Περί...

Loading...
Περί Πραότητας
Κοινοποίηση
Πουθενά δεν θα βρεις τόση ανάπαυση, όση μέσα στην ταπείνωση.
Πουθενά δεν θα βρεις τόση ταραχή, όση μέσα στην υπερηφάνεια.
Ταπεινώσου μπροστά σε όλους και θα υψωθείς από τον Κύριο.
Το να είσαι από την φύση σου πράος, αυτό δεν είναι επαινετό και δεν αποτελεί αρετή. Το να είσαι όμως θερμόαιμος και να καταφέρεις με αγώνα να αποκτήσεις την πραότητα και την ψυχραιμία, αυτό είναι αρετή.
Η πραότητα είναι η αρετή της απαθείας, από το πάθος και του θυμού και της οργής. Επιτρέπεται η οργή, η ''τίμια'' αγανάκτηση, μόνο όταν παραβιάζεται ο νόμος του Θεού. Είναι η αναμάρτητη οργή.
Να μην ταραζόμαστε ποτέ. Αυτό είναι ένδειξη μεγάλης σοφίας και ταπείνωσης.
Ο Χριστιανός, για να φανεί ότι είναι Χριστιανός, θα το δείξει από την πραότητά του. Πώς ανέχεται την βρισιά, την αδικία και καθετί που τον θίγει, από εκεί φαίνεται ο Χριστιανός. Εγώ δεν πειράζω κανέναν, ακούγεται να λέγεται από πολλούς, αλλά αν με πειράξουν... Δηλ. τα ξύλα και η βενζίνη υπάρχουν, απλά το σπίρτο λείπει. ''Μα αυτός με έβαλε φωτιά'', διαμαρτύρονται... Και ποιός σε είπε εσένα να είσαι βενζίνη; Γίνε θάλασσα για να μην παίρνεις φωτιά! Φταίει λοιπόν εκείνος που σε έβαλε φωτιά, ή εσύ που είσαι έτοιμος για φωτιά;
Περισσότερα αποτελέσματα μπορείς να φέρεις με την πραότητα, παρά με το θυμό. Με το καλό, παρά με το άγριο. Ποιό πιάνει περισσότερες μύγες; Το ξύδι ή το μέλι; Το μέλι πιάνει. Το ξύδι δεν πιάνει καμμία.
Στην Παλαιά Διαθήκη, στον Ήσαϊα, υπάρχει μια ερώτηση του Θεού και απαντάει πάλι ο Θεός. Λέει: Σε ποιόν να επιβλέψω; Θα επιβλέψω στον πράο, στον ταπεινό και σε αυτόν που τρέμει το Λόγο Μου. Καταλάβατε; Δεν λέει ο Θεός στον έξυπνο, δεν λέει στον ελεήμονα, δεν λέει στον προσευχόμενο, αλλά στον πράο, τον ταπεινό και σε αυτόν που τρέμει τον Λόγο του Θεού. Θέλω να πω, ότι δεν απορρίπτει ο Θεός τις άλλες αρετές, αλλά τι είναι αυτό που Τον συγκινεί.
Πραότητα σημαίνει να παραμένει ακίνητη και ατάραχη η ψυχή, τόσο στις περιφρονήσεις, όσο και στους επαίνους. Η πραότητα είναι προϋπόθεση της διακρίσεως και αποτελεί την μητέρα της αγάπης. Η πράη ψυχή, είναι ο θρόνος της απλότητας, στην οποία αναπαύεται ο Κύριος.
Η πραότητα συνεργεί στην υπακοή, οδηγεί την αδερφοσύνη, βάζει χαλινάρι στους αγριεμένους, δαμάζει τους θυμωμένους, δωρίζει χαρά. Η πραότητα κάνει τον άνθρωπο να μοιάσει με το Χριστό και με τους Αγγέλους. Η πραότητα είναι η ασπίδα, που προστατεύει τον άνθρωπο από την πίκρα.
Της ανατολής του ηλίου, προτρέχει το φως της αυγής. Παρόμοια, πριν από την ταπεινοφροσύνη τρέχει η πραότητα.
Όπως δεν είναι δυνατόν να φονεύσει κανείς ένα άγριο θηρίο χωρίς όπλο, έτσι δεν είναι δυνατόν να αποκτήσει την αοργησία χωρίς ταπείνωση.
Αν δεν φέρουμε καλούς λογισμούς και αν δεν πετύχουμε την ησυχία μέσα μας, μην νομίσουμε ότι και στην ησυχία θα μπορέσουμε ποτέ να ησυχάσουμε.
Πάνε να ηρεμήσουν οι άνθρωποι, είτε με ηρεμιστικά είτε με θεωρίες γιόγκα, και την πραγματική ηρεμία, που έρχεται, όταν ταπεινωθεί ο άνθρωπος, δεν την επιδιώκουν, για να έρθει η Θεία παρηγοριά μέσα τους. Και οι διάφοροι τουρίστες, που έρχονται και περπατούν στους δρόμους, μέσα στον ήλιο, στην ζέστη, μέσα στην σκόνη, μέσα σε τόση φασαρία, σκέψου πόσο υποφέρουν! Τι ζόρισμα, τι σφίξιμο εσωτερικό έχουν, ώστε το αυτό (ξε)σκάσιμο, το εξωτερικό, να το θεωρούν ανάσα! Πόσο τους διώχνει ο εαυτός τους, που θεωρούν ανάπαυση όλη αυτήν την ταλαιπωρία!
Τίποτε δεν αναπαύει τόσο πολύ την ψυχή, όσο η πραότητα. Ούτε να εξαγριωνόμαστε για τις εναντίον μας ύβρεις και αν ακόμη είναι κατώτεροι αυτοί που διαπληκτίζονται με μας, αλλά με την επιείκεια και την πραότητα να καταστέλλουμε το θυμό. Γιατί τίποτε δεν υπάρχει πιο ισχυρό και τίποτε πιο δυνατό, από την πραότητα. Αυτή εξασφαλίζει διαρκή γαλήνη στην ψυχή μας και την προετοιμάζει, σαν να πρόκειται να προσορμιστεί στο λιμάνι και γίνεται αιτία για κάθε ανάπαυσή μας.
Γνωρίζει ο διάβολος τα όπλα του Χριστού, με τα οποία και νικήθηκε. Και ποια είναι αυτά; Η επιείκεια και η πραότητα.
Καθένας που βρίζεται ή υποφέρει από κάτι φοβερό, να υποφέρει με πραότητα τις βρισιές και να συγκρατεί την οργή του, εφόσον, συγκρατώντας την οργή του, πρόκειται να γίνει μιμητής του Θεού.
Αν ανταποδώσεις την βρισιά που δέχτηκες, νικιέσαι από το πάθος του θυμού. Αν όμως σιωπήσεις, τότε νίκησες και χωρίς κόπο, έστησες τρόπαιο και έχεις αναρίθμητους θαυμαστές (Αγγέλους και Αγίους), που σε δικαιώνουν και καταδικάζουν της ύβρεως την ψευτιά.
Πράος είναι εκείνος, που μπορεί να υπομένει τα αδικήματα που του γίνονται.
Δεν αγαπά ο Θεός τόσο το στόμα των Προφητών, όσο εκείνο των επιεικών και πράων ανθρώπων.
Αγωνιστείτε, αγωνιστείτε παρακαλώ για να αποκτήσετε πραότητα, διότι ο πράος άνθρωπος είναι στολισμένος με κάθε καλό έργο. Ο πράος και αν ακόμη τον περιφρονούν, έχει χαρά και εάν τον στενοχωρούν, ευχαριστεί τον Θεό. Αυτούς που οργίζονται, τους γαληνεύει με αγάπη. Όταν τον επιπλήττουν, μένει ατάραχος. Στις φιλονεικίες είναι γαλήνιος, στις προσταγές που δέχεται νοιώθει αγαλλίαση και δεν επηρεάζεται από την υπερηφάνεια. Στις ταπεινώσεις που δοκιμάζει νοιώθει χαρά και στις επιτυχίες δεν υπερηφανεύεται. Ειρηνεύει με όλους, υποτάσσεται με τέλεια υποταγή, είναι πρόθυμος για κάθε εργασία και σε όλα προοδεύει. Είναι έξω από την πονηριά και μακριά από την υποκρισία. Δεν κυριεύεται από την απάτη και τον φθόνο και δεν εγκρίνει την κακολογία. Πόσο μακάριος πλούτος είναι η πραότητα!
Το να ταράζεται κανείς και να μην μιλάει, δεν είναι γνώρισμα των τελείων, αλλά των αρχαρίων. Μεγάλη πράγματι αρετή είναι να μην ταράζεται κανείς καθόλου, σύμφωνα με το ''ετοιμάστηκα και δεν ταράχτηκα'' (Ψαλμοί 118,60)
Ο πράος άνθρωπος παίρνει χάρισμα ιδιαίτερο από τον Θεό, να καταλαβαίνει αμέσως ποιά είναι η αλήθεια.
Η αγανάκτηση τον κατάλληλο χρόνο αρμόζει και σε αυτούς, που έχουν περί πολλού την πραότητα. Γιατί και ο Μωυσής, που μαρτυρήθηκε ως ο πραότερος από όλους τους ανθρώπους, όταν το απαίτησε ο καιρός, αγανάκτησε και έφτασε σε τέτοιο σημείο ταραχής, ώστε να εκδηλώσει την αγανάκτηση μέσω του φόβου των ομοφύλων, αφενός μεν, όταν κατασκεύαζαν τον μόσχο, αφετέρου δε, όταν μιάνθησαν μέσω του Βεελφεγώρ. Ώστε είναι δυνατόν και ο πράος ακόμη να αγανακτεί, όπως ορίζει η λογική και να μη καταστρέφει την αρετή της πραότητος. Το να μένει δε κάποιος ασυγκίνητος, ή να μη αγανακτεί, όπως επιβάλλεται, δεν σημαίνει πραότητα, αλλά αργία της φύσεως.
Η πραότητα είναι ηρεμία ψυχής, που αγαπάει τον Θεό και τον πλησίον της. Η πραότητα είναι αρετή αγαπητή στον Θεό, που ευχαριστεί όσους βλέπουν την εικόνα της. Η ημερότητα του χαρακτήρος της ξεχύνεται σαν ομορφιά, που διανθίζει με χάρη όλο το ήθος του και φέρνει ευχαρίστηση σε όσους την βλέπουν. Η πραότητα είναι πλούτος ανεκτίμητος, είναι Θεϊκό όνομα, είναι ουράνιο χάρισμα, είναι σκάλα, που ανεβάζει τον άνθρωπο στον ουρανό. Η πραότητα κάνει τον άνθρωπο εικόνα του πράου Ιησού, που θερμαίνει την καρδιά του. Η πραότητα ακολουθείται από την ταπεινοφροσύνη, την ανεξικακία και την υπομονή. Ο πράος είναι ευμενής και ευγενικός προς όλους και σε όσους αμαρτάνουν με επιείκεια φέρεται. Δεν μαλώνει, δεν βλασφημάει, δεν βρίζει, αλλά με αγαπη διορθώνει όσους φταίνε.
Καμμιά από τις αρετές δεν γεννάει τόσο μεγάλη σοφία από τη φύση της, όσο η πραότητα.
Καμμιά σχεδόν από τις αρετές δεν φοβούνται οι δαίμονες, όσο την πραότητα. Αυτή είχε ο μέγας Μωϋσής και ονομάστηκε πράος, περισσότερο από όλους τους ανθρώπους. Και ο Άγιος Δαβίδ αποφάνθηκε, ότι η πραότητα είναι άξια να την θυμάται ο Θεός, καθώς λέει ''θυμήσου Κύριε τον Δαβίδ και όλη την πραότητα του''.
Δεν ωφελεί τόσο πολύ το να συγκρατούμε το στόμα μας στον καιρό του θυμού, για να μην λέει λόγια μανιασμένα, όσο το να καθαρίζουμε την καρδιά μας από την μνησικακία και να μην στριφογυρίζουμε μέσα στο μυαλό μας πονηρούς λογισμούς εναντίον του συνανθρώπου μας.
Πραείς δεν είναι αυτοί που δεν οργίζονται καθόλου, γιατί τότε θα ήταν αναίσθητοι σε ό,τι άσχημο συμβαίνει γύρω τους, αλλά εκείνοι που κρατούν το θυμό τους και εάν πρέπει (επειδή παραβιάζεται ο νόμος του Θεού) θα οργιστούν, χωρίς να αμαρτήσουν.
Η αοργησία είναι σπουδαία αρετή. Καλλιεργείται με την παράδοση του εαυτού μας στο Θείο θέλημα και την συναίσθηση, ότι ο Θεός επιτρέπει τις δοκιμασίες. Έτσι συγκρατούμε τον εαυτόν μας, γαληνεύουμε, πιστεύοντσς ότι ο Κύριος μας παρακολουθεί την δύσκολη ώρα του πειρασμού.
Πραότητα είναι μία ειρηνική διάθεση της ψυχής, που πιστεύει σταθερά και αγαπά τον Ιησού Χριστό, που υπομένει κάθε κακό, που της προξενούν οι άνθρωποι ή η δολιότητα του διαβόλου. Ο πράος άνθρωπος δεν ερεθίζεται και δεν εκνευρίζεται από τις αντιθέσεις και τα εμπόδια, συγχωρεί εύκολα τις προσβολές των ανθρώπων και εύχεται το καλό για τους εχθρούς του, επειδή σέβεται την ανθρώπινη και την Χριστιανική αξία τους. Ο πράος άνθρωπος, δεν ανταποδίδει ποτέ κακό στο κακό ή πονηρό στο πονηρό. Δεν εκνευρίζεται, δεν υψώνει την φωνή του αγριεμένος, όταν τον βλάπτουν ή τον προσβάλλουν οι άλλοι. Ο Θεός, ο κοινός μας Πατέρας, στον Οποίο αμαρτάνουμε ξανά και ξανά, μας συμπεριφέρεται πάντα με πραότητα. Δεν μας καταστρέφει. Μας ανέχεται και μας ευεργετεί ακατάπαυστα. Οφείλουμε και εμείς να γίνουμε πράοι, επιεικείς και μακρόθυμοι προς τους αδελφούς μας.
Το να είσαι πράος σημαίνει να υπομένεις καρτερικά αδικίες, απάτες κλπ. και να προσεύχεσαι για τους εχθρούς σου.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 51 αποτελέσματα