Περί...

Loading...
Περί Λογισμών
Κοινοποίηση
Είναι βλασφημία, το να ερευνάς με τους λογισμούς σου, τα Θεία. Γιατί, τί κοινό μπορεί να έχει ο άνθρώπινος λογισμός με τα Θεία;
Είναι πολύ σημαντικό αυτό που λέω, αποδίδω μεγάλη σημασία σ’ αυτό:
Με τον κακό λογισμό κάνεις κακό σ’ αυτόν για τον οποίο σκέφτεσαι το κακό.
Τον επηρεάζεις.
Το ίδιο και με τον καλό.
Είναι η ίδια δύναμις της ψυχής που μπορεί να στραφεί και έτσι και έτσι.
Και στην Αμερική να είναι, θα αισθανθεί την επίδραση του καλού ή κακού λογισμού που του στέλνεις και θα επηρεαστεί ανάλογα.
- Καὶ ἂν μοῦ λέει ὁ λογισμὸς ὅτι δὲν ἔχω αὐτὸ τὸ ἐλάττωμα, τὶ νὰ λέω;
- Νὰ λὲς: «Ἐγὼ ἔχω ἄλλα μεγαλύτερα. Αὐτὸ εἶναι πολὺ μικρὸ σὲ σχέση μὲ τὰ δικὰ μου». Γιατὶ μπορεῖ καμμιὰ φορὰ νὰ εἶναι μικρότερα τὰ δικὰ σου ἐλαττώματα, ἀλλὰ νὰ ἔχεις λιγότερα ἐλαφρυντικά. Ἄν ἐξετάζει κανεὶς ἔτσι τὸν ἑαυτὸ του, βλέπει ὅτι αὐτὸς ἔχει μεγαλύτερα κουσούρια ἀπὸ τὸν ἄλλον. Ύστερα βλέπει καὶ τὶς ἀρετὲς τοῦ ἄλλου. «Γιὰ νὰ δῶ, λέει, ὑπάρχει σὲ ἐμένα αὐτὴ ἡ ἀρετή; Ὄχι. Πῶ πῶ! Πόσο μακριὰ εἶμαι ἀπὸ ἐκεῖ πού ἔπρεπε νὰ βρίσκομαι!».
Οι σκέψεις σου ακτινοβολούν. Ο άλλος λαμβάνει τη διάθεση σου. Κανένας δεν είναι χαρούμενος, κανένας δεν είναι ευχαριστημένος, όταν κουβαλάει μέσα του τη δυστυχία του. Για να αποφύγεις τις άσχημες σκέψεις, καλύτερα να τραγουδάς (ή ακόμα καλύτερα να ψάλλεις), παρά να παραπονιέσαι. Όποιος τραγουδάει, κακό δεν σκέφτεται.

Τα πουλιά ψάλουν συνέχεια εγκώμια στον Κύριο. Ξεκινούν το τραγούδι τους νωρίς, από τις τρεις τα χαράματα και δεν σταματούν πριν τις εννιά. Στις εννιά ησυχάζουν λιγάκι-τότε είναι που βγαίνουν να αναζητήσουν τροφή για τα μικρά τους. Κατόπιν,αρχίζουν και πάλι τους ύμνους. Κανείς δεν τους λέει να υμνούν-απλώς το κάνουν.
Κι εμείς;
Εμείς είμαστε πάντοτε κατσούφιδες και κατηφείς, δεν έχουμε ποτέ διάθεση για τραγούδι ή για οτιδήποτε άλλο. Πρέπει να ακολουθήσουμε το παράδειγμα των πουλιών. Είναι πάντοτε χαρούμενα ενώ εμείς ενοχλούμαστε πάντοτε από κάτι. Τι είναι αυτό που μας ενοχλεί; Τίποτα στην πραγματικότητα…. Έτσι δεν είναι;

Πρέπει να φροντίζουμε να έχουμε χαρούμενη διάθεση και όχι στενάχωρη. Μόνο, αν σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους θα αποκτήσουμε ψυχική γαλήνη.

Ο λυπημένος μοναχός δεν μπορεί να ανυψώσει το νου του στον Θεό ούτε μπορεί ποτέ να κάνει καθαρή προσευχή.
Όποιος νικάει τα πάθη του αυτός νικάει και τη λύπη του, ενώ όποιος νικιέται από τα πάθη του δεν μπορεί να γλυτώσει τις χειροπέδες της λύπης. Όποιος αγαπάει τα υλικά αγαθά είναι αδύνατον να μην νιώσει τη λύπη. Αντίθετα όποιος περιφρονεί τα κοσμικά αγαθά είναι πάντα χαρούμενος. Όποιος συνεχώς προσπαθεί να γνωρίσει τον ίδιο τον εαυτό του δεν έχει χρόνο να κατηγορεί τους άλλους.

Κάποια μέρα μια κοπέλα με ψυχολογικά προβλήματα ήρθε στον πατέρα Θαδδαίο. Την συμβούλεψε με τα παρακάτω λόγια: “Να τραγουδάς, να ψάλλεις όταν δεν αισθάνεσαι καλά, γιατί η κακή δύναμη δεν το αντέχει αυτό καθόλου.”
Κάποτε μια γυναίκα είχε μεγάλα προβλήματα. Όταν οι γείτονες την έβλεπαν πόσο γλυκά χαμογελούσε, απορούσαν. Ο πατήρ Θαδδαίος της έμαθε να αντιμετωπίζει τις δυσκολίες της ζωής με χαμόγελο.

‘Ελεγε ο πατήρ Θαδδαίος: “Όλα γίνονται πιο εύκολα όταν αντιμετωπίζουμε την ζωή με χαμόγελο. Όταν μας βομβαρδίζουν και μας πολεμούν να χαμογελούμε και έτσι θα βγαίνουν τα δηλητήρια από τον οργανισμό μας”.
“Να τραγουδάτε ακόμα και όταν είστε λυπημένοι ειδικά θρησκευτικά τραγούδια, γιατί αυτά ηρεμούν τα νεύρα μας”.
Αν μας έρθει στο νου κάποιος αισχρός λογισμός να μας ερεθίσει με ακόλαστη επιθυμία και δεν φροντίσουμε αμέσως να τον καταπολεμήσουμε, αλλά τον δεχτούμε κάπως ευχάριστα, τότε όχι μόνο δεν θα είμαστε απαλλαγμένοι από αμαρτία, αλλά και αν ακόμη δεν πορνεύσουμε με το σώμα μας, οπωσδήποτε θα κριθούμε από τον Θεό σαν να είχαμε διαπράξει πορνεία με την σκέψη μας...
Τους κακούς λογισμούς έξω γρήγορα με τις «κλωτσιές» να τους διώχνεις, «έξω, αλήτες», να φωνάζεις, «από τον ναό του Θεού, από την ψυχή μου»! Διώξε τους κακούς λογισμούς αμέσως, μόλις έλθουν, μην τους αφήνεις μέσα σου, διότι κινδυνεύεις να υποστείς πληγή και ύστερα χρειάζονται δάκρυα και στεναγμοί. Κάνε υπομονή, παιδί μου, φεύγε ως από φωτιά τους λογισμούς, διότι αυτοί ερημώνουν την ψυχή, την ψυχραίνουν, την νεκρώνουν! Εάν όμως τους διώχνουμε με την οργή, με την προσοχή και την ευχή, γίνονται πρόξενοι μεγάλης ωφελείας...
Παιδί μου τους λογισμούς τους κακούς, που σου φέρνει ο διάβολος σπρώχνοντάς σε εις συγκατάθεση, πρόσεχε να τους διώχνεις, ιδίως της μισαδελφίας, καθόλου να μην τους προσέχεις, διότι έχουν ως σκοπό να σου αφαιρέσουν την μεγαλύτερη αρετή, την αγάπη και όταν τούτο το κατορθώσουν, κέρδισαν ολόκληρη την ψυχή σου. Και όταν χάσουμε την αγάπη, δηλ. τον Θεό, διότι ο Θεός είναι αγάπη, τι άλλο μας απομένει πλέον δια σωτηρίαν; Καθόλου, παιδί μου, μη δέχεσαι εις ακρόασιν τους μισαδέλφους αυτούς λογισμούς, αλλά διώξε τους αμέσως και λέγε την ευχή ή λέγε εις τον σατανάν: «Όσον εσύ, διάβολε, μου φέρεις τους μισαδέλφους λογισμούς, τόσο εγώ θα αγαπώ τους αδελφούς μου, διότι έχω διαταγή από τον Χριστόν μου, όχι μόνον να τους αγαπώ, αλλά και να θυσιαστώ γι' αυτούς, καθώς και ο Χριστός θυσιάστηκε για εμένα τον ελεεινόν και αμέσως νοερώς να ασπάζεσαι τα πράγματα, για τα οποία σου φέρει το μίσος, και να λες: «Για δες, σατανά φθονερέ, πόσον τους αγαπώ, θα πεθάνω γι' αυτούς»! Κάνοντας αυτά και βλέποντας ο Θεός την καλή σου θέληση για να νικήσεις τον διάβολο, αμέσως έρχεται εις βοήθειάν σου και σε απαλλάσει... Χωρίς αγώνα πάνω στους λογισμούς μας, δεν θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε καθαρότητα στην καρδιά μας. Από τους λογισμούς που κάνουμε, είτε θα γίνουμε καθαροί είτε ακάθαρτοι. Και πρέπει να ασφαλίσουμε και να προσέχουμε τις ψυχοσωματικές αισθήσεις, γιατί από αυτές πηγάζουν λογισμοί.
Μας λέγουν οι νηπτικοί πατέρες, ότι ένας λογισμός μας ανεβάζει εις τον ουρανόν και ένας μας κατεβάζει εις την κόλασιν. "Εν τοις λογισμοίς μας βελτιούμεθα ή αχρειούμεθα". Δηλαδή ένας λογισμός, ο οποίος απρόσεκτα θα μας προσβάλλει, θα μας δηλητηριάσει, θα μας ηδονίσει, μπορεί να μας καταστήσει αξίους για την κόλαση. Ένας λογισμός Θεϊκός, ένας λογισμός αυταπαρνήσεως, ένας λογισμός ανδρείας, ένας λογισμός προσευχής και θεωρίας, μας αξιώνει να πλησιάσουμε τον Θείο Θρόνο και να γευθούμε πράγματα ουράνια. Η αρχή των αμαρτημάτων ξεκινά από τους λογισμούς.
Πάρε όλους τους λογισμούς μιας ημέρας ενός ανθρώπου και βγάλε το μέσο όρο, την κοινή συνισταμένη των λογισμών αυτών και θα δεις πάνω-κάτω την πνευματική κατάσταση αυτού του ανθρώπου.
Να προσπαθούμε πάντοτε, να έχουμε σωτήριες σκέψεις στον νου μας, εικόνες ωφέλιμες, για να μην δίνουμε στον σατανά χώρο, να ρίχνει τα δικά του και να μας βάζει αμαρτωλές σκέψεις και φαντασίες!
Κάθε λογισμός που φέρνει απόγνωση και πολλή λύπη είναι του διαβόλου και πρέπει κανείς αμέσως να τον αποβάλλει, έχοντας ελπίδα στο Θεό.
Ο κακομήχανος διάβολος ως τεχνίτης μας σπέρνει λογισμούς μίσους και αποστροφής προς τον Γέροντά μας και γενικά προς τους εναρέτους αδελφούς μας, ώστε κάνοντας εμείς συγκατάθεση σ'αυτούς, καθιστούμε ανενέργητες τις προσευχές τους που κάνουν αυτοί για εμάς, οπότε και ευκολότερα ο διάβολος μας κυριεύει και μας κάνει υποχείριό του. Είναι μία από τις μεθοδείες του...
Ο διάβολος σπέρνει τους πονηρούς λογισμούς για να ατονεί η προθυμία της ψυχής.
Όταν είναι η Χάρη του Θεού μέσα στην ψυχή του ανθρώπου, φεύγουν και όλοι οι λογισμοί.
Με τις συζητήσεις και τις μεμψιμοιρίες, δεν σωζόμαστε. Δίνουμε χώρο στον πονηρό και μας βάζει στο σβέρκο του και μας γυρνάει όλη μέρα. Για λέγε όλη μέρα το όνομα του Θεού, ζήτησέ Τον, κλάψε, να δεις πως θα φύγουν οι λογισμοί... Να λέτε την ''ευχή'' και θα σας φύγουν οι λογισμοί, θα σας φύγουν τα πάντα!
Βέβαια τέλειοι δεν είμαστε και ένας λογισμός θα μας περάσει. Αλλά να μην μένει, να μην διατηρείται μέσα στη διάνοιά μας και πιάνει ρίζες και ύστερα δεν βγαίνει. Γι' αυτό λέει "αδιαλείπτως προσεύχεσθε" για να έχουμε την προσευχή, να έχουμε το νου μας στον Χριστό και στα μεγαλεία του Θεού. Έτσι θα μπορέσουμε να νικήσουμε τον διάβολο (και τους λογισμούς που μας σπέρνει).
Να προσέχουμε να μην κάνουμε συγκαταθέσεις με τον λογισμό μας π.χ. πειράχτηκε ο λογισμός μας με κάποιο πράγμα, να μην το διατηρούμε στη διάνοιά μας, αμέσως να φεύγει (να το διώχνουμε). Όταν δεν το προλαβαίνουμε το κακό, υψώνεται ένα τείχος και δεν μπορεί να ανατείλει ο ήλιος, να έρθει η Θεία Χάρη στην ψυχή μας. Γι' αυτό να προσέχουμε τα καθήκοντά μας, να δουλεύουμε τον Θεό. Τότε ο άνθρωπος αισθάνεται στην ψυχή του μια γαλήνη, μια πραότητα, μια ειρήνη και έχει αγαθούς λογισμούς.
Να προσέχουμε τους λογισμούς μας, να μην κρίνουμε και κατακρίνουμε, γιατί το μεγαλύτερο δαιμόνιο είναι η κατάκριση. Αλλά θέλει πολλή ταπείνωση και να πετάμε έξω, ό,τι λογισμός πονηρός και αισχρός έρχεται. Έξω οι λογισμοί, όχι βρώμικα πράγματα, σάπια, σκόνες, αράχνες, όλα έξω... Να βλέπουμε την άπειρη ευσπλαχνία του Θεού και μέσα μας να ταπεινώνουμε τον εαυτόν μας, ότι είμαστε οι τελευταίοι πάντων...
Δεν πρέπει να κρύβουμε μέσα μας τους λογισμούς. Ο άνθρωπος που κρύβει τους λογισμούς του πνίγεται, δεν ξεκουράζεται, δεν ξελαφρώνει και δεν προοδεύει... Πρέπει να έχεις τον πνευματικό σου και να λες τους λογισμούς σου.
Μόλις προσβάλλει αισχρός λογισμός τον νου σου, αμέσως να ανοιγοκλείσεις τα μάτια σου και να αρχίσεις το «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με τον αμαρτωλόν». Με τον τρόπο αυτό δεν αμαρτάνεις. Η προσβολή της αμαρτίας, που την διώχνεις αμέσως, δεν είναι αμαρτία. Η αμαρτία αρχίζει από τη στιγμή, που θα δεχτείς με εμπάθεια μέσα σου τον κακό λογισμό και θα αρχίσεις τις φιλήδονες φαντασιώσεις.
Το αν κάποιος λογισμός σου είναι καλός ή κακός, μην το κρίνεις από μόνος σου. Να παίρνεις τη γνώμη του πνευματικού σου. Και αν ο Πνευματικός σου βρίσκεται εκείνη την κρίσιμη στιγμή μακριά, να ζητήσεις την γνώμη κάποιου πνευματικού και έμπιστου αδελφού σου. Και ταυτόχρονα να παρακαλείς τον Θεό, να σε φωτίσει και να σε πληροφορήσει για την ορθότητα ή όχι της κρίσεως σου. Εγώ όταν βρεθώ σε αδιέξοδο, και δεν έχω την δυνατότητα να εμπιστευτώ εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή κάπου το πρόβλημά μου, τότε σταματώ και λέω: «Θεέ μου, κάμε όπως ξέρεις!» Και δεν ενεργώ, μέχρις ότου με πληροφορήσει ο Θεός μέσα στην καρδιά μου.
Όταν πρόκειται να περάσεις, είτε από πυκνό δάσος, είτε από καλαμιώνα, είναι ανάγκη να παραμερίζεις με τα χέρια σου τα κλαδιά, τους θάμνους, τα ξύλα και όλα τα εμπόδια, για να κάνεις μονοπάτι και να μπορέσεις να προχωρήσεις. Έτσι πρέπει να γίνεται και μέσα στην ψυχή μας, με τους αμαρτωλούς λογισμούς: Να τους παραμερίζουμε και να προχωρούμε...
Αυτά, που λες και αυτά που στοχάζεσαι στη διάρκεια της ημέρας, γεννούν ανάλογα όνειρα στη διάρκεια της νύκτας. Αν όλη την ημέρα προσεύχεσαι και κάνεις καλούς λογισμούς, θα έχεις ύπνο ήρεμο και όνειρα καλά. Αν όλη την ήμερα αργολογείς και συγκατατίθεσαι στους αμαρτωλούς λογισμούς, θα έχεις και ύπνο άσχημο, μαζί και πειρασμούς.
Ο πρώτος και ο κυριότερος εχθρός του ανθρώπου, δεν είναι ο διάβολος, όχι. Είναι ο ίδιος ο άνθρωπος εις τον εαυτόν του επίβουλος. Και τούτο, διότι δεν ακούει τον άλλον, ακούει τι τον λέει ο λογισμός του. Ο πρώτος και μεγαλύτερος εχθρός του ανθρώπου είναι ο λογισμός του... όταν τον εμπιστεύεται.
Τρεις τρόποι υπάρχουν για να πολεμήσουμε και να μειώσουμε τους λογισμούς μας: α) με την ευχή του Χριστού β) με την καταφρόνησή τους (απαιτεί ευφυϊα και ετοιμότητα από τον άνθρωπο και συνίσταται μέχρι που δυναμώσει μέσα μας η ευχή του Χριστού) και γ) με τον (αντίθετο) λογισμό εφόσον μετά από χρόνια έχει καθαρθεί ο νους μας και είναι τέλεια φωτισμένος. Ο Χριστός στο Σαραντάριο Όρος, στους λογισμούς (πειρασμούς) του διαβόλου, απάντησε με λογισμούς και δεν τους απέφυγε.
Όποια είναι τα μεγάλα μας πάθη, με τέτοιου είδους λογισμούς μας βομβαρδίζει ο εχθρός.
Οι τέλειοι άνθρωποι, οι φτασμένοι, δεν έχουν λογισμούς και έχουν συγκεντρώσει όλους τους λογισμούς τους, σε ένα λογισμό, στην μνήμη του Χριστού. Αυτός πρέπει να είναι απώτερος σκοπός του νους μας και είναι από τα δυσκολότερα πνευματικά έργα. Ο νους μας λοιπόν, να γίνει Χριστοκεντρικός και το μόνο που να μας απασχολεί είναι, για το εάν αυτό που κάνουμε, αναπαύει η όχι, το Χριστό και την Παναγία. Αυτοί που κάνουν γιόγκα και διαλογισμό, ο σκοπός τους είναι, ο νους τους να μην σκέφτεται τίποτα. Αυτός ο μηδενισμός, είναι πλάνη του νοός, είναι δαιμονισμός...
Συνήθως οι δαιμονικοί λογισμοί, έρχονται με την μορφή του πιο ''καλού'' λογισμού. Αυτή είναι η μεγάλη τέχνη του διαβόλου. Και οι άνθρωποι πιστεύουν στον νομιζόμενο λογισμό τους... Σπάνια ο διάβολος θα πλασάρει στον άνθρωπο τον λογισμό ''ωμά'', σαν διάβολος, γιατί τότε ο άνθρωπος εύκολα μπορεί να προστατευτεί.
Το να μπορεί να μπαίνει ο διάβολος στο μυαλό κάθε ανθρώπου, είναι η μεγαλύτερη και η ύστατη παραχώρηση που κάνει ο Θεός στον διάβολο.
Ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσεις ένα σκυλί που γαυγίζει, είναι να το καταφρονήσεις. Το μόνο που πρέπει να προσέξεις, είναι να μην τον κοιτάζεις στα μάτια, γιατί τότε το σκυλί νομίζει, ότι του κάνεις άγρια επίθεση και θα συνεχίζει να σε γαυγίζει και ας μην του λες τίποτα. Κάποιος περνώντας μια μέρα από ένα σημείο, συνάντησε ένα μεγάλο αγριεμένο σκύλο που τον γαύγιζε απειλητικά. Γνώριζε όμως, ότι αν ταπεινωθεί κανείς πραγματικά, τότε ακόμα και τα άγρια θηρία ταπεινώνονται μπροστά στην ταπείνωση. Γονάτισε λοιπόν και έβαλε το κεφάλι του κάτω. Το σκυλί σταμάτησε αμέσως να γαυγίζει και νόμισε ότι τον ''κέρδισε''. Έκανε βέβαια μερικές γυροβολιές μπροστά του, μήπως σηκωθεί ξαφνικά, αλλά βλέποντας την ταπείνωσή του και ότι παραμένει κάτω, έφυγε. Αυτή είναι η οδός! Αν στα άλογα ζώα συμβαίνει αυτό, πόσο μάλλον συμβαίνει στον εχθρό (τον διάβολο), που λόγω του εγωισμού και της υπερηφανείας του, δεν αντέχει στην καταφρόνηση και στην ταπείνωση και αναγκάζεται να πάψει να ''γαυγίζει'' (να μας βομβαρδίζει δηλ. με λογισμούς) και αποσύρεται. Αυτός είναι ένας πρακτικός τρόπος να αντιμετωπιστούν και να καταπαύσουν οι λογισμοί του εχθρού.
Ο ταπεινός άνθρωπος, έχει τους πιο λίγους λογισμούς. Όχι ότι δεν σκέφτεται, αλλά δεν έχει πονηρούς λογισμούς και δεν κάνει συγκατάθεση, στους λογισμούς που του σπέρνει ο διάβολος. Είναι σαν το σίδηρο που παράγει την σκουριά και η σκουριά στη συνέχεια, τρώει το σίδηρο.
''Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι'', λέει το Ευαγγέλιο. Ποιός είναι φτωχός στο πνεύμα; Αυτός που δεν έχει κανένα πονηρό λογισμό. Αλλά αυτή η φτώχεια, είναι πνευματικός πλούτος και μάλιστα αδαπάνητος.
/
10

Βλέπετε 1 - 33 από τα 301 αποτελέσματα