Περί...

Loading...
Περί Παθών
Κοινοποίηση
Θα κάνεις υπομονή στα δικά σου πάθη, θα κάνεις και στα δικά μου. Έτσι θα γίνεις Άγιος.
Η Δικαιοσύνη και η Αλήθεια του Θεού ενοχλούν τους ανόμους, ενοχλούν αυτούς που είναι ανήμποροι από τις αμαρτίες, ενοχλούν όλους όσοι είναι μεθυσμένοι από τα διάφορα πάθη...
Είναι επικίνδυνο να παραδεχόμαστε τα όνειρα μας σαν θείες αποκαλύψεις. Πρώτα-πρώτα αυτό μας οδηγεί στην οίηση. Σκέψου νηφάλια: Είναι ποτέ δυνατό να δέχονται θείες αποκαλύψεις μια καρδιά κι ένας νους, που βρίσκονται ολοκληρωτικά κάτω από την επήρεια τόσων άγριων παθών; Μια τέτοια παραδοχή δεν προδίδει απαράδεκτη αυτοπεποίθηση στην πνευματική υπεροχή σου; Ποιός, αλήθεια, μπορεί να θεωρήσει τον εαυτό του άξιο ενός τέτοιου χαρίσματος;
Κάποιος ασκητής απέκτησε την φήμη ότι επί πενήντα χρόνια έζησε με αυστηρή νηστεία, αποφεύγοντας και αυτό το ψωμί και το κρασί.
Έλεγε μάλιστα και ο ίδιος:

- Θανάτωσα την φιληδονία, την φιλαργυρία και την φιλοδοξία.

Όταν το άκουσε ο αββάς Αβραάμ, πήγε και τον συνάντησε.

- Εσύ είπες αυτά τα λόγια; Τον ρώτησε
- Ναι, απήντησε εκείνος.
- Δεν μου λες, εάν μπεις στο κελί σου και βρεις μια γυναίκα, μπορείς να μείνεις τελείως αδιάφορος για το φύλο της.
- Όχι, αλλά θα αγωνιστώ να μην την αγγίξω.
- Άρα, συμπέρανε ο αββάς Αβραάμ, δεν θανάτωσες το πάθος της φιληδονίας. Το νίκησες μόνο και το έχεις δεμένο… Εάν τώρα, καθώς περπατάς δεις όστρακα, πέτρες και ανάμεσα χρυσάφι, μπορείς να μείνεις αδιάφορος γι’ αυτό και να το θεωρήσεις σαν τα όστρακα και τις πέτρες;
- Όχι, αλλά θα αγωνιστώ να μην το πάρω.
- Άρα, συμπέρανε πάλι ο αββάς Αβραάμ, δεν θανάτωσες το πάθος της φιλαργυρίας. Το νίκησες μόνο και το έχει δεμένο… Εάν τώρα μάθεις ότι έρχονται να σε επισκεφθούν δύο αδελφοί, και γνωρίζεις ότι ο ένας σε επαινεί, ενώ ο άλλος σε κακολογεί, θα τους δεχθείς με την ίδια διάθεση;
- Όχι, αλλά θα αγωνιστώ ν’ αναπαύσω και εκείνον που με κακολογεί, όπως και εκείνον που με επαινεί.
- Άρα, ούτε το πάθος της φιλοδοξίας έχεις θανατώσει. Τα πάθη λοιπόν δεσμεύονται, πλην όμως δεν θανατώνονται.
Η σωματική άσκηση, μας παιδαγωγεί και μας βοηθάει, να μην ενεργούμε τα πάθη μας. Αυτά όμως παραμένουν μέσα μας σαν φίδια, απλώς δεν τα αφήνουμε να μας δαγκώσουν. Αλλά κάποια μέρα, που θα κοιμώμαστε κουρασμένοι, από τον πολύ αγώνα, τα φίδια θα γεννήσουν και δεν θα χωρούν μέσα μας, οπότε θα βγουν και θα δαγκώσουν τους άλλους. Αυτό παθαίνουμε, όταν επιδιδώμαστε μόνο στην σωματική άσκηση. Και αφού η σωματική άσκηση, δεν μπορεί να εξαλείψει στο βάθος την αμαρτία, όπως τον φθόνο, την οργή και τα υπόλοιπα, χωρίς νήψη δεν φθάνουμε στην καθαρότητα.
Τίποτε δεν βοηθάει τόσο τον άνθρωπο, στο να νικήσει τα πάθη του, όσο η αδιάλλειπτη νοερά προσευχή. Όποιος θέλει να απαλλαγεί από τα πάθη του, πονάει και αιμορραγεί.
3 είναι τα πάθη που κατακυριεύουν την ψυχή και αυτά δεν αφήνουν τον άνθρωπο να αποκτήσει τις αρετές και να είναι κοινωνός της ζωής του άλλου: η αιχμαλωσία, η οκνηρία και η λήθη. Τα πάθη αυτά είναι μία περίληψη όλων των κακών. Αιχμαλωσία είναι ό,τι με κυριεύει, ό,τι γενικώς έλκει την σκέψη και την καρδιά μου, δηλαδή το ενδιαφέρον, η απασχόληση με κάτι, το πάθος. Οκνηρία είναι, το να μην αντιμετωπίζω δραστήρια την πνευματική μου ζωή. Λήθη είναι, το να ξεχνάω τον Θεό, να ξεχνάω αυτό το οποίο έχω μπροστά μου...
Τα πάθη και οι πειρασμοί είναι κακά, εν τούτοις είναι και καλά!!! Είναι δρόμοι που μας οδηγούν προς τον Θεό. Μας χαρίζουν μια εμπειρία ζωής.
Όταν βλέπουμε, ότι μας πολεμάει ένα πάθος, αμέσως να παρακαλούμε και να ικετεύουμε τον Κύριο και να λέμε: ''Χριστέ μου, βοήθησέ με, ενίσχυσέ με, με πολεμάει αυτό το πάθος. Έως πότε θα Σε πικραίνω με την παρακοή μου, μ΄αυτό το επίμονο πάθος, μ' αυτόν τον σκοτασμό που έχω μέσα μου, βοήθησέ με!''. Όταν ο Κύριος δει αυτόν τον πόνο και τα δάκρυά μας, θα μας βοηθήσει.
Οι άνθρωποι αποφεύγουν τη μέθη, την πορνεία, το κλέψιμο και άλλα παρόμοια πάθη (απ'αυτά οι περισσότεροι φυλάγονται), ενώ αδιαφορούν για τα πολύ χειρότερα ψυχικά πάθη όπως φθόνος, μνησικακία, περιφρόνηση, δολιότητα και φιλαργυρία που είναι η ρίζα των κακών. Για ορισμένους τούτο ασφαλώς θα είναι ακατανόητο και δυσκολοχώνευτο. Αυτά σας τα έγραψα όχι για να σας δικαιολογήσω αλλά για να τα γνωρίζετε και έτσι να μπορείτε να καταλαβαίνετε την πνευματική ζωή από μια ευρύτερη άποψη.
Η πιο απλή οδός είναι να υπακούομε και να μην επιβάλλουμε το θέλημά μας. Αυτός είναι ο ισχυρότερος πόλεμος εναντίον των παθών.
Η απαλλαγή από τα πάθη είναι αποτέλεσμα της αδιαλλείπτου προσευχής.
Μην τρέφεις υπερβολικά το σώμα σου και οι ακάθαρτοι λογισμοί θα ελαττωθούν στην καρδιά σου. Και εάν κόψουμε τους λογισμούς, θα κόψουμε και τα πάθη μας.
Τα πάθη είναι αμαρτίες, δηλαδή παρακοές στο Θεό, οι οποίες επαναλαμβάνονται πολλές φορές. Έτσι αποκτάει κανείς σιγά-σιγά, μια κακή συνήθεια και κατόπιν κάνει πολύ εύκολα την όποια συγκεκριμένη αμαρτία. Τότε, έχει πλέον αποκτήσει, όπως λέμε, το πάθος που συνδέεται με αυτήν την αμαρτία. Αν κάποιος για παράδειγμα, δεν ελέγχει το φαγητό (ποσότητα και ποιότητα), αν δεν συγκρατείται (νηστεύει) σιγά-σιγά αποκτάει το πάθος της γαστριμαργίας ή της λαιμαργίας ή και τα δύο.
Πάθος είναι η επανάληψης και σταθεροποίησης μιας ηθικής ασθένειας, μιας αμαρτίας π.χ της πλεονεξίας, της μέθης, της ακολασίας. Ενώ ένα αμάρτημα είναι μία μεμονωμένη ηθική πτώσης, μία συγκεκριμένη παράβασης του ηθικού νόμου. Το πάθος είναι ριζωμένη κατάστασης κακίας, είναι η κατάληψης της ανθρωπινής ψυχής από την ηθική ασθένεια. Η αμαρτία έχει γίνει κυρίαρχος της ψυχής. Δεν την προσβάλλει πλέον από έξω. Την έχει υποδουλώσει σε πράγματα και καταστάσεις και είναι ανίκανη να αντιδράσει.
Η παρουσία των παθών έχει τραγικές συνέπειες στην ανθρώπινη ύπαρξη: α ) Τα πάθη αιχμαλωτίζουν και υποδουλώνουν τον άνθρωπο, ο όποιος χάνει την ελευθερία του καί γίνεται δούλος των παθών β ) Η ψυχή του ασθενεί. Δεν αισθάνεται τα πνευματικά του χαρίσματα ούτε μπορεί να τα επιθυμήσει. Βέβαια, δεν είναι δυνατόν όλοι να φθάσουν στην απάθεια, μπορούν όμως όλοι να σωθούν, όλοι να συμφιλιωθούν με τον Θεό γ ) Τα πάθη στέκονται σαν διάφραγμα και μεσότοιχος μπροστά στις κρυμμένες αρετές της ψυχής. Και αν δε γκρεμιστούν αυτά τα τείχη με τις αρετές, δεν μπορούν να φάνουν τα πνευματικά χαρίσματα που βρίσκονται πίσω από αυτά. Έτσι ο άνθρωπος βρίσκεται συνέχεια μέσα στο σκοτάδι και δεν μπορεί να βγει στη χώρα της ζωής και του φωτός. Ένας φιλάργυρος π.χ. δεν γνωρίζει τη χαρά της ελεημοσύνης, ούτε ο πόρνος την ηδονή της σωφροσύνης, ούτε ο φιλόκοσμος την χάρη των δακρύων και του πένθους. Όλοι αυτοί βρίσκονται σαν σε μία νυχτομαχία και ψηλαφούν το σκότος. Διότι το φως ανήκει στους αγαθούς καί σ' εκείνους πού έχουν καθαρίσει την ψυχή τους από τα πάθη και δ )τα πάθη, μας διώχνουν από το φως και την ζωή. Και επειδή το φως και η ζωή είναι ο Χριστός, τα πάθη μας διώχνουν από τον Θεό, που είναι η Ζωή, και μας οδηγούν στον θάνατο.
Βασική προϋπόθεση για την κάθαρση των παθών είναι, το να γνωρίσει καλά κάποιος το πάθος του. Αν δεν το γνωρίσει, δεν μπορεί να το θεραπεύσει. Αυτός που αξιώθηκε να δει τον εαυτό του και να γνωρίσει τα πάθη του, θεωρείται ανώτερος, απ' αυτόν που είδε αγγέλους. Η ησυχία προσφέρει μεγάλη βοήθεια στον άνθρωπο για να γνωρίσει τα πάθη του. Την επίγνωση των αμαρτιών καί των παθών ακολουθεί η μετάνοια. Με την μετάνοια ο άνθρωπος επιστρέφει στο Θεό και μεταβαίνει από το χώρο της αμαρτίας στο χώρο της αρετής.
Όπως σπέρνει ο άνθρωπος σπόρο, έτσι και ο Σατανάς ρίχνει στην καρδιά μας και στο μυαλό μας, τις κακίες του! Και αν εκείνα ''τα σπόρια'' του τα δεχόμαστε, τότε αυτά φυτρώνουν! Και αν φυτρώσουν και αρχίσουν να κάνουν ρίζες, τότε αλίμονό μας! Δύσκολα κόβονται! Και αυτό ισχύει για όλες τις παθήσεις (πάθη). Βλέπετε και να μην είναι κάποιος κακός, όταν μάθει να καπνίζει και περάσει καιρός, λέει: ''Δεν μπορώ, δεν κόβεται!''. Δηλαδή όλες οι παθήσεις (πάθη) που έχει ο άνθρωπος μέσα του, αν δεν τις κόψει από την αρχή, ύστερα γίνονται σαν τοίχος!
Η ψυχή μας μοιάζει με ένα ντουλάπι, με πολλά μπουκαλάκια από σπορικά. Έξω από κάθε μπουκαλάκι, υπάρχει μια ετικέτα, όπου αναγράφεται το αντίστοιχο πάθος. Έτσι σε κάθε μπουκαλάκι, υπάρχουν τα σπέρματα του κάθε πάθους. Όσο μένουν αυτά τα σπόρια μέσα στα βαζάκια, δεν μπορούν να φυτρώσουν. Και δεν είμαι εγώ υπεύθυνος εάν όπως γεννήθηκα, κουβαλάω αυτό το ντουλαπάκι με αυτά τα σπορικά. Υπεύθυνος θα είμαι, όταν θα ανοίξω ένα ή περισσότερα μπουκαλάκια και δώσω τις συνθήκες στα σπέρματα που περιέχονται σ' αυτά να φυτρώσουν, να αυξηθούν και να καρποφορήσουν το κακό καρπό.
Το να ελέγχουμε την ποσότητα και το είδος της τροφής που καταναλώνουμε είναι βασικό στοιχείο της πνευματικής ζωής. Όταν ελέγξουμε την γαστριμαργία, μπορούμε ευκολότερα να ελέγξουμε και τα υπόλοιπα πάθη.
Οφείλουμε όχι να νεκρώσουμε το πάθος, αλλά να το μεταμορφώσουμε.
Νίκησες ένα πάθος και νιώθεις δυνατός, ισχυρός, βέβαιος, άτρωτος και υπέροχος; Κατακρίνεις και υποτιμάς τους αδυνάτους; Άστο... δεν σε βοήθησε ο Θεός. Ο ''διάβολος'' το έκανε... Όταν ο Θεός μας βοηθάει να βγούμε από ένα πάθος, η έξοδος από αυτό, μας βρίσκει ταπεινούς, γλυκούς, ήρεμους, ήσυχους, αγαπητικούς προς τους άλλους, δίχως κατάκριση και έπαρση, μαλακωμένους και κυρίως ευσπλαχνικούς με όλους. Δεν τα νιώθεις όλα αυτά; Τότε καλύτερα σε συνέφερε το πάθος, παρά η «αρετή» σου...
Όταν νικήσεις όλα τα πάθη, τελευταία μένει η υπερηφάνεια, από την οποία εάν νικηθείς, δεν κατόρθωσες τίποτα. Αν δεν φυλαχετείς απ' αυτήν, θα χάσεις όλους τους κόπου σου. Όπως έπαθε ο Φαρισαίος, εκείνος ο οποίος κατόρθωσε πολλές αρετές και έπειτα τον νίκησε η υπερηφάνεια.
Ο Ελεάζαρ πέτυχε μια περίφημη νίκη, όταν φόνευσε τον ελέφαντα, ο οποίος πέφτοντας, σκότωσε τον Ελεάζαρ και έμεινε αυτός πεθαμένος, κάτω από το θηρίο, επειδή δεν φρόντισε να φυλαχτεί. Έτσι και εσύ, όταν νικήσεις ένα πάθος, σκέψου ότι σκότωσες ένα θηρίο, αλλά αν δεν φυλαχτείς καλά, να φύγεις δηλ. μακριά από την υπερηφάνεια, αυτή η νίκη θα σε θανατώσει και αν και νικητής, μάλλον θα νικηθείς και θα σκοτωθείς από μόνος σου.
Όπως εκείνος που μπήγει στο ξύλο ένα καρφί και όσο το χτυπάει με το σφυρί, τόσο το καρφώνει στερεότερα, έτσι και εμείς κάθε φορά που αμαρτάνουμε, ριζώνει η αμαρτία βαθύτερα μέσα στην ψυχή μας, σαν να την χτυπούσαμε με το σφυρί και είναι δύσκολο μετά να την ξεριζώσουμε.
Αλκοολισμός στα πάθη. Αυτή είναι η αρρώστιά μας. Μόλις ξυπνήσουμε το πρωί... χωρίς δεύτερη σκέψη, ψάχνουμε τις δόσεις ικανοποίησης της αβασάνιστης φιλαυτίας μας. Για τόσο χάλι μιλάμε...
Όλοι εν δυνάμει είμαστε πόρνοι, μοιχοί, αλκοολικοί. εγκληματίες ή κλέφτες, αλλά ο καλός Θεός, μας αναβαστά και μας συγκρατεί με ένα λουρί και έτσι τα πάθη αυτά βρίσκονται μέσα μας σε ύπνωση. Αν όμως ο Χριστός αφήσει λίγο λάσκα το λουρί μας, τότε να δεις πώς θα καταντήσουμε... να μας κλαίνε οι ρέγγες!...
Οι άνθρωποι είναι αστείοι. Θέλουν να αποκαλούνται από τους άλλους ανθρώπους, με την τιμητική έκφραση κύριος τάδε ή κυρία τάδε, όταν την ίδια στιγμή είναι δούλοι των παθών τους.
Όταν τα αμαρτωλά πάθη ρίξουν ρίζες μέσα μας, με την μακρά συνήθεια γίνονται, όπως και τα χρόνια νοσήματα, δυσκολοθεράπευτα...
Από τη λαιμαργία προκαλείται η ταραχή των λογισμών και από την πολυλογία και την αταξία των συναντήσεων προκαλείται η άγνοια και η διατάραξη του νου.
Όταν αφήσουμε την εργασία της προσευχής, είναι αδύνατον η ψυχή να μην γίνει έρμαιο των παθών.
/
9

Βλέπετε 1 - 33 από τα 270 αποτελέσματα