Περί...

Loading...
Περί Λύπης
Κοινοποίηση
Να έχετε χαράν! Η χαρά και η λύπη ας σας είναι φιλοξενούμενες, όχι όμως η απελπισία. Της απελπισίας να της κλείνετε την πόρτα! Ο Χριστιανός δεν πρέπει ούτε δειλός να είναι, ούτε απελπισία να έχει.
Μην αφήνεις λύπη στην καρδιά σου.
Διότι η χαρά του πονηρού είναι η λύπη, η αθυμία, από την οποία γεννιούνται πολλά και με τα οποία γεμίζει πικρία η ψυχή αυτού που τα έχει.
Ενώ η διάθεση του μετανοούντος λέει: «Ήμαρτον, συγχώρησον, Πάτερ»!
Και διώχνει τη λύπη.
«Μήπως, λέει, δεν είμαι άνθρωπος ασθενής; Λοιπόν, τί πρέπει να κάνω»; Πράγματι, παιδί μου, έτσι είναι. Έχε θάρρος.
Μόνον όταν έλθει η χάρις του Θεού, τότε στέκει στα πόδια του ο άνθρωπος.
Αλλιώς, χωρίς χάρη, πάντοτε παρασύρεται και πάντοτε πέφτει.
Να έχεις ανδρεία λοιπόν και μη φοβάσαι καθόλου.
Ο εγωισμός οδηγεί στην λύπη· σ' εκείνη την λύπη που δεν είναι κατά Θεόν. Η κατά Θεόν λύπη οδηγεί στη μετάνοια. Η μη κατά Θεόν λύπη οδηγεί στην απελπισία.
Μην στενοχωριέσαι, γιατί δίνεις χαρά στο ταγκαλάκι και ''στενοχωρείς'' τον Χριστό. Θέλεις να στενοχωριέται ο Χριστός;
Πρέπει να προσέχουμε, γιατί η στενοχώρια βλάπτει στην πνευματική ζωή, επειδή αναγκάζει πολλούς, να ψάχνουν για υλικές ανθρώπινες παρηγοριές και ηδονές.
Η στενοχώρια αφοπλίζει τον άνθρωπο. Του ρουφάει όλο το μεδούλι των ψυχικών και σωματικών του δυνάμεων και δεν τον αφήνει να κάνει τίποτε. Δηλητηριάζει την ψυχή και φέρνει ανωμαλίες και στο σώμα. Χτυπάει στα πιο ευαίσθητα μέρη του σώματος και εξασθενεί τον άνθρωπο με το άγχος που δημιουργεί. Το δηλητηρίασμα από την πίκρα μπορεί να καταβάλλει τελείως όχι μόνο έναν ευαίσθητο οργανισμό, αλλά και γερούς οργανισμούς.
Να έχει λύπη ένας άνθρωπος που βρίσκεται μακριά από τον Χριστό, το καταλαβαίνω∙ αλλά να έχει λύπη ένας που είναι κοντά στο Χριστό, δεν το καταλαβαίνω, γιατί και πόνο να έχει, ο πόνος του μελώνεται από τον Χριστό. Όπως έχω καταλάβει, στον άνθρωπο δεν υπάρχει φαρμάκι, γιατί αν το φαρμάκι ακουμπήσει στον Χριστό, γίνεται γλυκό σιρόπι. Όποιος έχει μέσα του φαρμάκι, σημαίνει ότι δεν ακουμπάει τα προβλήματά του στον Χριστό. Η χαρά είναι του Χριστού, η λύπη είναι του διαβόλου...!
Ε, τι στενοχωριέστε; Για εδώ είμαστε; Το θέμα δεν είναι να είμαστε καλά εδώ, αλλά να είμαστε έτοιμοι να πάμε κοντά στον Θεό. Αν δεν το καταλάβει κανείς αυτό, ή θα χαίρεται κοσμικά ή θα λυπάται πάλι κοσμικά και σε όλη του την ζωή θα ταλαιπωρείται άδικα.
Αν λυπάται κάποιος από καθαρό φιλότιμο για την πτώση του, γιατί στενοχώρησε τον Χριστό, νιώθει μέσα του έναν γλυκό πόνο, γιατί ο Θεός σκορπά στην ψυχή του γλυκύτητα, την Θεία παρηγοριά. Αυτή η λύπη είναι κατά Θεό. Ενώ, όταν κανείς νιώθει συνεχή λύπη με άγχος και απελπισία, πρέπει να καταλάβει, ότι αυτή η λύπη δεν είναι κατά Θεό. Η κατά Θεό λύπη είναι χαρά πνευματική και φέρνει στην ψυχή παρηγοριά, ενώ η λύπη που δεν είναι κατά Θεό φέρνει άγχος και αδιέξοδο.
Το απότομο πέρασμα από την χαρά στην λύπη τις πιο πολλές φορές είναι του πειρασμού. Το ταγκαλάκι με την κακία του, πολεμάει πολύ τον άνθρωπο, ιδίως τον ευαίσθητο και χαρούμενο στην φύση του, που θέλει να ζήσει πνευματική ζωή. Αυτή είναι η δουλειά του: θέλει να μας βλέπει λυπημένους και να χαίρεται. Και αυτούς που έχουν λόγο να στενοχωρηθούν και αυτούς που δεν έχουν, βρίσκει τρόπους να τους στενοχωρεί. Γιατί όμως να αφήνουμε το ταγκαλάκι να κάνει την δουλειά του; Η χαρά δεν είναι καλύτερη από την λύπη; Η αγάπη δεν είναι καλύτερη από την κακία;
Υπάρχει λύπη ωφέλιμη και λύπη βλαπτική. Και ωφέλιμη είναι η λύπη, όταν ο άνθρωπος θρηνεί για τις αμαρτίες του, όταν θλίβεται για την (πνευματική) άγνοια του πλησίον, όταν ανησυχεί μήπως ξεφύγει από το σκοπό του και όταν έχει αγωνία να κατακτήσει την τέλεια αρετή. Υπάρχει όμως και η λύπη που υποβάλλει ο εχθρός και αυτή είναι εντελώς παράλογη. Από μερικούς ονομάζεται και ακηδία. Τη λύπη αυτή πρέπει να την αποδιώχνουμε με την προσευχή κυρίως και την ψαλμωδία, κάνοντας τη σκέψη, ότι στην παρούσα ζωή κανένας ασύνετος δεν είναι χωρίς (τέτοιες) λύπες.
Η μεγάλη λύπη και η στενοχώρια, δεν είναι από το Θεό. Είναι παγίδα του διαβόλου. Μην στενοχωριέσαι! Η στενοχώρια προκαλεί καρκίνο.
Γιατί στενοχωριόμαστε; Επειδή αμαρτάνουμε. Αν όμως αφήσουμε το Χριστό να κατοικήσει σ' ολόκληρη την ψυχή μας, τότε φεύγει η αμαρτία, φεύγει η στενοχώρια...
Ο εγωιστής στενοχωριέται πολύ με το καθετί.
Ο ταπεινός είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος από όλους και από όλα.
Να μην στενοχωριέσαι ποτέ. Ο Χριστός αναστήθηκε για να μας δώσει πολλή αγάπη και χαρά, από τώρα. Από τώρα, ν' αρχίσουμε να συμμετέχουμε, όλο και πιο αισθητά, στην φωτεινή ημέρα της Βασιλείας της αγάπης του Χριστού, όπου δεν βραδυάζει ποτέ.
Όσο πιο μακριά από το Θεό είναι ο άνθρωπος, τόσο πιο πολύ στενοχωριέται και ταλαιπωρείται από διάφορα πράγματα.
Μην κοιτάζετε αυτό που σας συμβαίνει, αλλά να κοιτάζετε τον Χριστό, όπως το παιδί κοιτάζει την μητέρα του, όταν κάτι του συμβεί.
Όλα να τα βλέπετε χωρίς άγχος, χωρίς στενοχώρια, χωρίς πίεση.
Έτσι αντί να δίνεστε στη στενοχώρια, που δεν είναι του Πνεύματος του Θεού, θα δίνεστε στη δοξολογία του Θεού.
Όπως ο σκόρος τρώει το ρούχο και το σκουλήκι το ξύλο, έτσι η λύπη κατατρώγει την ψυχή του ανθρώπου. Αυτή η (διαβολική) λύπη θεραπεύεται με την προσευχή και την ελπίδα στον Θεό και την μελέτη των Θείων λόγων και με την συναναστροφή με ευλαβείς ανθρώπους.
Όποιος επιθυμεί την τιμή, δεν μπορεί να αποφύγει τις αιτίες της λύπης. Γιατί δεν υπάρχει άνθρωπος, που ενώπιον της μεταβολής των πραγμάτων, η διάνοιά του δεν δοκιμάζει αλλοίωση προς το προκείμενο πράγμα.
Μικρή θλίψη που την υποφέρει κανείς για χάρη του Θεού είναι καλύτερη μπροστά στο Θεό, παρά μια μεγάλη εργασία που έγινε χωρίς ταλαιπωρία, διότι η λύπη που υποφέρεται προθύμως είναι απόδειξη της αγάπης.
Τέσσερα είναι τα είδη της λύπης: η κατάθλιψη, η στενοχώρια, ο φθόνος και η συμπάθεια. Η κατάθλιψη, είναι η λύπη όπου μας αφαιρεί την φωνή. Η στενοχώρια, είναι η λύπη που βαραίνει την ψυχή, φθόνος, είναι η λύπη για την ξένην ευτυχία και συμπάθεια, είναι η λύπη για την ξένην δυστυχία.
Η λύπη φέρνει σύγχυση σε όλες τις σωτήριες αποφάσεις της ψυχής και αφού παραλύσει την δύναμη και την καρτερία της, την κάνει να είναι άμυαλη και παράλυτη, δένοντά την με τον λογισμό της απόγνωσης. Αντίθετα η κατά Θεό λύπη, προξενεί σωτηρία και επειδή τρέφει την ψυχή με την ελπίδα της μετανοίας, είναι ανακατεμένη με χαρά (χαρμολύπη).
Η αρρωστημένη λύπη θεραπεύεται με την προσευχή και την ελπίδα στον Θεό, με την μελέτη του Θείου λόγου και την συναναστροφή με ευλαβείς ανθρώπους.
Η λύπη του κόσμου προξενεί θάνατο, ενώ η λύπη που είναι σύμφωνη με το θέλημα του Θεού, προξενεί μετάνοια και οδηγεί στην αιώνια ζωή.
Για 2 μόνο αιτίες πρέπει να έχει λύπη ο Χριστιανός: Όταν ο ίδιος ή όταν ο πλησίον του, έρχεται σε αντίθεση με τον Θεό. Η λύπη είναι καλή, για εκείνους που μετανοούν ειλικρινά.
Δεν πρέπει να κλαίμε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό. Τη λύπη την έβαλε μέσα μας ο Θεός. Όχι, όμως, για να τη μεταχειριζόμαστε άσκοπα ή και βλαπτικά, σε ακατάλληλο χρόνο και σε αντίθετες συνθήκες στη φύση μας περιστάσεις, κλονίζοντας έτσι την υγεία της ψυχής και του σώματος, αλλά για ν' αποκομίζουμε απ' αυτήν όσο γίνεται μεγαλύτερο πνευματικό κέρδος. Γι' αυτό, δεν πρέπει να λυπόμαστε όταν παθαίνουμε κάτι κακό, μα όταν κάνουμε κάτι κακό. Εμείς, ωστόσο, έχουμε αντιστρέψει τα πράγματα. Έτσι, και αμέτρητα κακά να διαπράξουμε, ούτε λυπόμαστε ούτε ντρεπόμαστε. Αν, όμως, πάθουμε και το παραμικρό κακό από κάποιον, τότε τα χάνουμε, βαριοθυμούμε, γινόμαστε συντρίμμια και δεν συλλογιζόμαστε πως οι θλίψεις και οι πειρασμοί φανερώνουν τη φροντίδα του Θεού για μας περισσότερο από τα ευχάριστα περιστατικά.
Όταν σε λυπήσει κάποιος, φέρε στο νου σου τα αμαρτήματα, τα οποία έχεις διαπράξεις προς τον Θεό και ότι με την μετριοπάθεια την οποία θα δείξεις (προς αυτόν), θα κάνεις επιεικέστερο για σένα το Δικαστήριο (της Μελλούσης Κρίσεως), το οποίο πρόκειται να ζητήσει λόγο των πράξεών μας. Συγχωρήσατε λέει η Αγία Γραφή και θα συγχωρηθούν οι αμαρτίες σας (Μαρκ. 11,25-26).
Μόνο η λύπη για τις αμαρτίες είναι ωφέλιμη. Όποιος λυπάται γιατί έχασε χρήματα, δεν τα ξαναβρίσκει. Όποιος λυπάται για τον δικό του άνθρωπο που πέθανε, δεν τον ξαναδίνει ζωή. Όποιος λυπάται για αρρώστια, όχι μόνο δεν την γιατρεύει, αλλά και την κάνει χειρότερη. Όποιος όμως λυπάται για τις αμαρτίες του, αυτός μόνο καταφέρνει κάτι σπουδαιότερο από την λύπη. Εξαφανίζει τις αμαρτίες. Γι' αυτό ένα μόνο να μας λυπεί πραγματικά: η αμαρτία. Όλα τα άλλα είναι σκόνη και καπνός.
Έπαθε κάποιος ζημιά χρηματική; Λυπήθηκε, όμως η λύπη αυτή δεν διόρθωσε την ζημιά! Έχασε κάποιος το παιδί του; Πόνεσε, όμως ο πόνος αυτός, δεν ανέστησε το νεκρό παιδί του, αλλά και ούτε το ωφέλησε! Μαστιγώθηκε κάποιος, ραπίστηκε και υβρίστηκε; Λυπήθηκε, αλλά η λύπη του δεν εξάλειψε την ύβρη! Περιέπεσε κάποιος σε μια πολύ σοβαρή ασθένεια; Λυπήθηκε και όχι μόνο δεν απομάκρυνε την νόσο, αλλά έγινε και χειρότερα! Βλέπεις, ότι σε τίποτα απ' αυτά δεν προξενεί η λύπη καμμία ωφέλεια! Αμάρτησε κάποιος; Λυπήθηκε και η λύπη του αυτή, εξαφάνισε την αμαρτία και εξάλειψε το παράπτωμα του...! Επομένως: Ζημιώθηκες; Μη λυπηθείς, γιατί δεν θα ωφεληθείς σε τίποτα! Αμάρτησες; Λυπήσου, γιατί θα ωφεληθείς!
Ποιός λυπήθηκε πραγματικά για τις αμαρτίες του; Εγώ νομίζω κανείς... Και ενώ οι άνθρωποι κλαίνε πολλές μέρες που έχασαν χρήματα ή πέθανε ο υπηρέτης τους, όταν όμως κάθε μέρα χάνουμε την ψυχή μας (με τις αμαρτίες μας), ούτε που το σκεφτόμαστε καθόλου... Πώς θα εξευμενίσεις τον Κύριο, όταν δεν αναγνωρίζεις, ότι αμάρτησες; Παραδέξου ότι αμάρτησες, αναστέναξε γι' αυτό, για να είσαι πάντα χαρούμενος. Εάν δηλ. υποφέραμε ψυχικώς για τις αμαρτίες μας και αναστενάζαμε για τα σφάλματά μας, τίποτε άλλο δεν θα μας προξενούσε λύπη, διότι ο πόνος αυτός θα έβγαζε από την ψυχή μας κάθε πίκρα.
/
4

Βλέπετε 1 - 33 από τα 123 αποτελέσματα