Περί...

Loading...
Περί Κόπου - Κούρασης
Κοινοποίηση
Όταν οι δυσκολίες της ζωής, οι πικρίες της ψυχής, οι αδυναμίες του εσωτερικού μας κόσμου, ο πόνος, η χαρά, μας αφαιρούν κάθε ελπίδα, πνευματική ή ανθρώπινη. Όταν οι οφθαλμοί μας γίνονται ξηροί από την προσδοκία και τελικά δεν βλέπουν. Όταν το θεωμένο σώμα μας, το τίμιο ναΰδριο του Θεού γίνεται "ως ασκός εν πάχνη", ένα τομάρι που έπεσε στην πάχνη και πάγωσε και έχασε το χρώμα του τόσο, ώστε να μην ξεχωρίζεις αν υπάρχει. Όταν η ζωή μου γίνεται τέτοια που με κάνει να νιώθω ότι ξηράθηκε η ύπαρξη μου, ότι ξεχάστηκα από την αγάπη των ανθρώπων, των αγγέλων, των αγίων, ότι χάθηκα και ζητάω από τον Θεό λίγη ανάψυξη, λίγη ξεκούραση, και ο Θεός δεν μου δίνει τίποτα, και νιώθω σαν συντρίμμι της ζωής, τότε αξίζει να πιστεύουμε.
Ο Θεός μετράει τον κόπο που κάνει ο καθένας μας. Και όσο πιο πολύ αγωνίζεται και κοπιάζει κανείς, τόσο περισσότερη Χάρη του δίνει ο Θεός.
Χωρίς κόπο, ούτε ο στρατηγός πετυχαίνει τρόπαια, ούτε ο καπετάνιος λιμάνι, ούτε ο γεωργός αλώνι, γεμάτο καρπό.
Στον κόπο που δεν φέρνει κανένα κέρδος, δεν πρέπει να απονέμουμε κανέναν έπαινο.
''Ο κόπος σας εν Κυρίω, δεν είναι μάταιος'' (Α' Κορινθίους 15,58). Πάλι για κόπο μιλάς, ω Παύλε; Ναι, αλλά για κόπο που βραβεύεται με στεφάνους και που γίνεται για τον Ουρανό. Διότι ο μεν προηγούμενος κόπος, που μπήκε στη ζωή μετά την έξωση από τον Παράδεισο, ήταν τιμωρία για τις αμαρτίες. Ενώ αυτός τώρα ο κόπος (το έργο του αγαθού και της αρετής), είναι προϋπόθεση για τα μέλλοντα βραβεία.
Ο κόσμος ταλαιπωρείται σήμερα, γιατί αποφεύγει τον (πνευματικό) κόπο. Αυτή η άνεση είναι που τον αρρωσταίνει και τον ταλαιπωρεί.
Όταν κανείς βαριέται, όχι μόνο να κάνει μια εξυπηρέτηση, αλλά ακόμη και να κάνει μια δουλειά για τον εαυτό του, αυτός κουράζεται και με την ξεκούραση. Ένας που βοηθάει, ξεκουράζεται με την κούραση. Αυτός που έχει πνεύμα θυσίας, αν δει λ.χ. κάποιον που δεν έχει σωματικές δυνάμεις να δουλεύει και να κουράζεται, θα του πει «κάτσε λίγο να ξεκουραστείς» και θα κάνει εκείνος την δουλειά. Ο αδύναμος θα ξεκουραστεί σωματικά, ο άλλος όμως θα νιώσει πνευματική ξεκούραση. Ό,τι κάνει κανείς, να το κάνει με την καρδιά του, αλλιώς δεν αλλοιώνεται πνευματικά. Ό,τι γίνεται με την καρδιά, δεν κουράζει.
Η πολλή σωματική κούραση, όταν δεν έχει νόημα πνευματικό, ή μάλλον όταν δεν προέρχεται από πνευματική ανάγκη, για να δικαιολογείται, αγριεύει τον άνθρωπο. Και το πιο ήμερο αλογάκι, όταν το πολυκουράσει κανείς, αρχίζει να κλωτσάει και παρ' όλο που δεν είχε κακό χούϊ, αποκτάει αργότερα - ενώ όσο μεγαλώνει, θα έπρεπε (λογικά) να γίνεται πιο φρόνιμο.
Αυτό που αποκτήθηκε με μεγάλο κόπο, το φυλάσσουμε προσεκτικά, ενώ αυτά που αποκτήθηκαν εύκολα, εύκολα τα ξοδεύουμε και δεν μας ενδιαφέρει η διατήρησή τους καν.
Είναι συνηθισμένο, αυτό που αποκτήθηκε με κόπο να παραμένει περισσότερο, ενώ αυτό που αποκτήθηκε με ευκολία, να χάνεται πολύ γρήγορα, επειδή πάλι μπορεί να αποκτηθεί.
Κάθε αρετή που γίνεται χωρίς κόπο, λογίζεται σαν ''έκτρωμα'' μπροστά στα μάτια του Θεού.
Όπως η φωτιά δεν μπορεί ν' ανάψει τα βρεγμένα ξύλα, έτσι και η Θεία φωτιά δεν μπορεί να θερμάνει την καρδιά που αγαπάει την ανάπαυση.
Πρόσφερε με προθυμία στον Χριστό τους κόπους της νεότητάς σου και θα απολαύσεις στα γηρατειά σου, πλούτο απαθείας. Αυτά που συναθροίζονται στη νεανική ηλικία, τρέφουν και παρηγορούν κατά τα γηρατειά, όσους έχουν εξασθενήσει.
Από όλους τους κόπους που κάνει ο άνθρωπος, μόνο ο κόπος που κάνει για την ψυχή του μετράει στην άλλη ζωή.
Ας αγωνιστούμε παιδιά μου, τώρα περισσότερο και η ωφέλεια θα είναι πολύ μεγάλη. Κανείς δεν βρίσκει Χάρη, εάν δεν κοπιάσει. Και ο γεωργός, εάν δεν γεωργίσει το χωράφι του, καρπό δεν θα δει...
Ο σωματικός κόπος όταν είναι με μέτρο και δεν προξενεί ταραχή, είναι πολύ ωφέλιμος και σε οδηγεί στην ταπείνωση.
Ο κόπος που κάνουμε για το Θεό, ως Μύρο λογίζεται. Τώρα αυτοί που εργάζονται και κοπιάζουν στη δουλειά τους, δεν αμοίβονται από το Θεό. Κοπιάζουν για τον εαυτόν τους και αμοίβονται από τους ανθρώπους. Η δουλειά είναι κοσμικός κόπος και δεν βοηθάει στη σωτηρία του ανθρώπου, απλά βοηθάει στο να επιβιώσει ο άνθρωπος. Αυτά που θα πάρουμε μαζί μας στον άλλο κόσμο, είναι ο πνευματικός κόπος και προηγείται, από όλους τους κόπους.
Μέσα στον (πνευματικό) κόπο, βρίσκει κανείς τον Θεό. Πρέπει να κοπιάζουμε, για να δούμε τον Χριστό. Θέλει βία, εκτός και αν υπάρχει ασθένεια.
Δοκιμάστε να πείτε: "Σήμερα δεν θα πιώ νερό για την αγάπη του Χριστού ή σήμερα δεν θα φάω αυτό που μου ανήκει, θα φάω λιγότερο ή σήμερα δεν θα κοιμηθώ όσο πρέπει", να δείτε τι θα καταλάβετε στημ ψυχή σας... Αυτά είναι δωρεές του Θεού. Όσο κοπιάζει κανείς και όσο προσέχει να παίρνει το ξερό ψωμί, τόσο ο Θεός του δωρίζει...
Θυμάμαι μια φορά που ήμουν πολύ κουρασμένη και δεν είχα δυνάμεις, μου έλεγε ο λογισμός: "Δεν μπορώ να κάνω σήμερα προσευχή, θα κάνω αύριο, τί θα ακούσει από μένα ο Θεός;". Και απάντησα: "Αν γινόταν τώρα ένας πόλεμος, ένας σεισμός, μια καταστροφή, θα κοιμόσουν, θα αισθανόσουν κούραση; Όχι. Τώρα γιατί αισθανεσαι κουρασμένη και λες, θα τα κάνεις αύριο, μεθαύριο; Ξέρεις, αν έχεις καιρό να τα κάνεις; Και αν σε βρει ο θάνατος απόψε; Ένας πόλεμος, ένας σεισμός να γίνει και βρεθείς πεθαμένη; Τί απολογία θα δώσεις στον Θεό;". Και είπα: "Δεν θα κοιμηθώ, θα καθίσω. Σήκω γρήγορα και πήγαινε τον νου σου στον Θεό, γιατί ο Θεός θέλει ο νους να δουλεύει. Σήκω αμέσως και κάθισε, γονάτισε εκεί πέρα και αν δεν μπορεί το σώμα, έστω μείνε και στο κρεβάτι ξαπλωμένη, αρκεί να κάνεις το καθήκον της ημέρας". Αμέσως τότε, έφυγε εκείνη η ατονία και η κούραση. Πού πήγε εκείνο το βάρος; Διαλυθήκανε όλα, φύγανε και συνέχισα τα καθήκοντά μου. Τί μας κάνει ο διάβολος! Κοιτάξτε τι θα μου έκανε ο διάβολος... Θα με έβαζε να κοιμηθώ, να τεμπελιάσω και το πρωί θα ήμουνα με τον έλεγχο της συνειδήσεως, ότι δεν ευαρέστησα τον Θεό. Να το προσέχουμε αυτό το πράγμα, όσο και κουρασμένοι να είμαστε. Πρέπει να βιάσουμε τον εαυτόν μας. Να μην μένει ο άνθρωπος χωρίς καθήκοντα. Μόνο έτσι θα δούμε πολλή ενίσχυση και μεγάλη βοήθεια...
Όσο και αν κοπιάσεις, όσο και αν μοχθήσεις, αυτό δεν σημαίνει, ότι κάνεις κάτι το ουσιαστικό για τον Θεό, αφού ο Θεός ένα πράγμα θέλει από εμάς, την ταπείνωση· να καταλάβουμε, ότι είμαστε πάντα αδύνατοι και αμαρτωλοί. Όλα να τα κάνουμε, για να δείξουμε την ταπείνωσή μας, ότι είμαστε τιποτένιοι άνθρωποι και τότε έρχεται η Χάρις του Θεού...
Αυτό που έχουμε να δώσουμε στον Χριστό είναι ο κόπος μας. Χωρίς ο Χριστός να μας οφείλει τίποτα, έδωσε σε μας το Αίμα Του. Εμείς δεν θα Του δώσουμε τον κόπο μας;
Χρειάζεται πολύς (πνευματικός) κόπος. Εάν δεν κοπιάσει κανείς, δεν μπορεί να έχει τον Θεό μαζί του. Γιατί Αυτός για χάρη μας Σταυρώθηκε.
Χωρίς κόπο, τίποτα δεν ευδοκιμεί. Χωρίς κόπο καμμία αρετή δεν αποκτιέται.
/
2

Βλέπετε 1 - 33 από τα 60 αποτελέσματα