να μας ελέγχει, ας προσέξουμε μήπως αυτό δεν οφείλεται στην καθαρότητα, αλλά στην κόπωση και άμβλυνσή της, εξαιτίας πλήθους αμαρτιών. Aπόδειξη ότι έσβησε το χρέος των αμαρτιών μας είναι το να θεωρούμε πάντοτε χρεώστη τον εαυτόν μας.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 123 αποτελέσματα