Περί...

Loading...
Περί Πνευματικής Προκοπής
Κοινοποίηση
Όταν αποφεύγει ο άνθρωπος τις πολλές κουβέντες, τις διαμάχες, την ταραχή και την σύγχυση, το Άγιο Πνεύμα επισκιάζει την ψυχή του και τότε, όσο στείρα και αν είναι, θα βλαστίσει καρπούς πνευματικούς.
Το πρόβλημα δεν είναι ότι οι άνθρωποι δεν έχουν μυαλό και δυνατότητες, αλλά το ότι έχουν αμέλεια στα πνευματικά ζητήματα και δεν θέλουν να βιάσουν τον εαυτόν τους, κάνοντας υπακοή στις εντολές του Χριστού.
Βλέπεις κάποιον να τρώει με τα χέρια του και αγανακτείς. Αυτό δείχνει σαφώς, ότι δεν άρχισες ακόμη την πνευματική σου ζωή. Η άσκησή σου είναι στα προοίμια.
Προκοπή ψυχής, σημαίνει προκοπή στην ταπείνωση. Η ταπείνωση είναι μίμηση του Χριστού, ενώ η αλαζονεία και το θράσος είναι μίμηση του διαβόλου.
Πρέπει να μην ξεχνάμε ότι είναι αναρίθμητες οι ευκαιρίες που μας δίνει ο Θεός για να τελειοποιηθούμε.
Να εξετάζεις την εργασία κάθε ημέρας, σύγκρινε την με την προηγούμενη εργασία και βιάσου να βελτιωθείς. Να προοδεύεις στις αρετές, ώστε να πλησιάζεις τη ζωή των αγγέλων.
Τίποτα δεν συντελεί στην προκοπή τόσο, όσο η υπομονή στους πόνους. Αυτή προπάντων είναι η βασιλίδα των αγαθών και η κορωνίδα των στεφάνων.
Τρεις τάξεις πνευματικής προκοπής υπάρχουν: α) των αρχαρίων β) των αγωνιζομένων και γ) των τελείων. Στην πρώτη κινούνται μέσα μας τα πάθη. Στην δεύτερη βρισκόμαστε μεταξύ εμπαθούς και απαθούς καταστάσεως και στην τρίτη λαμβάνουμε αισθητά τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος.
Σημεία πνευματικής προκοπής είναι: α) πλούτος προσευχής β) το να μην υπερηφανευόμαστε και να παραβλέπουμε τα ελαττώματα του πλησίον μας γ) το να επιθυμούμε να εξέλθουμε από το σώμα δ) το να υπομένουμε μετά χαράς όλα τα λυπηρά και ε) το να ευχαριστούμε και να δοξολογούμε το Θεό για όλα!
Όπως το δέντρο, αν δεν πετάξει τα παλιά του φύλλα δεν βγάζει νέα, έτσι κι ο άνθρωπος του Θεού δεν θα έχει καρπό πνευματικό, αν δεν βγάλει από μέσα του τη θύμηση των κακιών και των παθών του.
Εκείνος που αγαπά με όλη του την ψυχή εκείνους που τον υβρίζουν ή τον αδικούν και του στερούν τα πράγματά του και προσεύχεται γι' αυτούς, ανεβαίνει μέσα σε λίγο καιρό σε υψηλό βαθμό προκοπής. Γιατί όταν αυτό γίνεται με αίσθηση της καρδιάς, κατεβάζει τον άνθρωπο σε άβυσσο ταπεινώσεως και σε πηγές δακρύων, όπου βυθίζεται το τριμερές της ψυχής και ανεβάζει στον ουρανό της απάθειας το νου και τον κάνει θεωρητικό. Και με τη γεύση της ουράνιας αγαθότητας τον κάνει να θεωρεί σκύβαλα όλα τα πράγματα αυτής της ζωής και να παίρνει ακόμη και αυτήν την τροφή και το νερό πιο αραιά και χωρίς ηδονική διάθεση.
Όσο προοδεύουμε στο καλό και στην αρετή, τόσο μικραίνει η δοκιμασία εκείνη που αισθανόμαστε στην αρχή της αρετής και ακόμη, κάποια απόκρυφη γλυκύτητα (η οποία προέρχεται από τον Θεό), ενώνεται μαζί μας και γίνεται κάθε ώρα μεγαλύτερη.
Να περιορίζεις και να απονεκρώνεις τις ορέξεις και τα θελήματά σου, ακόμη και για πράγματα που επιτρέπονται μεν, αλλά δεν είναι αναγκαία (π.χ. οι πολλές συνομιλίες, τα λιπαρά φαγητά). Γιατί απ' αυτό, θα ακολουθήσουν πολλά καλά. Αυτά θα σε κάνουν περισσότερο προετοιμασμένο και πιο πρόθυμο να νικάς τον εαυτόν σου και στα άλλα. Θα γίνεις δυνατότερος και εμπειρότερος στον πόλεμο των πειρασμών, γιατί θα αποφύγεις τις παγίδες του διαβόλου και θα κατορθώσεις πράγματα πολύ αρεστά στον Θεό.
Για να προκόψεις, πρέπει να θέλεις και να κάνεις κάθε σου πράξη, μόνο και μόνο, για το θέλημα, τη δόξα και την ευαρέστηση του Θεού.
Σε πνευματικά μέτρα, ούτε μονομιάς, ούτε εύκολα μπορεί να φτάσει κανείς, αλλά αφού προηγηθούν πολλοί κόποι και αγώνες και περάσουν χρόνια με δοκιμασίες και ποικίλους πειρασμούς, μέχρι το τέλειο μέτρο της απάθειας. Έτσι, αφού δοκιμαστεί με πόνους και κόπους και υποφέρει με γενναιοψυχία όλους τους πειρασμούς που προξενεί η κακία, αξιώνεται να λάβει τις μεγάλες τιμές και τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος και τον Θεϊκό πλούτο. Έπειτα γίνεται και κληρονόμος της Βασιλείας των Ουρανών. Με τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος, ο καθένας μας κερδίζει τη σωτηρία της ψυχής του. Χρειάζεται όμως να συνεισφέρει και τους δικούς του κόπους.
Κάποιος αδελφός, ενώ προσευχόταν μαζί με άλλους αδελφούς, αιχμαλωτίσθηκε από τη Θεία δύναμη, και με αρπαγή του νου του, είδε την άνω Ιερουσαλήμ και τα εκεί φωτεινά κατοικητήρια και φως άπειρο και ανέκφραστο και άκουσε φωνή, ότι αυτός είναι ο τόπος της αναπαύσεως των δικαίων. Μετά από αυτό, υπερηφανεύτηκε και νομίζοντας τον εαυτό του σπουδαίο, έπεσε σε βάθος αμαρτιών και κυριεύτηκε ύστερα από πολλά κακά. Αν λοιπόν αυτός έπαθε τέτοια, πώς είναι δυνατόν ο καθένας να λέει: ''αφού νηστεύω και ζω σαν ξένος και δίνω ελεημοσύνη από τα υπάρχοντά μου και έχω φυλαχθεί από τα κακά και τίποτε δεν μου λείπει, άρα είμαι και εγώ άγιος''; Γιατί τελειότητα, δεν είναι η αποχή από τα φανερά κακά, αλλά η τέλεια κάθαρση της διάνοιας.
Είναι αδύνατον να προκόψουμε με άλλο τρόπο και να σωθούμε, παρά μόνο με την μίμηση του Χριστού σε όλα.
Είναι σημάδι τελειότητας, το να χαίρεται κανείς και να αισθάνεται αγαλλίαση για την πρόοδο του πλησίον του.
Αντίθετα, είναι σημάδι σκληρού χαρακτήρα και πονηρής διάθεσης, το να λυπάται κανείς και να στενοχωριέται, για την επιτυχία του άλλου.
Διότι το να λυπόμαστε γι' αυτούς που προοδεύουν στην αρετή, είναι γνώρισμα δαιμονικής διάθεσης, αφού οι δαίμονες, με το να δεχθούν μέσα τους το μίσος, επιδιώκουν με μανία να οδηγήσουν όλους στην απώλεια...
Δεν έκανες βήμα στον Χριστιανισμό, εάν οι ύβρεις και οι χλευασμοί των άλλων, δεν σου φαίνονται μέσα σου σαν έπαινοι και οι έπαινοι των άλλων, δεν σου φαίνονται μέσα σου, σαν βρισιές και χλευασμοί.
Ό,τι και να δεις, μην το παρεξηγείς. Ακόμη και κακό να είναι, ο νους σου να μην πάει στο κακό. Αυτό είναι πρόοδος για τον αρχάριο.
Ο προκομμένος άνθρωπος, σε όποια ζωή και αν βρεθεί, είτε μοναχός είτε λαϊκός, θα κάνει προκοπή πνευματική, γιατί θα εργαστεί φιλότιμα. Ενώ ο άνθρωπος που δεν καλλιεργεί το φιλότιμο, ανεπρόκοπος θα είναι και στην μία ζωή και στην άλλη.
Αν δεν υπάρχει ανδρικό φρόνημα, δεν υπάρχει και προκοπή. Ανδρισμός είναι, όταν δίνεσαι ολόκληρος με εμπιστοσύνη στον Θεό. Αυτός που έχει ανδρισμό, έχει και αγάπη και ο Θεός το υπολογίζει. Όταν κανείς προκόβει πνευματικά, μέσα του έχει μία χαρά, μία ειρήνη, μία ευχαρίστηση...
Όσο προοδεύει κανείς, τόσο με ισχυρότερο αντίπαλο τον βάζει να αγωνίζεται ο καλός Θεός, για να του δώσει μεγαλύτερο βραβείο και στέφανο.
Μπορεί να αγωνίζεται κανείς σωστά και να μην βλέπει την πρόοδό του, αλλά μόνο τις πτώσεις του και ωστόσο να είναι σε συνεχή μετάνοια. Δεν ξέρει, ότι στην αρχή πάλευε με ένα δαιμόνιο και ύστερα μπορεί να παλεύει με ένα τάγμα. Γιατί, όσο περισσότερη δύναμη καταβάλλει κανείς, για να ξερριζώσει ένα πάθος και να αποκτήσει μια αρετή, τόσο περισσότεροι εχθροί μαζεύονται και τραβάνε και αυτοί από κάτω τις ρίζες. Τότε, ενώ δεν βλέπει πρόοδο, ωστόσο προοδεύει θετικά. Και μπορεί, μέχρι να πεθάνει, να ζει σ' αυτήν την κατάσταση, να μην βλέπει πρόοδο, να νομίζει ότι δεν προχωρεί, επειδή έχει πτώσεις, αλλά στην πραγματικότητα υπάρχει πρόοδος, γιατί συνεχώς αυξάνει τον αγώνα του και παλεύει όλο και με περισσότερα ταγκαλάκια.
Εκείνος που αγωνίζεται πολύ καιρό και δεν βλέπει πνευματική πρόοδο και προκοπή σημαίνει, είτε δεν υπάρχει εγρήγορση, είτε υπάρχει υπερηφάνεια και εγωισμός και ο Θεός δεν επιτρέπει να προχωρήσει περισσότερο, για να μην υπερηφανευτεί και βλαφτεί. Πνευματική πρόοδος υπάρχει εκεί που υπάρχει πολύ ταπείνωση, εκεί που υπάρχει η αίσθηση της αμαρτωλότητας και ότι όλα είναι χάλια... Και όσο μεγαλύτερες θα βλέπεις τις αμαρτίες σου, τις ατέλειες και τις αδυναμίες σου, τόσο μεγαλύτερη συναίσθηση θα αποκτάς και τόσο θα προοδεύεις.
Με λίγη προσπάθεια και πολλή ταπείνωση και εμπιστοσύνη στο Θεό, μπορεί κανείς να προχωρήσει πολύ... Σκοπός είναι να ανεβεί πνευματικά ο άνθρωπος, όχι απλώς να μην αμαρτάνει. Όταν ο άνθρωπος αναγνωρίζει το σφάλμα του και πέφτει ξανά (στην ίδια αμαρτία), χωρίς να το θέλει, σημαίνει ότι υπάρχει υπερηφάνεια ή προδιάθεση για υπερηφάνεια και γι' αυτό δεν τον βοηθάει ο Θεός να προκόψει.
Όσο ο άνθρωπος είναι γαντζωμένος στον εαυτό του, μένει πίσω• δεν προχωράει πνευματικά, γιατί εμποδίζει το έλεος του Θεού. Για να προκόψει, χρειάζεται πολλή εμπιστοσύνη στον Θεό.
Μερικοί, ενώ είναι έξυπνοι και καταλαβαίνουν ποιό είναι το σωστό, υποστηρίζουν το λανθασμένο, επειδή αυτό τους βολεύει και έτσι δικαιολογούν τα πάθη τους. Άλλοι πάλι δεν δικαιολογούν τον εαυτό τους, αλλά με τον λογισμό, ότι υπάρχει κάτι αδιόρθωτο στον χαρακτήρα τους, πέφτουν στην απελπισία. Ο διάβολος έτσι κάνει: τον έναν τον εμποδίζει από την πνευματική πρόοδο με την δικαιολογία του εαυτού του, τον άλλον τον πιάνει με την υπερευαισθησία και τον ρίχνει στην απόγνωση.
Αν κανείς γνωρίζει το σφάλμα του, είναι η μισή προκοπή. Μεγάλο καλό είναι, όταν αναγνωρίζει κανείς την αδυναμία του και όταν προσπαθεί να διορθωθεί. Αυτός είναι καλύτερος από εκείνον, που κάνει πολύ αγώνα, αλλά δεν αναγνωρίζει όμως τις αδυναμίες του.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 96 αποτελέσματα