Περί...

Loading...
Περί Οργής - Θυμού
Κοινοποίηση
Ο θυμός χρειάζεται όταν πρόκειται να υπερασπιστούμε την πίστη μας και όχι τον εαυτό μας. Πρέπει να θυμώνουμε όταν βλέπουμε ότι πολεμιέται η πίστη μας. Αν κατηγορήσουν εμένα έχω υποχρέωση να το δεχτώ. Αλλά για την Ορθοδοξία χρειάζεται θυμός.
Για να αποφύγετε τον θυμό και την ευερεθιστότητα και να κερδίσετε το πνεύμα της πραότητας, πρέπει να μάθετε περισσότερα για την καρδιά σας, τον εαυτό σας, τα λάθη σας και να μην κοιτάτε τις αμαρτίες άλλων ανθρώπων. Με τον τρόπο αυτό, αναγνωρίζουμε ότι ένα μεγάλο μέρος της διαμάχης οφείλεται στους εαυτούς μας: λόγω της αυτοεκτίμησης μας, την υπερηφάνεια, την απροσεξία και την δυστροπία και στη συνέχεια να μαθαίνουμε να συγχωρούμε τους άλλους, να συγχωρούμε τις αδυναμίες και τις ελλείψεις τους και να είμαστε ευγενικοί και υπομονετικοί. Όταν μπαίνετε στον πειρασμό να πείτε ενοχλητικά επιτιμητικές λέξεις, τότε πρέπει να αποφασίσετε: όσο πιο κοντά στο Θεό μέσα από την υπομονή ή μέσα από θυμό στην παράδοση στον εχθρό. Δώστε χρόνο στις σκέψεις σας, για να επιλέξετε το καλό μέρος. Αλλά πάνω από όλα, θα πρέπει να έχετε ειλικρινή προσευχή, για να δώσει το πνεύμα πραότητας και υπομονή και η χάρη Του να ενισχύσει τις καρδιές μας με ταπεινοφροσύνη και πραότητα, γιατί αυτά είναι χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος.
14 χρόνια έκανα στην Σκήτη, παρακαλώντας τον Θεό, νύχτα και μέρα, να μου δώσει τη Χάρη να νικήσω την οργή.
Ο θυμός από μόνος του, είναι φυσικός. Όπως τα νεύρα στο σώμα. Είναι και αυτός νεύρο ψυχής. Και οφείλει να τον μεταχειρίζεται ο καθένας εναντίον των δαιμόνων, ανθρώπων αιρετικών και σε όσους τον εμποδίζουν από το δρόμο του Θεού. Εάν όμως θυμώνεις εναντίον των ομόψυχων αδερφών, γνώριζε ότι πάσχεις από κενοδοξία.
Εγώ όταν ήμουν στον κόσμο, με χίλιους τα έβαζα. Είχα καρδιά λεοντιαία. Και η αγάπη του Χριστού με έκανε πτώμα. Εάν θελήσω να διηγούμαι τα όσα υπέφερα κάθε μέρα από το πάθος του θυμού, πρέπει να γράψω βιβλίο. Διότι ο Θεός, θέλοντας να με ελευθερώσει, μου έφερνε όλα τα επιτήδεια, να με ενοχλούν αδίκως, να με βρίζουν, να με πειράζουν. Όχι πειράγματα έτσι απλώς, αλλά πειράγματα δυνάμενα να κάνουν φόνο. Και υπομένοντας και πνίγων μέσα τον Σατανά με την άκρα υπομονή, έλαβα άφεση του κακού.
Όταν σου έρθει θυμός κλείσε το στόμα δυνατά και μην μιλήσεις σ' αυτόν που σε βρίζει ή σε ατιμάζει ή σε ελέγχει ή με πολλούς τρόπους και χωρίς λόγο σε πειράζει. Και αυτός (ο θυμός) σαν το φίδι θα στρίψει μέσα στην καρδιά, θα ανέβει μέχρι το λαιμό, και αφού δεν θα του δώσεις διέξοδο θα πνιγεί και θα σκάσει. Και όταν αυτό επαναληφθεί λίγες φορές, θα λιγοστέψει και θα πάψει τελείως.
Τίποτε άλλο δεν μπορεί να βοηθήσει και να κατευνάσει τον θυμό τόσο και όλα τα πάθη, όσο η αγάπη προς τον Θεό και προς όλους τους ανθρώπους. Με την αγάπη εύκολα νικάς, παρά με τους άλλους αγώνες.
Άλλο πράγμα είναι η αοργησία και άλλο η πραότητα. Στην αοργησία δεν εκφράζουμε την οργή μας σε κάτι, που προκάλεσε ταραχή μέσα μας, ενώ στην πραότητα δεν υπάρχει καν αυτή η ταραχή μέσα μας.
Ο θυμός είναι το Α και η οργή το Ω. Αυξάνει-αυξάνει ο θυμός και γίνεται οργή. Ο θυμός είναι η αστραπή και η οργή είναι ο κεραυνός.
Όταν δω άνθρωπο ερεθισμένο, προσεύχομαι να τον ειρηνεύσει ο Κύριος και δεν ακούω, το τι λέει. Γι' αυτό και δεν στενοχωριέμαι. Όταν θα ηρεμήσει το πρόσωπο και είναι κατάλληλη ευκαιρία, τότε του ομιλώ, διότι τότε είναι σε θέση, να καταλάβει την αφροσύνη του.
Σκοτώστε την οργή μέσα σας και ποτές σας μην απαντάτε στην οργή, με οργή. Γιατί ο θυμός είναι ο τόπος όπου ξεφαντώνει ο σατανάς....
Τα νεύρα είναι Εγωισμός... Μόνο οι κομπλεξικοί θέλουν πάντα να επιβάλλονται...
Η πραότητα και η υπομονή, έχουν μεγαλύτερη δύναμη από ό,τι ο θυμός και το πείσμα. Η φωτιά δεν μπορεί να σβήσει με τη φωτιά αλλά με το νερό, ούτε η οργή νικιέται με την οργή, αλλά με την πραότητα και την πολλή υπομονή. Είναι προτιμότερο να κόβεις τον ερεθισμό σου με ένα χαμόγελο, παρά να ορμάς σαν αγριεμένο θηρίο.
Μην ομιλείς ποτέ με ταραχή, διότι η ταραχή δεν γεννάει το καλό, αλλά να υπομείνεις μέχρις ότου ειρηνεύσεις και τότε να ομιλήσεις ειρηνικά. Όποιος δεν συγκρατεί την γλώσσα του εν ώρα οργής, αυτός δεν μπορει να συγκρατήσει κανένα πάθος.
Εκείνος που από θυμό σε βρίζει ή απομακρύνσου από κοντά του μέχρι να σου περάσει το σκάνδαλο ή αν δεν γίνεται αυτό, καταπράϋνε τον θυμό του με ταπεινά λόγια. Αν πάλι δεν μπορείς να κάνεις αυτά τα 2, τουλάχιστον σιώπησε και ικέτευσε τον Κύριο για χάρη του. Γιατί είναι πιο επαινετό να αποφεύγεις τον θυμό σιωπώντας, παρά να τον αντιμετωπίσεις με αντιλογία.
Ο θυμός είναι ένα γερό σχοινί, με το οποίο μας τραβάει ο δαίμονας σε διάφορα αμαρτήματα.
Ο θυμός είναι η έκρηξη του εγωισμού, ενώ η οργή είναι ο παρατεταμένος θυμός. Θυμώνουμε όταν εμποδίζεται το εγωιστικό μας θέλημα... Ο Κύριος μίλησε για τον θυμό και είπε ότι είναι αίτιο του φόνου και συνεπώς όταν θυμώνεις, είναι σαν να έχεις κάνει φόνο.
Η οργή φωλιάζει μέσα μας και νομίζουμε ότι φταίνε οι άλλοι, που μας έκαναν να θυμώσουμε, γι' αυτό πολλές φορές επιδιώκουμε να αποσυρθούμε και να μην έχουμε επικοινωνία μαζί τους. Όμως οι άνθρωποι, δεν είναι η αιτία του θυμού μας. Οι άνθρωποι είναι απλώς η αφορμή του θυμού μας, ενώ το αίτιο είναι μέσα μας. Η αιτία πρέπει να εξαλειφτεί και όχι η αφορμή... Και για να καθαριστούμε από τον θυμό, πρέπει να διώξουμε από μέσα μας την υπερηφάνεια και την μνησικακία.
Η αιτία που οργιζόμαστε είναι ότι θέλουμε ο άλλος να είναι προβολή της ανικανοποίητης εικόνας μας, ενώ δεν είναι.
Κανένας ταπεινόφρων δεν θυμώνει. Και κανένας ταπεινός δεν βλασφημεί. Όταν βλέπετε άνθρωπο και οργίζεται, καταριέται, βλασφημεί και λοιπά είναι εγωιστής 24 καρατιών.
Ο Θεός όπλισε τη φύση μας με τον θυμό, όχι για να βυθίζουμε το ξίφος στα δικά μας μέλη, αλλά στο στήθος του διαβόλου.
Έχουμε τον θυμό, όχι για να βρίζουμε τους πλησίον, αλλά για να επιστρέφουμε στο δρόμο του Θεού τους αμαρτάνοντες, για να σηκωνόμαστε όταν πέφτουμε, για να μην είμαστε νωθροί. Ο θυμός δίνεται σε εμάς σαν κεντρί, για να τρίζουμε τα δόντια εναντίον του διαβόλου, για να είμαστε ορμητικοί εναντίον του και όχι για να επαναστατούμε ο ένας εναντίον του άλλου. Έχουμε όπλα για να τα χρησιμοποιούμε εναντίον του εχθρού. Eίσαι οξύθυμος; Nα είσαι τέτοιος εναντίον των αμαρτημάτων σου, να επιπλήττεις την ψυχή σου, να μαστίζεις τη συνείδησή σου, να είσαι αυστηρός κριτής και πικρός δικαστής στα δικά σου αμαρτήματα. Aυτό είναι το κέρδος της οργής. Για τούτο έθεσε αυτή ο Θεός μέσα μας.
Ο θυμός είναι θεληματικός δαίμονας, θεληματική μανία, έλλειψη λογικής. Ο θυμώδης είναι παιχνίδι τού διαβόλου, εργαστήριο δαιμόνων, άξιος υπηρέτης της κακίας τους.
Ο διάβολος δεν τρέμει τόσο πολύ τον άνθρωπο που θεραπεύει τους δαιμονισμένους, όσο τον άνθρωπο που συγκρατεί την οργή του και νικάει το θυμό του. Γιατί και ο θυμός είναι δαίμονας φοβερός και πρέπει τους θυμώδεις να ελεεινολογούμε περισσότερο παρά τους δαιμονισμένους.
Αν θέλεις να οργίζεσαι, μην το κάνεις αυτό εναντίον του συγγενή σου, αλλά εναντίον του πονηρού δαίμονα. Έχεις που να διαθέσεις το πάθος σου. Με εκείνον ποτέ να μην συμφιλιωθείς, σε εκείνον άδειασε την οργή σου, σε εκείνον στήσε παγίδα και μην χορτάσεις ποτέ να τον πολεμείς. Δεν αποτελεί λοιπόν αμάρτημα η οργή, αλλά η παράκαιρη οργή. Γι΄αυτό έλεγε και ο Προφήτης Δαβίδ το εξής: Να οργίζεστε, αλλά να μην αμαρτάνετε.
Αν δεις την καρδιά σου να φλογίζεται (με τον θυμό και την οργή), σφράγισε το στήθος σου τοποθετώντας πάνω του τον Σταυρό. Θυμήσου κάτι από εκείνα που συνέβηκαν (κατά το πάθος του Χριστού) τότε και σαν σκόνη θα αποβάλλεις κάθε θυμό με την ανάμνηση των όσων είχαν γίνει. Σκέψου τα λόγια και τις ενέργειες. Σκέψου ότι Εκείνος ήταν Δεσπότης, ενώ εσύ είσαι δούλος. Ότι Εκείνος έπασχε προς χάριν σου, ενώ εσύ για τον εαυτό σου. Eκείνος χάριν αυτών που είχε ευεργετηθεί και Τον σταύρωσαν, ενώ εσύ για τον εαυτό σου. Eκείνος χάριν αυτών που Τον έβρισαν, ενώ εσύ πολλές φορές απ' αυτούς που έχουν αδικηθεί. Eκείνος έπαθε κάτω απ' τα μάτια ολόκληρης της πόλης, ή μάλλον όλου του πλήθους των Iουδαίων και των ξένων και των εντοπίων, προς τους οποίους είχε απευθύνει τα φιλάνθρωπα λόγια του, ενώ εσύ ενώπιον λίγων.
Εξέτασε και σύγκρινε στον εαυτόν σου, στις 2 παρακάτω περιπτώσεις: Στην μία, όταν παρασύρθηκες από τον θυμό σου και στην άλλη περίπτωση, μολονότι θύμωσες, συγκράτησες την οργή σου. Σε ποιές από τις 2 περιπτώσεις, παίνεψες εσύ ο ίδιος τον εαυτόν σου; Όταν νικήθηκες από τον θυμό σου ή όταν συγκράτησες τον εαυτόν σου; Δεν καταριόμαστε πολλές φορές τον εαυτόν μας, στην πρώτη περίπτωση και δεν μετανοιώνουμε πολύ, διότι ο θυμός μας παρέσυρε σε απρεπείς λόγους και πράξεις; Ενώ όταν συγκρατήσαμε τον θυμό μας, ύστερα αισθανόμαστε ικανοποίηση και υπερηφάνεια, σαν να νικήσαμε κάποιον εχθρό... Διότι νίκη εναντίον της οργής, δεν είναι το να υπερασπίσουμε τον εαυτόν μας, με τον θυμό Αυτό είναι η χειρότερη ήττα, την οποία μπορεί να υποστεί κανείς. Νίκη είναι, το να υπομείνεις με πραότητα, εάν σε κάνει κάποιος κανένα κακό ή σε κακολογήσει...
Ο θυμός δεν καταστρέφει μόνο το σώμα, αλλά αφανίζει και την υγεία της ψυχής, τρώγοντας, σπαράζοντας και αδυνατίζοντας όλη τη δύναμή της και κάνοντάς την άχρηστη για το κάθετι.
Και σωστά πράγματα αν τα λες με θυμό, έχασες το παν, έστω και αν έχεις επιχειρήματα, έστω και αν νουθετείς, έστω και αν κάνεις ο,τιδήποτε άλλο...
Όπως οι ειρηνοποιοί αποκαλούνται υιοί του Θεού, έτσι και αυτοί που προκαλούν αναταραχές και φιλονικίες, πρέπει να λέγονται υιοί του διαβόλου.
Ας είμαστε καθαροί από θυμό. Δεν κατοικεί το Άγιο Πνεύμα εκεί όπου υπάρχει ο θυμός. Είναι επικατάρατος ο θυμώδης άνθρωπος. Όπου βγαίνει θυμός, είναι αδύνατον να προέλθει κάτι το υγιές. Συμβαίνει ό,τι στην τρικυμισμένη θάλασσα, όπου μέσα σε τόσο θόρυβο, σε τόσο μεγάλη κραυγή, δεν δίνεται σε κάποιον ευκαιρία για φιλοσοφία. Έτσι και μέσα στην φουρτούνα του θυμού.
Όταν σε αδικήσει κάποιος, σκέψου την κόλαση την οποία θα υποστεί και τότε όχι μόνο δεν θα οργιστείς μαζί του, αλλά και θα δακρύσεις. Διότι δεν οργίζεται κανείς εναντίον εκείνου, ο οποίος κατέχεται από πυρετό ή έχει κάποια φλεγμονή, αλλά όλους αυτούς τους λυπάται και δακρύζει από ευσπλαχνία και συμπόνοια. Εάν θέλεις να υπερασπίσεις τον εαυτόν σου, σιώπα και πλήγωσες τον εχθρό σου θανάσιμα. Αν όμως, επειδή θίχτηκες, ανταποδώσεις τις βρισιές (και αδικίες), τότε αναγκάζεις όσους σε ακούν, να θεωρούν ως αληθινά τα λεγόμενα εις βάρος σου. Γιατί δηλ. ο πλούσιος, όταν ακούει από κάποιον, ότι είναι φτωχός, γελά; Διότι γνωρίζει πολλά καλά, ότι δεν είναι φτωχός. Αν λοιπόν φροντίζουμε κσι εμείς να γελούμε, όταν μας βρίζουν, θα παράσχουμε την μεγαλύτερη απόδειξη, ότι έχουμε συνείδηση, ότι τα λεγόμενα σε βάρος μας δεν είναι αληθινά.
/
7

Βλέπετε 1 - 33 από τα 201 αποτελέσματα