Περί...

Loading...
Περί Νεότητας
Κοινοποίηση
Είσαι νέος; Αγωνίσου κατά των παθών! Συναρίθμησε τον εαυτόν σου, στην παράταξη του Θεού,να είσαι νικητής κατά του διαβόλου και μόνο έτσι θα απολαύσεις την ηλικία σου.
Αρκεί οι νέοι να γευτούν μια φορά τη Χάρη του Θεού. Μετά και με τον γερανό να τους τραβάς από την Εκκλησία, δεν θα φεύγουν.
Βλέπω κάτι νερόβραστα παιδιά σήμερα. Να γίνουν καλόγεροι, βαριούνται. Να παντρευτούν, φοβούνται... Η μαλθακότητα των σημερινών νέων, είναι μία από τις κύριες αιτίες των ψυχοσωματικών ανωμαλιών.
Οι νέοι σήμερα μοιάζουν με καινούργιες μηχανές, που τα λάδια τους είναι παγωμένα. Πρέπει να ζεσταθούν τα λάδια, για να πάρουν μπρος οι μηχανές, αλλιώς δεν γίνεται. Έρχονται στο Καλύβι ταλαίπωρα παιδιά - δεν είναι ένα και δύο - και με ρωτούν: «Τί να κάνω, Πάτερ; Πώς να περάσω την ώρα μου; Με πιάνει πλήξη». «Να βρεις μια δουλειά, βρε παιδί». «Έχω λεφτά, μου λέει. Τί να την κάνω την δουλειά;» «Μα ο Απόστολος Παύλος λέει: «ει τις ου θέλει εργάζεσθαι μηδέ εσθιέτω» (Β' Θεσσαλονικείς 3,10). Πρέπει να δουλέψεις, για να φας και ας έχεις χρήματα. Η δουλειά βοηθάει τον άνθρωπο να ξεπαγώσουν τα λάδια της μηχανής του. Είναι δημιουργία. Δίνει χαρά και παίρνει το άγχος, την πλήξη. Έτσι, βρε παλληκάρι, να βρεις μια δουλειά, που να σου αρέσει έστω και λίγο και να ξεκινήσεις. Για δοκίμασε, να δεις!...»
Ένας νεαρός, πήγε στρατιώτης και έφυγε. Ήρθε μετά στο Καλύβι και μου λέει: «Θέλω να γίνω μοναχός». «Να πας να υπηρετήειης την θητεία σου!» του λέω. «Στον στρατό δεν είναι όπως στο σπίτι μου», μου λέει. «Καλά που μου το είπες, παλληκάρι, δεν το ήξερα, για να το λέω και στους άλλους!» Εν τω μεταξύ να τον ψάχνουν οι δικοί του. Μετά από λίγες μέρες ξαναπέρασε πρωί-πρωί. Ήταν Κυριακή του Θωμά. «Σε θέλω», μου λέει. «Τι θέλεις; του λέω. Που Εκκλησιάστηκες;» «Πουθενά», μου λέει. «Σήμερα, Κυριακή του Θωμά, στα Μοναστήρια κάνουν Αγρυπνία και εσύ δεν πήγες; Και θέλεις να γίνεις καλόγερος; Που ήσουν;» «Κάθησα στο ξενοδοχείο. Ήταν ήσυχα, στα Μοναστήρια έχει θόρυβο!» «Και τώρα τι θα κάνεις;» «Σκέφτομαι να πάω στο Σινά, γιατί θέλω σκληρή ζωή». «Κάνε λίγη υπομονή», του λέω. Πάω μέσα, παίρνω ένα τσουρέκι που μου είχαν φέρει και του το δίνω. «Πάρε αυτό το μαλακό τσουρέκι, του λέω, για να κάνεις σκληρή ζωή και φύγε!» Αυτοί είναι οι νέοι σήμερα. Δεν ξέρουν τι ζητούν. Στρίμωγμα δεν σηκώνουν καθόλου. Που να θυσιασθούν μετά;...
Οι περισσότεροι νέοι έχουν επηρεαστεί από το κοσμικό πνεύμα και έχουν πάθει ζημιά. Έμαθαν να τους ενδιαφέρει μόνο ο εαυτός τους, δεν σκέφτονται καθόλου τον πλησίον, αλλά μόνο τον εαυτό τους. Και όσο τους βοηθάς, τόσο πιο πολύ χουζούρι (τεμπέλιασμα) κάνουν.
Γνωρίζω παιδιά, που αγωνιούν πολύ και προσπαθούν να λύσουν όλα τα προβλήματα συγχρόνως. Τελικά μπερδεύονται και αφήνουν τις σπουδές τους. Ενώ έχουν λ.χ. να τελειώσουν το πανεπιστήμιο, ανησυχούν υπερβολικά για την αποκατάστασή τους, οπότε καθυστερούν και στις σπουδές τους και ύστερα μπλέκονται χειρότερα. Δεν γίνονται όλα μαζί, ούτε λύνονται έτσι τα προβλήματα. Για να βοηθηθούν, πρέπει να κάνουν ένα καλό ξεκαθάρισμα μέσα τους και να βάλουν τα πράγματα σε μία σειρά. Να φροντίσουν πρώτα να πάρουν το πτυχίο τους, ύστερα για την δουλειά τους - τα αγόρια να τελειώσουν και το στρατιωτικό - και στην συνέχεια, ώριμα πλέον και με την βοήθεια του Θεού, ή να κάνουν μια καλή οικογένεια, αν έχουν αποφασίσει την έγγαμη ζωή, ή να πάνε στο μοναστήρι που θα διαλέξουν, αν έχουν αποφασίσει τον Μοναχισμό.
Ό,τι κάνουν οι νέοι, να το κάνουν μετά τον γάμο γιατί αλλιώς, δεν θα έχουν γλυκιά ζωή. Να περιμένεις να βράσει το κουνουπίδι, γιατί αν το φας ωμό θα είναι πικρό. Έτσι και τα νέα παιδιά που θα βιαστούν, τους περιμένει πικρή ζωή.
Βλέπω σήμερα τη νεολαία, που κάνει τόσες αταξίες, για να απολαύσει (σαρκικές) ηδονές, ενώ στην πνευματική ζωή θα απολάμβανε Θείες ηδονές, σε μεγαλύτερο βαθμό. Νομίζουν οι νέοι, ότι απολαμβάνουν κάτι... Μοιάζουν πολύ με τα παιδιά της πείνας, που βρίσκανε αυτά που πετούσανε οι στρατιώτες της κατοχής και τα γλύφανε και νόμιζαν ότι απολάμβαναν κάτι, ενώ ήταν σάπιο...
Οι νέοι που έχουν πολλές σχέσεις (πορνεία), τους καταλαβαίνουμε άμα σπάσουν κάποιο κόκκαλο, δεν έχουν μεδούλι, σαν νερό έχει γίνει. Και τα παιδιά που έρχονται σε μένα, τα καταλαβαίνω από τα μάτια τους που έχουν γίνει... η μνήμη τους αδυνατίζει πολύ, χειρότερα και από γέρους γίνονται. Βλέπεις χαλάει και το μυαλό. Είναι ας πούμε σαν τυρί, γίνεται σαν γιαούρτι, μετά σαν ξινόγαλο, μετά σαν γάλα και αν επιμένουν ακόμα γίνεται σαν νερό...
Η έλξη του γυναικείου φύλου από το ανδρικό και το αντίθετο, υπάρχει στη φύση του ανθρώπου. Τα παιδιά που καλλιεργούν αυτήν την έλξη από μικρά, γυρίζουν εκεί το κουμπί πριν έρθει η κατάλληλη ώρα και ύστερα, όταν έρθει εκείνη η ώρα, το κουμπί είναι ήδη γυρισμένο και δεν μπορούν να χαρούν, τότε που δεν ήταν κατάλληλος καιρός. Ενώ όσα παιδιά προσέχουν, χαίρονται περισσότερο, όταν έρθει ο κατάλληλος καιρός και μέχρι τότε έχουν πολλή γαλήνη.
Η εγκράτεια και η αγνότητα των νέων στην εποχή μας, θα λογιστεί ως μαρτύριο συνειδήσεως και θα αριθμηθούν με τους Μάρτυρες της Εκκλησίας, την ώρα της Κρίσεως.
Ο πονηρός (διάβολος) εκμεταλλεύεται την νεανική ηλικία, που έχει επί πλέον και την σαρκική επανάσταση και προσπαθεί να καταστρέψει τα παιδιά στην δύσκολη αυτή περίοδο που περνούν. Το μυαλό είναι ανώριμο ακόμη, υπάρχει απειρία μεγάλη και απόθεμα πνευματικό καθόλου. Γι' αυτό ο νέος πρέπει πάντα να αισθάνεται ως ανάγκη τις συμβουλές των μεγαλυτέρων σ΄ αυτήν την κρίσιμη ηλικία, για να μη γλιστρήσει στον γλυκό κατήφορο της κοσμικής κατηφόρας, που στην συνέχεια γεμίζει την ψυχή από άγχος και την απομακρύνει αιώνια από τον Θεό. Γι' αυτό και οι πνευματικοί Πατέρες συνιστούν να μην κάνουν συντροφιά τα αγόρια με τα κορίτσια, όσο και πνευματικά και εάν είναι, γιατί η ηλικία είναι τέτοια που δεν βοηθάει και ο πειρασμός εκμεταλλεύεται την νεότητα. Γι' αυτό συμφερότερο είναι ο νέος να θεωρηθεί ακόμη και κουτός από τα κορίτσια (ή η νέα από τα αγόρια) για την πνευματική του φρονιμάδα και αγνότητα και να σηκώνει και αυτόν τον βαρύ σταυρό. Γιατί αυτός ο βαρύς σταυρός κρύβει όλη την δύναμη και την σοφία του Θεού και τότε ο νέος θα είναι πιο δυνατός από τον Σαμψών και πιο σοφός, από τον σοφό Σολομώντα.
Το πέλαγος της παιδικής ηλικίας, το διαδέχεται η θάλασσα της εφηβείας και οι άνεμοι είναι σφοδροί. Αυτή η ηλικία είναι ιδιαίτερα δύσκολη. Όχι μόνο γιατί ο νέος ενοχλείται πολύ από τα πάθη, αλλά και γιατί δεν είναι σε θέση, να ελέγξει τα σφάλματά του.
Τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει τόσο δύσκολο και επίπονο για την νεανική ηλικία, όσο το να νικήσει τις αισχρές ηδονές. Ούτε ο έρωτας των χρημάτων, ούτε η επιθυμία της δόξας, ούτε τίποτε άλλο ενοχλεί τόσο την ηλικία αυτή, όσο ο έρωτας των σωμάτων.
Είναι άξιος μυρίων επαίνων, μακαρισμών και θαυμασμών ο νέος εκείνος, που χαλιναγωγεί την μανιασμένη σάρκα του και διασώζει το σκάφος της αγνότητάς του, μέσα στην φοβερότερη τρικυμία.
Για την αγνότητα είναι υποχρεωμένος ο νέος να περπατά πάνω σε αναμμένα κάρβουνα και να μην καίγεται, να βαδίζει πάνω σε ακονισμένο ξίφος και να μην ματώνει. Τόσο μεγάλη είναι η ορμή της επιθυμίας, όσο είναι και η δύναμη της φωτιάς και του σιδήρου. Αν επομένως η ψυχή δεν είναι καλά προετοιμασμένη, ώστε να μην υποχωρεί μπροστά στις απαιτήσεις της σαρκικής επιθυμίας, θα αυτοκαταστραφεί γρήγορα. Χρειαζόμαστε λοιπόν σκέψη καθαρή, σαν το διαμάντι, μάτι ακοίμητο, υπομονή μεγάλη, ισχυρά ψυχικά τείχη. Και πάνω από όλα χρειαζόμαστε βοήθεια από ψηλά. Και πώς θα την ελκύσουμε αυτήν; Όταν συνεισφέρουμε όσα εξαρτώνται από εμάς δηλ. καθαρή σκέψη, εντατική νηστεία και αγρυπνία, ακριβή τήρηση των Θείων εντολών και προπάντων, να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον εαυτόν μας.
Άγρια είναι η νεότητα και έχει ανάγκη από πολλούς δασκάλους, επιστάτες, παιδαγωγούς, συνοδούς, τροφείς.
Όποιος από την νεανική ηλικία αναλαμβάνει τον αγώνα της αρετής, δεν δαπανά τον χρόνο του κατόπιν στο να θεραπεύει τα τραύματα, αλλά από το ξεκίνημά του λαμβάνει τα βραβεία και στήνει τρόπαια και συνεχώς νικά και σαν άλλος Ολυμπιονίκης από νέος επευφημούμενος, προχωρεί προς το γήρας με μύρια στεφάνια στεφανωμένος την κεφαλή.
Η νεότητα εύκολα πέφτει και ρέπει προς την κακία. Όταν όμως αποκτήσει και πολλά χρήματα, πολύ πιο εύκολα οδηγείται στο κακό.
Πόσο κακό πράγμα είναι η νεότητα, όταν δεν έχει ως χαλινό τον ευσεβή λογισμό!
Δεν γνωρίζεις ότι η νεότης από τη φύση της γλυστράει εύκολα και είναι επιρρεπής στο κακό; Ιδιαίτερα όταν αποκτήσει χρηματική περιουσία η ροπή προς το κακό γίνεται ακόμη μεγαλύτερη. Όπως ακριβώς όταν ρίχνουμε ξύλα στη φωτιά, η φλόγα αυξάνει περισσότερο, έτσι και η νεότητα όταν αποκτήσει χρήματα, σαν άλλη φωτιά μεταβάλλεται σε φλογισμένο καμίνι, με αποτέλεσμα να καεί ολόκληρη η ψυχή του νέου. Πότε, λοιπόν, ένας τέτοιος νέος θα μπορέσει να ασκηθεί στη σωφροσύνη, να αποφύγει την ακολασία και να αναλάβει τους κόπους που απαιτεί η αρετή και κάποιο άλλο πνευματικό αγαθό;
Δεν είναι μικρό το κέρδος, όταν οι ψυχές των νέων, συνηθίζουν και κάνουν δική τους την αρετή. Όσα ο άνθρωπος αφομοιώνει στην τρυφερή ηλικία του, μένουν ασάλευτα. Γιατί η ψυχή, είναι ακόμα απλή τότε και ό,τι δέχεται, αυτό εντυπώνεται πολύ βαθειά μέσα του.
Οι νέοι πρέπει να καταπονούν το σώμα τους με αρκετό κόπο, για να υπακούει στη σωφροσύνη και για να μαραίνεται το πύρωμα της νεότητας.
Τους νέους πρέπει να τους νουθετούμε και όχι να τους θέλγουμε! Γιατί το ένα (δηλ. η νουθεσία), έχει λεχθεί από τη θέση του νου, ενώ το άλλο (δηλ. τα θέλγητρα) από το ότι οδηγεί σ' αυτό που θέλει, ή από το ότι θέλει να οδηγείται. Πρέπει, λοιπόν, να τους απομακρύνουμε απ' αυτό που θέλουν και να τους οδηγούμε σ' αυτό που πρέπει και να τους διδάσκουμε να προσηλώνονται στην αρετή, και να απομακρύνονται από την κακία. Γιατί η πρώτη γεννά στεφάνια, ενώ η δεύτερη κολάσεις.
Ο νέος άνθρωπος είναι αδύνατον να μην ταράζεται από σαρκικούς λογισμούς. Πρέπει γι' αυτό να προσεύχεται επίμονα στο Θεό, για να σβήνει την σπίθα των αισχρών επιθυμιών, μόλις εμφανίζεται. Έτσι δεν θα δυναμώσει ποτέ η φλόγα.
Οι ψυχές των νέων είναι ρημαγμένες από τα άγρια ένστικτα, που τα ανεβάσανε στην επιφάνεια, από τα σκοτεινά τάρταρα της ανθρώπινης φύσης, κάποιοι εχθροί του ανθρώπου, κάποιοι πνευματικοί ανθρωποφάγοι, που ανάμεσά τους πρωτοστατεί ένας τρελός λύκος λεγόμενος Νίτσε, μια μούμια σαν παληόγρια λεγόμενη Βολταίρος, κάποιος ζοχαδιακός Φρόϋντ και ένα πλήθος από τέτοια όρνια και κοράκια και νυχτερίδες. Όσοι τους θαυμάζανε, ας καμαρώσουνε σήμερα τα φαρμακερά μανιτάρια που φυτρώσανε μέσα στις καρδιές και τις ψυχές της γαγγραινιασμένης ανθρωπότητας.
Θα έρθει η εποχή που η διαφθορά και η ακολασία μεταξύ των νέων θα φτάσει σε έσχατο σημείο.
Παρθένοι νέοι σχεδόν δεν θα υπάρχουν.
Θα βλέπουν την ατιμωρησία τους και θα νομίζουν, ότι όλα τους είναι επιτρεπτά για να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους...
Θα τους καλέσει, όμως, ο Θεός και θα καταλάβουν, ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουν μία τέτοια ζωή και με διάφορους τρόπους θα οδηγηθούν στον Θεό.
Σε πολλούς θα υπάρχει τάση προς την ασκητική ζωή.
Αυτοί που παλιά ήταν αμαρτωλοί και οινοπότες θα γεμίσουν τις Εκκλησίες και θα αισθανθούν μεγάλη δίψα για την πνευματική ζωή.
Πολλοί θα γίνουν μοναχοί.
Θ' ανοίξουν τα μοναστήρια και οι Εκκλησίες θα είναι γεμάτες πιστούς.
Θα πάνε οι νέοι προσκύνημα στους Αγίους τόπους.
Ωραία θα είναι εκείνη η εποχή...
Το ό,τι σήμερα αμαρτάνουν πολύ, θα τους οδηγήσει σε πιο βαθιά μετάνοια.
Όπως το κερί που πριν σβήσει λάμπει δυνατά και πετάει σπινθήρες και με το φως του φωτίζει το γύρω σκοτάδι, έτσι θα είναι και η ζωή της Εκκλησίας στην έσχατη εποχή.
Και ο καιρός αυτός είναι κοντά...
Οι νέοι, όπως και τα φυτά από τους πρώτους καρπούς του, ξέρουμε τι περιμένουμε από αυτούς στο μέλλον.
Στους νέους ταιριάζει περισσότερο να σιωπούν παρά να μιλάνε.
Κάθε ώρα χαμένου χρόνου στη νεότητα, είναι ένα κέρδος της δυστυχίας για το μέλλον.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 45 αποτελέσματα