Περί...

Loading...
Περί Καλοσύνης
Κοινοποίηση
Το μαρτυρικό σου φρόνημα να το δείξεις εκεί όπου είναι ο καθημερινός σου στίβος, στο σπίτι σου, στον άνδρα σου, στην γυναίκα σου.
Όταν ο άνδρας έρχεται από την δουλειά κουρασμένος και σου μιλά χωρίς ευγένεια, εσύ μη θυμώνεις.
Όταν εκείνος σε βρίσει, εσύ μη βγάλεις γλώσσα. Δείξε του αγάπη, ανοχή, υπομονή.
Αν η γυναίκα σου, σού έκαψε το φαγητό, μη φωνάξεις εσύ, φάτο.
Βάλε λίγο λεμόνι μέσα να γίνει πιο νόστιμο και πες της, ωραίο είναι το φαγητό, ώστε να μην πάρει χαμπάρι ότι το φαγητό ήταν καμένο.
Να βασιλεύει η αγάπη μέσα στο σπίτι. 
Όταν βλέπεις ότι σε αδικεί ο σύντροφος της ζωής σου, μη φωνάζεις ότι έχεις δίκιο.
Δεν έχει σημασία άν έχεις δίκιο ή δεν έχεις.
Δεν έχει σημασία ποιο είναι το ορθό, αλλά τι θέλει ο άλλος.
Βγάλε τον εαυτό σου, αρνήσου τον εαυτό σου, βάλε μπροστά τον άλλον.
Αυτό είναι θάνατος, αυτό είναι μαρτύριο.
Η καλοσύνη μαλακώνει και ανοίγει την καρδιά. Είναι σαν το λάδι, στην σκουριασμένη κλειδαριά.
Οι άνθρωποι που έχουν αγάπη και καλοσύνη μοιάζουν με τους Αγγέλους, που μεταφέρουν χαρά και αγαλλίαση, όπου και εάν βρεθούν.
Καλοσύνη είναι να σκέπτεται κάποιος, το τι αναπαύει πρώτα τον άλλον και όχι τι μας βολεύει εμάς. Και ο Θεός δεν είναι άδικος: μας αναπληρώνει έπειτα, ό,τι χάσαμε στην προσπάθειά μας, για να βοηθήσουμε τον πλησίον.
Όταν πάω να κάνω ένα καλό και μπαίνει στη μέση η ανθρωπαρέσκεια, ε, τότε βγάζω νερό από το πηγάδι με τρύπιο κουβά.
Όταν κάνετε μια καλοσύνη, να αισθάνεστε πάντα πως ό,τι κάνετε έχετε υποχρέωση να το κάνετε και να είστε έτοιμοι να αντιμετωπίσετε πειρασμό, για να μην χάσετε το καλό που κάνατε, αλλά να το κερδίσετε όλο. Κάνει λ.χ. ένας μια ελεημοσύνη, χωρίς να έχει σκοπό να την φανερώσει. Μπαίνει ο πειρασμός στη μέση και βάζει άλλους να του πουν «εσύ ο φιλάργυρος, που δεν έκανες τίποτε κ.λπ., ο τάδε έκανε αυτό, ο τάδε εκείνο», για να τον αναγκάσει να πει και αυτός... ταπεινά: «έκανα και εγώ κάτι» ή να τον αναγκάσει να αγανακτίσει και να πει: «ποιός, εγώ, που έκανα αυτό και αυτό;» και να τα χάσει όλα. Ή θα βάλει αυτόν που ευεργέτησε να του πει: «Αχάριστε, εκμεταλλευτά κ.λπ.», μέχρι να του απαντήσει: «Εγώ εκμεταλλευτής; Εγώ που σου έκανα εκείνη την καλωσύνη;». «Βρε τον αχάριστο, θα πει μετά, δεν ήθελα να μου πει "ευχαριστώ", αλλά τουλάχιστον να το αναγνώριζε». Όταν όμως κανείς περιμένει αναγνώριση, πάει, τα χάνει όλα. Ενώ, αν βάλει έναν καλό λογισμό και πει: «καλύτερα που ξέχασε την καλωσύνη που του έκανα» ή «μπορεί να ήταν στεναχωρημένος ή κουρασμένος, γι' αυτό μίλησε έτσι», δικαιολογεί τον άλλον και δεν χάνει. Όταν δεν περιμένουμε ανταπόδοση, τότε έχουμε καθαρό μισθό. Η σωστή πνευματική πορεία είναι να ξεχνάει κανείς τα καλά που κάνει και να θυμάται τα καλά που του κάνουν οι άλλοι.
Να μην κάνουμε το καλό με υπολογισμό, για να πάρουμε μισθό, αλλά να αγωνιζόμαστε από αγάπη για τον Χριστό. Ό,τι κάνουμε, να το κάνουμε καθαρό, για τον Χριστό. να προσέχουμε να μην έχει μέσα το ανθρώπινο στοιχείο, φιλαυτία, ιδιοτέλεια κ.λπ. Να έχουμε στον νου μας, ότι ο Χριστός μας βλέπει, μας παρακολουθεί και να προσπαθούμε να μην Τον στενοχωρούμε. Διαφορετικά ξεφτίζει και η πίστη μας και η αγάπη μας.
Θύματα είναι οι καλοκάγαθοι άνθρωποι (στον κόσμο αυτό), είναι όμως και οι πιο κερδισμένοι, γιατί αποταμιεύουν την καλοσύνη τους, στο Ταμιευτήριο του Θεού.
Το καλό είναι καλό, μόνο όταν αυτός που το κάνει θυσιάζει κάτι από τον εαυτόν του, ύπνο, ανάπαυση κ.λπ. Γι' αυτό είπε ο Χριστός «εκ του υστερήματος...» (Λουκ. 21,4). Όταν είμαι ξεκούραστος και κάνω το καλό, αυτό δεν έχει αξία. Όταν όμως είμαι κουρασμένος και ζητά κάποιος π.χ. να του δείξω τον δρόμο και το κάνω, τότε έχει αξία. 'Η, όταν είμαι χορτάτος από ύπνο και πάω να ξενυχτύσω με κάποιον που χρειάζεται βοήθεια, αυτό δεν έχει μεγάλη αξία. Εάν μου αρέσει μάλιστα και η κουβέντα, μπορεί να το κάνω, για να χαρώ την συντροφιά, να διασκεδάσω λίγο. Ενώ, όταν είμαι κουρασμένος και κάνω μια θυσία, για να βοηθήσω τον άλλον, αισθάνομαι παραδεισένια χαρά. Τότε η ευλογία του Θεού με βομβαρδίζει!
Εκείνος που κάνει το καλό και ζητά ανταπόδοση, δεν υπηρετεί το Θεό, αλλά το θέλημά του.
Μην χαίρεσαι όταν ευεργετήσεις κάποιον, αλλά να χαρείς, όταν χωρίς μνησικακία υποφέρεις την έχθρα για το καλό που έκανες. Γιατί όπως οι νύχτες διαδέχονται τις ημέρες, έτσι και οι κακίες διαδέχονται τις ευεργεσίες.
Η κενοδοξία, η φιλαργυρία και η ηδονή, δεν αφήνουν την ευεργεσία (που έκανε κάποιος) να μείνει καθαρή, αν οι κακίες αυτές, δεν καταπέσουν πρώτα με το φόβο του Θεού.
Τόσο πιο μεγάλη είναι η αγαλλίαση της ψυχής για μια καλή πράξη, όσο περισσότερο υποφέραμε για να κάνουμε αυτή την πράξη.
Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη. Όταν εύχεται κανείς για τον πλησίον του, μια καλή δύναμη βγαίνει απ' αυτόν και πηγαίνει στον αδελφό, τον θεραπεύει, τον δυναμώνει και τον ζωογονεί.
Με την προθυμία, το καλό σου λογαριάζεται σαν διπλό. Η ελεημοσύνη που γίνεται με στενοχώρια ή εξαναγκασμό, είναι άχαρη και άνοστη. Να πανηγυρίζουμε πρέπει, όχι να θρηνούμε, όταν κάνουμε καλοσύνες.
Ο ευεργετημένος πρέπει να θυμάται το καλό που του έκαναν, ο ευεργέτης όμως καθόλου.
Να μην σκέπτεστε μόνο τι θα φάτε, τι θα φορέσετε, τι μεγάλο σπίτι θα κτίσετε. Περισσότερο να προτιμάτε τα σπίτια των θλιμμένων και όχι των χαρούμενων. Εάν κάνετε έργα καλά, θα έχετε μεγάλο μισθό από τον Θεό. Θ' αξιωθείτε να δείτε θαύματα και στην άλλη ζωή, θα έχετε απέραντη αγαλλίαση.
Όταν ευφραίνεις την καρδιά του πλησίον σου και δέχεται από σένα πνευματική ευχαρίστηση, να είσαι βέβαιος ότι ευαρεστείς τον Θεό πολύ περισσότερο από το να κάνεις προσευχές και μεγάλες νηστείες.
Όσο γενναιόδωρος δείχνεσαι προς τους εχθρούς σου, άλλο τόσο να είσαι προβλεπτικός (προνοητικός), διότι μερικοί την γενναιοδωρία, την εκλαμβάνουν ως αδυναμία.
Όταν κάνεις ένα καλό σε κάποιον, μην περιμένεις ανταμοιβή από μέρους του και έτσι, θα λάβεις αμοιβή από το Θεό και για τα δύο: και για το καλό που έκανες και γιατί δεν ζήτησες αναγνώριση. Και αν σου είναι δυνατό, ούτε για τη μέλλουσα ανταμοιβή να κάνεις το καλό, γιατί η αληθινή αγάπη του Θεού, δεν γνωρίζει τι θα πει ανταμοιβή.
Κάνοντας αδιάκριτα ελεημοσύνη, θα προσελκύσεις και τους σκληρόκαρδους στο καλό. Σ' αυτό μας διδάσκει ο ίδιος ο Κύριος, που έτρωγε μαζί με τους τελώνες και τους αμαρτωλούς. Δεν προτιμούσε τους καλούς και τους άξιους, αλλά τους ανάξιους, για να τους προσελκύσει και να τους δημιουργήσει τον φόβο του Θεού. Έτσι και εσύ να κάνεις το καλό σε όλους, είτε είναι φίλοι σου, είτε εχθροί σου.
Όπως φυτρώνει ο σπόρος, όταν πέσει η βροχή, έτσι αναζωογονείται η καρδιά με τα καλά έργα.
Οι άνθρωποι που σε παρεξήγησαν και σε πλήγωσαν δεν γνωρίζουν ούτε εκείνο τον παλιό μύθο, για τον άνεμο και τον ήλιο, που μάλωναν, ποιός είναι ο δυνατότερος και έβαλαν στοίχημα, ότι όποιος βγάλει την κάπα του βοσκού, που εκείνη την ώρα ανηφόριζε το βουνό, θα είναι ο πιο δυνατός. Φύσηξε, ξαναφύσηξε ο άνεμος, αλλά ο βοσκός κρύωσε και τυλίχθηκε πιο σφιχτά στην κάπα του. Βγήκε τότε ο ήλιος απ' τα σύννεφα, σκόρπισε γύρω καλοσύνη και θερμότητα, ζεστάθηκε ο βοσκός και έβγαλε την κάπα του. Τότε ο ήλιος φώναξε στον άνεμο: «Είδες, ποιός απ' τους δυο μας είναι ο δυνατότερος;» Δεν κερδίζεις τον άνθρωπο με το άγριο, αλλά μόνο με την καλοσύνη!!!
Τις ευεργεσίες που σε έκαναν, να τις θυμάσαι πάντοτε, τις ευεργεσίες που έκανες εσύ, γρήγορα να τις ξεχνάς. Το πρώτο δείχνει χρηστότητα (τιμιότητα) και ευγνωμοσύνη, ενώ το δεύτερο δείχνει καθαρή μεγαλοψυχία και διατηρεί ξεκάθαρη την ευεργεσία.
Ο Θεός θέτει τον καθένα από εμάς σε τέτοια θέση, ώστε να μπορούμε, εάν θέλουμε, να φέρουμε στον Θεό τους καρπούς των καλών πράξεων.
Όταν επαινείς τον ευλαβή γείτονά σου, είναι σαν να υμνείς τον Θεό. Αν του κάνεις καλό, το καλό γυρίζει σε σένα, γιατί όλοι μας είμαστε ένα σώμα. Όταν κάνεις καλό στον πλησίον σου, κάνεις τον Θεό οφειλέτη σου, γιατί ο πλησίον σου είναι εικόνα του Θεού. Κάνοντας καλό σε έναν Χριστιανό, κάνεις το Χριστό οφειλέτη σου, γιατί οι Χριστιανοί είναι το σώμα Του, τα μέλη Του. Δανείζοντας έναν Χριστιανό, δανείζεις στο Άγιο Πνεύμα, γιατί οι Χριστιανοί είναι ναοί του Αγίου Πνεύματος.
Κάθε άνθρωπος που γεννιέται στον κόσμο είναι ο πλησίον σου. Ούτε ένα ποτήρι νερό δεν πάει χαμένο αν το προσφέρεις στον πλησίον σου. Κάποτε στην έρημο πέθαινε ένας σκύλος από τη δίψα. Πέρασε από τον δρόμο αυτόν ένας μοναχός και του έδωσε το νερό, που είχε για τον εαυτόν του και έτσι τον έσωσε. Εκείνη τη στιγμή άνοιξε ο Ουρανός και ακούστηκε φωνή: "Σε αυτόν που έσωσε τον σκύλο, θα του συγχωρηθούν πολλές αμαρτίες". Αντιλαμβάνεστε λοιπόν πόσο σημαντικότερο είναι αν σώσουμε έναν άνθρωπο.
Πολλοί υποστηρίζουν, μάλιστα ο προσκοπισμός ιδιαιτέρως το τονίζει ότι, κάνε μια καλή πράξη, για να δεις τι χαρά θα νοιώσεις! Άρα κάνεις μια καλή πράξη, για να νοιώσεις μια χαρά... δηλ. ιδιοτέλεια. Όχι αγαπητοί μου... Κάνω μια καλή πράξη, επειδή το λέει ο Χριστός. Επειδή ταυτίζει ο Χριστός τον εαυτόν Του, με τον άλλον άνθρωπο.
Όσο θέλουμε να οργανώσουμε μια ζωή άνετη, χωρίς πόνο και χωρίς προσωπικό κόστος, γινόμαστε ανίκανοι να γευτούμε τα μυστήρια της ζωής και να έχουμε πραγματική επαφή με την καρδιά μας και με τους άλλους ανθρώπους.
Να προσπαθείς πάντοτε να κάνεις το καλό σε όλους, όσο και όταν μπορείς και να μην σκέφτεσαι αν το εκτιμήσουν ή όχι, αν θα σου είναι ή όχι ευγνώμονες.
/
3

Βλέπετε 1 - 33 από τα 68 αποτελέσματα