Περί...

Loading...
Περί Μαρτυρίας - Μαρτύρων Του Χριστού
Κοινοποίηση
Το μαρτυρικό σου φρόνημα να το δείξεις εκεί όπου είναι ο καθημερινός σου στίβος, στο σπίτι σου, στον άνδρα σου, στην γυναίκα σου.
Όταν ο άνδρας έρχεται από την δουλειά κουρασμένος και σου μιλά χωρίς ευγένεια, εσύ μη θυμώνεις.
Όταν εκείνος σε βρίσει, εσύ μη βγάλεις γλώσσα. Δείξε του αγάπη, ανοχή, υπομονή.
Αν η γυναίκα σου, σού έκαψε το φαγητό, μη φωνάξεις εσύ, φάτο.
Βάλε λίγο λεμόνι μέσα να γίνει πιο νόστιμο και πες της, ωραίο είναι το φαγητό, ώστε να μην πάρει χαμπάρι ότι το φαγητό ήταν καμένο.
Να βασιλεύει η αγάπη μέσα στο σπίτι. 
Όταν βλέπεις ότι σε αδικεί ο σύντροφος της ζωής σου, μη φωνάζεις ότι έχεις δίκιο.
Δεν έχει σημασία άν έχεις δίκιο ή δεν έχεις.
Δεν έχει σημασία ποιο είναι το ορθό, αλλά τι θέλει ο άλλος.
Βγάλε τον εαυτό σου, αρνήσου τον εαυτό σου, βάλε μπροστά τον άλλον.
Αυτό είναι θάνατος, αυτό είναι μαρτύριο.
Οἱ ἀγράμματοι ποιητὲς τῶν βουνῶν, μέσα στὰ τραγούδια ποὺ κάνανε, καὶ ποὺ δὲ θὰ τὰ φτάξει ποτὲ κανένας γραμματιζούμενος, μιλᾶνε κάθε τόσο γιά τὴ Θρησκεία μας, γιὰ τὸ Χριστό, γιὰ τὴν Παναγιά, γιὰ τοὺς δώδεκα Ἀποστόλους, γιὰ τοὺς ἁγίους. Πολλὲς παροιμίες καὶ ρητὰ καὶ λόγια ποὺ λέγει ὁ λαός μας, εἶναι παρμένα ἀπὸ τὰ γράμματα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ Ῥωμιοσύνη εἶναι ζυμωμένη μὲ τὴν ὀρθοδοξία, γι᾿ αὐτὸ Χριστιανὸς κ᾿ Ἕλληνας ἤτανε τὸ ἴδιο. Ἀπὸ τότε ποὺ γινήκανε χριστιανοὶ οἱ Ἕλληνες, πήρανε στὰ χέρια τους τὴ σημαία τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν κάνανε σημαία δική τους: Πίστις καὶ Πατρίς! Ποτάμια ἑλληνικὸ αἷμα χυθήκανε γιὰ τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ, ἀπὸ τα χρόνια του Νέρωνα καὶ τοῦ Διοκλητιανοῦ, ἕως τὰ 1838, ποὺ μαρτύρησε ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ ἐξ Ἰωαννίνων.
Ποιὰ ἄλλη φυλὴ ὑπόφερε τόσα μαρτύρια γιὰ τὸ Χριστό; Αὐτὸ τὸ ἀκατάλυτο ἔθνος ποὺ ἔπρεπε νὰ πληθύνει καὶ νὰ καπλαντίσει τὸν κόσμο, ἀπόμεινε ὀλιγάνθρωπο γιατὶ ἀποδεκατίσθηκε ἐπὶ χίλια ὀχτακόσια χρόνια ἀπὸ φυλὲς χριστιανομάχες.
Ἁγιασμένη Ἑλλάδα! Εἶσαι ἁγιασμένη, γιατὶ εἶσαι βασανισμένη. Κι ἡ κάθε γιορτή σου μνημονεύει κ᾿ ἕνα μαρτύριό σου. Τὰ πάθη τοῦ Χριστοῦ τὰ ῾κανες δικά σου πάθη, τὰ μαρτύρια τῶν ἁγίων εἶναι τὰ δικά σου μαρτύρια.
Ο Χριστός ήξερε ότι εβαδίζει προς τον Σταυρό αλλά δεν έκανε διπλωματία. Ο χριστιανός δεν έχει διγλωσσία, δεν έχει διψυχία, δεν έχει διπλωματία, λέει το σωστό κι αν δεν πει το σωστό, είτε από φόβο είτε από άλλες σκοπιμότητες, είναι προδότης της αλήθειας. Εάν σκέπτονταν έτσι οι χριστιανοί των παρελθόντων αιώνων, αλλά και της εποχής μας, που μαρτύρησαν, δεν θα μαρτυρούσαν. Θα έλεγαν, εμείς δεν έχουμε σχέση με τον Χριστό. Θα έλεγαν -μυστικά- τον έχουμε στην καρδιά μας τον Χριστό, ας πούμε ότι δεν (Τον) έχουμε μην μας κυνηγούν και μας σφαγιάζουν. Δεν θα είχαμε Μάρτυρες και Αγίους εάν σκέφτονταν έτσι...
Δεν μακαρίζω τόσο τον Απόστολο Παύλο επειδή ανέβηκε στους ουρανούς, όσο τον μακαρίζω επειδή τον έριξαν στη φυλακή! Δεν τον μακαρίζω τόσο επειδή άκουσε άρρητα ρήματα, όσο επειδή υπέφερε τα δεσμά (τα δεσμά για τον Χριστό)! Δεν τον μακαρίζω τόσο επειδή ανέβηκε στον τρίτο ουρανό, όσο για τα δεσμά του. Ω, μακάριες αλυσίδες! Ω, μακάρια χέρια που στολίστηκαν απ' αυτήν την αλυσίδα! Αν μου έδινε κάποιος τη δύναμη να αναστήσω νεκρούς, θα προτιμούσα τις αλυσιδες του Παύλου... Αυτό είναι το πιο μεγάλο χάρισμα απ' όλα, πιο μεγάλο και από το να σταματήσεις την πορεία του ηλίου και του φεγγαριού. Πιο μεγάλο και από το να κινείς τη γη και από το να διώχνεις τους δαίμονες... Δεν αξίζει να είσαι δεμένος για το Χριστό μόνο για να κερδίσεις τη Βασιλεία των ουρανών, αλλά επειδή υποφέρουμε για το Χριστό. Δεν τους μακαρίζω επειδή θα πάνε στους ουρανούς, αλλά επειδή είναι δεμένοι για τον Κύριο των Ουρανών. Πόση πνευματική ανύψωση δεν αισθάνεται κάποιος που ξέρει, ότι τον έδεσαν για τον Χριστό! Πόση ευχαρίστηση, πόσην τιμή! όσοι είναι δεμένοι για το Χριστο είναι πιο δυνατοί από τους λυμένους. Μπήκε η αλυσίδα του Παύλου στη φυλακή και μεταμορφώθηκε η φυλακή σε Εκκλησία και όλους τους έκανε σώμα Χριστού...
Τί υπάρχει ισάξιο του Προφήτη Δανιήλ ή των Τριών Παίδων; Προ Χριστού, προλαβαίνουν τρόπο τινά και υπακούουν στο πρόσταγμα του Ευαγγελίου και θυσίασαν τη ζωή τους, για την δόξα του Θεού. Και δεν είναι θαυμαστοί μόνο γι' αυτό, αλλά και για το ότι δεν ενεργούσαν προσβλέποντας σε μισθό. Έλεγαν: ''Είναι για εμάς αρκετός ο μισθός, ότι πεθαίνουμε, για τον Θεό!''...
Κάποτε κηρύχτηκε διωγμός και άναψε σφοδρός ο πόλεμος κατά της Εκκλησίας. Τότε συνελήφθηκαν δύο Χριστιανοί. Ο ένας ήταν έτοιμος να υποστεί τα πάντα. Ο άλλος ήταν έτοιμος και ανδρείος, μόνο στο να του κόψουν το κεφάλι. Τα άλλα βασανιστήρια, τα φοβόταν. Πώς λοιπόν, τα οικονόμησε ο Θεός; Όταν ο δικαστής κάθισε στο βήμα, διέταξε να αποκεφαλίσουν εκείνον που για όλα ήταν έτοιμος, ενώ τον άλλον, αφού τον κρέμασε, τον έγδερνε, όχι μία ή δύο φορές, αλλά πολλές φορές και τον περιέφερε σε όλες τις πόλεις. Γιατί άραγε επέτρεψε ο Θεός να γίνει αυτό; Για να θεραπεύσει με τα βασανιστήρια, την ολιγοψυχία του, για να του διώξει κάθε δειλία, για να μην φοβάται και να μην τρέμει, για οποιοδήποτε μαρτύριο...
Αγαπώ τις μνήμες των Μαρτύρων, όταν μάλιστα συμβαίνει να είναι γυναίκες που αγωνίζονται. Όσο το σκεύος είναι ασθενέστερο, τόσο και η Χάρις είναι μεγαλύτερη και το βραβείο λαμπρότερο και τόσο η νίκη πιο περίφημη. Όχι τόσο για το ασθενικό σώμα των γυναικών, όσο διότι με εκείνες που άλλοτε ο διάβολος νίκησε, απ' αυτές τώρα κυριεύεται και νικιέται...
Το διαμάντι όταν χτυπιέται, δεν υποκύπτει, δεν μαλακώνει. Το σίδερο όμως, που χτυπάει το διαμάντι, διαλύεται. Έτσι και οι ψυχές των Αγίων: Βασανίζονταν τόσο πολύ και όμως δεν πάθαιναν κανένα κακό, ενώ διέλυαν και την δύναμη των εχθρών, που τους χτυπούσαν. Τους κατοτρόπωναν, τους εξευτέλιζαν και τους έδιωχναν νικημένους από τους αγώνες, ύστερα από πολλά και αβάσταχτα χτυπήματα...
Αν θέλει η βασίλισσα (Ευδοξία) να με εξορίσει, ας με εξορίσει. Όλος ο τόπος, είναι ''τόπος Κυρίου''.
Αν θέλει να με πριονίσει, ας με πριονίσει. Έχω υπόδειγμα τον Προφήτη Ησαϊα.
Αν θέλει να με πετάξει στο πέλαγος, θυμάμαι τον Προφήτη Ιωνά.
Αν θέλει να με ρίξει στα θηρία, θυμάμαι τον Προφήτη Δανιήλ, που τον βάλανε στο λάκκο των λεόντων.
Αν θέλει να με λιθοβολήσει, ας με λιθοβολήσει. Έχω υπόδειγμα τον Πρωτομάρτυρα Στέφανο.
Αν θέλει να μου κόψει το κεφάλι, ας μου το κόψει. Έχω υπόδειγμα τον Ιωάννη τον Βαπτιστή.
Αν θέλει να μου πάρει τα υπάρχοντά μου, ας τα πάρει. Γυμνός γεννήθηκα, γυμνός και θα πεθάνω...

Λόγια του Αγίου, λίγο πριν τον εξορίσει η βασίλισσα Ευδοξία.
Να μακαρίσεις αληθινά αυτόν που μαρτύρησε, για να γίνεις μάρτυρας κατά την προαίρεση και θα καταλήξεις ν' αξιωθείς τους ίδιους μισθούς με εκείνους, χωρίς να διωχθείς, χωρίς να καείς στην φωτιά, χωρίς να μαστιγωθείς...
Οι μάρτυρες οδηγούνται στον τόπο της σφαγής και σκιρτούν από χαρά. Διότι ο πόθος της αιωνίου ζωής, εξαλείφει την οδύνη της σφαγής. Δεν βλέπει ο μάρτυρας τους κινδύνους, αλλά τους στεφάνους. Δεν φρίττει για τις πληγές, αλλά αριθμεί τα βραβεία. Δεν βλέπει κάτω τους δημίους που τον μαστιγώνουν, αλλά σκέπτεται τους αγγέλους που επευφημούν στον ουρανό. Δεν ασχολείται με τους προσωρινούς κινδύνους, αλλά μελετά τα αιώνια έπαθλα.
Μαρτύρησε με την συνείδηση, πέθανε για την αμαρτία, απονέκρωσε ό,τι σε συνδέει με την αμαρτωλή κατάσταση και έχει γίνει μάρτυρας κατά την προαίρεση.
Αυτός που θα αξιωθεί να μαρτυρήσει, πρέπει να έχει πολλή ταπείνωση και να αγαπάει πολύ τον Χριστό. Αν προχωρήσει εγωιστικά στο μαρτύριο, θα τον εγκαταλείψει η Χάρη και θα αρνηθεί τον Χριστό.
Για τον Άγιο που προχωρεί στο μαρτύριο, η αγάπη του για τον Χριστό είναι ανώτερη από τον πόνο, γι' αυτό και τον εξουδετερώνει. Το μαχαίρι του δημίου το ένιωθαν οι Μάρτυρες, γλυκύτερο και από το δοξάρι του βιολιού. Όταν φουντώσει η αγάπη για τον Χριστό, τότε το μαρτύριο είναι πανηγύρι• η φωτιά ανακουφίζει καλύτερα από λουτρό, γιατί το κάψιμο χάνεται από το κάψιμο της Θείας αγάπης. Το γδάρσιμο είναι χαΐδεμα. Ο Θείος έρωτας παίρνει την καρδιά, παίρνει και το μυαλό, και τρελλαίνεται ο άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνει ούτε πόνο, ούτε τίποτε, γιατί ο νους του είναι στον Χριστό και πλημμυρίζει η καρδιά του από χαρά. Πόσοι Άγιοι πήγαιναν στο μαρτύριο και ένιωθαν τέτοια χαρά, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι! Ο Άγιος Ιγνάτιος (η μνήμη του τιμάται στις 20 Δεκεμβρίου), έτρεχε στο μαρτύριο και φώναζε: «Αφήστε με να μαρτυρήσω, αφήστε με να με φάνε τα θηρία». Την χαρά που ένιωθε εκείνος, δεν την αισθάνεται ούτε ένας νεαρός ερωτευμένος που λέει: «Θέλω αυτήν να παντρευτώ και δεν υπολογίζω κανέναν, ούτε μάνα ούτε πατέρα». Από την τρέλλα του ερωτευμένου, μεγαλύτερη ήταν η «τρέλλα» του Αγίου Ιγνατίου!...
Για να νιώσεις και εσύ λίγο τι θα πει μαρτύριο, να δέχεσαι έστω με χαρά την περιφρόνηση (που σου κάνουν οι άλλοι). Εκείνοι που θέλουν να μαρτυρήσουν για την αγάπη του Χριστού, αλλά δεν υπάρχει μαρτύριο, μπορούν την αγάπη τους αυτή, από την οποία καίγονται, να την εκδηλώσουν με άσκηση σωματική για τις ψυχές των κεκοιμημένων που καίγονται, για να βρουν λίγη ανάπαυση. Όπως το μαρτύριο είναι πανηγύρι, έτσι και η άσκηση είναι πανηγύρι, γιατί αποφεύγει κανείς όλη την ανθρώπινη παρηγοριά και βρίσκει την Θεία.
Πάντως, αν πάει κανείς στο μαρτύριο, για να έχει δόξα στον Παράδεισο, καλύτερα να μην σκεφτεί να μαρτυρήσει. Ένας γνήσιος, ένας σωστός Χριστιανός, αν ήξερε ότι και στον Παράδεισο που θα πάει θα έχει πάλι βάσανα, θα έχει μαρτύρια, πάλι θα λαχταρούσε να πάει εκεί. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε, ότι αν υποφέρουμε κάτι εδώ στην γη, θα είμαστε καλύτερα εκεί στον Ουρανό. Να μην πάμε έτσι μπακαλίστικα. Εμείς θέλουμε τον Χριστό. Ας υπάρχει μαρτύριο, ας μαρτυρούμε κάθε μέρα, ας μας δέρνουν κάθε μέρα και δύο και τρεις φορές την ημέρα• δεν μας απασχολεί. Το μόνο που μας απασχολεί είναι, να είμαστε με τον Χριστό.
Αν ήμασταν εμείς στα χρόνια των Μαρτύρων, με τον ορθολογισμό που έχουμε, θα λέγαμε: «Τον Θεό Τον αρνούμαι απ' έξω - όχι από μέσα μου -, γιατί έτσι θα μου δώσουν την τάδε θέση και θα βοηθάω και κανέναν φτωχό». Τότε λιβάνι να έριχναν στην φωτιά των ειδώλων, η Εκκλησία δεν τους Κοινωνούσε- ήταν μετά «προσκλαίοντες». Αυτοί που αρνιόνταν τον Χριστό, έπρεπε με μαρτύριο να εξιλεωθούν.
Μεγαλύτεροι Μάρτυρες ήταν οι Προφήτες! Ήταν οι πιο μεγάλοι Μάρτυρες από όλους τους Μάρτυρες, παρόλο που δεν πέθαναν όλοι με μαρτυρικό θάνατο. Γιατί οι Μάρτυρες για λίγο υπέφεραν, ενώ οι Προφήτες έβλεπαν μια κατάσταση και υπέφεραν συνέχεια. Φώναζαν-φώναζαν και οι άλλοι τον χαβά τους. Και όταν έφθανε η ώρα και ερχόταν η οργή του Θεού εξαιτίας τους, βασανίζονταν και εκείνοι μαζί τους.
Οι Μάρτυρες είχαν καλή διάθεση, βοηθούσε και ο Χριστός και άντεχαν στους πόνους. Για τον Άγιο που προχωρεί στο μαρτύριο, η αγάπη του για τον Χριστό είναι ανώτερη από τον πόνο, γι' αυτό και τον εξουδετερώνει. Το μαχαίρι του δημίου το ένιωθαν οι Μάρτυρες γλυκύτερο και από το δοξάρι του βιολιού. Όταν φουντώσει η αγάπη για τον Χριστό, τότε το μαρτύριο είναι πανηγύρι· η φωτιά ανακουφίζει καλύτερα από λουτρό, γιατί το κάψιμο χάνεται από το κάψιμο της Θείας αγάπης. Το γδάρσιμο είναι χάϊδεμα. Ο Θείος έρωτας παίρνει την καρδιά, παίρνει και το μυαλό και τρελλαίνεται ο άνθρωπος. Δεν καταλαβαίνει ούτε πόνο, ούτε τίποτε, γιατί ο νούς του είναι στον Χριστό και πλημμυρίζει η καρδιά του από χαρά. Πόσοι Άγιοι πήγαιναν στο μαρτύριο και ένιωθαν τέτοια χαρά, λες και πήγαιναν σε πανηγύρι! Και η μητέρα μπαίνει μέσα στην φωτιά, για να σώσει το παιδί της. Επειδή η αγάπη της είναι ισχυρότερη από το κάψιμο της φωτιάς, δεν καταλαβαίνει πόνο. Η αγάπη για το παιδί της, σκεπάζει τον πόνο. Πόσο μάλλον η αγάπη για τον Χριστό!
Δοξασμένος να Είσαι Κύριε και Θεέ μου, που δεν με παρέδωσες σαν θήραμα στους διώκτες μου και δεν έδωσες χαρά στους εχθρούς μου, αλλά λύτρωσες την ψυχή μου, σαν πουλί από την παγίδα των κυνηγών. Και τώρα Κύριε, άκουσέ με και παραστάσου μου την τελευταία μου τούτη ώρα. Φύλαξε την ψυχή μου από τον άρχοντα του αέρα, τον απαίσιο αντίπαλό Σου και από τα ακάθαρτα πνεύματα που τον ακολουθούν. Μην λογαριάσεις για αμαρτία την θανάτωσή μου σε εκείνους, που την εκτελούν από άγνοια, αλλά συγχώρεσέ τους και δείξε τους την αγάπη Σου, για να σε γνωρίσουν και να κληρονομήσουν την Βασιλεία Σου, μαζί με τους εκλεκτούς σου...

(Προσευχή που έκανε ο Άγιος πριν το Μαρτύριο του)
Δεν είναι τώρα καιρός ειδωλολατρίας να υπάρχουν βασανιστήρια, για να πάμε να μαρτυρήσουμε. Η αγάπη, η υπομονή στις θλίψεις, στις ύβρεις και στις αδικίες, η υπακοή, η ταπείνωση, η εκκοπή του θελήματος, αυτά είναι το σημερινό μαρτύριο...
Όπως το αμπέλι όταν το κλαδεύεις, τόσο πετά καινούριες βέργες, έτσι και με τους Χριστιανούς, όσο αυξάνουν εναντίον τους οι διωγμοί και τα βασανιστήρια, αυτοί πληθαίνουν.
Όλοι βέβαια οι Άγιοι είναι μακάριοι. Τρεις φορές μακάριοι όμως θα είναι, όσοι θα μαρτυρήσουν την εποχή του Αντιχρίστου, γιατί αυτοί θα δοξαστούν αιώνια περισσότερο από τους άλλους.
α) Τι είναι είδωλο; Είναι αμαρτία.
β) Τι είναι ειδωλολατρικός ναός; Είναι η καρδιά που αγαπά την αμαρτία.
γ) Ποιος είναι ειδωλολάτρης; Είναι ο άνθρωπος που αγαπά την αμαρτία.
δ) Τι είναι ειδωλολατρία; Είναι το να αγαπά κανείς τα πάθη.
ε) Τι είναι αγώνας των μαρτύρων; Είναι η αντίδραση στην αμαρτία.
στ) Ποιος είναι βασανιστής; Είναι το κακό σύνθημα.
ζ) Ποιοι είναι υπηρέτες του βασανιστή; Είναι οι λογισμοί που οδηγούν στην αμαρτία.
η) Τι είναι διάφορα βασανιστήρια; Είναι ο αδιάκοπος αγώνας κατά των λογισμών.
θ) Τι είναι άρνηση του Χριστού; Είναι η επιθυμία της αμαρτίας.
ι) Τι είναι θυσία στο είδωλο;Είναι η πραγματοποίηση της αμαρτίας.

Όποιος αντιδρά σ' όλα αυτά, είναι μάρτυρας χωρίς αίμα.
Μη νομίσεις ότι μάρτυρες είναι μόνο εκείνοι που τους έκοψαν το κεφάλι μια φορά, επειδή δεν αρνήθηκαν το Χριστό. Είναι και άλλοι, που δεν αρνούνται την αρετή και την υπομονή. Οι πρώτοι μια φορά μαρτύρησαν, ενώ οι δεύτεροι κάθε λίγο μαρτυρούν. Είναι οι αναίμακτοι μάρτυρες τη προαιρέσει. Είναι οι αφανείς μάρτυρες στον κόσμο, αλλά φανεροί στο Θεό.
Η Θεία Χάρη έκανε τους μάρτυρες, όχι μόνο να μην αισθάνονται τους πόνους των μαρτυρίων τους, αλλά και να χαίρονται που μαρτυρούν για τον Χριστό.
Οσοι Άγιοι μαρτύρησαν, κατά το Μαρτύριο ο Θεός τους έστελνε, μια ειδική Χάρη, την ενδημούσα μαρτυρική Χάρη, για να μπορέσουν να αντέξουν τα μαρτύρια. Όπως στην Ιατρική, με την αναισθησία σε μια εγχείριση, ο ασθενής δεν νιώθει τον πόνο, έτσι και με την Χάρη αυτήν, οι Μάρτυρες ένιωθαν λιγότερο πόνο. Βέβαια αυτοί οι Άγιοι, πριν το μαρτύριό τους, δίαγαν ενάρετη ζωή.
Αν ο Χριστός Σταυρώθηκε και έχυσε το Αίμα Του για εκείνους που Τον μισούν, τί δεν θα κάνει για εκείνους, που έχυσαν το αίμα τους, εξαιτίας της πίστεώς τους προς Αυτόν;
Προς χάριν του Χριστού, ας προσφέρουμε με τόσο μεγάλη προθυμία το αίμα μας, με όση μπορούμε να χύσουμε το νερό. Και με τόση ευκολία ας θυσιάζουμε το σώμα μας, με όση ευκολία βγάζουμε το ρούχο από πάνω μας.
Πολλοί μάρτυρες, όταν επρόκειτο να οδηγηθούν προς το θάνατο, έγιναν χλωμοί και τους έπιασε φόβος και αγωνία. Αλλά και γι' αυτό είναι πιο αξιοθαύμαστοι, γιατί αν και φοβήθηκαν τον θάνατο, δεν τον απέφυγαν για χάρη του Ιησού. Και αυτός ο θάνατος, φανερώνει την αδυναμία και την γελοιοποίηση των δαιμόνων.
Άκουσε αυτούς, που είδαν τα πρόσωπα των Μαρτύρων, κατά την ώρα των αγώνων τους! Πως, ενώ τους μαστίγωναν και τους ξέσχιζαν τις σάρκες, αυτοί ήταν γεμάτοι χαρά και αγαλλίαση!...
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 51 αποτελέσματα