Περί...

Loading...
Περί Πονηρίας
Κοινοποίηση
Ο πονηρός λογισμός αποτελεί τον σπόρο, από τον οποίο φυτρώνει η αμαρτία.
Όπως δεν είναι δυνατόν να βόσκουν μαζί πρόβατα και λύκοι έτσι είναι αδύνατο να βρει έλεος εκείνος που αντιμετωπίζει με δόλο τον πλησίον.
Όπως από τον καπνό καταλαβαίνουμε, τι είναι εκείνο που καίγεται, έτσι και από καρδιά που τρυφά και ζει ηδονικά, γεννιούνται λογισμοί και λόγοι πονηροί και θανατηφόροι.
Ρίζες των πονηρών λογισμών είναι οι ολοφάνερες κακίες τις οποίες με τα χέρια, με τα πόδια και με το στόμα υπερασπιζόμαστε κάθε φορά.
Μην θέλεις να ακούς ξένες πονηρίες, γιατί έτσι σου εντυπώνονται, τα περιστατικά και τα χαρακτηριστικά των ξένων πονηριών.
Κανένα άλλο ελάττωμα δεν κάνει τους ανθρώπους τόσο ανόητους και μωρούς, όσο η πονηριά. Υπάρχουν βέβαια και πολλοί που θαυμάζουν τους πονηρούς, επειδή είναι επιτήδειοι στο να αδικούν και να βλάπτουν δεν γνωρί­ζουν όμως, ότι αυτούς περισσότερο από όλους πρέπει να τους ελεεινολογούν, γιατί, ενώ νομίζουν ότι βλάπτουν άλλους, στρέφουν το ξί­φος εναντίον του εαυτού τους. Αυτό βέβαια είναι απόδειξη της πιο μεγά­λης ανοησίας, το να χτυπάει δηλαδή κανείς τον εαυτό του και να μην είναι σε θέση να το καταλάβει, αλλά να νομίζει, ότι αδικεί τους άλλους, την στιγμή που κατασφάζει τον εαυτόν του. Εκείνος που η ψυχή του κυριεύθηκε από την πονηριά, γίνεται ανοητότερος από όλους. Η πονηριά δεν είναι συστατικό της φύσεώς μας, αλλά αποτέλεσμα της προαιρέσεώς μας.
Τέτοιο πράγμα είναι η πονηριά. Σκοτίζει τον λογισμό και οδηγεί στον γκρεμό, εκείνον που παρεκτράπηκε από το σωστό δρόμο, έστω και μια φορά. Είναι πραγματικά τυφλή η πονηριά και δεν μπορεί να αντιληφθεί γρήγορα κανένα από τα πρέποντα. Κρύβοντας (οι πονηροί) τον εαυτόν τους μέσα στις τρύπες ή στις φωλιές ή στις σπηλιές της πονηριάς, αδυνατούν να ρίξουν το βλέμμα τους προς την ακτίνα του φωτός, λόγω της ασθένειας των ματιών της ψυχής τους.
Δεν υπάρχει τίποτα ασθενέστερο από άνθρωπο ύπουλο. Δεν χρειάζεται τα όπλα των άλλων για να φονευτεί, αλλά πέφτει από τα ίδια του τα χέρια και καταστρέφεται από τον δικό του δόλο. Γιατί, όπως ακριβώς αυτοί που κλωτσούν πάνω στα καρφιά, εκείνα μεν δεν τα βλά­πτουν καθόλου, τα δικά τους όμως πόδια τα καταματώνουν, έτσι λοι­πόν και αυτοί.
Τίποτα δεν είναι ισάξιο, από το να πέσεις σε δόλιο άνθρωπο. Αυτός είναι πιο επικίνδυνος και από θηρίο, γιατί το θηρίο, όπως είναι, έτσι και παρουσιάζεται. Ο δόλιος όμως πολλές φορές καλύπτεται και κάνει την ενέδρα πιο επικίνδυνη, ώστε αυτός που παραπλανιέται, να πέσει κυριολεκτικά σε βάραθρο, δίχως να φυλαχθεί καθόλου.
Η ψυχή του πονηρού είναι πάντοτε γεμάτη από λύπη και οι λογισμοί του είναι πάντοτε συμπλεκόμενοι.
Η πονηριά είναι ο ίκτερος της ψυχής. Από το ρήμα πονώ, παράγεται η λέξη πονηρός.
Όπως τα αστέρια λάμπουν τη νύχτα, ενώ την ημέρα δεν φαίνονται τόσο πολύ, έτσι και εσύ ακτινοβολείς περισσότερο, καθώς παραμένεις δίκαιος, όταν βρίσκεσαι ανάμεσα στους πονηρούς (παρά ανάμεσα στους δικαίους).
Με άλυτα δεσμά δένονται οι πονηροί. Η υπουλία και η αχαριστία, είναι είδη της πονηριάς.
Έχεις πονηρές σκέψεις; Μην τις προφέρεις με λόγια· άφησέ τες να ησυχάζουν μέσα σου και γρήγορα εξαφανίζονται. Είμαστε άνθρωποι και πολλές φορές κάνουμε πολλές πονηρές, απρεπείς και αισχρές σκέψεις. Αλλά ας μην αφήνουμε να γίνονται οι σκέψεις λόγια, ώστε, πιεζόμενες προς τα κάτω, να εξασθενίζουν και να χάνονται. Γιατί, όπως ακριβώς όταν ρίξει κανείς μέσα σε λάκκο διάφορα άγρια θηρία και τον φράξει από πάνω, τα πνίγει εύκολα, ενώ αν αφήσει κάποιο άνοιγμα, για να αναπνέουν λίγο, τα ανακουφίζει πολύ και δεν τα αφήνει να χαθούν, αλλά αντίθετα τα εξαγριώνει περισσότερο, έτσι γίνεται και με τις πονηρές σκέψεις. Όταν γεννηθούν μέσα μας, αν φράξουμε το δρόμο τους προς τα έξω, τις εξαφανίζουμε γρήγορα. Αν όμως τις εξωτερικεύσουμε με λόγια και αυτές τις κάνουμε πιο δυνατές, αφού επιτρέψαμε να αναπνεύσουν με την γλώσσα και γρήγορα πέφτουμε από τη συνήθεια των αισχρών λόγων στα βάραθρα των παράλογων πρά­ξεων.
Τίποτε δεν είναι πιο κουραστικό και πιο δύσκο­λο από τη συναναστροφή με πονηρούς ανθρώπους. Γιατί συνήθως δεν ενοχλεί τα μάτια τόσο ο καπνός και η ακαθαρσία, όσο ταράσσει τις ψυ­χές η συναναστροφή με πονηρούς ανθρώπους.
Η πονηριά δεν είναι συστατικό της φύσεώς μας, αλλά αποτέλεσμα της προαιρέσεώς μας. Κατ' εξοχήν ο διάβολος καλείται πονηρός, λόγω της υπερβολικής κακίας του και επειδή χωρίς καθόλου να αδικηθεί από εμάς, μάς κρατάει ανειρήνευτο πόλεμο. Γι' αυτό δεν είπε ο Κύριος: «Ρύσαι ημάς από των πονηρών», αλλά: «Από του Πονηρού». Διδάσκοντας και παιδαγωγώντας εμάς, να μην αποστρεφόμαστε καθόλου τους συνανθρώπους μας για ό,τι κακό μας κάνουν, αλλά να μεταθέτουμε την έχθρα μας από αυτούς προς εκείνον, επειδή ο διάβολος είναι αίτιος όλων των κακών.
Όπως αυτός που είναι προσηλωμένος στην ευλάβεια, δεν μετακινείται εύκολα, έτσι και εκείνος που ναρκώθηκε από την πονηριά, δεν μεταβάλλεται εύκολα. Νάρκωση λοιπόν, τίποτε άλλο δεν είναι, παρά η αδυναμία να μετακινηθεί κάποιος από μία κατάσταση.
Ο πονηρός άνθρωπος, δεν μπορεί να υποφέρει με ηρεμία, την ευτυχία των άλλων.
Δείγμα της φιλανθρωπίας του Θεού, είναι και τούτο: Συνδύασε έτσι τα πράγματα με όσους σκέπτονται πονηρά και έχουν κακούργα σχέδια, ώστε να καταστούν να τυλίγονται στα δίχτυα εκείνου που επιβουλεύονται τους άλλους και να σταματούν τα όσα τεχνάσματα και οι όσες μηχανορραφίες τους. Αυτό συνέβηκε και στην περίπτωση του Μωϋσή. Εκείνος που επρόκειτο να φονευτεί, διασώθηκε, ενώ ο Φαραώ οδηγήθηκε στην καταστροφή και μάλιστα δια της οδού, που μηχανεύτηκε εναντίον των παιδιών. Έδωσε εντολή να φονευτούν τα παιδιά και ανάγκασε την μητέρα του Μωϋσή, να εγκαταλείψει από το φόβο της το βρέφος. Η κόρη όμως του Φαραώ, ανέσυρε το καλάθι από τον ποταμό και βρήκε το βρέφος και το ανέθρεψε. Και εκείνος ο Μωϋσής, αφού μεγάλωσε, κατέστρεψε τον Φαραώ. Με το γεγονός αυτό διαλάμπει κατεξοχήν η σοφία του Θεού, που εξευρίσκει τρόπους. Έτσι αφενός μεν οι κακοί παίρνουν γερό μάθημα, αφετέρου οι καλοί αισθάνονται μεγάλη ευχαρίστηση, που δια του Θεού, διαφεύγουν τις παγίδες.
Ο πονηρός ομοιάζει με τον χαμαιλέοντα, που αλλάζει τόσα χρώματα ανάλογα με το περιβάλλον του, για να μπορεί να κρύβεται. Μπορεί να πάρει όλα τα χρώματα εκτός από ένα: το λευκό. Έτσι και ο πονηρός άνθρωπος, όλα μπορεί να τα κάνει, εκτός από ένα: Δεν μπορεί να γίνει ευθύς.
Όπως με τα αγαθά έργα δοξάζεται ο Θεός, έτσι και με τα πονηρά έργα δοξάζεται ο διάβολος.
Η Αγία Γραφή, εγκρίνει την πονηριά που γίνεται προς ωφέλεια, γιατί είναι τρόπο τινά όπλο στις περιστάσεις της ζωής και διασφαλίζει μ' αυτήν τη ζωή των απλοϊκοτέρων ανθρώπων. Γιατί αν η Έυα, είχε αυτήν την πονηρία δεν θα είχε αιχμαλωτιστεί (ξεγελαστεί), από τις απάτες του φιδιού.
Οι πονηροί λογισμοί, γεννιούνται στην ψυχή, από το στολισμό των ενδυμάτων, τον χορτασμό της κοιλίας και τις βλαβερές συναναστροφές.
Πονηριά έχει η ψυχή του ανθρώπου που ειρωνεύεται. Πονηρός είναι αυτός που εξαπατά τον άλλον με την ψευδολογία και που φαντάζεται ότι αντιλαμβάνεται τους λογισμούς των άλλων από τα λόγια τους και τα μυστικά των καρδιών τους από τις εξωτερικές κινήσεις (συμπεριφορά). Η πονηριά προέρχεται από την οίηση και την οργή. Όπως τα σύννεφα αποκρύπτουν τον ήλιο, έτσι και οι πονηρές σκέψεις σκοτίζουν και καταστρέφουν τον νου.
Ο πονηρός είναι συνόμιλος και συνώνυμος του διαβόλου. Γι' αυτό και ο Κύριος μας εδίδαξε, έτσι να τον αποκαλούμε τον διάβολο, λέγοντας: ''Ρύσαι ημάς από του πονηρού''. Η πονηριά είναι μία επιστήμη ή καλύτερα είναι ασχημοσύνη των δαιμόνων, η οποία ενώ είναι στερημένη από αλήθεια, προσπαθεί να το κρύβει και να εξαπατά πολλούς...
Είδα ανθρώπους ευθείς που έμαθαν από τους πονηρούς να πονηρεύονται και θαύμασα πως τόσο γρήγορα κατόρθωσαν να χάσουν το φυσικό τους ιδίωμα και προτέρημα.
Όταν ο άνθρωπος δεν τροχίζει το μυαλό με το Θείο, αλλά το τροχίζει με την πονηριά, παραδίνει τον εαυτό του στον διάβολο. Καλύτερα να το είχε χάσει το μυαλό, για να έχει ελαφρυντικά την ημέρα της Κρίσεως.
Όποιος παριστάνει τον απλό για να πετύχει κάτι, μέσα σ΄αυτήν την απλότητα υπάρχει η πιο χοντρή πονηριά.
Όταν πάει κανείς με τον διάβολο, με πονηριές, δεν ευλογεί ο Θεός τα έργα του. Ό,τι κάνουν οι άνθρωποι με πονηριά, δεν ευδοκιμεί. Μπορεί να φαίνεται ότι προχωράει, αλλά τελικά θα σωριάσει.
Πρέπει ο άνθρωπος να γίνει απονήρευτος, να μην δέχεται τους πονηρούς λογισμούς, για να αποκτήσει πνευματική υγεία. Ένας που δεν έχει εξαγνιστεί, σκέφτεται πονηρά και βλέπει όλα τα πράγματα πονηρά. Ακόμη και τα καλά τα μολύνει με την πονηριά του. Δεν ωφελείται ούτε και από τις αρετές των άλλων, γιατί είναι σκοτισμένος από την μαυρίλα του ανθρωποκτόνου (διαβόλου), οπότε και αυτές τις ερμηνεύει με το πονηρό του λεξικό. Πάντα είναι στενοχωρημένος και πάντα στενοχωρεί τους συνανθρώπους του με την πνευματική του αυτή μαυρίλα. Αν θέλει να ελευθερωθεί, πρέπει να καταλάβει, ότι έχει ανάγκη από εξαγνισμό, για να έρθει και η πνευματική διαύγεια, η κάθαρση του νου και της καρδιάς. Να πάνε οι άνθρωποι σε έναν Πνευματικό να εξομολογηθούν, να φύγει η δαιμονική επίδραση (που έχουν), για να μπορούν να σκέφτονται λιγάκι. Τώρα δεν μπορούν, ούτε να σκεφτούν από την δαιμονική επίδραση.
Η πονηριά είναι διάθεση της ψυχής, κατά την οποία ο άνθρωπος με την θέλησή του πράττει τα αντίθετα από το Θείο θέλημα. Η πονηριά είναι έμπνευση του πονηρού, για να υποδουλώσει την καρδιά και τον νου του ανθρώπου. Όσοι κυριεύονται από την πονηριά, εξολοθρεύονται. Η πονηριά είναι αντίπαλος του Αγίου Πνεύματος και ζητάει παθιασμένα να επικρατήσει στη γη η βασιλεία του πονηρού. Η πονηριά είναι τέχνη διαβολική, για την επικράτηση του κακού. Ο πονηρός έχει βρώμικη καρδιά και νου και η ψυχή του αποπνέει αφόρητη δυσωδία. Ο πονηρός είναι εχθρός του Θεού, γι' αυτό είναι καταδικασμένος στον όλεθρο.
Η πονηριά γεννά την υποκρισία, την διπροσωπία και την ψεύτικη ευλάβεια, με σκοπό την εξαπάτηση των αγαθών ανθρώπων.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 103 αποτελέσματα