Περί...

Loading...
Περί Κρίσης
Κοινοποίηση
Υπάρχουν άνθρωποι, που ποτέ δεν θα τα καταφέρεις να τους πείσεις, να δουν τα πράγματα πιο βαθιά. Σκέπτονται και κρίνουν «κατ' όψιν», βλέποντας μόνο την επιφάνεια, χωρίς ποτέ να βλέπουν τίποτε το βαθύτερο και ουσιαστικότερο.
Να μην κρίνουμε τους άλλους. Διότι το να κρίνουμε σημαίνει, ότι έχουμε υπερηφάνεια, και να αναλαμβάνουμε εμείς την Κρίση, που δεν είναι δική μας, αλλά του Θεού υπόθεση. Όταν κατακρίνουμε, σφετεριζόμαστε την εξουσία του Θεού.
Η κρίση δεν απαγορεύεται και μάλιστα είναι αναγκαία, για να συγκρίνουμε και να επιλέξουμε μεταξύ καλού και κακού, το καλό και μεταξύ του καλού και του καλυτέρου, το καλύτερο. Απλά δεν πρέπει να κρίνουμε και να κατακρίνουμε εμπαθώς, γιατί τότε δεν έχουμε ούτε αγάπη, ούτε ευσπλαχνία και χάνουμε τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος. Ο Θεός δεν είπε να μην κρίνουμε, ίσα-ίσα είπε: ''Την δίκαιαν κρίσην κρίνετε''. Εξάλλου ο άνθρωπος έχει και λογική. Αυτό όμως που είναι αμαρτία, είναι η εμπαθώς κρίση, γιατί είναι κατάκριση και η οποία καταστρατηγεί την Δευτέρα Εντολή: Αγάπα τον πλησίον σου, ως εαυτόν.
Για την οποιαδήποτε αντίδραση οποιουδήποτε ανθρώπου, πριν κρίνεις και απαντήσεις, μπες στη θέση του. Δες την συγκεκριμένη στιγμή γιατί σε βρίζει, γιατί σου παραπονιέται, γιατί ακόμα σου λέει τον καλό λόγο. Μπες στη θέση του. Ποτέ μη βιαστείς να βγάλεις ένα συμπέρασμα.
Ένας που κάνει εύκολα κρίσεις, εύκολα θα κατακρίνει. Δεν πρέπει να συνηθίσει η ψυχή σου στην κρίση.
Προσπαθήστε, να μην κατηγορείτε ποτέ τον άλλον, αλλά να προσεύχεστε γι' αυτόν. Όταν κρίνουμε κάποιον για τα ελαττώματά του, σημαίνει, ότι δεν βλέπουμε τα δικά μας. Στην κατάσταση της πτώσεώς μας, είμαστε ανίκανοι να κρίνουμε σωστά τον αδελφό μας. Να μην είστε τόσο βέβαιοι, ότι ο αδελφός σας σφάλλει. Μην τον κρίνετε!
Υπάρχει τόσο καλό στον χειρότερο άνθρωπο και τόσο κακό στον καλύτερο, ώστε η κρίση μας είναι άστοχη.
Η πρώτη κακή αλλοίωση μέσα μας προέρχεται, από την "εξυπνάδα" μας να κρίνουμε τη γύρω κατάσταση.
Μερικά πράγματα δεν μπορεί κανείς να τα κρίνει, αν δεν τα έχει δοκιμάσει μόνος του.
Ένα βαθύ ποτάμι, δεν ταράζεται, όταν του πετάξεις μια πέτρα. Αλλά όταν ένας άνθρωπος αναστατώνεται και πληγώνεται όταν του ασκούν κριτική ή του κάνουν υποδείξεις για ένα σφάλμα, αυτό σημαίνει ότι δεν είναι ποταμός, αλλά λίμνη ρηχή.
Δεν απαγορεύει ο Κύριος το να κρίνει κανείς, αλλά προτρέπει να βγάζει πρώτα το δοκάρι από το δικό του μάτι και ύστερα να διορθώνει τα λάθη των άλλων. Ώστε αν ενεργείς για το καλό, τότε να φροντίσεις πρώτα τον εαυτόν σου, αφού το δικό σου αμάρτημα είναι και μεγαλύτερο και εμφανέστερο. Αν όμως αδιαφορείς για τον εαυτόν σου (πνευματικά), είναι ολοφάνερο, ότι τον αδερφό σου τον κρίνεις όχι από αγάπη, αλλά επειδή τον μισείς και θέλεις να τον διαπομπεύσεις.
Ο γνήσιος Χριστιανός κρίνει δίκαια και με φόβο Θεού στην ψυχή του. Δεν κατακρίνει τους άλλους για τα αμαρτήματά τους. Δεν τους εξευτελίζει και δεν τους αποστρέφεται. Κρίνει για να διορθώνει με αγάπη.
Μην κρίνεις τον άνθρωπο από τα εξωτερικά, αλλά από τα εσωτερικά. Αν δεις ένα δέντρο, παρατηρείς τα φύλλα ή τον καρπό; Έτσι λοιπόν και στην περίπτωση του ανθρώπου, όταν δεις άνθρωπο, μην τον κρίνεις απ' έξω, αλλά από μέσα. Τον καρπό εξέταζε και όχι τα φύλλα. Μήπως ενώ είναι αγριελιά, να θεωρηθεί ότι είναι ελιά. Μήπως, ενώ είναι λύκος, να θεωρείται άνθρωπος. Μη λοιπόν σχηματίζεις γνώμη για τον άνθρωπο από την όψη, αλλά από την προαίρεση και τη ζωή του.
Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους κρίνουν τα των άλλων από τα δικά τους. Για παράδειγμα, εκείνος που μεθάει συνέχεια, δεν μπορεί εύκολα να πιστέψει εύκολα ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος, που ζει με εγκράτεια. Εκείνος που προσέχει πόρνες, θεωρεί ακόλαστους ακόμα και εκείνους που ζουν με σεμνότητα! Εκείνος πάλι που αρπάζει τα υπάρχοντα των άλλων, δεν μπορεί εύκολα να πιστέψει, ότι υπάρχουν άνθρωποι που χαρίζουν και τα δικά τους.
Γι' αυτό οι πολλοί φωνάζουν και κρίνουν με τόση ευκολία, επειδή δεν εξετάζουν τα δικά τους αμαρτήματα προτού να εξετάσουν τα αμαρτήματα των άλλων, αλλά όλοι παραβλέπουμε τα δικά μας και ασχολούμαστε με τα αμαρτήματα των άλλων.
Όταν υπάρχει σύγκριση, τότε γίνεται πιο φανερή η κρίση. Όταν η κρίση γίνεται χωρίς πάθος, είναι αμερόληπτη και καθαρή.
Η κρίση μας δεν μπορεί να είναι ακριβής διότι: α) τα περισσότερα από όσα συμβαίνουν, μας διαφεύγουν της προσοχής μας και β) πολλά που γίνονται από τους άλλους, δεν μπορούμε να γνωρίζουμε την ορθότητα των προθέσεών τους.
Αν δεν κρίνουν ο κύριος τον δούλο, η κυρία την υπηρέτρια και ο φίλος τον φίλο, θα αυξηθούν τα κακά.
Αυτός που εξετάζει αυστηρά τα αμαρτήματα των άλλων, για τα δικά του αμαρτήματα, ποτέ δεν θα τύχει συγγνώμης. Γιατί ο Θεός δεν θα βγάλει την απόφασή Του μόνο από τα αμαρτήματά μας, αλλά και από την κρίση μας για τους άλλους. Γιατί λέει το Ιερό Ευαγγέλιο: Με όποιο κριτήριο κρίνετε, θα κριθείτε και με όποιο μέτρο μετράτε, θα μετρηθείτε''. (Ματθ. 7,2)
Επειδή ο Κύριος άλλοτε μεν λέγει: «Μην κατακρίνετε και δεν θα κατακριθείτε από το Θεό», άλλοτε όμως προστάζει, να κρίνουμε δίκαια «Μη κρίνετε κατ' όψιν, αλλά την δικαίαν κρίσιν κρίνετε» (Ιωά. 7,24), συνάγεται, ότι δεν απαγορεύεται εξολοκλήρου να κρίνουμε, αλλά διδασκόμαστε, ότι η μία κρίση από την άλλη είναι διαφορετική. Ο Απόστολος Παύλος μας έδειξε καθαρά σε ποιές περιπτώσεις πρέπει να κρίνουμε και σε ποιές όχι. Γιατί ως προς εκείνα μεν που ανήκουν στη διάκριση του καθενός και δεν διατάσσονται από τη Γραφή είπε: «Συ λοιπόν γιατί κατακρίνεις τον αδελφό σου;» (Ρωμ. 14,10), και «Ας μην κατακρίνουμε πλέον ο ένας τον άλλον» (Ρωμ. 14,13). Ως προς εκείνα όμως που δυσαρεστούν το Θεό, καταδίκασε εκείνους που δεν κρίνουν και ο ίδιος διατύπωσε την κρίση του με τα έξης λόγια: «Γιατί εγώ, αν και είμαι απών σωματικά, είμαι όμως παρών ανάμεσα σας με το πνεύμα μου, έχω πλέον κρίνει και καταδικάσει, σαν να ήμουνα παρών, αυτόν που έχει διαπράξει τη φοβερή αυτή αμαρτία (να συζεί με τη μητρυιά του). Να συναχθείτε λοιπόν στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού όλοι σας και εσείς και το πνεύμα μου μαζί με τη δύναμη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να παραδώσουμε αυτόν τον άνθρωπο στο σατανά (με την αποκοπή του από την Εκκλησία), για να τιμωρηθεί σκληρά το σώμα του, ώστε να σωθεί η ψυχή του κατά την ημέρα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού» (Α Κορ.5,3-5). Συνεπώς, αν κάτι ανήκει στη δική μας διάκριση ή είναι αμφίβολο, δεν πρέπει να κρίνουμε γι' αυτό τον αδελφό, σύμφωνα με το λόγο του Αποστόλου Παύλου που αναφέρεται σ' εκείνα που αγνοούμε: «Ώστε μη σπεύδετε να κάνετε κρίσεις πρόωρα, έως ότου έλθει ο Κύριος, που θα φωτίσει και θα αποκαλύψει όσα είναι κρυμμένα στο σκοτάδι και θα φανερώσει τις επιθυμίες των καρδιών» (Α' Κορ.4,5). Είναι όμως απαραίτητη ανάγκη να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα του Θεού, για να μην δεχτεί μαζί με τον ένοχο και εκείνος που σιωπά (και δεν διαμαρτύρεται) την οργή του Θεού, εκτός εάν, επειδή κάνει τα ίδια με τον κατηγορούμενο, δεν έχει παρρησία να κρίνει τον αδελφό του (τον πλησίον), ακούγοντας τον Κύριο που λέγει: «βγάλε πρώτα το δοκάρι από το μάτι σου και τότε θα δεις καθαρά, ώστε να βγάλεις (με προσοχή και αγάπη) το αχυράκι από το μάτι του αδελφού σου» (Ματθ.7,5). Σε δύο περιπτώσεις κατά τη γνώμη μου , επιτρέπεται να πούμε κάτι κακό για κάποιον : α) Όταν υπάρχει ανάγκη να συσκεφτεί κανείς με άλλους πεπειραμένους πως θα διορθωθεί εκείνος που αμάρτησε και β) όταν χρειαστεί να προφυλάξουμε εκείνους που από άγνοια μπορούν πολλές φορές να συναναστραφούν με κάποιον κακό , σαν να ήταν καλός. Γιατί ο Απόστολος Παύλος παρήγγειλε να μην συναναστρέφεται κανείς με ανθρώπους τέτοιου είδους ανθρώπους (Β' Θεσ. 3,14), για να μην δεχθεί κάποτε αγχόνη στην ψυχή του. Δηλαδή να κάνουμε αυτό που βρίσκουμε ακριβώς, ό,τι έκανε ο ίδιος Απόστολος γράφοντας στον Τιμόθεο: «Αλέξανδρος ο χαλκουργός μου προξένησε πολλά κακά. Απ' αυτόν να φυλάγεσαι και εσύ, γιατί εναντιώθηκε πολύ στο κήρυγμά μου» (Β Τιμ.4,14). Εάν λοιπόν δεν υπάρχει τέτοια ανάγκη, σαν την παραπάνω, εκείνος που κατακρίνει με σκοπό να συκοφαντήσει και να διασύρει, είναι επικριτής, ακόμη και όταν είναι αληθινό αυτό που λέει.
Όταν δεις τον πλησίον σου να αμαρτάνει, να μην εξετάζεις μόνο αυτό, αλλά να θυμηθείς και όσα καλά έχει πράξει.
Δεν πρέπει να βγάζει κανείς συμπεράσματα για έναν άνθρωπο απ' αυτό που φαίνεται, εάν δεν μπορεί να διακρίνει αυτό που κρύβεται... Ο άνθρωπος είναι μυστήριο, δεν μπορείς να ξέρης τί κάνει!
Αν σε έβαλαν να κρίνεις, να σκεφθείς: «Είναι αυτή η κρίση θεϊκή ή είναι γεμάτη εμπάθεια;» Είναι δηλαδή ανιδιοτελής ή γεμάτη ιδιοτέλεια; Να μην έχετε εμπιστοσύνη στον εαυτό σας, ούτε στην κρίση σας. Υπάρχει μέσα πολύς εγωισμός, όταν κανείς κρίνει. Εμένα με βάζουν να κρίνω ένα θέμα και ενώ δεν θέλω, αλλά αναγκάζομαι και το κάνω και παρ' όλο που κρίνω με ανιδιοτέλεια και αμερόληπτα, όταν πάω να κάνω προσευχή, δεν νιώθω, ας υποθέσουμε, εκείνη την γλυκύτητα που νιώθω άλλες φορές. Όχι ότι με πειράζει η συνείδησή μου για κάτι, αλλά γιατί έκρινα σαν άνθρωπος. Πόσο μάλλον, όταν η κρίση είναι λανθασμένη ή έχει μέσα και την δικαιολογία ή ανθρώπινα κριτήρια! Είναι μεγάλη υπόθεση η κρίση! Η κρίση είναι του Θεού. Είναι φοβερό! Δεν έχει σημασία αν έχη καλή διάθεση αυτός που είναι στην θέση να κρίνει. Σημασία έχει τι βγάζει με την κρίση του. Χρειάζεται πολλή διάκριση...
Όταν κανείς ασχολείται με τους άλλους και τους κρίνει, ενώ ακόμη δεν έχει εξαγνιστεί η κρίση του, πέφτει συνέχεια στην κατάκριση. Όταν όμως κανείς, απαλλαγεί από την κοσμική κρίση και έρθει ο Θείος φωτισμός, η κρίση του γίνεται πνευματική. Τότε η κρίση του, θα είναι σύμφωνη με την δικαιοσύνη του Θεού και όχι με την ανθρώπινη δικαιοσύνη· με την αγάπη και την ευσπλαχνία του Θεού και όχι με την λογική την ανθρώπινη.
Μόνο ο Θεός κρίνει δίκαια, γιατί μόνο Αυτός γνωρίζει τις καρδιές των ανθρώπων. Εμείς, επειδή δεν ξέρουμε την δικαία κρίση του Θεού, κρίνουμε ''κατ' όψιν'', εξωτερικά και γι' αυτό πέφτουμε έξω και αδικούμε τον άλλον.
Οι άνθρωποι κρίνουν τα πράγματα ανάλογα με τις εμπειρίες και το περιεχόμενο που έχουν μέσα τους. Αν βγάζουν λανθασμένα συμπεράσματα για τον εαυτόν τους, επειδή δεν έχουν αυτογνωσία, είναι φυσικό και να κρίνουν λανθασμένα και τους άλλους. Επομένως αν δεν έχουν πνευματικό περιεχόμενο, βγάζουν λάθος συμπεράσματα και αδικούν τον άλλον. Αν λ.χ. ακούγωνται την νύχτα από τον επάνω όροφο ντούκ-ντούκ, ένας που έχει καλούς λογισμούς θα πει: «μετάνοιες κάνει», ενώ ένας που δεν έχει καλούς λογισμούς θα πει: «όλη την νύχτα χορεύει».
Οταν αρχίζει κανείς να κάνει υποχωρήσεις στην αμαρτία, εσωτερικά μαυρίζει, θολώνουν τα μάτια της ψυχής του και βλέπει θολά. Ύστερα, είναι μολυσμένος από την αμαρτία και η αμαρτία τον μπερδεύει. Ακόμη και τα καθαρά μπορεί να τα δει αμαρτωλά. Υπάρχουν άνθρωποι που δεν μπορούν να πιστέψουν λ.χ. ότι μερικοί νέοι ή νέες ζουν αγνή, καθαρή ζωή. «Αδύνατο, λένε, σήμερα να συμβαίνει αυτό». Οι καημένοι είναι τόσο βουτηγμένοι μέσα στην αμαρτία, που όλα τα βλέπουν αμαρτωλά.
Αυτόν που πρέπει να κρίνουμε σκληρά και έχουμε το δικαίωμα, είναι ο κακός εαυτός μας, τον οποίο εάν δεν τιμωρήσουμε μόνοι μας σ' αυτήν τη ζωή, για τα σφάλματα που έκανε και δεν κόψουμε και τις κακές επιθυμίες μας, θα μας τιμωρήσουν αυτά αιώνια.
Από την στιγμή που θα καταλάβει κανείς, ότι δεν έχει σωστή κρίση και πει, «έχω κρίση κοσμική. Η κρίση μου δεν έχει Θείο φωτισμό και θα κάνω λάθος, γι' αυτό δεν πρέπει να την χρησιμοποιώ», τότε ο Θεός θα τον φωτίσει, θα γίνει διακριτικός και θα διακρίνει ποιό είναι το σωστό.
Για κανέναν δεν μπορούμε να πούμε ότι θα πάει στην κόλαση. Ο Θεός δεν ξέρουμε πως εργάζεται. Τα κρίματα του Θεού είναι άβυσσος. Κανέναν να μην καταδικάζουμε, γιατί έτσι παίρνουμε την κρίση από τα χέρια του Θεού. Πάμε να γίνουμε θεοί. Αν μας ρωτήσει ο Χριστός την ημέρα της Κρίσεως, ας πούμε την γνώμη μας...
Ο Ιούδας αγανάκτησε για την σπατάλη του μύρου που έχυσε η Μυροφόρος και είπε ότι το μύρο μπορούσε να πουληθεί και τα χρήματα να δοθούν στους φτωχούς. Από τον Ιούδα, επηρεάστηκαν και οι υπόλοιποι Απόστολοι που δεν είχαν Χάρη (Ματθ. 26,6). Είδαν εξωτερικά σωστό αυτό που είπε ο Ιούδας και επηρεάστηκαν, γιατί δεν γνώριζαν την φιλάργυρη καρδιά του.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 82 αποτελέσματα