Περί...

Loading...
Περί Φθόνου
Κοινοποίηση
Στην προσευχή μας για τους άλλους να μην είμαστε υποκριτές. Να ρωτούμε τον εαυτό μας: χαρήκαμε όταν μας είπε ο γείτονας ότι πάντρεψε το παιδί του, ή λυπηθήκαμε; Αυτό είναι φθόνος, να το προσέξουμε γιατί δεν θα έχει δύναμη η προσευχή μας.
Ρωτήθηκε μια φορά ένας σοφός: Ποιά είναι εκείνα τα μάτια που βλέπουν καλύτερα; Τα μαύρα ή τα γαλανά; Των ανδρών ή των γυναικών; Των ανθρώπων ή των αλόγων ζώων; Και ο σοφός απεκρίθηκε: Τα μάτια που βλέπουν καλύτερα, είναι εκείνα των φθονερών, διότι βλέπουν και από μακριά και τα μικρότερα πράγματα. Ένα μόνο πράγμα δεν βλέπουν: το καλό. Μάλιστα βλέπουν και τούτο, μα τότε ''κλαίγοντας'' ασφαλίζουν τα μάτια τους, για να μην το βλέπουν.
Φθόνος είναι η λύπη για την ευτυχία ή η χαρά για τη δυστυχία του άλλου. Είναι το αντίστροφο της Θείας εντολής: ''Χαίρετε μετά χαιρόντων και κλαίετε μετά κλαιόντων.''
Κανένα πάθος δεν φυτρώνει πιο καταστρεπτικό από το φθόνο στην ψυχή των ανθρώπων. Όπως το σίδηρο το τρώει η σκουριά, έτσι και ο φθόνος την ψυχή εκείνου που την έχει.
Ο φθόνος είναι ένα δυσκολομεταχείριστο είδος έχθρας. Γιατί όσο περισσότερο ευεργετεί κανείς τον φθονερό, τόσο εκείνος περισσότερο στενοχωριέται και λυπάται για τη δύναμη του ευεργέτη, παρά να ευχαριστεί γι' αυτά που γίνονται σ' αυτόν. Ποιά από τα άγρια θηρία, υπερβαίνουν αυτήν την αγριότητα του φθονερού; Οι σκύλοι εξημερώνονται με την τροφή και τα λιοντάρια γίνονται ήμερα με την περιποίηση. Οι δε φθονεροί αξαγριώνονται ακόμη περισσότερο με τις περιποιήσεις...
Ο φθόνος είναι δίδαγμα του διαβόλου, αρραβώνας κολάσεως, εμπόδιο στην ευσέβεια, πρόσθετη σπορά εχθρού, δρόμος για την κόλαση, στέρηση της Βασιλείας του Ουρανού.
Το πάθος του φθόνου, είναι το χειρότερο όλων των παθών. Τον φθονερό δεν τον εγκαταλείπουν ποτέ οι ανίες και οι στενοχώριες. Και το φοβερό της αρρώστιάς του είναι, ότι δεν μπορεί καθόλου να την ομολογήσει και έτσι τον κατατρώει τα σπλάχνα του και του οξύνει την αρρώστιά του.
Από την υπερηφάνεια γεννιέται ο φθόνος και ο φθόνος γεννάει όλα τα κακά. Από τον φθόνο γεννιούνται όλα και οι κατακρίσεις και οι έχθρες, ο θυμός, η κατηγόρια, η αρχομανία και γενικά όλα τα κακά...
Ο φθόνος είναι το καταστρεπτικότερο από όλα τα πάθη, διότι δεν βλάπτεις εκείνον που φθονείς, αλλά σπρώχνεις το ξίφος εναντίον του εαυτού σου. Το πάθος του φθόνου είναι εφεύρεση του πονηρού διαβόλου και είναι αυτό, που κάνει τον άνθρωπο άγριο δαίμονα. Εξαιτίας αυτού συνέβη και ο πρώτος φόνος.
Όπως τα σκαθάρια τρέφονται με την κοπριά, έτσι και οι φθονεροί άνθρωποι, τρέφονται με τις συμφορές των άλλων. Ο φθονερός δεν ανέχεται να βλέπει την ευτυχία των άλλων, διότι την λογαριάζει ως δική του συμφορά. Ευχαρίστηση δοκιμάζουμε, όταν ο συνάνθρωπός μας υποφέρει, θεωρώντας τη συμφορά εκείνου ως παρηγοριά για τη δική μας δυστυχία.
Όποιος φθονεί, τον Θεό μάχεται... και χαίρετε μ' αυτά που χαροποιούν τον διάβολο! Διότι, για πες μου: Γιατί ζηλεύεις τον αδερφό σου; Επειδή έχει πνευματική χάρη; Και λοιπόν; Από ποιόν την έχει πάρει; Δεν την έχει πάρει από τον Θεό; Άρα η έχθρα σου μεταβαίνει κατά του Θεού, που έδωσε την δωρεά...
Τί σε κάνει, άνθρωπέ μου, να λυπάσαι επειδή ο διπλανός σου έχει αγαθά; Να λυπηθείς για τις δυστυχίες τις δικές σου, το καταλαβαίνω, όχι όμως επειδή βλέπεις τους άλλους και προκόβουν! Να γιατί το αμάρτημα του φθόνου δεν παίρνει καμμιά συγχώρηση. Ο κλέφτης έχει να πει κάποια πρόφαση, την φτώχεια. Ο φονιάς τον θυμό. Παράλογες βέβαια και αβάσιμες προφάσεις, αλλά τέλος πάντων, προφάσεις. Εσύ όμως ο φθονερός ποιά αιτία έχεις να προβάλεις; Τίποτε, μόνο κακία και πονηριά!
Τέτοιος είναι ο φθόνος. Δεν ανέχεται να βλέπει την ευτυχία και την πρόοδο των άλλων, διότι νομίζει, ότι η ευτυχία και η προοδος του πλησίον είναι δική του συμφορά και λιώνει για όλα τα καλά του πλησίον του. Μοιάζει με τον κηφήνα, που καταστρέφει τους ξένους κόπους. Ο ίδιος δεν προσπαθεί ποτέ να σηκωθεί να ενεργήσει καλό. Θλίβεται όμως, όταν δει τον άλλον δραστήριο. Και κάνει τα πάντα για να τον μειώσει.
Ο φθόνος φθείρει τον άνθρωπο, όπως ο σκώρος τα ρούχα. Δεν υπάρχει χειρότερο ελάττωμα από τον φθόνο και την ζηλοτυπία. Γιατί ο φθονερός θεωρεί ευτυχία, τη δυστυχία των άλλων και όχι τη δική του ευημερία και περιφέρεται ως κάποιος κοινός εχθρός της ανθρωπίνης φύσεως και χτυπά τα μέλη του Χριστού. Ποιός λοιπόν θα μπορούσε να υπάρξει περισσότερο μανιακός; Προτιμά ο ίδιος του να υποφέρει παρά να δει τον πλησίον του να ευτυχεί. Τί αθλιότερο θα μπορούσε να υπάρχει απ' αυτό;
Ο φθονερός, όταν δει τον άλλον να προκόπτει, λειώνει. Μοιάζει με τον κηφήνα, που καταστρέφει του ξένους κόπους. Ο ίδιος δεν προσπαθεί ποτέ να σηκωθεί να ενεργήσει το καλό. Θλίβεται όμως, όταν δει τον άλλον δραστήριο. Και κάνει τα πάντα, για να τον μειώσει...
Και αν κάνει κάποιος θαύματα, παρουσιάζει παρθενία, νηστεία, χαυμενία και με τις αρετές του φτάσει τις αρετές των Αγγέλων, είναι όμως κυριευμένος από το πάθος του φθόνου, είναι περισσότερο αμαρτωλός από όλους τους αμαρτωλούς.
Εάν το να αγαπάμε εκείνους που μας αγαπούν, μας κάνει να μην διαφέρουμε από τους ειδωλολάτρες (και τους άπιστους), τότε να φθονεί κάποιος εκείνων που τον αγαπά, αυτό που μπορεί να σταθεί;
Όποιος κατέχεται από την αρρώστια του φθόνου, δεν θα περάσει στον ουρανό. Γι' αυτόν και πριν από τον ουρανό και τούτη η ζωή είναι κόλαση.
Ο Χριστός μας δίδαξε να αγαπούμε και τους εχθρούς μας. Ο φθονερός εχθρεύεται, ακόμα και εκείνους που τον αγαπούν!
Ο φθόνος, η φοβερή αυτή αρρώστια, είναι πολύ χειρότερη από την φιλαργυρία. Διότι ο φιλάργυρος τότε ευχαριστείτε, όταν ο ίδιος πάρει κάτι, ενώ ο φθονερός τότε ευχαριστιέται, όταν ο άλλος δεν λάβει κάτι, θεωρώντας ευτυχία του, την δυστυχία των άλλων. Είναι δυνατόν να υπάρχει μεγαλύτερη παραφροσύνη απ' αυτήν;
Το να φθονείς κάποιον είναι χειρότερο, από το να τον εχθρεύεσαι. Διότι εκείνος που είναι εχθρός μας, όταν λείψει η αιτία που δημιούργησε την έχθρα, το μίσος εξαφανίζεται. Ενώ ο φθονερός άνθρωπος, ποτέ δεν είναι δυνατόν να γίνει αληθινός φίλος. Ο εχθρός μας δείχνει φανερά την έχθρα του, ενώ ο φθονερός άνθρωπος την διατηρεί κρυφή. Και ο μεν εχθρός, πολλές φορές έχει δικαιολογημένη αφορμή για την εχθρότητά του, ενώ ο φθονερός, έχει μόνο το σατανικό πάθος του.
Το ελάττωμα του φθόνου είναι χειρότερο από την πορνεία και την μοιχεία. Και αυτό γιατί ο μοιχός απολαμβάνει κάποια ηδονή και σε μικρό χρονικό διάστημα, ολοκληρώνει την αμαρτία του, αλλά ο φθονερός ουδέποτε σταματά την αμαρτία του, αφού εξακολουθεί να πράττει συνέχεια αυτήν.
Φοβερό πράγμα η ζήλεια. Μ' αυτό το πάθος, κατέστρεψε ο Κάϊν τον εαυτόν του και πριν απ' αυτόν ο διάβολος κατέστρεψε τον πατέρα του Κάϊν (τον Αδάμ). Και ο Σαούλ δέχτηκε τον πονηρό διάβολο του φθόνου κατά της ψυχής του. Ο φθόνος τον έκανε να ζηλεύει τον γιατρό του (τον Δβίδ που τον ψυχαγωγούσε). Τόσο μεγάλο κακό είναι η ζήλεια! Και όταν ο Δαβίδ σώθηκε, προτιμούσε να πεθάνει, παρά να δει να χαίρεται εκείνος που τον έσωσε. Ποιό άλλο πάθος είναι χειρότερο απ' αυτό; Δεν θα κάνει λάθος όποιος θα ονομάσει το φθόνο, γέννημα του διαβόλου.
Ο φθονερός άνθρωπος είναι χειρότερος από τον δαίμονα. Ο δαίμονας φθονεί μεν, αλλά φθονεί ανθρώπους, κανένα όμως δαίμονα, ενώ εσύ άνθρωπε, φθονείς ανθρώπους και πολεμείς πλάσματα της ίδια φυλής, πράγμα που δεν κάνει ούτε ο δαίμονας... Και ποιά συγχώρεση θα έχεις;
Ο φθόνος μετατρέπει τον άνθρωπο σε διάβολο. Τον μετατρέπει σε άγριο δαίμονα. Από φθόνο έγινε ο πρώτος φόνος. Τίποτα πιο ολέθριο δεν τρυπώνει στις ψυχές των ανθρώπων, από το πάθος του φθόνου, που πολύ λίγο κακό κάνει στους άλλους, αφού το μεγαλύτερο κακό το παθαίνει, πρώτα αυτός που φθονεί.
Τέτοιο πράγμα είναι ο φθόνος: Κάνει παράφρονες εκείνους που καταλαμβάνει, ώστε να μην κατανοούν, ούτε όσα λένε.
Προτιμότερο να έχει κανείς φίδι στα σπλάχνα του, παρά να έχει ζήλεια, που σύρεται μέσα του. Το μεν φίδι, πολλές φορές μπορεί να το ξεράσει με την βοήθεια φαρμάκων. Ο φθόνος όμως, δεν σύρεται μέσα στα σπλάχνα μας, αλλά φωλιάζει στα βάθη της ψυχής μας και είναι πάθος, που δύσκολα εξαλείφεται...
Βγάλε από την καρδιά σου την πηγή του φθόνου και έβγαλες τον ποταμό όλων των κακών. Κόψε τη ρίζα και κατέστρεψες ταυτόχρονα και τον καρπό.
Το να μην εμποδίζεις εκείνον που πρόκειται να πέσει, είναι δείγμα αναισθησίας. Το να ρίχνεις κάτω εκείνον που στέκεται όρθιος, είναι δείγμα φθόνου.
Είναι ευκολότερο να συμπονάς στον πόνο του άλλου, παρά να χαίρεσαι μαζί του για τη χαρά του.
Τα άγρια θηρία, τότε επιτίθενται εναντίον μας, όταν πεινούν ή εμείς τα ερεθίζουμε. Ενώ οι φθονεροί άνθρωποι και όταν πολλές φορές ευεργετηθούν, επιτίθενται στους ευεργέτες τους, σαν να τους έχουν αδικήσει.
/
5

Βλέπετε 1 - 33 από τα 160 αποτελέσματα