Περί...

Loading...
Περί Κακού - Κακίας
Κοινοποίηση
Όποιος ξέρει αυτόν που κάνει το κακό και τον ανέχεται και τον αποκρύπτει, είναι σαν να του δίνει την άδεια να διαπράττει με μεγαλύτερη θρασύτητα το κακό.
Το να πράττει κανείς έργα αισχρά, είναι φοβερό! Το να ντρέπεται όταν τα πράττει, είναι φοβερό κατά το ήμισυ! Αλλά το να υπερηφανεύεται κανείς για τα αισχρά του έργα, αυτό είναι υπερβολική αναισθησία.
Το κακό μεταδίδεται τόσο εύκολα, όσο μιά κολλητική αρρώστια. Άν συναναστρέφεσαι συχνά με ανθρώπους που φλυαρούν, που συκοφαντούν, που αγαπούν τα κοσμικά πράγματα, τότε και σύ χωρίς να το καταλάβεις, θα πέσεις στα ίδια πάθη. Και αντίθετα, αν συναναστρέφεσαι με ανθρώπους Πνευματικούς και φίλους της προσευχής, τότε οι αρετές τους θα μεταδοθούν και σ' εσένα.
Ο Θεός δεν στεφανώνει εκείνους που απέχουν από την κακία από ανάγκη, αλλά από αγαθή προαίρεση.
Είμασετε πονηροί, κακοί, δεν αγαπάμε τον αδελφό και πόθος μας είναι να τον τσαλαπατήσουμε, για να στήσουμε χορό πάνω στον τάφο του. Μήτε Θεό λογαριάζουμε, μήτε τίποτα. Θεός είναι για μας ο εγωισμός μας και άγιοι είναι τα πάθη μας, που τα θυμιατίζουμε και τα προσκυνάμε και που γι αυτά ζούμε και τα ζεσταίνουμε, σαν οχέντρες, στον κόρφο μας, ως που να μας φάνε, να ησυχάσουμε... Κάθομαι πολλές φορές και λέω μέσα μου: Θεέ μου, τι φρικτή καταδίκη βγάλανε οι κακοί άνθρωποι καταπάνω τους, να ζούνε αγριεμένοι στην έρημο της κακίας, της αναισθησίας και του εγωισμού, μέσα στη σαχάρα της ψευτιάς...
Όποιος μπορεί να εμποδίσει το κακό και δεν το εμποδίζει, είναι περισσότερο ένοχος από εκείνον που το κάνει.
Κανένας άλλος δεν μπορεί να προξενήσει σε εμάς τόσο ολέθριο και καταστρεπτικό κακό, όσο εμείς οι ίδιοι, με το να πράττουμε την αμαρτία.
Η πιο επίφοβη κακία είναι αυτή που φορά τη μάσκα της καλοκαγαθίας.
Οι άνθρωποι που έχουν κακία εναντίον μας, που μας εχθρεύονται και μας προσβάλλουν, είναι άξιοι του οίκτου και της αγάπης μας. Είναι άρρωστοι και κινδυνεύουν με απώλεια. Έγιναν όργανα του διαβόλου, για να μας προξενήσουν δοκιμασίες και βάσανα. Αυτές όμως οι δοκιμασίες και τα βάσανα, είναι για εμάς ευεργετικά, γιατί μας φανερώνουν τις πληγές που έχουμε στην καρδιά μας και που μέχρι τότε δεν είχαμε συνειδητοποιησει.
Πρέπει να θυμάσαι συχνότερα, πως το κακό βρίσκεται μέσα σου, όχι στους άλλους. Αν πιστέψεις βαθιά την αλήθεια αυτή, θα προστατευτείς από πολλές αμαρτίες και πάθη. Η μεγαλύτερη δυστυχία μας είναι, πως αποδίδουμε στους άλλους την δική μας κακία.
Ο διάβολος είναι κακία. Την στιγμή που θα αρχίσεις να νοιώθεις κακία για τον πλησίον σου, φωλιάζεις μέσα σου τον διάβολο. Στην αρχή μπαίνει μέσα σου σαν βελόνα και μετά προσπαθεί να γίνει ίσαμε ένα βουνό. Τόσο πολύ απλώνεται και τόσο βαρύς είναι. Γι' αυτό μην δεχτείς κακία στην καρδιά σου, ούτε για μια στιγμή. Είναι ο ίδιος ο διάβολος. Διαφορετικά η κακία, ακόμα και αν δεν εξωτερικεύεται με λόγια, θα φαίνεται στην ματιά σου και θα δηλητηριάζει τη ψυχή του αδελφού σου. Να λογαριάζεις την κακία σαν απάτη του διαβόλου.
Μην συγχέεις τον άνθρωπο, που είναι εικόνα του Θεού, με την κακία που έχει μέσα του. Η κακία του είναι μόνο περιστασιακή, είναι η δυστυχία του, η αρρώστιά του, η απάτη του διαβόλου. Η ύπαρξή του όμως, η εικόνα του Θεού, παραμένει πάντα μέσα του.
Όταν βλέπεις πως κάποιος άνθρωπος τρέφει κακία εναντίον σου, μην λογαριάσεις την κακία αυτή σαν δική του. Όχι, αυτός ενεργεί σαν όργανο του σατανά, μόνο που δεν καταλαβαίνει την απάτη του πονηρού και παγιδεύεται. Να προσευχηθείς στον Θεό να τον ελευθερώσει ο εχθρός, να φωτίσει τα μάτια της καρδιάς του, που τα σκότισε ο πονηρός.
Πραγματικό κακό για τον άνθρωπο είναι μόνο η αμαρτία. Εκτός αμαρτίας, δεν υπάρχει τίποτα κακό. Όλα τα άλλα που οι άνθρωποι αποκαλούν ''κακά'', δεν είναι τίποτα άλλο, παρά το πικρό φάρμακο που θεραπεύει το κακό.
Σχετικά με το τι είναι καλό και τι κακό, μας πληροφορεί μεν η συνείδησή μας, εν μέρει όμως και όχι ξεκάθαρα, διότι είναι σκοτισμένη από την αμαρτία· απεναντίας η διδασκαλία του Χριστού, μας μιλά πλήρως και ολοκάθαρα γι' αυτό που είναι καλό και αυτό που είναι κακό.
Πόσο δηλητηριασμένοι είναι οι άνθρωποι από την κακία! Ενώ ο Θεός ψάχνει να βρει έστω και μια καλή πράξη στον πιο αμαρτωλό άνθρωπο, για να τον σώσει, οι άνθρωποι ψάχνουν στον πιο Δίκαιο έστω και μία αμαρτία, για να τον ''σκοτώσουν''.
Γιατί τόσο πολύ κακό στον κόσμο στις μέρες μας; Είναι επειδή οι άνθρωποι απέρριψαν, το αποτελεσματικότερο όπλο, το νικηφόρο όπλο, το όποιο νικά το κάθε κακό με βεβαιότητα και σε όλα τα πεδία των μαχών, νικά την κάθε αμαρτία, τον κάθε δαίμονα και το όπλο αυτό είναι η προσευχή και η νηστεία. Είναι το αποτελεσματικότερο όπλο επειδή είναι του Θεού, επειδή είναι του Χριστού, είναι το όπλο του μόνου αληθινού Θεού σε όλους τους κόσμους.
Όπου υπάρχει (πραγματική) αγάπη, εκεί υπάρχει και ταπεινοφροσύνη και όπου υπάρχει κακία, εκεί υπάρχει υπερηφάνεια.
Ο κακός άνθρωπος που αγωνίζεται για το κακό, είναι χειρότερος από τον διάβολο. Γιατί οι δαίμονες τον Θεό τον φοβούνται. Ο κακός άνθρωπος, δεν φοβάται, ούτε ντρέπεται τους ανθρώπους. Ο διάβολος φοβάται και τον Σταυρό. Οι κακοί άνθρωποι δεν φοβούνται, ούτε τον Σταυρό, ούτε τον διάβολο.
Αυτή η ίδια η κακία δεν είναι τίποτα, δεν έχει ούτε ουσία, ούτε υπόσταση. Αλίμονο και αν δεν ήταν έτσι! Αλλά να, τι συμβαίνει: Η ψυχή, με το να ξεφεύγει από την βασιλική οδό της αρετής, αποκτάει εμπάθεια και τελεσιουργεί το κακό. Στη συνέχεια λοιπόν, τιμωρείται απ' αυτό το ίδιο το κακό, γιατί χάνει την ανάπαυση που εύρισκε ζώντας φυσικά μέσα στην αρετή. Όπως ακριβώς, ας υποθέσουμε, το ξύλο. Δεν έχει βέβαια μέσα του σκουλήκι, αλλά σαπίζει λίγο και απ' αυτό το ίδιο το σάπισμα γεννιέται το σκουλήκι και στη συνέχεια, αυτό το ίδιο το σκουλήκι τρώει ολόκληρο το ξύλο. Όπως ο ίδιος ο χαλκός, γεννάει την σκουριά και ο ίδιος χαλκός καταστρέφεται από την σκουριά. Κατά τον ίδιο τρόπο και η κακία, είναι αρρώστια ψυχής, γιατί μ' αυτήν η ψυχή χάνει την φυσική κατάσταση της υγείας της, που δεν είναι άλλη, παρά η αρετή.
Το οποιοδήποτε κακό που μας έκανε ο πλησίον, δεν είναι τόσο μεγάλο όσο μας φαίνεται. Είναι παροδικό, δηλαδή και σ΄ όλη τη ζωή να διαρκέσει, θα περάσει κάποια μέρα. Δεν έχει αιώνια ισχύ, δύναμη και ύπαρξη. Το κακό όμως που κάνουμε εμείς οι ίδιοι στον εαυτό μας, όταν δεν συγχωρούμε, είναι χωρίς τέλος. Έχει αιώνια ισχύ και θα τιμωρηθούμε αιωνίως.
Στην απουσία του καλού παρουσιάζεται το κακό. Εκεί που δεν ενεργείται το καλό, βρίσκει θέση να παρουσιαστεί το κακό.
Όταν κάποιος ρίξει στο σκυλί μια πέτρα, πολλές φορές ο σκύλος αντί να χυθεί σ΄ αυτόν που την έριξε, ορμά και δαγκώνει την πέτρα. Έτσι κάνουμε και εμείς. Βάζει ο πειρασμός (διάβολος) κάποιον άλλο να μας πειράξει, είτε με λόγο είτε με φέρσιμο και εμείς αντί να τα βάζουμε με εκείνον που έριξε την πέτρα, δηλ. τον πειρασμό, δαγκώνουμε την πέτρα, δηλ. τον συνάνθρωπο, που χρησιμοποίησε ο μισόκαλος ως πέτρα. Και ποιός ξέρει τάχα τι γέλιο κάνει ο πειρασμός και πως θα μας κοροϊδεύει, όταν τα βλέπει αυτά. Εν ώρα πειρασμού, εμείς πρέπει να έχουμε υπομονή και προσευχή. Ο πειρασμός ξέρετε τι μάστορας είναι; Τα ελάχιστα τα κάνει μεγάλα. Ο πειρασμός αδημονεί, στενοχωρείται και δημιουργεί πολέμους. Ξέρει πολλές τέχνες και φέρει τον άνθρωπο σε αμφιβολία. Γι' αυτό έχουμε πολλά ναυάγια. Η προστασία του Θεού αδυνατεί (εξασθενίζει) τον πειρασμό. Όταν έχετε πειρασμούς τότε κατέρχεται και η Χάρη του Θεού. Όταν δοκιμάζει κάποιος πειρασμούς, διαπιστώνει την αδυναμία του, ταπεινώνεται και ελκύει την Χάρη του Θεού. Να μην σας επηρεάζουν οι άνεμοι των πειρασμών, δεν μπορούν να σας κάνουν τίποτα...
Ο Αδάμ μετά την πτώση απέκτησε την ευθυνοφοβία και το μίσος. Δεν πήρε πάνω του το μέρος της ευθύνης που του αναλογούσε και την απέδωσε στην Εύα και στο Θεό. Το κακό που υπάρχει στον καθένα μέσα μας (συνέπεια της προπατορικής αμαρτίας), υπάρχει ως τάση, όχι ως πράξη, υπάρχει ''εν δυνάμει'', όχι ''εν ενεργεία''. Η πράξη εξαρτάται από μας. Όταν με την προσευχή και τα Μυστήρια της Εκκλησίας αναζητούμε τη θεία χάρη, νικάμε ευκολότερα το κακό μέσα μας. Το κακό είναι σαν ένας σπόρος. Αν το ποτίσεις θα γίνει φυτό, αν όχι, δε θα αναπτυχθεί. Όλοι έχουμε το σπόρο του κακού, ακόμα και οι άγιοι.Οι άγιοι δεν πότιζαν το σπόρο, δε δημιουργούσαν ευκαιρίες αμαρτίας με τις σκέψεις, τις επιθυμίες και τα έργα τους.
Οι Χριστιανοί στους αγώνες τους, δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν μέσα αλλότρια (ξένα) της αγάπης. Όποιος θέλει να περιορίσει το κακό διά του κακού, στην πραγματικότητα το πολλαπλασιάζει. Κατά την πατερική ρήση: «Το καλόν, εάν μη καλώς γένηται, ουκ εστι καλόν»
Όταν ένα κακό που υπάρχει στον κόσμο το προσεγγίζουμε με οργή, εμπάθεια, εχθρότητα, αυτό αποδεικνύει ότι δεν είμαστε καλά μέσα μας. Αυτός που είναι καλά, αναγνωρίζει μεν το πρόβλημα, αλλά το διαχειρίζεται με ισορροπία. Η οργή που βγάζουμε προς τα έξω είναι αυτή που έχουμε ανάγκη να στρέψουμε προς τον εαυτό μας λόγω του κενού μας. Αλλά επειδή δεν θα την αντέχαμε, την βγάζουμε προς τα έξω.
Έχει αυξηθεί το κακό στον κόσμο, γιατί σαν Χριστιανοί μένουμε αδιάφοροι απέναντι στην αμαρτία του πλησίον μας. Όταν μπορούμε να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπό μας για να μην αμαρτάνει και εμείς δεν το κάνουμε, αμαρτάνουμε τόσο, όσο είναι η αμαρτία που διαπράχθηκε από αυτόν. Απέναντι στην αμαρτία του συνανθρώπου μας, 3 είναι οι περιπτώσεις όπου αμαρτάνουμε: α ) όταν βοηθάμε τον άλλον να αμαρτήσει β ) όταν με την γνώμη μας, επικροτούμε την αμαρτία του και γ ) όταν γνωρίζουμε, αδιαφορούμε και σιωπούμε στην αμαρτία του άλλου.
Ο Θεός δεν επιβάλλει ποτέ το κακό, αλλά το επιτρέπει. Άλλοτε, για να μας επαναφέρει στο δρόμο Του και άλλοτε για να μας στεφανώσει.
Όλα τα παρακλάδια του κακού ξεκινάνε, από την αδιαφορία του ανθρώπου προς τον Θεό και την κακία του προς τον πλησίον.
Κάθε κακό ξεκινά από μικρό. Πρώτα ο διάβολος σε ψυχραίνει, ύστερα γίνεται έχθρα, ύστερα μίσος.
Το να μην συναισθάνεται κανείς τα αμαρτήματά του και να αμαρτάνει αναίσθητα, είναι το έσχατο σημείο της κακίας. Επειδή έχουμε τόση κακία, ούτε της ψυχής μας την απρέπεια αντιλαμβανόμαστε, ούτε την ασχήμιά της κατανοούμε.
/
7

Βλέπετε 1 - 33 από τα 227 αποτελέσματα